အခန်း (၃၅၉-၃၆၀)

အခန်း။ ၃၅၉

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံး၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည် တက်ကြွလာခဲ့သည်။

ယိုချင်းယီသည် ချီစုပ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာစေရန် အချိန်ယူလိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူမသည် စိမ်းလဲ့သစ်သား စမ်းရေကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက် အသုံးပြုကာ ကြာပန်း၏ အမြစ်များပေါ်သို့ အမည်မသိ ဝိညာဉ်ရည်များကို အဆက်မပြတ် လောင်းထည့်ပေးနေခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

နေ့တစ်ဝက်ကျော် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ယိုချင်းယီသည် မထင်မှတ်ဘဲ ကြာပန်း၏ အသက်စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ပြန်လည် ရှင်သန်လာစေခဲ့သည်။ စိမ်းစိုနေသော အရွက်များမှာ နုနယ်ကာ ရေစက်များ တဖျတ်ဖျတ် တောက်နေပြီး ပွင့်ချပ်များမှာလည်း နီရဲတောက်လျက် မတ်မတ်ရပ်နေတော့သည်။

ကြာပန်း ပြန်လည် ရှင်သန်လာသည့် ထိုခဏမှာပင် ၎င်းကို ဗဟိုပြု၍ မမြင်နိုင်သော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျန်ရှိနေသော ကြာပန်း သုံးဆယ့်ငါးပွင့်ဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ မမြင်နိုင်သော ကြိုးမျှင်များစွာ ရစ်ပတ်သွားပြီးနောက် စိမ်းလဲ့ကြာပန်း သုံးဆယ်ခြောက်ကွက် အသက်ထုံးအစီအရင်မှာ ခေတ္တမျှ နိုးထလာခဲ့သည်။

ကလောက် ကလောက်ဟူသော အသံနှင့်အတူ တတိယမြောက် ကျောက်တံခါးကြီး ပွင့်သွားတော့သည်။

တံခါးနောက်ကွယ်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ယခင်နေရာများနှင့် တစ်ဖန် ကွဲပြားပြန်သည်။ အကျယ်အဝန်းမှာ စတုရန်းမီတာ ၂၀ ခန့်သာ ရှိသော်လည်း ယခုအခါ ကျောက်ကုတင်၊ ကျောက်စားပွဲ၊ ကျောက်ကုလားထိုင်များနှင့် ချောမွေ့စွာ ပွတ်တိုက်ထားသော ကျောက်မှန်တစ်ချပ်ပင် ရှိနေရာ အိပ်ခန်းတစ်ခုနှင့် အလွန်တူလှသည်။

ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ မီးခိုးဖြူရောင် ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ကြေးဝါဆီမီးခွက် ၁၃ လုံး ရှိနေခြင်းပင်။ မီးစာများမှာ အမည်းရောင်နှင့် အဝါရောင် ရောယှက်နေသော်လည်း ဆီဟူ၍ တစ်စက်မျှ မတွေ့ရပေ။

ရှူး

ယိုချင်းယီသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ လက်ဖဝါးမီးလျှံအတတ်ဖြင့် သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အနီရောင် မီးတောက်ကလေးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို ဆီမီးခွက်တစ်ခုဆီသို့ ပစ်လွှတ်ကာ ထွန်းညှိလိုက်သည်။

သူမသည် ယင်ဓာတ်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော်လည်း လက်ဖဝါးမီးလျှံ၊ လေပေါ်လျှောက်အတတ်၊ ရေခဲတံတိုင်းအတတ် စသည့် အခြေခံ ဓာတ်ကြီးငါးပါး မှော်အတတ်များကိုမူ ကျွမ်းကျင်ထားဆဲပင်။

သို့သော် ဆီမီးခွက်မှာ ခဏမျှသာ လောင်ကျွမ်းပြီးနောက် ဖူးဟူသော အသံနှင့်အတူ ပြန်ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အခြားသော ဆီမီးခွက် ၁၂ လုံးပေါ်တွင်လည်း မီးပွားများ ခေတ္တ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“ဒီမီးခွက် ၁၃ လုံးက ဆက်နွှယ်နေပုံပဲ။ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ထွန်းညှိဖို့ လိုနေတာများလား”

ပိယောင်ယောင်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ယိုချင်းယီသည် မတတ်သာဘဲ ထပ်မံ ကြိုးစားခဲ့ပြန်သည်။ သူမသည် လက်ဖဝါးမီးလျှံကို အသုံးပြု၍ မီးခွက်အားလုံးကို ထွန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးခဲ့ရသည်။

