အခန်း (၁၅၃-၁၅၄)

အခန်း (၁၅၃)

သေမင်းဖဲချပ်သည် အဝေးပစ်တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက်ဖြစ်ပြီး အသုံးပြုပြီးပါက ကုန်ဆုံးသွားမည့် ပစ္စည်းအမျိုးအစားဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ၎င်းကို အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုနေသော်လည်း ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်ပြီးနောက်တွင် သူ့လက်ထဲရှိ ဖဲချပ်လေးချပ်က ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဖဲချပ်များကို ဖွဲ့စည်းထားသော စွမ်းအင်သည် အမှန်တကယ် ထိခိုက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပယ်ဖျက်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း စနစ်က သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းပင်။

မကောင်းဆိုးဝါးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်း၏ ဒဏ်ရာမှ ထူထဲသော မီးခိုးနက်များ စီးထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ရှုံ့တွသွားပြီး ကျုံ့ဝင်သွား၏။ ၎င်း၏ အပြင်ဘက် အရေခွံမှလွဲ၍ အတွင်းထဲတွင် အရိုး၊ အသား၊ သွေးနှင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီများ မရှိဘဲ လေအိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အမှောင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များသာ ပြည့်နှက်နေခြင်းဖြစ်ရာ ယခုအခါ ထိုအငွေ့များ ယိုစိမ့်ထွက်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် လူ့အရေခွံအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံရက်သား လဲကျသွားတော့သည်။

မကောင်းဆိုးဝါး၏ လက်မောင်းသည် ယခုတွင် ရှုံ့တွနေသော အရေခွံတစ်ခုထက် မပိုတော့သဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ထားရန် မလိုတော့သောကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် အစောပိုင်းက ဖမ်းထားသော လက်မောင်းကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် သေမင်းဖဲချပ်ကို ချက်ချင်း ပြန်မသိမ်းသေးဘဲ အခြားဖဲချပ်တစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ မီးခိုးနက်အိုင်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သေးသည်။

သို့သော်လည်း ယင်းက မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိပေ။ သေမင်းဖဲချပ်သည် မီးခိုးနက်များကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့သာ ပြန်ကျသွားသည်။ မီးခိုးနက်များသည် ဒြပ်မဲ့အရာများဖြစ်သဖြင့် ထိခိုက်ပျက်စီးမှု မရှိချေ။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်၏ အဖွဲ့သားများမှာလည်း တောင့်တင်းနေသည့် အခြေအနေမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ရှေ့မှ မကောင်းဆိုးဝါးက အသတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သဖြင့် သူတို့တွင် လုပ်စရာ ဘာမှမကျန်တော့ပေ။

"အစ်ကိုဖုန်း... မင်းကရော မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ ချုပ်နှောင်တာ မခံရဘူးလား"

မရှုံးနိမ့်သောချန်ပီယံက မေးလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်က မီးခိုးနက်များကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ သူက အာရုံမရှိဟန်ဖြင့် "ဟင့်အင်း" ဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူက တစ်စက္ကန့်မျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မေးလာသည်။

"မင်းတို့အားလုံး စောစောက ကန့်သတ်ချက်တစ်မျိုးမျိုး ခံလိုက်ရတာလား"

"ရှင်းပြရခက်တယ်"

မုန့်ကျင်းချန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာမှမလုပ်တာက ပိုကောင်းတဲ့ပုံစံမျိုး၊ ငါက ကူညီချင်လေလေ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ငါ့စကားကို နားမထောင်လေလေပဲ"

"ဇာတ်ကွက်အရဆိုရင် ဒါက အတော်လေး ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်..."

ယဲ့ကျီက ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူမက ဖုန်းပုကြွယ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ရှင့်မှာ ဇာတ်လိုက်အရှိန်အဝါ ရှိနေလို့ သက်ရောက်မှု မရှိတာများလား"

"ငါတော့ အဲ့လိုမထင်ဘူး"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေ၏။

"စနစ်က ဇာတ်လိုက်အရှိန်အဝါအကြောင်း မိတ်ဆက်ခဲ့တုန်းက အဲ့ဒါရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို 'သေဆုံးခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးခြင်း' လို့ပဲ ဖော်ပြထားတာ၊ သွေးပမာဏ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိနေချိန်မှာ ချက်ချင်း အသတ်ခံရနိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ဖြစ်နိုင်သလို သွေး ၁ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ကျန်တော့တဲ့အချိန်မှာ အနည်းငယ် ထိခိုက်ရုံလောက်ပဲ ဖြစ်တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

