မိမိပိုင်ဆိုင်သောအရာ

ရှန်းရွှီတောင်၊ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်

ဝေဝါးနေသောမြူခိုးများကြားတွင်၊ တာအိုဆရာချန်းဖုန်းနှင့် တာအိုဆရာမကျင်းရွှီတို့က ပခုံးချင်းယှဉ်လျက်ရပ်နေကြပြီး၊ သူတို့၏အကြည့်များက အောက်ဘက်သို့ ရောက်နေကြလေသည်။

"လန်အာက လက်ခံနိုင်မယ်လို့ ရှင်ထင်လား"

လှပသောအမျိုးသမီးက စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ်ဖြင့် သူမ၏စိုးရိမ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟက်၊ အစ်ကိုကြီးရဲ့စရိုက်မျိုးနဲ့ဆိုရင်၊ ယဲ့လန်ကို မဆိုထားနဲ့၊ ငါတို့ရဲ့တောင်ထွတ်သခင် နေရာတွေတောင်မှ၊ သူ တကယ်ပဲ လိုချင်တယ်ဆိုရင် လုယူလို့ မဖြစ်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ"

တာအိုဆရာချန်းဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေလေသည်။ ထိုနေ့က ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ခြံဝင်းတွင် ယဲ့လန်၏ ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်ပြောဆိုခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ အဆင့်လေး ထိုက်ယီကောင်းကင်ဘုံမသေမျိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူက နာကြည်းချက်များ ခံစားနေရသော ဂျူနီယာတစ်ဦးအပေါ် အငြိုးအတေး မထားလောက်အောင်သဘောထားကြီးမှုရှိလေသည်။

လက်ရှိအခြေအနေမှာ ၎င်းတို့ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

"ဟူး"

တာအိုဆရာချန်းဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ ရှင်းပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်တွင်ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက၊ ရှန်းရွှီတောင်မှ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများကြားရှိ ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်ဓာတ်မှာ ပိုမို၍ အပေါ်ယံဆန်ပြီး ဟန်ဆောင်မှုများ ပြည့်နှက်လာကာ၊မြင်တွေ့ရသည်မှာ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

"လက်မခံနိုင်ရအောင် သူမဆီမှာ ဘာရှိလို့လဲ"

မုတ်ဆိတ်မွေးနက်နက်နှင့် အမျိုးသားက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ လှည့်ကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်စွပ်များ လွင့်ခါလျက်လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

တာအိုဆရာမကျင်းရွှီက တုံ့ဆိုင်းနေပြီး၊ အောက်သို့ဆင်းကာ ယဲ့လန်နှင့် စကားပြောချင်သော်လည်း၊ မည်သို့ စတင်ရမည်ကို မသေချာဖြစ်နေလေစ။ အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက်၊ သူမသည်လည်း ခေါင်းခါကာ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်မှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြံဝင်းငယ်လေး အတွင်း၌။

ရှန်းယီက ဆေးကျမ်းထဲတွင် အာရုံနစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်း၏အကြောင်းအရာများကို သူ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်မှ စီနီယာများ ချန်ရစ်ခဲ့သော ကြောင်ကြိုကြောင်ကြားမှတ်စုများတွင် ၎င်းတို့၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အားထုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

စာတစ်ကြောင်းတည်းကပင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခိုက်အတန့်တစ်ခုသို့ မကြာခဏဦးတည်သွားစေနိုင်လေ၏။

ညီအစ်မနှစ်ဦးက သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။

ယဲ့ကျင်း လက်ဖက်ရည်ငဲ့ပေးရန် တာဝန်ယူထားပြီး၊ ယဲ့လန်မှာမူ အဝေးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေလေသည်။ အထက်တွင် လူကြီးသူမ နှစ်ဦး ရှိနေကြောင်းကို သူမ သိရှိထားပြီး၊ တောင်ထွတ်ရှစ်ခုအကြား ပျံ့နှံ့နေသော ဆွေးနွေးမှုများကိုလည်း သူမ ကြားသိထားလေသည်။

လျိုရွေ့ဖုန်းက ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ တောင်ထွတ်ရှစ်ခုမှ တပည့်များရှေ့တွင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတာအိုအပေါ် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် နောက်ဆုံးတွင် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထို့အတူ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုသည်မှာ တွေးတောစရာပင်။