ပထမအချက်မှာ အချိန်ကိုက်ရန် အလွန်အရေးကြီးခြင်းပင်။ လက်ဖဝါးမီးလျှံမှာ အခြေခံမှော်အတတ်ဖြစ်သဖြင့် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသည်။ မီးခွက် ၁၃ လုံးကို အချိန်ကွာခြားမှု မရှိစေဘဲ တစ်ပြိုင်နက် ထွန်းညှိရန်မှာ နည်းပညာအရ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ မီးခွက်တစ်ခုစီရှိ မီးတောက်အရွယ်အစားမှာလည်း ညီတူညီမျှ ဖြစ်နေရန် လိုအပ်နေခြင်းပင်။

လုံယီအနေဖြင့် ဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်ခန်းမကို ကျော်ဖြတ်ပြီး လက်ဖဝါးမီးလျှံကို အဆင့်မြင့်အောင် လျှို့ဝှက်လေ့လာရမလားဟု တွေဝေစဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်

“ဟဲဟဲ... ဒီတစ်ခါတော့ ငါပဲ လုပ်လိုက်မယ်”

ပိယောင်ယောင်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ ဖြူနုသော လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ လက်ပေါ် သုံးလက်မခန့်အကွာတွင် လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားရှိသော အနီရောင် မီးကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။ ကြာပွင့်ချပ်များမှာ အလယ်ဗဟိုမှ အပြင်ဘက်သို့ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ပွင့်အာနေပြီး ပွင့်ချပ်

တစ်ခုစီ၏ အရွယ်အစားနှင့် အကွေးအဆန့်မှာ လုံးဝ တူညီနေသည်။

“သွား”

ပိယောင်ယောင်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ မီးကြာပန်းမှ ပွင့်ချပ် ၁၃ ခုမှာ လွင့်ပျံသွားပြီး ဆီမီးခွက်များပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားတော့သည်။ ရှူး ရှူး ရှူးဟူသော အသံများနှင့်အတူ ဆီမီးခွက် ၁၃ လုံးမှာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းထိန်သွားခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ခဏအကြာတွင် ဆီမီးခွက်ခြေထောက်များမှ အနီရောင်အလင်းတန်းများ ပျံ့နှံ့သွားကာ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်သွားကြပြီးနောက် စတုရန်းတံခါးကြီးမှာ ကလောက် ကလောက်ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြင့်တက်ပွင့်ဟသွားတော့သည်။

“ဂူဗိမာန်ထဲကို လူသုံးယောက် ဘာလို့ အတူဝင်ခိုင်းတာလဲဆိုတာ ငါ နားလည်သွားပြီ။ ဝင်ရောက်သူတွေက တစ်ဦးရဲ့ အားနည်းချက်ကို တစ်ဦးက ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး အတူတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ လိုအပ်လို့ပဲ”

ပိယောင်ယောင်က သုံးသပ်လိုက်သည်။

စတုတ္ထမြောက် ကျောက်တံခါးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးစလုံး၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယခင်က ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာများနှင့် မတူဘဲ သူတို့ရှေ့တွင် စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းကာ တစ်ပေခန့် နက်သော နိမ့်ဆင်းနေသည့် ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ကျောက်ဖြူအုတ်ချပ်များ ခင်းထားသည်။ ကွင်းပြင်၏ ဘေးတစ်ဖက်တွင်မူ သံချေးတက်နေသော လက်နက်စင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ဓားနှင့် လှံအချို့ကို ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ စိုက်ထားသည်။

“ဒါက ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပဲ ဒါမှမဟုတ် မှော်အတတ်တွေ စမ်းသပ်တဲ့ ကွင်းဖြစ်ရမယ်”

လုံယီက ထိုပုံစံကို မြင်သည်နှင့် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူနဲ့ တိုက်ရမှာလဲ။ ငါတို့ သုံးယောက်အချင်းချင်း ပြန်တိုက်ရမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လုံယီ အကြောက်ဆုံး အခြေအနေမှာ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ တစ်စုံတစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို သိရှိသွားသည့်အလား ကွင်းပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ အသက် ၃၀ ခန့် ရှိပုံရပြီး အနီရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင်ဦးထုပ် ဆောင်းထားသည်။ လက်ထဲတွင်မူ ငွေရောင်လှံရှည်တစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါ ရှိလှသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာကြွက်သားများမှာ အလွန်ပင် တောင့်တင်းနေပြီး မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ မျက်လုံးများမှာလည်း အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေရာ အလောင်းခြောက်ထိန်းချုပ်ရေးဂိုဏ်းမှ အသက်သွင်းထားသော အလောင်းကောင်များလောက်ပင် သက်ရှိနှင့် မတူပေ။ လုံယီသည် ထိုသူ့ထံမှ အသက်ဓာတ် အစအနမျှ မခံစားရဘဲ ရှေ့မှ လှံကိုင်ထားသူမှာ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။