သူက စကားပြောရင်း တံခါးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ပါက ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ မီးခိုးနက်များသည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ရှေ့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေပြီး အခန်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားသည်ကို တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

"ဒီအရှိန်အဝါက ငါ့သေဆုံးမှုကို အတင်းအကျပ် တားဆီးပေးနိုင်ပေမယ့် မကောင်းတဲ့ သက်ရောက်မှုအားလုံးကိုတော့ ခုခံပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်လို့ ငါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကူးစက်မှုတွေနဲ့ အသက်အမှတ်လျော့နည်းတာတွေကိုတောင် မခံစားရဘူးဆိုရင်တော့ ဒီစွမ်းရည်ကို 'မသေနိုင်တဲ့ အရှိန်အဝါ' လို့ပဲ ခေါ်ရတော့မှာပေါ့"

ဖုန်းပုကြွယ် စကားပြောရင်း မီးခိုးလုံးနောက်သို့ လိုက်ကာ နံရံဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

"ရိုးရိုးလေး ပြောရရင် ငါလည်း မင်းတို့လိုပဲ သွေးလျော့မှာပဲ၊ စကေးတွေနဲ့လည်း တိုက်ခံရမှာပဲ၊ ဒါပေမယ့် သေမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။

မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုက သေလောက်တဲ့အထိ မပြင်းထန်ဘူး၊ ခွန်အားပဲဖြစ်ဖြစ် အရှိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန်စစ်သားတစ်ယောက် အဆင့်လောက်ပဲ ရှိတာ၊ တကယ်လို့ ငါက အဲ့ဒါကို မကာကွယ်ဘဲ အရိုက်ခံဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ အသက်အမှတ် လျော့သွားလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ငါ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ ဒုတိယ တိုက်ခိုက်မှုကတော့ ချက်ချင်းသေစေနိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမျိုးဆိုတာ အသိသာကြီးပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အဲ့ဒါကို သေချာတောင် မမြင်လိုက်ရဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ့ဘာသာငါ ရှောင်နိုင်မယ်လို့လည်း ယုံကြည်ချက်မရှိဘူး၊ တကယ်လို့ အဲ့ဒါသာ ထိခဲ့ရင် ငါသေမှာ သေချာတယ်၊ ဒါကြောင့် ဦးနှောက်ကို ပေါက်ထွက်သွားစေနိုင်တဲ့ ဒီသေချာပေါက် အသတ်ခံရမယ့် တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ဇာတ်လိုက်အရှိန်အဝါက အလုပ်လုပ်သွားပြီး မကောင်းဆိုးဝါးကို အကြောင်းပြချက်မရှိ လွဲချော်သွားစေတာပဲ"

မီးခိုးနက်များသည် နံရံဆီသို့ ကူးခပ်သွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာလေသည်။ ၎င်းတို့သည် အရည်တစ်ခုကဲ့သို့ နံရံပေါ်ရှိ မှော်အင်းကွက်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။

"ဒါဆို ရှင်က ဘာလို့ မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိနှိပ်မှုကို မခံရတာလဲ၊ ဘာလို့ အဲ့ဒါကို ခုခံပြီး မကောင်းဆိုးဝါးကိုတောင် သတ်နိုင်ခဲ့တာလဲ"

ယဲ့ကျီက မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီမေးခွန်းကို မမေးခင်မှာ..."

ဖုန်းပုကြွယ် မှော်အင်းကွက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ဘာသာ အရင်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အခြေအနေအရဆိုရင် ဇာတ်လိုက်အရှိန်အဝါကလွဲလို့ ငါ့မှာ မင်းတို့နဲ့ မတူတဲ့ တခြား ဘာအချက်တွေ ရှိနေသေးလဲ"

ယဲ့ကျီက စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ရပ်နေတဲ့ အနေအထားလား၊ ဒါမှမဟုတ် မှော်အတတ်ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်လား"

သူမက ထိုယူဆချက်နှစ်ခုကို ပြောပြီးနောက်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။

"ရှင်က မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ လက်မောင်းကို ဖမ်းထားခဲ့လို့လား"

"အတိအကျ ပြောရရင်တော့..."