အကယ်၍ သူ၏ဆေးဖော်စပ်ခြင်း တာအိုက အမှန်တကယ် အောင်မြင်ခဲ့မည်ဆိုပါက၊ နောက်တစ်ဆင့်မှာ သူ၏အဆင့်အတန်းကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခင်က ဆေးဖော်စပ်ရာ အခန်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော တောက်ပမှုက ထိုလူနှစ်ဦးအား အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုများကို ဖယ်ရှားကာ ဂိုဏ်းအား ၎င်းတို့၏စစ်မှန်သော လောဘကြီးသည့် သဘာဝကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ဖိအားပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း တံခါးပိတ်ပြီးနောက် အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်နေကြသော ထိုနှစ်ဦးကို တွေးမိသောအခါ ယဲ့လန် ရယ်ချင်သွားခဲ့လေ၏။

သို့သော် ထို့နောက် ရှန်းယီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူမ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းမှုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

လူငယ်လေး၏အကြံဉာဏ်များမှာ မှန်ကန်ပြီး သူ၏စွမ်းဆောင်ရည်မှာလည်း ကောင်းမွန်သော်လည်း၊ သူအားကိုးနေရသော သူကပြဿနာဖြစ်နေလေသည်။

ဤအမည်ခံ ဘိုးဘေးယဲ့က အခြားသူ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ရှန်းရွှီတောင်အတွင်း ထိုသို့သော အဆင့်အတန်းမျိုးကို လုံးဝ မရရှိချေ။ သူမက အလွန် အားနည်းလွန်းပြီး၊ ပြောရေးဆိုခွင့် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။

တောင်ထွတ်ရှစ်ခု အကြား ဆွေးနွေးမှုများကဲ့သို့ ကာလရှည်ကြာတည်ရှိခဲ့သော အစဉ်အလာ တစ်ခုပင်လျှင် သူမမပါဘဲ လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး၊ ကျန်ခုနစ်ဦးက ၎င်းတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်နေကြလေသည်။

ရှန်းယီ သူမထံမှ လိုအပ်သောအရာမှာ အချိန်အနည်းငယ် ထပ်ဝယ်ရန်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့သော ရိုးရှင်းသည့် ကိစ္စလေးကိုပင် သူမ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ချေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

ယဲ့လန်က ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ သူမရှေ့ရှိ လူငယ်လေးအား လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

သူမ စကားပြောပြီးနောက်၊ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်လေသည်။

"ထိုက်ရွှီတာအိုအနှစ်သာရကို သင်ကြားပေးမယ့် အခွင့်အရေး တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ တောင်ထွတ်ရှစ်ခုကို ငါ အကြံပြုပါ့မယ်။ အောင်မြင်ချင်မှ အောင်မြင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်"

သူမ၏စကားများ အဆုံးတွင်၊ ယဲ့လန်က လှည့်ကာ တောင်အောက်သို့ လျှောက်သွားရာ၊ သူမ၏ ကျောပြင်က အထီးကျန်ဆန်သောခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ယဲ့ကျင်း အစ်ကိုရှန်းအတွက် ပူနွေးသော လက်ဖက်ရည်ကို ယခုလေးတင် ငဲ့ပေးခဲ့ပြီး၊ ဤစကားများကို ကြားသောအခါ သူမ၏အစ်မကို အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ကြည့်နေမိလေသည်။

လဲလှယ်မယ်

ရှန်းရွှီတောင်တွင် သူမ၏အစ်မ ကျန်ရှိနေသေးသော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ဘိုးဘေး ဟူသော ဘွဲ့အမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

အခြားတောင်ထွတ်များကို အလျှော့ပေးရန် တောင်းဆိုခြင်းအတွက် အလဲအလှယ်အနေဖြင့် လျိုရွေ့ဖုန်းအား ဤဘွဲ့အမည်ကို ပေးအပ်ရန် သူမ စီစဉ်နေခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မည်လော။

ထိုအချိန်မှစ၍၊ ပဉ္စမတောင်ထွတ်သည် ဤခြံဝင်းနှင့် ၎င်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံး အပါအဝင်၊ အပြင်လူတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

"ခဏလေး စောင့်ပါဦး"

ရှန်းယီသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆေးကျမ်းမှ သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တွန့်ဆုတ်နေသော နှုတ်ဆက်ခြင်း ခံစားချက်တစ်ခု ထင်ဟပ်နေလေသည်။

စာအုပ်ထဲရှိ အသိပညာများကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ၎င်းတို့ကို အသုံးချနိုင်ခြင်း၏ ခံစားချက်မှာ သူ၏ အတွက် အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

"ဟင်"

ယဲ့လန်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တခြား တစ်ခုခု ရှိသေးလို့လား"

ရှန်းယီသည် သူ့ရှေ့ရှိ စနစိမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ မပြောင်းလဲသောဂဏန်းများအပေါ် အာရုံစိုက်ကာတိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ လောနေရတာလဲ၊ နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ပါဦး"

"..."