“ဒါက ရုပ်သေးရုပ်ပဲ”

ပိယောင်ယောင်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် သတိထားမိသွားသည်။

“ဒီတစ်ဆင့်ကတော့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်”

တစ်ဖက်တွင်မူ လုံယီတို့အဖွဲ့ စတုတ္ထတံခါးကို ကျော်ဖြတ်နေချိန်တွင် ဂူဗိမာန်အတွင်း ဝင်ရောက်လာကြသော ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုအများစုမှာ ပထမ သုံးဆင့်အတွင်း၌ပင် ပိတ်မိနေကြဆဲပင်။ ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော အဖွဲ့အချို့သာလျှင် စတုတ္ထမြောက် နေရာသို့ ရောက်ရှိနိုင်ကြသည်။

...

အလောင်းခြောက်ဂိုဏ်း၏ ယခင်က ထိပ်တန်းပါရမီရှင်ဟု ကျော်ကြားခဲ့သော ရှဲ့ကျစ်ယွဲ့သည် သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော မျက်နှာပေါ်၌ ဟင်္သပြဒါးရောင်များ ခြယ်သထားကာ ဓားကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီး ရုပ်သေးရုပ်ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူ၏နောက်တွင်မူ ဝတ်စုံများ စုတ်ပြတ်ကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေသော တပည့်နှစ်ဦး ရှိနေသည်။

“စီနီယာရှဲ့... ဒါတွေက ဆရာကြီး ဟန်ယွဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ စက်ရုပ်သေးတွေထင်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ ခန့်မှန်းရခက်တယ်”

တပည့်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

“အစောပိုင်းက စီနီယာပဲ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ခဲ့တာ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် အရင်ဆင်းပြီး သူ့ရဲ့ အနက်အရှိုင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ပါရစေ”

အခြားတပည့်တစ်ဦးက အံကြိတ်ရင်း ကွင်းပြင်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ဆရာကြီး ဟန်ယွဲ့က ဒီတစ်ခါ ဂူဗိမာန်ကို ဖွင့်တာဟာ အမွေဆက်ခံသူကို ရွေးချယ်ဖို့ပဲ။ သူ့အနေနဲ့ သေစေလောက်တဲ့ ထောင်ချောက်တွေကို ခင်းထားမှာ မဟုတ်ဘူး”

ရှဲ့ကျစ်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် မဆိုင်းမတွပင် ကွင်းပြင်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ အမျိုးသမီးရုပ်သေးရုပ်၏ အရောင်အဝါကင်းမဲ့နေသော မျက်လုံးများမှ နီရဲသော အလင်းတန်းများ ဝင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ရှူးဟူသော အသံနှင့်အတူ သူမသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ သူမ၏ ဓားဖျားတွင် ဝဲကရက်သဏ္ဌာန် အနီရောင် မီးလျှံများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှဲ့ကျစ်ယွဲ့ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

“ယင်အလင်းဒိုင်း”

ရှဲ့ကျစ်ယွဲ့က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ရှေ့တွင် လေးပေခန့် မြင့်သော တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်နေသည့် မီးခိုးရောင် အလင်းဒိုင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

တဖြန်းဖြန်းဟူသော အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမီးလျှံများ၏ ဖိအားအောက်တွင် မီးခိုးရောင် အလင်းဒိုင်းမှာ နောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာနေရပြီး ဒိုင်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်လည်း အက်ကြောင်းများစွာ ပေါ်လာရာ မကြာမီ ပွင့်ထွက်သွားတော့မည့်

အလားပင်။

ရှဲ့ကျစ်ယွဲ့၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် ထပ်မံဖြည့်တင်းကာ ထိုမီးလျှံများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မနည်း ခုခံနေရသည်။

“ဒီမှော်အတတ်က အနည်းဆုံး ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၇ လောက် ရှိတယ်”

နောက်ကွယ်မှ ကြည့်နေသော တပည့်နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။