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေသည်။

"တိုက်ရိုက်ထိတွေ့မှုက ဆက်တိုက် ဖြစ်နေခဲ့တာလေ"

"သဘောပေါက်ပြီ၊ မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့ထားသရွေ့တော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိနှိပ်မှု သက်ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"

မရှုံးနိမ့်သောချန်ပီယံက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်သလိုလိုနဲ့ မဟုတ်ဘူး"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဟေ့လူ... လျှို့ဝှက်ချက်တွေ လုပ်မနေဘဲ ရှင်းရှင်းပဲ ပြောလို့မရဘူးလား"

မရှုံးနိမ့်သောချန်ပီယံက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ငါ့အမြင်အရတော့... မင်းတို့ပြောတဲ့ လှုပ်မရတဲ့ အခြေအနေဆိုတာ လူအများအပြားကို တစ်ပြိုင်တည်း သက်ရောက်စေတဲ့ ဧရိယာစကေး (AOE skill) တစ်ခုပဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ပြီးတော့ ငါက အဲ့ဒီစကေးကို ခုခံနိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါက မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားလို့က ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ"

သူက သူ့အကျင့်အတိုင်း နှာတံကို ပွတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ဒီစကေးကို အသုံးပြုတာက မကောင်းဆိုးဝါးလို့တော့ ငါ မထင်ဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် သေမင်းဖဲချပ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ပစ္စည်းသိုလှောင်အိတ်ထဲမှ စက်ရုပ်များသေရမည် ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက ဓားသွားဖြင့် နံရံကို ခြစ်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

"မကောင်းဆိုးဝါး ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့အားလုံး အလိုအလျောက် နောက်ကို တစ်လှမ်း ဒါမှမဟုတ် တစ်လှမ်းထက်ပိုပြီး ဆုတ်လိုက်ကြတယ်... ဒါက အဲ့ဒီအချိန်မှာ မင်းတို့အားလုံး လှုပ်ရှားနိုင်သေးတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"

မရှုံးနိမ့်သောချန်ပီယံက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း မင်းကို အဲ့ဒါမေးမလို့ပဲ... အမှောင်ထဲကနေ အော်သံကြီးနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးကြီး ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာတာတောင် မင်းက နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်းမှ မဆုတ်တဲ့အပြင် မျက်တောင်တောင် မခတ်ဘူး၊ မင်းက တကယ်ကြီး လူသားတစ်ယောက် ဟုတ်သေးရဲ့လား"

"ငါက သတ္တိရှိတဲ့သူမို့လေ"

ဖုန်းပုကြွယ်က သူ့စကားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပယ်ချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ငါက မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ဖမ်းမိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအရဆိုရင် တုံ့ပြန်နိုင်နေပြီလေ၊ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ငါ မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ လက်မောင်းကို ဖမ်းလိုက်တဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မင်းတို့အားလုံး စကေးနဲ့ တိုက်ခံလိုက်ရတာ"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဖြစ်သွားတာ"

မုန့်ကျင်းချန်းက အတည်ပြုပေးသည်။

"အင်း... ဒါဆို တခြားရှုထောင့်ကနေ စဉ်းစားကြည့်ရအောင်..."

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"တကယ်လို့ အဲ့ဒီစကေးက မကောင်းဆိုးဝါးကိုယ်တိုင် အသက်သွင်းလိုက်တာဆိုရင် သူက ဘာလို့ ပေါ်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း အသုံးမပြုတာလဲ၊ သူ့ရှေ့က ရန်သူတွေအားလုံး လှုပ်မရဖြစ်သွားအောင် စောင့်ပြီးမှ ဘာလို့ မတိုက်တာလဲ"

"မင်းပြောချင်တာက ဒီနေရာမှာ တခြားတစ်ခုခု ရှိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား..."

မရှုံးနိမ့်သောချန်ပီယံသည် ထပ်မံထိတ်လန့်သွားပြန်ကာ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော ကော်ရစ်ဒါများကို လှည့်ပတ်ထိုးကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အဖြေက ငါတို့ရှေ့မှာတင် ရှိနေတာပါ"

ဖုန်းပုကြွယ် ထိုသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူသည် ရှေ့က မှော်အင်းကွက်ကို ခြစ်ပစ်လိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

စံအိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးနှင့် အပြင်ဘက်က ဥယျာဉ်မှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အဖွဲ့သားများသည် မီးလောင်ပြင်ကြီးတစ်ခု၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဖုန်းပုကြွယ်ရှေ့တွင်ရှိသော နံရံတစ်ခုတည်းသာ သီးသန့် ကျန်ရစ်တော့သည်။

