တောင်ထွတ်ခုနစ်ခု၏ကတိကဝတ် ၂

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ပုံရိပ်များစွာက ပထမတောင်ထွတ်၏ခမ်းနားထည်ဝါသော ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာကြလေ၏။

သူတို့က မျက်မှောင်ကျုံ့လျက်၊ ခန်းမအတွင်း၌ မတ်မတ်ရပ်နေသော တာအိုဆရာမုယန်ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ၎င်းတို့၏သက်ဆိုင်ရာ နေရာများတွင် ထိုင်လိုက်ကြလေသည်။

ယခင်က တောင်ထွတ်ရှစ်ခု အစည်းအဝေး၏ မြင်ကွင်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ လူတစ်ဦးသာလျော့နည်းနေပြီး၊ ဗလာဖြစ်နေသော ပဉ္စမမြောက်ကုလားထိုင်က လူမရှိကြောင်းကို ဖော်ပြနေလေသည်။

သေလုနီးပါး အဘိုးအိုက စကားမပြောဘဲ၊ ခန်းမအတွင်းရှိ သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အားလုံး ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ၊ နောက်ဆုံးတွင် တာအိုဆရာမုယန်က လှုပ်ရှားလာလေသည်။ သူ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေသော လျိုရွေ့ဖုန်းက မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရပြီး၊ သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒူးထောက်လိုက်စမ်း၊ မင်းရဲ့ လူကြီးသူမတွေ မင်းကို သေချာကြည့်နိုင်ပါစေ။"

"မုယန်၊ ဒီတစ်ခါ မင်း ဘာလှည့်ကွက်တွေ ထပ်သုံးဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။"

တာအိုဆရာချန်းဖုန်းသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေလေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကတည်းက ကိစ္စများကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြပြီးပြီ မဟုတ်ပါလော။

ဆေးလုံးတောင်ထွတ်သို့ အသစ်ရောက်ရှိလာသော တတိယမျိုးဆက် တပည့်က အခြေခံအဆင့် ကပ်ဘေးဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဖော်စပ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏တောင်ထွတ်သခင် ဦးလေးကို ဤမျှလောက်အထိ ပြဇာတ်ခင်းစေခဲ့ခြင်းမှာ၊ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အကျွံ တုံ့ပြန်နေခြင်း ဖြစ်ပုံရလေသည်။

"ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်ကို ခင်ဗျားတို့ အားလုံး သေချာ ကြည့်စေချင်လို့ပါ။"

တာအိုဆရာမုယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး၊ သူ၏ အကြည့်များက အခန်းတွင်း လှည့်လည်ကာ လူတိုင်းကို အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

"အဖေ..."

လျိုရွေ့ဖုန်းသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားလေ၏။ သူ ယခုအခါ ယဲ့လန်နှင့် တောင်ထွတ်သခင် နေရာအတွက် အပြိုင်အဆိုင်ဖြစ်နေချိန်တွင်၊ သူ၏ ဖခင်က သူ့ကို ထောက်ခံပေးမည့်အစား လူကြီးသူမများ အားလုံးရှေ့တွင် သူဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေနေသည်လော။

ကျန်ရှိနေသော တောင်ထွတ်သခင်များက ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြပြီး၊ လက်ရှိ အခြေအနေကို အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြလေသည်။

တာအိုဆရာမုယန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှက်နေစရာ မလိုပါဘူး ခင်ဗျားတို့။ ခင်ဗျားတို့ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီကောင်က မသန့်ရှင်းတဲ့ အတွေးတွေ ရှိတယ်၊ ပါရမီကလည်း အလယ်အလတ်ပဲ၊ သူက ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းမှာတော့... ကောင်းကင်ဘုံမသေမျိုး အဆင့်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတာအိုနဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း၊ အတိတ်က ဆေးလုံးတောင်ထွတ်က သူ့ရွယ်တူတွေနဲ့တောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး... လုံးဝကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ။"

သူ၏ကိုယ်ပိုင်သားကို ဤကဲ့သို့ နှိမ့်ချနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ၊ သူ၏ ညီအစ်ကိုများစွာမှာ ကောင်လေးအပေါ် သနားစိတ်ဝင်လာကြလေသည်။ တာအိုဆရာမကျင်းရွှီက နှစ်သိမ့်ပေးသည့်ဟန်ဖြင့် တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်လေသည်။

"ရွေ့ဖုန်းက အဲဒီလောက်လည်း မဆိုးပါဘူး..."