ချီသန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိ ဗဟုသုတနှင့် နည်းစနစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သာမန် ချီသန့်စင်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားရှိသည့် ရှဲ့ကျစ်ယွဲ့သာလျှင် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို မနည်း တောင့်ခံထားနိုင်ခြင်းပင်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ထိုနေရာတွင်ဆိုလျှင် မီးလျှံများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရရန် အသက်ရှူနှစ်ချက်စာပင် ကြာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ရှဲ့ကျစ်ယွဲ့ တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလားဟု ကွင်းပြင်ထဲသို့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်ရှူအချက် တစ်ရာခန့် တောင့်ခံပြီးနောက်တွင် ရှဲ့ကျစ်ယွဲ့မှာ အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးရုပ်သေးရုပ်သည် လက်ထဲမှ ဓားကို ချလိုက်ပြီး မူလနေရာတွင်ပင် မလှုပ်မယှက် ပြန်လည် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ဝင်ပေါက်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျစ်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ သူ၏နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဂျူနီယာညီငယ်နှစ်ဦးမှာ ရှေ့တိုးရန် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခြင်းမှာ သူနှင့် မဆိုင်တော့ပေ။

ရှဲ့ကျစ်ယွဲ့အပြင် အလောင်းခြောက်ဂိုဏ်း၏ နောက်ထပ် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်သူ ကျိုးကျားရှန်းမှာမူ ပစ်ဓားများ အသုံးပြုရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ကျိုးကျားရှန်းသည် အစောပိုင်းက အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုတစ်စုထံမှ ရတနာကို လုယူနိုင်ခဲ့သဖြင့် အားလုံး၏ အထင်ကြီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သည့် လှည့်ကွက်မျှ သုံး၍မရသော ဤတိုက်ပွဲတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ဘဲ ချီသန့်စင်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ ရုပ်သေးရုပ်၏ ပျံလွှားဓားချက်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့ရသည်။

မန္တန်ပြုလုပ်ရာတွင် နာမည်ကျော်သည့် စွန်းယွီဖေးမှာမူ ရိပ်ခနဲသာ မြင်ရပြီး အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူသည် အဆောင်စက္ကူကိုပင် ထုတ်ယူရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ထိုရုပ်သေးရုပ်မှာ သူ၏အနားသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာကာ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်၍ သွေးစိုနေသော နှလုံးသားကို ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာကြသော အခြားကျင့်ကြံသူများသည်လည်း အနည်းနှင့်အများဆိုသလို အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ကြရပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် အထိအခိုက်မရှိအောင် ကာကွယ်နိုင်သူမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။

ချီသန့်စင်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ဖြင့် ချီသန့်စင်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ ပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲသည်။

ဆရာကြီး ဟန်ယွဲ့ ဖန်တီးထားသော ရုပ်သေးရုပ်များသည် ချီသန့်စင်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကြားတွင်ပင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် နိမ့်ပါးသူများ မဟုတ်ကြပေ။

သူတို့တွင် စစ်မှန်သော သေကွင်းသေကွက်ဟူ၍ မရှိသည့်အပြင် ခံနိုင်ရည်အားမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် သာမန်နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထက် ပို၍ပင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော်လည်း အလွန်ထူးချွန်သည့် လူနည်းစုမှာမူ ဤစမ်းသပ်ချက်ကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

နေနီဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ပတ်သက်မှုရှိပုံရပြီး မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသည့် သခင်လေးယွမ်သည် ဓားမကြီးတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သန်မာသည့် ရုပ်သေးရုပ်နှင့် တွေ့သောအခါ သူ၏ ခါးရှိ အမည်းရောင် အိတ်လေးကို မထီမဲ့မြင် ပြုံးရင်း ပုတ်လိုက်သည်။

“ဝှီးး...”

ပိုမိုကြီးမားသော အမည်းရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခု ကွင်းပြင်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ရုပ်သေးရုပ်ထံသို့ ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်းဟူသော အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး အသက်ရှူအချက် တစ်ဆယ်ကျော်အကြာတွင် ရုပ်သေးရုပ်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သခင်လေးယွမ်မှာမူ နောက်ဘက်ရှိ ကျောက်တံခါးမှတစ်ဆင့် နောက်တစ်ဆင့်သို့ ဝင့်ကြွားစွာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

လီမိသားစုမှ ဆံပင်ငွေရောင်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ လီရှန်းဖိန်မှာမူ မြင်းစီးထားသော ရုပ်သေးစစ်သူကြီးတစ်ဦးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုဘဲ ဂါထာအချို့ကိုသာ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ရုပ်သေးရုပ်မှာ နေရာတွင်တင် တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် တဖြောက်ဖြောက်ဟူသော အသံနှင့်အတူ တစ်စစီ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ရွှေရောင်ဦးချို စွပ်ထားသည့် စစ်မှန်သောသွေးဂိုဏ်းမှ လူငယ် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူမှာမူ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး အနည်းဆုံး ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၇ ခန့်ရှိသော ရုပ်သေးရုပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ပြင်းထန်သော ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွင် ထိုလူငယ်မှာ အသာစီးရနေခဲ့သည်။

သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမည်းရောင် မျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင်၏ အရိပ် ဝင်းခနဲ ပေါ်လာပြီး သူ၏ လက်သီးမှ ရွှေရောင်အလင်းများ ပွင့်ထွက်လာကာ ရုပ်သေးရုပ်ကို ဖိနှိပ်၍ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားအောင် ထိုးနှက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုံယီနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါ နှစ်ဦးမှာမူ သူတို့ရှေ့ရှိ ရုပ်သေးရုပ်ကို ကြည့်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ လုံယီနှင့် ပိယောင်ယောင်တို့က တားဆီးနေသည့်ကြားမှပင် ယိုချင်းယီက အရင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ယခင်အဆင့်များတွင် ပိယောင်ယောင်ကသာ အဓိက ဖြေရှင်းပေးခဲ့ခြင်းပင်။ သူတို့သည် သူငယ်ချင်းအရင်းအချာများ ဖြစ်ကြသော်လည်း မာန်မာနနှင့် ရည်မှန်းချက်ကြီးသော ယိုချင်းယီမှာမူ သူမအနေဖြင့် မည်သည့်အကူအညီမျှ မပေးနိုင်ခြင်းကို လက်မခံနိုင်သဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူမသည် ကွင်းပြင်ထဲသို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

သံချပ်ကာဝတ်ထားပြီး ငွေရောင်လှံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်မှာ လှံဖျားကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ကြက်ဥအနှစ် အရွယ်အစားရှိသော ကတော့ပုံ ရေခဲမြှား တစ်ရာကျော် ထွက်ပေါ်လာပြီး ယိုချင်းယီထံသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ယိုချင်းယီသည် ယင်အလင်းဒိုင်းကို အမြန်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ရေခဲမြှားများ၏ ဒဏ်ကြောင့် အသက်ရှူနှစ်ချက်စာပင် မခံဘဲ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မြေသားတံတိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် ဝါဂွမ်းရောင် အဆောင်စက္ကူကို ပစ်လိုက်ပြီး ကာကွယ်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၄ သာ ရှိသေးပြီး အနည်းဆုံး အဆင့် ၇ ခန့်ရှိသော မှော်အတတ်ကို ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ မြေသားတံတိုင်းကြီး ပျက်စီးတော့မည့် အခြေအနေတွင် ယိုချင်းယီ၌ ခုခံရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ပုံရသည်။

ပိယောင်ယောင်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကွင်းပြင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ သူမသည် အနီရောင် အဆောင်စက္ကူကို ပစ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ရေခဲမြှားများ၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို အရည်ပျော်စေကာ ယိုချင်းယီနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်မှုကို မနည်း ခုခံလိုက်ရသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ပိယောင်ယောင် ကွင်းပြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

ငွေလှံကိုင် ရုပ်သေးရုပ်မှာ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ဆူပွက်လာကာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး”

လုံယီမှာ ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘဲ ကွင်းပြင်ထဲသို့ လိုက်လံ ခုန်ဆင်းလိုက်တော့သည်။ သူ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရုပ်သေးရုပ်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အလင်းရောင်များမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ဒုံးပျံတစ်စင်းအလား အပေါ်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

အခန်း။ ၃၆၀

ချီသန့်စင်ခြင်း ကိုးခုမြောက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ကိုးခုမြောက်အဆင့် အလယ်ပိုင်း... ကိုးခုမြောက်အဆင့် အထွတ်အထိပ်...

ရုပ်သေးရုပ်၏ အရှိန်အဝါမှာ ကိုးခုမြောက်အဆင့်ကို ကျော်လွန်ကာ ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ လုံးဝကူးပြောင်းတော့မည့်အရေးကို ကြည့်ရင်း

“အမြန်ဆင်းသွားကြစမ်း”