အစောပိုင်းက မကောင်းဆိုးဝါး၏ ရှုံ့တွနေသော အရေခွံလည်း ယခုအချိန်တွင် ၎င်း၏ မူလရုပ်သွင်ကို ဖော်ပြလာလေသည်။ ၎င်းမှာ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကောင် အလောင်းဖြစ်ပုံရသော်လည်း ၎င်း၏ အသားများကို လူ့အရေခွံပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်လာအောင် အတင်းအကျပ် ဆွဲဆန့်ထားသောကြောင့် မူလက မည်သည့် တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲသည်။ ၎င်းမှာ ပုံစံခွက်တစ်ခုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သော ဘီစကစ်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသေးသည်။

"ဒီမှော်အင်းကွက်က ပထမဆုံး ဆင့်ခေါ်စွမ်းရည်ကို သုံးခဲ့တာ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ဆင့်ခေါ်စွမ်းရည်ကို သုံးပြီးမှ ထိန်းချုပ်စွမ်းရည်ကို သုံးလိုက်တာ"

သူက စတီးဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

"ဒီအစီအစဉ်က ပြောင်းလဲလို့မရဘူး၊ ငါတို့ကို သတ်နိုင်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးကို အရင်ဆင့်ခေါ်ရမယ်၊ ပြီးမှ ငါတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်တဲ့ စွမ်းရည်ကို သုံးတာပဲ"

သူက ဆက်ပြောသည်။

"ငါ့ရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရဆိုရင်... ဒီထိန်းချုပ်စွမ်းရည်က ဆက်တိုက် အသက်သွင်းထားဖို့ လိုပြီး အကြာကြီးတော့ မထိန်းထားနိုင်ဘူး"

"မင်းပြောချင်တာက ဒီမှော်အင်းကွက်က အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်လို့ ပြောတာလား"

မရှုံးနိမ့်သောချန်ပီယံက မေးလိုက်သည်။

"ဒီဇာတ်လမ်းထဲက 'နာကျည်းမှုရေတွင်း' လို့ ခေါ်တဲ့အရာကလည်း သဘာဝအားဖြင့် ဒီမှော်အင်းကွက်နဲ့ ဆင်တူလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် မရှုံးနိမ့်သောချန်ပီယံ၏ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ သူ့ခန့်မှန်းချက်ကိုသာ ဆက်လက် မျှဝေနေခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူ့လေသံဖြင့်ပင် သူမှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

"နာကျည်းမှုရေတွင်းက ဒီမှော်အင်းကွက်ထက် ပိုအစွမ်းထက်မှာ သေချာတယ်"

သူလှည့်ထွက်လာပြီး လမ်းမကြီးဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဒီမြို့ကို ထည့်မတွက်ဘူးဆိုရင် မိုင်အနည်းငယ်ပတ်လည်မှာ လယ်တောအိမ်တွေကလွဲလို့ ကောင်းမွန်တဲ့ အဆောက်အအုံ မရှိဘူး၊ ဒါပေမယ့် လယ်ကွင်းဖြစ်သင့်တဲ့နေရာမှာ ဥယျာဉ်ပါတဲ့ အခုလို စံအိမ်ကြီးတစ်လုံး ပေါ်လာတာက အတော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်လေ"

သူ အဖွဲ့သားများကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် လူငါးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စောင့်ဆိုင်းကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသည်။

"တံခါးနောက်ဘက် မီတာအနည်းငယ်အကွာမှာ နံရံတစ်ခု ရှိနေတာကို ငါ သိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဒါတွေအားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်တွေဆိုတာ စပြီး သံသယဝင်ခဲ့တာ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ဒါက သရဲဇာတ်လမ်းထဲက အဆောက်အအုံ ဖြစ်နေဦးတော့ အဝင်ဝက အဲ့ဒီလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး၊ နံရံပေါ်က မှော်အင်းကွက်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မှော်အင်းကွက်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို မှတ်မိသွားတဲ့အခါမှာတော့ 'အဲ့ဒီအရာ' အနေနဲ့ ဒီလောက်အဆင့်ရှိတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကိုပဲ ဖန်တီးနိုင်တာကို ငါ နားလည်သွားတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေရာက အခြေခံအားဖြင့် ဘာမှမရှိတဲ့ မြေအလွတ်ကြီးမို့လို့ပဲ"

သူက လက်ကို မြှောက်ပြီး သူ့နောက်ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ဒီမှော်အင်းကွက်က ပျက်စီးနေတဲ့ နံရံတစ်ခုပေါ်မှာ ဆွဲထားတာ မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် စံအိမ်ကြီးတစ်လုံးထဲမှာသာ ဆိုရင်..."

