ဆေးပညာရှင်

မှေးမှိန်နေသော အလင်းရောင်ရှိသည့် အခန်းထဲတွင် ယဲ့လန်က စားပွဲပေါ်ရှိဟင်းလျာများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ လုံးဝနီးပါးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မတုန်မလှုပ်နိုင်သော အေးစက်မှုသာ ကျန်ရစ်တော့လေသည်။

စောစောက တောင်ထွတ်ရှစ်ခု အစည်းအဝေးတွင် သူမသည် ကိစ္စရပ်အနည်းငယ်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့လေသည်။

သို့သော် တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးမီမှာပင် အခြားတစ်ယောက်က ဤခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေပြီ။

ယဲ့လန်၏မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်နှင့်အမျှ အခန်းတွင်းရှိ ဖယောင်းတိုင် အရိပ်များသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်ခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီး နံရံများပေါ်တွင် အေးခဲသွားကာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဗလာကျင်းသွားစေပြီး လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်စေလေသည်။

ခြံဝင်းထဲရှိ အရွက်များ ဝေဆာနေသော သစ်ပင်ကြီးသည် တရှဲရှဲ မြည်သံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ရွက်အရိပ်များသည် တဖြည်းဖြည်း ဓားများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အသက်တစ်ရှိုက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် လျိုရွေ့ဖုန်း၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော အဘိုးအိုနှစ်ဦးသည် အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားပြီး ၎င်းတို့၏ ကျောပြင်များကို ဆူးများဖြင့် ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ ၎င်းတို့၏ တွဲကျနေသော မျက်နှာအရေပြားများမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ရီလာလေသည်။

၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ပိုမို ငယ်ရွယ်ပြီး အတွေ့အကြုံနည်းပါးသော လျိုရွေ့ဖုန်းသည် ဤကျောချမ်းဖွယ် အပြောင်းအလဲကြားတွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ယဲ့လန် လှုပ်ရှားလာရန် အခြားမည်သူ့ထက်မဆို သူက ပို၍ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့လေသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူက ဤနေရာကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ သူ၏ အသက်အန္တရာယ် မရှိနိုင်ဘဲ အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိရုံသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုဦးလေးများနှင့် စီနီယာအစ်ကိုများသည် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်နိုင်သဖြင့် ၎င်းတို့အထဲမှ မည်သူကမျှ ရှေ့ထွက်မလာကြဘဲ ဤအဆင့်နိမ့်သော အမျိုးသမီး၏ တောင်ထွတ်သခင် ဘွဲ့ကို ဖယ်ရှားရန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

အကယ်၍ ဤအမျိုးသမီးက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အခြားတောင်ထွတ်တစ်ခုမှ ဂိုဏ်းတူတပည့်တစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ထိုတပည့်ကလည်း ကပ်ဘေးဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက... ကျွတ်၊ ဆရာ၏ ကြီးမားသော အစီအစဉ်ကို ထိခိုက်စေသည့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မကျေနပ်မှုများကြောင့် အတွင်းရေး ပဋိပက္ခဖြစ်ရခြင်းဖြစ်ရာ ရှန်းရွှီတောင် တစ်ခုလုံးက သူမကို သည်းခံမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ လျိုရွေ့ဖုန်း၏ အသက်ရှူသံများ အနည်းငယ် ပြင်းထန်လာလေသည်။

သူ၏ အသက်တစ်ဝက်ကို တောင်ထွတ်သခင် နေရာနှင့် လဲလှယ်ရခြင်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် တန်ဖိုးရှိသော အပေးအယူတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးသည် ရုတ်တရက် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ခြံဝင်းအတွင်းရှိ များပြားလှသော ဓားအရိပ်များသည် လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားကာ ၎င်းတို့၏ မူလ အကိုင်းအခက်နှင့် သစ်ရွက်များ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

လျိုရွေ့ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူငယ်လေးရှန်းယီက မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ယဲ့လန်၏လက်ခုံပေါ်သို့ သူ၏ လက်ဖဝါးကို တင်ထားခဲ့မှန်းမသိဘဲ ညင်သာစွာ ဖိချလိုက်ကာ အဆုံးအစမရှိသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်များ ရောယှက်နေသည့် မျက်မြင်မရသော မုန်တိုင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ကောင်းပြီ။"

ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ သူ၏ အကြည့်ကို အခန်းအပြင်ဘက်သို့ လွှဲလိုက်ကာ ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် တွက်ချက်ဖော်ဆောင်ရာ၌ သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ရှုပ်ထွေးမှုများ အားလုံးကို ၎င်းအတွင်းသို့ မှတ်တမ်းတင်လိုက်လေသည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ရှန်းယီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။ "ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

...