လုံယီက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ပြီး ပိယောင်ယောင်နှင့် ယိုချင်းယီတို့ကို လက်ဝါးဖြင့် အသာအယာတွန်းကာ ကွင်းပြင်၏ အစွန်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဆည်ကျိုးကျလာသည့်အလား ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော ယင်အလင်းဒိုင်းကို အသုံးပြုကာ သူမတို့နှစ်ဦးလုံးကို လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ပိုင်းတစ်စသာ ကြည်လင်နေသော မီးခိုးရောင်ဒိုင်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခြောက်မြှောင့်ပုံစံ အကွက်များစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး အတော်ပင် ထူထဲလှသည်။ ၎င်းမှာ အခြားကျင့်ကြံသူများ အသုံးပြုသည့် ပါးလွှာသော အလွှာများနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လှံကိုင်ရုပ်သေးရုပ်ကို စူးစိုက်၍ကြည့်လိုက်သည်။

“သေစမ်း”

လုံယီ၏ မျက်ခုံးများ ထောင်တက်သွားပြီး အခြေခံကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည် သုံးမျိုးဖြစ်သော အသက်ရှူကျင့်စဉ်၊ အရေပြားသန့်စင်ခြင်းကျင့်စဉ်နှင့် မိစ္ဆာဆင့်ခေါ်ကျမ်းတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အစွမ်းကုန် လှည့်ပတ်လိုက်တော့သည်။

“တောင်ဖြိုခွန်းအား”

ခရမ်းနုရောင် စစ်မှန်သောခွန်အားမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းသွားပြီး သူ၏ အရိုးများ၊ အကြောအခြင်များ၊ သွေးသားများ၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများနှင့် ဆဲလ်တစ်ခုချင်းစီ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ရှိနေသော စွမ်းအားအားလုံးမှာ တဟုန်ထိုး စီးဆင်းလာသော ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုအလား သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းကြောင့် သူ၏ညာဘက်လက်သီးမှာ စူးရှတောက်ပသော အနီရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးကို နေမင်းအသေးစားလေးတစ်ခုအလား လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။

အခြေခံခွန်အား ပေါင်ချိန် ၁ သိန်း ၃ သောင်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည်ပင်။

“နဂါးထိုးဖောက်ခြင်း”

စစ်မှန်သောခွန်အားမှာ နဂါးထိုးဖောက်အမှတ်ကို ထိုးဖောက်သွားချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထုံကျဉ်သွားပြီးနောက် အတွင်းပိုင်းရှိ ဝှက်ထားသော အချက်အချာများမှ အဆုံးမဲ့ ချီစွမ်းအားများ တိုးထွက်လာသည်။

၎င်းမှာ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော ခွန်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပထမခွန်အားနှင့် ထပ်ဆင့်ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါင်ချိန် ၁ သိန်း ၆ သောင်းအထိ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်း”

သူ၏လက်ဖဝါးအနက်ရှိုင်းဆုံးရှိ သွေးရိပ်မှ ပြောင်းလဲလာသော သွေးပုလဲသည်လည်း နိုးထလာသည်။ ၎င်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်များ၏ ချီစွမ်းအားကို ဝါးမြိုခဲ့ပြီး နာရီဝက်ကျော်ကြာ စုဆောင်းထားခဲ့သမျှကို ယခုအခါ ပြင်းထန်သော လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုကာ လုံယီ၏ ချီစွမ်းအားကို အဆမတန် ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်တော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အကြောအခြင်များမှာ မြွေစိမ်းများရစ်ပတ်နေသကဲ့သို့ ဖောင်းကြွလာပြီး သူ၏ ချွေးပေါက်များမှ အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် လူသားဖိအားမြင့်ပေါင်းအိုးကြီးတစ်ခုအလားပင်။

ဒုန်း

ဤလက်သီးချက်ကြောင့် ရှေ့ရှိ လေဟာနယ်မှာ မိုးကြိုးပစ်သည့်အလား ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကြီးမားသော အဖြူရောင် မီးပွားများနှင့် အပြာရောင် လျှပ်စီးတန်းများ ပွင့်ထွက်လာသည်။

ဖိအားအားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော လှံကိုင်ရုပ်သေးရုပ်ထံသို့ ပုံကျသွားတော့သည်။ ဤလက်သီးချက်မှာ အနည်းဆုံး ပေါင်ချိန် ၂ သိန်းကျော် သို့မဟုတ် ၃ သိန်းနီးပါးအထိ ရှိနေသည်။

လှံကိုင်ရုပ်သေးရုပ်၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်နေသော်လည်း လုံယီ၏ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်ကြောင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ခုခံရန်အတွက် လှံကို မြှောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများနှင့် လွှမ်းမိုးထားသည့် ဖိအားများကြောင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လက်မဝက်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