"ဒါဆိုရင် အဲဒီအရာဖန်တီးတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်က ဝင်္ကပါတစ်ခုလိုမျိုး အကြီးကြီး ဖြစ်နေမှာပေါ့..."

မရှုံးနိမ့်သောချန်ပီယံက ဖုန်းပုကြွယ်၏ စကားကို ဆက်ပြောလိုက်ပြီး အက်ရှာအိမ်တော်မှ ကြောက်စရာကောင်းသော မှတ်ဉာဏ်များက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုက ပုံရိပ်ယောင်ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို သတ်မှတ်ပေးတာပဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"နံရံတစ်ခုကို နမူနာထားပြီး ပြောရရင် ဒီလောက်အဆင့်ရှိတဲ့ ဖုံးကွယ်မှုက အဲ့ဒီအရာလုပ်နိုင်သမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ တကယ်လို့ အခန်းတွေ၊ ပရိဘောဂတွေနဲ့ အလွှာနှစ်ခုခွဲထားတဲ့ မြေအောက်ခန်းတွေသာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ဒီလယ်ကွင်းပြင်ထဲမှာ ဒါမျိုး ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

စတင်ချိန်မှစ၍ ကော့ပါးနီးကပ်စ်နှင့် ဂယ်လီလီယိုတို့သည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် အခြားသူများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကိုသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲနေပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မကြာခဏ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေကြသည်။

ထို့နောက် ဂယ်လီလီယိုက စကားစလိုက်သည်။ ယင်းက မေးခွန်းတစ်ခုထက်စာလျှင် ငါးစာတစ်ခုနှင့် ပိုတူပေသည်။

"အဲ... အစ်ကိုဖုန်း၊ မင်း ထင်သလား... အဓိကတာဝန်ရှိတဲ့ တောင်ပေါ်မှာလည်း ဒီလို မှော်အင်းကွက်မျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့"

"ငါ့ကို တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်ပါတော့လား"

ဖုန်းပုကြွယ် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သော်လည်း ထုတ်တော့ မပြပေ။

"ဟား... မင်းက ငါ့ကို အရင်မေးမယ်လို့ ထင်ထားတာ... ဘာလို့ ဘေးထွက်တာဝန် စတင်ကြောင်း အကြောင်းကြားချက် မကြားရတာလဲ၊ ပြီးတော့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို သတ်ပြီး မှော်အင်းကွက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာတောင် ဘာလို့ ဆုလာဘ်တွေ မရတာလဲ ဆိုတာကိုပေါ့"

"ဟုတ်သားပဲ၊ အဲ့ဒါ ဘာလို့လဲ"

မုန့်ကျင်းချန်းက နောက်ထပ် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။

"စွမ်းရည်အမျိုးမျိုးကို သုံးနိုင်တဲ့ ဒီလို မှော်အင်းကွက်မျိုးက ဒီဇာတ်လမ်းထဲမှာ ငါတို့ရဲ့ အဓိက ရန်သူလို့ပဲ ထားလိုက်ကြရအောင်၊ အဓိကတာဝန်ရှိတဲ့ တောင်ပေါ်မှာလည်း အလားတူ မှော်အင်းကွက်တွေ အများကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒါတွေမှာ ဆင်တူတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိကြပြီး အစွမ်းအထက်ဆုံး တစ်ခုကတော့ နာကျည်းမှုရေတွင်းအောက်ခြေမှာ ဆွဲထားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ဒါဆို... အခု ငါတို့ ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့ မှော်အင်းကွက်က 'အပို' တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်၊ ပုံမှန် လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားမယ်ဆိုရင် ငါတို့နဲ့ တွေ့မှာ မဟုတ်တဲ့ အရာပေါ့"

"ဆိုတော့ကော"

မရှုံးနိမ့်သောချန်ပီယံက မေးလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် မဖြေနိုင်မီ ယဲ့ကျီက အလေးအနက် စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို... ဒီမှော်အင်းကွက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာကိုယ်တိုင်က ဆုလာဘ်တစ်မျိုးပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"

အခန်း (၁၅၄)