ယဲ့လန် နောက်ထပ် ဘာကို စောင့်ရမည်ကို နားမလည်သော်လည်း၊ အလိုအလျောက်ပင် နောက်ပြန်လျှောက်လာပြီး သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

အချိန်များသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး၊ နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင်များက ကောင်းကင်ကို အရောင်ခြယ်သွားသည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်လေသည်။

ငြိမ်းချမ်းမှုက ခြံဝင်းကို လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ ညင်သာသောစာရွက်လှန်သံလေးများဖြင့်သာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ စာရွက်လှန်သံများ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ညီအစ်မ နှစ်ဦးစလုံးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရှန်းယီ အကြောဆန့်လိုက်ပြီး စာအုပ်တောင်ထဲရှိ စာအုပ်ပုံပေါ်သို့ ဆေးကျမ်းကို ပြန်ပစ်တင်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရံဖန်ရံခါပေါ်လာတတ်သော အသိပေးချက်များ ကြားတွင်၊ နောက်ဆုံး၌ မျက်စိကျစရာ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။

[ဆဋ္ဌမအဆင့် ကျောက်စိမ်းမြွေနတ်ဆိုးအား သတ်ဖြတ်ပြီး၊ စုစုပေါင်း သက်တမ်း ကပ်ဘေး ၂၃ ခု၊ လက်ကျန် သက်တမ်း ကပ်ဘေး ၈ ခု၊ စုပ်ယူပြီး]

၎င်းထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ အသိပေးချက်များအရှိန်အဟုန်က စတင်မြန်ဆန်လာစေလေသည်။

ထို့အတူ နတ်ဆိုးများစွာ၏အသက်တမ်းများကလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

[လက်ကျန် နတ်ဆိုးအသက်တမ်း - ကပ်ဘေး ၂၇ ခု]

နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင်က လူငယ်လေး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး၊ သူသည် ယခုလေးတင်ဖြည့်ထားသော ပူနွေးသည့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သောက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့အတွက် ရွှီရတနာဆေးလုံးရဲ့ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို သွားယူပေးပါ"

စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင်၊ ညီအစ်မများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေပြီ။

ယဲ့လန်ပင်လျှင် ဤမျှအချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင်၊ သူက ဆေးဖော်စပ်နည်းကို တောင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

မနက်ဖြန်သည် လျိုရွေ့ဖုန်းအနေဖြင့် တောင်ထွတ်ရှစ်ခုမှ တပည့်များ၏စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် သူ၏စွမ်းရည်များကို ပြသရမည့်နေ့ ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ ရှန်းယီက ထိုဆေးဖော်စပ်နည်းကို ကြည့်ချင်နေသည်လော။

"ကောင်းပါပြီ..."

ယဲ့လန် အသိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ရွှီ ရတနာဆေးလုံးက အဆင့်ငါး ကပ်ဘေးဆေးလုံး ဖြစ်ပြီး၊ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်တွင်၊ သူမ၏ဆရာနှင့် ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများ နောက်ဆုံး ဖော်စပ်ခဲ့သော အဆင့်လေး ဆေးလုံး ပြီးလျှင် ဒုတိယအကောင်းဆုံးဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ရှန်းယီက နောက်ပိုင်းတွင် မသေမျိုးလမ်းစဉ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ထိုက်ရွှီတာအိုအနှစ်သာရကို အမှန်တကယ်ရရှိခဲ့မည်ဆိုပါက၊ ဤဆေးလုံးက အမှန်တကယ်ပင် အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ သူမ ကျမ်းစာတိုက် အဆောက်အအုံဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေသည်။

ဤဆေးဖော်စပ်နည်းကို ကျမ်းစာတိုက် အဆောက်အအုံ၏ အကာအကွယ်များအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ သိမ်းဆည်းထားပြီး၊ သာမန် တပည့်များ အနေဖြင့် ရယူ၍ မရနိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် ယဲ့လန် ကျမ်းစာတိုက် အဆောက်အအုံ အတွင်းသို့ဝင်ရောက်ပြီး အကာအကွယ်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များ အားလုံးနီးပါး၏အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။