လျိုရွေ့ဖုန်းသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ဖမ်းယူလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် တွန့်လိမ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ဖြစ်နေလေသည်။

သေလိုက်ပါတော့လေ။ စကားတစ်ခွန်းမှ နားမလည်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။

သူ့ရဲ့ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ကို လုယူဖို့ ဒီကို လာတာတောင်မှ သူ့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို ငါက ကူညီဖြေရှင်းပေးမယ်လို့ တကယ် မျှော်လင့်နေတာလား။ ငါ့ရဲ့ ဆဋ္ဌမတောင်ထွတ်ကို အရူးလို့များ မှတ်နေတာလား။

"ဘာလဲ၊ စိတ်ပြောင်းသွားတာလား။" ယဲ့လန်သည် သူမ၏ လက်ခုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ ယခင်ကသာဆိုလျှင် ယနေ့ လျိုရွေ့ဖုန်းကို ပဉ္စမတောင်ထွတ်မှ အကောင်းပကတိအတိုင်း လမ်းလျှောက်ထွက်သွားခွင့် သူမ လုံးဝ ပြုမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ဤကိစ္စရပ်များကို ရိုးရှင်းစွာ ဂရုမစိုက်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက ရှန်းရွှီတောင်မှ သူမ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ယခုအခါ အခြေအနေများ ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမသည် ယခင်ကကဲ့သို့ စိတ်ကူးပေါက်တိုင်း လုပ်ဆောင်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သဘာဝကျလှပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးအိုနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ ပခုံးများဖြင့် လျိုရွေ့ဖုန်းကို ညင်သာစွာ တိုက်လိုက်လေသည်။ "..."

သူ၏ စကားကို ပြောဆိုပြီးဖြစ်ရာ အကယ်၍ ယခုမှ ကတိဖျက်မည်ဆိုပါက ရန်စရန်အတွက် ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်ဟူသော သံသယများကို အတည်ပြုပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

လျိုရွေ့ဖုန်းသည် အတင်းပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံကို ကျောက်စိမ်းပြား အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စေလိုက်လေသည်။ အတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် ပို၍ စစ်မှန်လာလေသည်။

ဤလူသစ်သည် အမှန်တကယ်ပင် မဆိုးလှသော အခြေခံအုတ်မြစ်ရှိသည့် ဆေးဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို သူ ဝန်ခံရမည် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ အခြေခံ စွမ်းရည်များ အားလုံးမှာ အလွန် ခိုင်မာသည်ဟု မှတ်ယူနိုင်လေသည်။

ယဲ့လန်သည် သူ့ကို ရှန်းရွှီတောင်သို့ ပြန်ခေါ်လာရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီး လက်တွေ့မကျသော အတွေးအချို့ကိုပင် မွေးမြူထားခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဤပြဿနာများကိုသာ အခြေခံ၍ အကဲဖြတ်ရမည်ဆိုလျှင် ဤသူသည် သေးငယ်သော မိသားစုတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာဖွယ်ရှိပြီး ကပ်ဘေးဆေးလုံးများကို နားလည်သဘောပေါက်သည့် အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးဘဲ သူနှင့် များစွာ ကွာကွာလှမ်းလှမ်းတွင် ရှိနေလေသည်။

ဤသူသည် သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း တာအိုတွင် တိုးတက်မှုများ ရရှိလာချိန်၌ များစွာ နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့တွေးရင်း လျိုရွေ့ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အနည်းငယ် လေးနက်မှုမရှိသော်လည်း သူသည် တမင်တကာ မှားယွင်းသော အဖြေများကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသူသည်လည်း သင့်လျော်သော ဆေးဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ့အား လမ်းလွဲစေရန်မှာ တွေးလိုက်ရုံမျှဖြင့် ပြီးမြောက်နိုင်သော ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ လူငယ်လေးက ထူးဆန်းမှု တစ်ခုခုကို သတိပြုမိပြီး သူ့အား ဆန့်ကျင်ရန် အသုံးပြုခဲ့ပါက ၎င်းက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သတင်းကိုပင် ထိခိုက်သွားစေနိုင်လေသည်။