ဗုန်း

လုံယီသည် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရုပ်သေးရုပ်၏ ခေါင်းကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ ရိုက်သွင်းလိုက်ပြီး မရပ်မနားဘဲ ဆက်လက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူသည် ၎င်း၏ ရင်ဘတ်ကို ချေမှုန်းကာ ခြေထောက်များကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရုပ်သေးရုပ်အား ဖိသိပ်ထားသော သံတိုသံစ အပုံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ မြေပြင်မှာပင် ကြီးမားသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် လေစီးကြောင်းများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းသွားရာ အမွှေးတိုင် နှစ်တိုင်စာခန့် ကြာမှသာ မူလအတိုင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

လုံယီ၏ ဤလက်သီးချက်မှာ သူ၏ဘဝတွင် ယခုထက်ထိ ပစ်လွှတ်ခဲ့သမျှ အပြင်းထန်ဆုံး လက်သီးချက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပေးဆပ်လိုက်ရသည့် တန်ဖိုးမှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားသည်။

သူသည် သူ၏ ချီစွမ်းအားကို မောင်းနှင်နေစဉ် ကျောက်သားခန္ဓာနှင့် ရွှေချပ်ဝတ်ပါရမီနှစ်ခုလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှေရောင်ဝင်းနေသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ပြုတ်ကျသွားသော ကြွေရုပ်လေးတစ်ခုအလား အက်ကြောင်းများစွာ ထပ်နေပြီး အချိန်မရွေး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေတော့သည်။

“လုံယီ”

“ကတုံကြီးလုံ”

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး လုံယီထံသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

ယိုချင်းယီ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေပြီး လုံယီ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ သူမ၏ အေးစက်လှပသော အမူအရာများမှာလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လုံယီသည် သူမကို ကယ်တင်ရန် အသက်နှင့်ရင်း၍ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားပေးခဲ့စဉ်ကတည်းက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ မြတ်နိုးမိနေခဲ့ခြင်းပင်။

ယခုလည်း သူက ထပ်မံပြုလုပ်ပေးခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်ရာ သူမ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော အတွေးများစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ငါ သူ့အပေါ် မကြာခင်ကမှ အဲဒီလောက် အေးစက်စက်ပုံစံ ဆက်ဆံခဲ့တာမျိုး မလုပ်သင့်ခဲ့ဘူး...

သူနဲ့ အတူတူ မရှိနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ မိသားစုတွေ ငါလျှောက်မယ့် လမ်းစဉ်တွေက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ။

ယိုချင်းယီ... နင် ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက် ဖြစ်မှ နိုးကြားလာမှာလဲ။

ကောင်းကင်ဘုံ၏ နတ်မိမယ်လေးဟု တင်စားရမည့် ပိယောင်ယောင်မှာလည်း မည်သို့လုပ်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲ အတိုင်းအထက်အလွန် တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖခင်ကြောင့် သူမ၏ ဘဝမှာ အမြဲတမ်း ချောမွေ့နေခဲ့ခြင်းပင်။

သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြှောက်ပင့်သူများ၊ ကြောက်ရွံ့၍ ခပ်ခွာခွာနေသူများ သို့မဟုတ် အပြင်ပန်းတွင် သာမန်အတိုင်းရှိသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင် သူမကို လိုချင်တပ်မက်နေသူများသာ ရှိသည်။ လုံယီတစ်ယောက်သာလျှင် သူမကို အရေးမလုပ်ဘဲ အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ၎င်းကပင် လုံယီကို သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ထူးခြားသောသူအဖြစ် မှတ်သားထားစေခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်တတ်သော ဤအမျိုးသားသည် သူမအတွက်ကြောင့် ဤမျှအထိ တိုက်ခိုက်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ပိယောင်ယောင်၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

အခြားမည်သည့် ခံစားချက်နှင့်မျှ မတူသော ထူးဆန်းသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပိယောင်ယောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူမအား အော်ဟစ်ကာ ငိုယိုပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာစေတော့သည်။

ယိုချင်းယီနှင့် ပိယောင်ယောင်တို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက လုံယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဖျောက်ကွယ်သွားစေကာ မူလအတိုင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားစေခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာမူ သူတို့မြင်လိုက်ရသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ မျက်လုံးများကိုသာ ပွတ်နေမိကြတော့သည်။

“နင်... နင် ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးပဲ တော်သေးတာပေါ့...”