တာအိုဆရာမုယန်က သူမ၏စကားကို ဖြတ်ရန် လက်ကာပြလိုက်ပြီး၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ "ဒါပေမဲ့၊ အရည်အချင်းကြောင့် မဟုတ်ရင်တောင်မှ၊ အနည်းဆုံးတော့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု အတွက်တော့ အသိအမှတ်ပြုသင့်ပါတယ်။"

သူသည် လှောင်ပြောင်လိုက်လေ၏။

"ယဲ့လန်က တောင်ထွတ်သခင် အနေနဲ့၊ သူ့သဘောသူ လာချင်လာ သွားချင်သွား လုပ်နေပြီး၊ ရှန်းရွှီတောင်ကို ဘယ်တော့မှ နှလုံးသားထဲမှာ မထားဘူး။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ကပ်ဘေးဆေးလုံးတွေကို ဘယ်သူက ဖော်စပ်နေခဲ့တာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒီလောက်များပြားတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ဆိုရင် တခြားဘယ်သူမဆို ဒီလို လုပ်နိုင်မှာပဲ၊ ပိုတောင် ကောင်းဦးမယ်ဆိုတာကိုပေါ့။"

"ကျွန်တော်ကတော့ ဘက်လိုက်မှု ရှိတာ အမှန်ပါပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးက တကယ်ကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ကူးပေါက်တိုင်း လုပ်လေ့မရှိဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ယဲ့လန် မဟုတ်လို့ပဲ။ စိတ်ကူးပေါက်တိုင်း လုပ်နိုင်ဖို့ သူမှာ အရည်အချင်းမှ မရှိတာ။"

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စကားနားထောင်တဲ့ ဂျူနီယာလေး တစ်ယောက်ကို စိတ်ပျက်အားငယ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့။"

တာအိုဆရာမုယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ အဓိက နေရာ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ၊ တာအိုဆရာချန်းဖုန်းက သူ၏ အကြည့်များကို တိုက်ရိုက် ရှောင်လွှဲလိုက်ပြီး၊ တံခါးအပြင်ဘက်သို့သာ စိုက်ကြည့်နေကာ မည်သည့် မှတ်ချက်မျှ မပေးလိုတော့ချေ။ စကားလုံး အနည်းငယ်မျှဖြင့်၊ ဤသူသည် လျိုရွေ့ဖုန်းကို နစ်နာသူတစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ဂျူနီယာလေးဖြစ်သော ယဲ့လန်သည် ဆဋ္ဌမတောင်ထွတ်နှင့် အရင်းအမြစ်များအတွက် ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိကြောင်းကိုမူ ထည့်သွင်းပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ မကျေနပ်သည့် အချက်မှာ သူမ၏ ဆရာ ချန်ရစ်ခဲ့သော ခြံဝင်းနှင့် ဘိုးဘေးဆရာ ရုပ်တုတို့ကို အခြားသူများက နေရာယူထားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် အချက်တစ်ချက်မှာမူ အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်လှပေသည်။ လျိုရွေ့ဖုန်းက ရှန်းရွှီတောင်အားကြီးမားသော ပြဿနာများစွာမှ ကယ်တင်ပေးနိုင်ခဲ့သည် ဆိုခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဆေးဖော်စပ်ရန်အတွက် အပြင်လူများကို အကူအညီတောင်းခံရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

"ဒါဆို၊ မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ။"

သေလုနီးပါး အဘိုးအိုက နှေးကွေးသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဟူး။"

အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက်၊ တာအိုဆရာမုယန် ဝတ်ရုံလက်အိုးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဒူးထောက်နေသော လျိုရွေ့ဖုန်းကို ဆွဲထူလိုက်လေ၏။

"ဒီကလေးရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုတွေကို ပြသစေချင်ပါတယ်။ တောင်ထွတ်ရှစ်ခုက တပည့်တွေရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ၊ သူ့ကို ရွှီ ရတနာဆေးလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖော်စပ်ခွင့်ပြုပါ။ အကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကကျေနပ်ပြီး သူ့ကို အနည်းငယ်လောက်တော့ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ မှတ်ယူမယ်ဆိုရင်..."