ဆေးလုံးတောင်ထွတ်၏ တောင်ထွတ်သခင် နေရာတွင် ထိုင်ရန်အတွက် လျိုရွေ့ဖုန်းသည် ယဲ့လန်ထက် "တရားမျှတမှု" တစ်ခုကို ပိုမို လိုအပ်လေသည်။ ၎င်းမှာ ဆရာ့အတွက် စဉ်းစားပေးခြင်းကြောင့် ဟူသော အပေါ်ယံ အကြောင်းပြချက်မျိုး ဖြစ်လေသည်။

အောင်ပွဲအတွက် သေချာမှုက လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် ပြဿနာများကို ပိုမို ဖန်တီးနေမည်နည်း။

"ရွှီ ရတနာဆေးလုံးက မင်းအတွက် အရမ်း နက်ရှိုင်းလွန်းတယ်။ ဒီမိုးပြာနဂါးသွေးကျောက်စိမ်း ဆေးလုံးက အခြေခံအဆင့် ကပ်ဘေးဆေးလုံး ဖြစ်ပြီး မင်းက ကပ်ဘေးတစ်ခုစာ စွမ်းအားကို ထည့်သွင်းလိုက်ရုံနဲ့ ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရတယ်၊ ဒါက မင်း လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် ပိုပြီး သင့်လျော်တယ်။"

သေချာသည်မှာ ရှန်းယီ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း တာအို ကျင့်ကြံမှုမှာ တိမ်ကောနေကြောင်းကို သိရှိထားလျှင်တောင်မှ လျိုရွေ့ဖုန်းသည် ရွှီ ရတနာဆေးလုံး၏ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို လွှဲပြောင်းပေးရန် ဆန္ဒမရှိဆဲဖြစ်ရာ ၎င်းအစား သူ့အား အခြေခံအဆင့် ဆေးဖော်စပ်နည်း တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးအပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စဉ်းစားတွေးတောနေစေရန် ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ရှန်းယီသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ပြန်ယူလိုက်လေသည်။

"အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါတို့အားလုံးက ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ရဲ့ တပည့်တွေပဲ။ အနာဂတ်မှာ ဂျူနီယာညီလေး တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ပါ။"

လျိုရွေ့ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အပြုံးသည် မျက်လုံးများအထိ ရောက်မလာချေ။

ယနေ့ ဤခြံဝင်းသို့ လာရောက်ရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယဲ့လန်အား ရန်စရန်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် ဤတပည့်သစ်၏ အတိုင်းအတာကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဖြစ်လေသည်။

သူမ လှုပ်ရှားသည်ကို မြင်တွေ့ခွင့် မရခဲ့သော်လည်း ယခု သူ စုံစမ်းသိရှိရသလောက် သူမ၏ တပည့်ဖြစ်သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း တာအို စွမ်းရည်မှာ ထူးခြားမှု မရှိဘဲ အပြင်လူတစ်ဦးဖြစ်သော သူမကို လှည့်စားရန်သာ အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့သော သူမျိုးဖြင့် ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ကို လွှဲယူရန် တွေးတောခြင်းမှာ သေချာပေါက် အချည်းနှီးသော အိပ်မက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"စီနီယာအစ်မ၊ နေဝင်သွားပြီဆိုတော့ ရွေ့ဖုန်းက ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။" သူသည် အနည်းငယ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး အဘိုးအို နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်အောက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

သူတို့ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိချိန်မှသာလျှင် အဘိုးအို နှစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ မြန်ဆန်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ "မယုံနိုင်စရာပဲ၊ ဒီအမျိုးသမီးက ရှန်းရွှီတောင်ကနေ ထွက်သွားပြီး မှီခိုစရာ အရင်းအမြစ်တွေ မရှိဘဲ လောကကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေခဲ့တာတောင်မှ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဒီလောက် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် တိုးတက်လာခဲ့တယ်။ အကယ်လို့ သူမသာ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်မှာ နေခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ သူမက အခုချိန်ဆို စတုတ္ထအဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေလောက်ပြီ။"