စွန့်ပစ်နတ်ကွန်းအတွင်းရှိ ပိုးအိမ်၏ မျက်နှာပြင်အရောင်သည် အဖြူရောင်မှ ဝါညိုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း နက်မှောင်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ဒဏ်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ သွေးရောင်လွှမ်းသော ညိုတိုတိုအရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အရောင်ပြောင်းလဲမှု ရပ်တန့်သွားပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ပိုးအိမ်သည် ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားပြီး လက်သည်းခွံအရွယ်အစားရှိသော အပိုင်းအစပေါင်း ထောင်ချီ၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကြွေကျလာလေသည်။ ထိုညိုညစ်ညစ် အပိုင်းအစများသည် ခြောက်သွေ့နေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ သန့်ရှင်းစွာင် ကျရောက်သွား၏။ ၎င်းတို့အနက် တစ်ခုမှ ပိုးအိမ်အတွင်းရှိ အမျိုးသားပေါ်သို့ မကျရောက်ခဲ့ပေ။

အဆင့် ၃ မူမမှန်မှုသည် အသက်သုံးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရသည်။ သူ့တွင် နူးညံ့ညင်သာသော မျက်နှာရှိပြီး ဆံပင်အရှည်အသင့်အတင့်ရှည်သော အမျိုးသားတစ်ဦးပင်။ သူသည် ပညာတတ်တစ်ဦးနှင့် တူပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားမှာ ကစားသမားများ၏ လူသစ်ဝတ်စုံပင် ဖြစ်သည်။

ပိုးအိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူက ခံစားမဲ့စွာဖြင့် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့၌ ညာလက်မောင်း မရှိပေ။ သူ၏ ညာဘက်ပုခုံးပေါ်တွင် အလွန်ချောမွေ့သော ဖြတ်ရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုဖြတ်ရာ၏ အဝတွင် အသားမျှင်များမရှိဘဲ အလင်းဖျော့ဖျော့ ထွက်နေသော မျက်နှာပြင်ပြားတစ်ခုသာ ရှိသည်။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ပါက ထိုမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အလွန်သေးငယ်သော ဒေတာစီးကြောင်းများ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ကျစ်... အရင်အတိုင်းပဲ"

သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခန်းထောင့်သို့ လျှောက်သွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ မြေအိုးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

သူ ဇာတ်လမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သူ၏ ညာလက်မောင်းသည် ကျန်ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများနှင့်အတူ ရုပ်လုံးပေါ်မလာနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ် ရုပ်လုံးပေါ်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ သူ့လက်မောင်းကို ပြန်ရှာကာ ပြန်လည်တပ်ဆင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အိုး၏နောက်ဘက်တွင် သေးငယ်သော အိတ်ကပ်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။ ၎င်းမှာ ကစားသမားများ၏ ကျောပိုးအိတ်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း လက်မောင်း အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် ထိုအိတ်ကပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုမူမမှန်မှု၏ ညာလက်မောင်းသည် သယ်ဆောင်သွား၍မရသလို ခွဲထုတ်ထား၍လည်း မရသော ခရီးဆောင်အိတ်တစ်ခုနှင့် တူပေသည်။ သူ ဇာတ်လမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာတိုင်း သူ့လက်မောင်းကို ရုပ်ဝတ္ထုပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထိုးထည့်ရလေ့ရှိသည်။

သူသည် အိုးထဲမှ လက်မောင်းကို ထုတ်ယူကာ ပုခုံးတွင် ပြန်လည်တပ်ဆင်လိုက်သည်။ တောက်ပနေသော အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခု ထိတွေ့လိုက်သောအခါ မူမမှန်မှု၏ ခန္ဓာကိုယ် ညာဘက်အခြမ်းတစ်ခုလုံး စတင်တွန့်လိမ်လာတော့သည်။ မည်သည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုမှမရှိဘဲ ထိုဘက်ခြမ်းနှင့် အနီးဆုံးရှိ နံရံသည် ချိုင့်ဝင်သွားပြီး မျက်နှာပြင်သည်လည်း မညီမညာဖြင့် လှိုင်းထလာလေသည်။

ဆက်သွယ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သူသည် သူ့လက်မောင်းကို လွှဲယမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညာလက်ကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အကြိမ်ပေါင်း မနည်းတော့ဘူး... ဒါပေမယ့် ပေါင်းစပ်တဲ့အချိန်က တစ်စက္ကန့်တောင် မလျော့သွားဘူးပဲ..."

လက်မောင်းကို မတပ်ဆင်မီကပင် သူသည် ၎င်း၏ တည်နေရာကို ခံစားသိရှိနိုင်သလို တပ်ဆင်ပြီးနောက်တွင်လည်း ဒေတာများ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ရန် မည်မျှကြာမည်ကို ချက်ချင်း သိရှိနိုင်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဤအဆင့် ၃ မူမမှန်မှုသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြန်လည်ရရှိရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်။ လက်မောင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တွဲဆက်သွားပြီဟု ထင်ရသော်လည်း သူသည် ၎င်း၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို အသုံးမပြုနိုင်သေးပေ။

"နာလိုက်တာ..."