"အဲဒီအခါကျမှ ဒီကိစ္စကို အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပေါ့။"

သူ၏စကားမဆုံးမီမှာပင်၊ တာအိုဆရာမကျင်းရွှီက သူမ၏ နားမလည်နိုင်မှုကို ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဘယ်ကိစ္စလဲ။"

"ဘာလို့ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေရတာလဲ။ ဒီကလေးက ဘာကို ရှာဖွေနေတာလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ မသိဘူးလား။"

တာအိုဆရာမုယန်သည် ပြုံးလျက် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး၊ ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ယဲ့လန်က ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ရဲ့ အမည်ခံ တောင်ထွတ်သခင် အဖြစ် ထာဝရ ရှိနေမှာပါ၊ အဲဒါက ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ရွေ့ဖုန်းအနေနဲ့ ရေရေရာရာမရှိဘဲ အလုပ်ကြမ်းတွေကိုပဲ ဆက်လုပ်နေလို့ မရဘူးလေ။ သူက တောင်ထွတ်သခင် မဟုတ်ရင်တောင်မှ၊ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ရဲ့ ကိစ္စရပ် အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ခွင့် ရှိသင့်တယ်။ သူက အားထုတ်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ထားတာပဲ၊ နာမည်ရော အကျိုးအမြတ်ရော နှစ်ခုစလုံးကို မလိုချင်ရင်တောင်မှ၊ တစ်ခုခုကိုတော့ သူ ရသင့်တာပေါ့။"

"အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

တာအိုဆရာချန်းဖုန်းသည် စကားဝိုင်းထဲသို့ သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရွှေ့လာခဲ့လေသည်။

"ကျွန်တော် ဆိုလိုချင်တာက၊"

တာအိုဆရာမုယန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး၊ စကားလုံးတိုင်းကို ပီသစွာ အသံထွက်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက သဘောတူညီချက် တစ်ခု သတ်မှတ်ပြီး၊ လက်မှတ်ရေးထိုးထားတဲ့၊ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ ကတိကဝတ် တစ်ခုကို လိုချင်တာပါ။ ယဲ့လန် ပြန်လာတာနဲ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ရွေ့ဖုန်းက နှင်ထုတ်ခံရဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေရမယ့် အခြေအနေမျိုးမဟုတ်ပါဘူး။"

ထိုစကားများကြောင့်၊ ခန်းမကြီးထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

မုယန်၏လုပ်ရပ်က နောက်ဆုတ်လိုက်ခြင်းဟု ယူဆနိုင်ပြီး၊ နောက်ထပ် မတောင်းဆိုတော့ဘဲ၊ ထိုအချည်းနှီးသော ဘွဲ့အမည်များကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ပဉ္စမတောင်ထွတ်ကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး အခြားမည်သူ့ကိုမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် မပြုတော့ရန်အတွက် အင်အားသုံး၍ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ခြင်းအဖြစ်လည်း ရှုမြင်နိုင်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာသောအခါ၊ လူတိုင်းသည် အလိုအလျောက်ပင် အဓိကနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

သေလုနီးပါး အဘိုးအိုသည် မျက်လွှာကို ချလိုက်လေသည်။

"ရှန်းရွှီတောင်မှာ ရွှီ ရတနာဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်တဲ့ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိနေလို့ မရဘူး။"

"အကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ဒီစာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးဖို့ ဆန္ဒရှိပြီး၊ ကျွန်တော့်သားကို ကတိတစ်ခု ပေးမယ်ဆိုရင်၊ အတိတ်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေ ထပ်မဖြစ်စေရဘူးလို့ မုယန် အာမခံနိုင်ပါတယ်။ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်က အရည်အချင်းရှိတဲ့ သူတွေကိုပိုပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမှာပါ... ယဲ့လန် ခေါ်လာတဲ့ အဲဒီလူငယ်လေး အပါအဝင်ပေါ့။"

တာအိုဆရာမုယန်၏မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ဆေးလုံး၏ တောက်ပမှု ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်ကတည်းက သူသည် အစီအစဉ် အားလုံးကိုပြုလုပ်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ သူ ပိုမို မရရှိနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား အရာများကို ကာကွယ်ရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ အဘိုးအို၏ အက်ကွဲနေသော အသံသည် ခန်းမထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"သဘောတူတယ်။"

တောင်ထွတ်ရှစ်ခု အကြားရှိ အကြီးဆုံး တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ တတိယအဆင့် နယ်ပယ်သို့ ချဉ်းကပ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ သူ၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းကပင် ဤကိစ္စကို အဆုံးအဖြတ်ပေးရန် လုံလောက်လှပေသည်။

...