ယိုချင်းယီသည် လုံယီ၏ လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ကာ လွှတ်ပေးရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

ပိယောင်ယောင်၏ မျက်နှာတွင်လည်း စိတ်အေးသွားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် လုံယီက သူမကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“တောက်... နင်လို ရူးနှမ်းတဲ့ မိန်းမကြောင့် ငါတို့အားလုံး သေမလို ဖြစ်သွားပြီ”

ဖြန်း….

လုံယီသည် ပိယောင်ယောင်၏ နဖူးကို အားမနာတမ်း တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ သူမမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ဒေါသထွက်နေသော ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်အလား လုံယီကို ရန်တွေ့တော့သည်။ သို့သော် သူမမှာ အမှားလုပ်ထားသည်ကို သိနေသည်။

အစောပိုင်းက ယိုချင်းယီ ရုန်းကန်နေရသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ခုန်ဆင်းခဲ့မိပြီး ဆရာကြီး ဟန်ယွဲ့၏ စည်းကမ်းများကိုသာမက ဂူဗိမာန်၏ စမ်းသပ်ချက် ဥပဒေသများကိုပါ ချိုးဖောက်ခဲ့မိခြင်းပင်။

ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ စွမ်းအားမှာ ခန့်မှန်းရခက်လှပြီး နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ကြာသည့်တိုင် ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားမှာပင် သူတို့ သုံးဦးလုံးကို ဤနေရာ၌ မြေမြှုပ်ပစ်ရန် လုံလောက်လှသည်။

အကယ်၍ ကတုံကြီးလုံ၏ ခွန်အားသာ မရှိခဲ့လျှင် ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ ပိယောင်ယောင်မှာ အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမကိုယ်သူမ အမြဲတမ်း ထက်မြက်သူဟု ယူဆထားသော်လည်း အရေးကြီးသော အချိန်တွင် အရာအားလုံးကို ဖျက်စီးပစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရနေမိသည်။

“သွားကြစို့”

လုံယီသည် ပိယောင်ယောင်ကို ဆက်ပြီး ဆူမနေတော့ဘဲ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ပဥ္စမမြောက် အဆင့်ရှိ နေရာမှာ မကြီးမားလှဘဲ စတုရန်းမီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိသည်။ ပိုးထည်စောင်များ၊ ပန်းရောင် ကုလားကာများ၊ နှင်းဆီနီသားနှင့် လုပ်ထားသော မှန်တင်ခုံက သိသိသာသာပင် ၎င်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အိပ်ခန်းကလေး ဖြစ်သည်။ အချိန်မည်မျှပင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ အခန်းအတွင်း၌ ဖုန်မှုန့်တစ်စမျှပင် မရှိပေ။

“ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ပါဦး ဒါက ဆရာကြီး ဟန်ယွဲ့ ဖြစ်ရမယ်”

ယိုချင်းယီက မှန်တင်ခုံဘေးရှိ နံရံတွင် ချိတ်ထားသော မှင်ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ပန်းချီကားထဲတွင် ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ စာလိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သီလရှင်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ အေးစက်လှပြီး ရုပ်ရည်မှာလည်း အလွန်ပင် လှပကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုပုံစံမှာ ယိုချင်းယီနှင့် အလွန် ဆင်တူနေခြင်းပင်။

သုံးဦးသားသည် အခန်းအတွင်း၌ အတော်ကြာအောင် ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရပေ။

“ဒီတစ်ဆင့်ကို ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်ရမှာလဲ”

သူတို့ အပြင်းအထန် စဉ်းစားနေကြသည်။

ရုတ်တရက် လုံယီ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဖိအားကြီးတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ...

လုံယီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသည်။

ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦး၏ အလိုလို သိမြင်မှုက အန္တရာယ်ရှိနေကြောင်း သတိပေးနေပြီး ဤခံစားချက်မှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မမှားဖူးပေ။

မဟုတ်ဘူး... အကယ်၍ ဒီအခန်းက ဆရာကြီး ဟန်ယွဲ့ရဲ့ အခန်းဆိုရင် သူမက ဘာဖြစ်လို့ သူမရဲ့ ပုံတူကို ဒီမှာ ချိတ်ထားရမှာလဲ

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် လုံယီသည် သူ အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်ခဲ့ဖူးသော မှင်ပန်းချီကားကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ပန်းချီကားထဲမှ ဆရာကြီး ဟန်ယွဲ့ဟု ယူဆရသော အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ သွေးများ စီးကျနေပြီး လုံယီကို အေးစက်စက် ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ဝုန်း

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာသည်။ ဆူညံလှသော ချာချာလည် လှုပ်ရှားမှုများအကြားတွင် လုံယီနှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့၏ မျက်လုံးများကို မပိတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။