"အရမ်းနေရခက်တယ်..."

"ကယ်ပါဦး..."

ရုတ်တရက် ညည်းတွားသံများက မူမမှန်မှု၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာလေသည်။ သူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အသံလာရာသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေသည်မသိသော်လည်း အိမ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သရဲများ တွားသွားနေကြလေသည်။

ထိုသရဲများသည် ရွှံ့နွံထဲသို့ ကျဆင်းသွားသော သေခါနီးလူများကဲ့သို့ နံရံများနှင့် ကြမ်းပြင်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ခေါင်းများသာ ပေါ်နေပြီး အချို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ခန့် ပေါ်နေကြသည်။ သူတို့၏ ဆံပင်များသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး မျက်နှာများကို ဖုံးအုပ်ထား၏။ သူတို့မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးအိမ်များက မှောင်မည်းနေကာ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ မရှိကြပေ။ သူတို့၏ ပါးစပ်များသည် ဟစိဟစိဖြစ်နေပြီး လက်များကိုလည်း ဆန့်ထုတ်ထားကြသည်။ သူတို့သည် ရေထဲသို့ ကျသွားသဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲကိုင်ရန် ကြိုးစားနေသူများနှင့် တူလှသည်။

သရဲများ၏ ညည်းတွားသံများမှာ သိပ်မကျယ်လှပေ။ ယင်းသည် နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေရပြီး အကူအညီတောင်းကာ ငိုယိုနေသံနှင့် တူသည်။ သို့သော် ထိုအချက်ကပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေစေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး၌ ထိုသရဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ မူမမှန်မှုမှာ ရပ်စရာနေရာပင် မရှိတော့ပေ။ မကြာမီ သရဲများက သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်ကမ်းလာကြသည်။ အချို့က သူ့ခြေကျင်းဝတ်များကို ဖမ်းဆုပ်ကြပြီး အချို့က သူ့အင်္ကျီလက်များကို ဆွဲရန် ကြိုးစားကြသည်။

"ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ ဘော့စ်က ပုံရိပ်ယောင်တွေ သုံးတာလား"

သူ့မျက်လုံးများက ဝင်းလက်လာပြီး မျက်စိသူငယ်အိမ်ထဲတွင် အလင်းဖျော့ဖျော့လေးများ ရှိနေသည်။

"ဟမ့်... တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်တာပဲ..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ဒူးကို အသာအယာ ကွေးလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထိုဂရုမစိုက်သလို ခုန်လိုက်ခြင်းကပင် သူ့ကို သရဲလက်သည်းများ၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဂျွမ်းထိုးသည့် ခက်ခဲသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို သုံးကာ အိမ်ခေါင်မိုးတန်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ခေါင်မိုးထုတ်တန်းပေါ်တွင် မီးခိုးရောင်အရိပ်တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမကောင်းဆိုးဝါးသည် ဖုန်းပုကြွယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အကောင်နှင့် ဆင်တူပေသည်။ ၎င်းမတိုက်ခိုက်မီမှာပင် မူမမှန်မှု၏ ဘယ်ဘက်လက်သီးဖြင့် 'မှုတ်ထုတ်' ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

အဆင့် ၃ မူမမှန်မှုများသည် ဇာတ်လမ်းအတွင်းရှိ ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ရှုရန် အခြားရှုထောင့်တစ်ခုကို အသုံးပြုနိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့မျက်စိထဲတွင် မြင်ရသော မြင်ကွင်းများကို တစ်ဝက်က အစစ်အမှန်၊ တစ်ဝက်က ဒြပ်ရှိအခြေအနေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး အတိုင်းအတာတစ်ခုအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို အာရုံခံနိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပုံရိပ်ယောင်များက သူတို့အတွက် အသုံးမဝင်ပေ။ ယင်းတို့မှာ အစစ်အမှန်စွမ်းအားနှင့် အရှိန်တို့လောက် ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိပေ။

"ထူးဆန်းတယ်... အဲ့ဒီ အဆင့် ၄ ကောင်က ဘော့စ်ကို အခုထိ မကိုင်တွယ်ရသေးတာလား"