လျိုရွေ့ဖုန်းက နောက်တစ်ကြိမ် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး၊ အဓိက နေရာဆီသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးချကန်တော့လိုက်လေသည်။

ယနေ့မတိုင်မီကသာဆိုလျှင်၊ ဤရလဒ်ကို သူ လုံးဝ လက်ခံနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ယဲ့လန်၏ နေရာတွင် ဆေးလုံးတောင်ထွတ် ဘိုးဘေးအဖြစ် အစားထိုးပြီး၊ တပည့်အားလုံး၏ ရိုသေလေးစားမှုကို ခံရခြင်းမှာ သူ၏ အမြဲတမ်း အိပ်မက်ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် ထိုမိုးပြာနဂါးသွေးကျောက်စိမ်း ဆေးလုံး အကြောင်းကို တွေးမိပြီးနောက်၊ ဤစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မထင်မှတ်ဘဲ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် ဤသက်သာရာရမှု ခံစားချက်ကပင်လျှင် လျိုရွေ့ဖုန်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက် လှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

အဲဒီစက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ မိန်းမက ဘာလို့ ဒီအချိန်မှ ပြန်လာရတာလဲ။

ယဲ့လန်ကတော့ ခွင့်လွှတ်လို့ ရပါသေးတယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ငယ်ရွယ်တဲ့ ဆေးဆရာက သူနဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်တဲ့ ဒီကိစ္စမှာ ဝင်ပါဖို့ ဘာအကြောင်းပြချက် ရှိလို့လဲ။

အရာရာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ ရဲဝံ့တဲ့၊ အရေးမပါတဲ့ အဆင့်ခုနစ် စစ်မှန်သောမသေမျိုးလေးက တာလော့ မသေမျိုးအရှင်မထေရ်ရဲ့ လက်အောက်က ဆက်ခံသူ နေရာလုပွဲမှာတောင် ဝင်ပါချင်နေသေးတယ်။

ဆဋ္ဌမတောင်ထွတ်က အဲဒီလောက်တောင် အားနည်းပြီး အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်လို့ရတယ်၊ လူမသတ်ရဲဘူးလို့ သူ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကိုကြီး။"

တာအိုဆရာမုယန်က လက်အုပ်ချီကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ သားဖြစ်သူနှင့်အတူ ခမ်းနားထည်ဝါသော ခန်းမဆောင်ကြီးမှ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်လေသည်။

မိုးထိမတတ် မြင့်မားသော တောင်ထွတ်မှ ခြေချလိုက်ပြီးချိန်မှသာ သူက ခေါင်းကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ၊ ငါ့ကို ထပ်ပြီးစိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နဲ့။ အကယ်လို့ နောက်ပိုင်း ဆေးလုံးပုံဖော်ခြင်းမှာ ကပ်ဘေးရှစ်ခုထက် နည်းသွားမယ်ဆိုရင်တော့..."

"ကပ်ဘေးရှစ်ခု။"

ဖခင်ဖြစ်သူ၏အေးစက်သော အကြည့်အောက်တွင်၊ လျိုရွေ့ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် တုန်ရီသွားလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်ရည်တွင်ပင်၊ သူက ရွှီ ရတနာဆေးလုံးထဲသို့ ကပ်ဘေးခုနစ်ခု၏ စွမ်းအားကိုသာ ထည့်သွင်းနိုင်ပြီး၊ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းသာရှိရာ၊ ၎င်းမှာ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဆေးလုံးတောင်ထွတ်မှာ ရွှီ ရတနာဆေးလုံး ပစ္စည်းနှစ်စုံခွဲလောက် အများပြည်သူသိအောင် သိုလှောင်ထားတာ ရှိသေးတယ်။"

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်၊ ငါ့နေရာမှာ နှစ်စုံ ချန်ထားခဲ့တယ်၊ အခု အဲဒါတွေ အကုန်လုံးကို မင်း ယူသွားလိုက်၊ ဒီတစ်ကြိမ်လေးပဲ၊ တောင်ထွတ်ရှစ်ခုရဲ့ယုံကြည်မှုကို ရအောင်ယူပြစမ်း။"

တာအိုဆရာမုယန်က သားဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး၊ ရှေ့သို့ လှမ်းကာ နေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

...

ထိုအချိန်တွင်

ဘိဟိုင်၏အလယ်ဗဟိုတွင်၊မသေမျိုးသံချပ်ကာများဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်းကင်ဘုံစစ်သည် ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပါဝင်သည့် အုပ်စုတစ်စုသည်၊ ခမ်းနားထည်ဝါသော ရွှေရောင်ခန္ဓာဓမ္မကိုယ်ထည် ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် လိုက်ပါလာကြလေ၏။ စစ်သည် တစ်ဦးစီတိုင်းက ကျောက်တုံးကျောက်ဆောင်းများကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ဟန်ပန်မှာ မွန်မြတ်ကာ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသနေလေသည်။

"စစ်သူကြီး၊ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကို တပ်စွဲဖို့ အမိန့်ရထားတာပါ၊ အလျင်စလို မလုပ်သင့်ပါဘူး။"

ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်၏ဘေးတွင် လက်ထောက် နှစ်ဦး ရပ်နေလေ၏။ တစ်ဦးမှာ ယိုယွင်ရှန်း ဟုခေါ်ပြီး၊အခြားတစ်ဦးမှာ ရှီယုံ ဖြစ်လေသည်။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ အဆင့်ခုနစ် မသေမျိုးစစ်သူကြီးများဖြစ်ကြပြီး၊ မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်းမှ အတော်လေးထူးကဲသော နည်းလမ်းများရှိကြသည့် တပည့်များ ဖြစ်ကြလေသည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ယိုယွင်ရှန်းက ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာတစ်ခုရှိနေလေသည်။ အရာရှိသစ် မီးမွှေးတယ်ဆိုတဲ့ နိယာမကို သူ နားလည်သော်လည်း၊ယခုမှ ရောက်ရှိလာသော ဤအဆင့်ခြောက်အောက် လက်ထောက် စစ်သူကြီးက အနည်းငယ်လောကြီးလွန်းနေသည်ဟု ထင်မြင်မိလေသည်။

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူက ညီအစ်ကိုများကို ခေါ်ဆောင်ကာကင်းလှည့်လေ့ရှိပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံစစ်သည်များအနေဖြင့် အရေးစိုက်စရာမလိုသော နတ်ဆိုးငယ်များကိုပင် ချန်မထားခဲ့ချေ။

ဤနေရာတွင် ညီအစ်ကိုများအဖြစ် သစ္စာဆိုထားသော မဟာနတ်ဆိုးသုံးကောင် ရှိပြီး၊ သက်တံဖြူ မသေမျိုးသုံးပါးဟု လူသိများလေသည်။

ဘိဟိုင်က ရှန်းရွှီဘိုးဘေး၏တာအိုနယ်မြေ ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သည်။ တာ့လော် မသေမျိုးအရှင်၏စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် နယ်မြေနေရာတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခြင်းက၊ ဤနတ်ဆိုးသုံးကောင်၏ စွမ်းအားမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေလေသည်။

သူတို့က အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပါးကို စော်ကားမိခဲ့သည်ဟု ကောလာဟလထွက်နေသော်လည်း၊ အထောက်အထား မရှိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် စစ်သူကြီးချင်းလွမ်အား စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤနတ်ဆိုးသုံးကောင်က ဘိဟိုင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခိုလှုံနေခဲ့ကြပြီး တစ်ခါမျှ ထွက်ခွာခြင်း မရှိဘဲ၊ နောက်လိုက်များအဖြစ် နတ်ဆိုးများစွာကို စုဆောင်းထားခဲ့ကြလေသည်။

ထို့ပြင် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများ စောင့်ကြပ်ရမည့်တာဝန်မှာ ထိုနောက်လိုက်များထဲမှ တစ်ကောင်ဖြစ်သော၊ ကောင်းကင်ဘုံမသေမျိုး ကျင့်ကြံခြင်းရှိသည့် မြွေနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤစစ်သူကြီးသစ်၏မကြာသေးမီက လုပ်ရပ်များသည် မြက်ခင်းကိုရိုက်ပြီး မြွေကို လန့်အောင်လုပ်ခြင်းဟူသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေပြီးဖြစ်ကာ၊ယခုအခါဆိုလျှင် သူက ဤနတ်ဆိုးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် နတ်ဆိုးဂူဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရလေသည်။

အောင်မြင်မှုလိုချင်သော ဤအလောတကြီးသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်သိသာထင်ရှားလွန်းလှသော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူက ယခုမှဤနေရာသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ အတွင်းရှိ အန္တရာယ်များကို မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

"သူ့ကို မဖျောင်းဖျကြည့်ဘူးလား"

ယိုယွင်ရှန်းက သူ့ဘေးရှိလူကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်၏။

...

ရှီယုံက မျက်လွှာကိုအနည်းငယ်ချလိုက်ပြီး၊ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကာ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်၏ပုံရိပ်ထံမှ မျက်လုံးကို တစ်ချက်မျှ မခွာချေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ သူသည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"စစ်သူကြီးက အမိန့်ထုတ်ပြီးပြီပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ လိုက်နာဖို့ပဲ လိုတာပါ။"

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း တွေ့ဆုံခဲ့ရသော နတ်ဆိုးများမှာ ကျင့်ကြံခြင်း အလွန် နိမ့်ကျလွန်းနေသဖြင့်၊ယခုအချိန်အထိ စစ်သူကြီးအား မသေမျိုးတံဆိပ်တုံးအပြင် အခြားသောနည်းလမ်းများကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သေးချေ။