သူ ထိုသို့ စဉ်းစားရင်း ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ကန်လိုက်သည်။ သူ့ခြေဖျားသည် သူ့ဦးခေါင်းထက်သို့ လွယ်လင့်တကူ ရောက်ရှိသွား၏။ နတ်ကွန်း၏ အမိုးက ချက်ချင်းပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုက အမိုးပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ခုန်ထွက်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခုကို ဖောက်ထွက်သွားစေသည်။

အမိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီးနောက် မှုန်ဝါးဝါးလရောင်က သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ မူမမှန်မှုတစ်ဦးအတွက်တော့ အလင်းရောင်သည် အလွန်အရေးကြီးသော လေ့လာစူးစမ်းစရာ အချက်တစ်ချက် ဖြစ်သည်။ မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲမှာပင် သူအရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။

နတ်ကွန်းခြံဝင်းထဲတွင် ရေတွင်းဟောင်းတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ထိုရေတွင်း၏ အစွန်းတွင် အဆင့် ၄ မူမမှန်မှု၏ ဦးခေါင်းကို တင်ထားသည်။

"ငါ့ကို နောက်နေတာလားဟ..."

သူက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်ရင်း ရှေ့သို့ လှမ်းခုန်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လေထဲမှ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာကာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်က မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ရောက်ရှိသွား၏။

သူသည် ဦးခေါင်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားရင်း "ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။ ထိုဦးခေါင်းက သူ့ကို ပြန်လည် ဆက်သွယ်နိုင်ဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေသည့်အလားပင်။

"ငါ... တခြား... ကမ္ဘာ... ကို... ရောက်... သွား... တာ..."

ဦးခေါင်းက ပျက်စီးနေသော ရေဒီယိုအသံလွှင့်ဌာနတစ်ခုကဲ့သို့ စကားပြောလိုက်သည်။

အဆင့် ၄ မူမမှန်မှုသည် မူမမှန်မှုအားလုံးထဲတွင် အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သော်လည်း သီအိုရီအရ ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ဇာတ်လမ်းထဲက ဘော့စ်တစ်ကောင်ထက် အားမနည်းသင့်ပေ။ ကမ္ဘာအားလုံးသည် မူမမှန်မှုများ ဝင်ရောက်ရန် မသင့်တော်ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ပိုင်လီကမ္ဘာကမ္ဘာတွင် မူမမှန်မှုတစ်ယောက်မျှ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤအခြေအနေမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေလေသည်။

"ငါ့ရဲ့... ဒေတာတွေ... ပျက်စီး... သွား..."

သူသည် စာကြောင်းအပြည့်အစုံ မပြောနိုင်တော့ပေ။

"အဲ့ဒါက... မင်းအတွက်... ငါ့ကို... ဒီမှာ... ထားခဲ့တာ..."

ထိုနေရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်သည်းတစ်ခုက ရေတွင်းထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဦးခေါင်းကို အောက်သို့ ဆွဲချသွားတော့သည်။

အဆင့် ၃ မူမမှန်မှုတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုအရာမျိုးကို ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ဤအကြိမ်က ပထမဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ယုတ္တိဗေဒဆိုင်ရာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုများကို စတင်လိုက်သည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ကစားသမားများနှင့် GMများ၏ တည်နေရာကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ယခုအခြေအနေမှာ သူတို့နှင့် ပတ်သက်စရာအကြောင်းမရှိပေ။ ထို့နောက် သူသည် ဘော့စ်နှင့် ဒေတာချင်း ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။ အဆင့် ၃ မူမမှန်မှုတစ်ဦး၏ စံနှုန်းမှာ အသိဉာဏ်နည်းပါးသော ဘော့စ်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် X-23 သည် တစ်ခါက သန္ဓေပြောင်း ပရော်ဖက်ဆာ အက်ရှ်ဖို့ဒ်ကို အမိန့်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရလဒ်မှာ ကျရှုံးမှုသာ ဖြစ်သည်။

"ငါပြောချင်တာကို မင်းအခုထိ နားမလည်သေးဘူးဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် ထပ်ပြောပြမယ်"

ဝေးလံလှသောတစ်နေရာမှ လေးလံသော အသံကြီးတစ်ခု ရေတွင်းဟောင်းထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်းကို လိမ္မာပါးနပ်ဖို့နဲ့ ငါ့ကို ရန်သူအဖြစ် မသတ်မှတ်မိဖို့ သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ သူ့ခေါင်းကို ငါဒီမှာ ထားခဲ့တာပဲ"