မိမိပိုင်ဆိုင်သောအရာ ၂

"တောင်ထွတ်သခင်က ဘာလို့ ဒီအချိန်မှ ရွှီ ရတနာဆေးလုံးရဲ့ဆေးဖော်စပ်နည်းကို လာယူရတာလဲ"

မနက်ဖြန် ဘာဖြစ်လာမည်ကို ၎င်းတို့အားလုံး သိထားကြပြီး၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့အားလုံး အတန်ငယ် သံသယဝင်ကာ မသေချာမရေရာ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် လျိုရွေ့ဖုန်း တမင်တကာ ချန်ထားခဲ့သော သူလျှိုအနည်းငယ်မှာ မျက်မှောင်ကျုံ့သွားကြလေ၏။ ဆရာရွေ့ဖုန်းက ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ကို တရားဝင် လွှဲပြောင်းရယူတော့မည် ဖြစ်ပြီး၊ တောင်ထွတ်သခင်မှာလည်း တောင်ထိပ်ရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးတွင်သာ နေထိုင်နေခဲ့သဖြင့်၊ ဤကိစ္စကို သူမ တိတ်တဆိတ် သဘောတူလက်ခံလိုက်ပြီဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူမ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ဆောင်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ၊ လူအနည်းငယ်သည် ၎င်းတို့၏ကျောက်စိမ်းပြားများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြပြီး ဆဋ္ဌမတောင်ထွတ်ထံသို့ သတင်းစကားများ စတင် ပေးပို့ကြလေတော့သည်။

ဤသေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုများသည် ယဲ့လန်၏ မျက်စိအောက်မှ မလွတ်ကင်းနိုင်သည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း၊ သူမသည် မမြင်၊ မကြားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ၊ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို ရယူပြီးနောက် ကျမ်းစာတိုက်အဆောက်အအုံမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

...

နောက်တစ်နေ့တွင် နေမင်းကြီးက ကောင်းကင်ယံ၌ မြင့်မားစွာ သာယာတောက်ပနေလေသည်။

ရွှေရောင်တောက်ပသော အလင်းတန်းများသည် တောင်ထွတ်၏ ပင်မခန်းမဆောင်ကြီး အပြင်ဘက်သို့ ကျရောက်နေပြီး၊ ဤမြင့်မားသော တောင်ထိပ်ပတ်လည်ရှိ လေထဲတွင် လူအုပ်ကြီး လွင့်မျောနေကြလေသည်။ ၎င်းတို့၏ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများက တိမ်တိုက်များကို ဖယ်ခွာသွားစေပြီး၊ ကြည်လင်၍ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင် ကောင်းကင်ပဒ္ဒါကို ဖော်ထုတ်ပြသနေလေသည်။

၎င်းတို့အကြားတွင် ထိုင်နေသော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပုံရသော အဘိုးအိုတစ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး၊ လက်ဖဝါးများကို ကုလားထိုင် လက်ရန်းများပေါ်တွင် ညင်သာစွာ တင်ထားလေသည်။ သူ ဤနေရာတွင် ထိုင်နေရုံမျှဖြင့်၊ တောင်ထွတ်ရှစ်ခုမှ တပည့်များအားလုံးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့ရဲအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်လေသည်။

ထိုအဘိုးအို၏ ရှေ့တွင် တောင်ထွတ်သခင် ခုနစ်ဦးသည် အတန်းနှစ်တန်းခွဲ၍ မတ်တပ်ရပ်နေကြလေသည်။

တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တမင်သက်သက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မူလက ယဲ့လန်၏ နေရာဖြစ်ခဲ့သော နေရာကို ယခုအခါ လျိုရွေ့ဖုန်းက နေရာယူထားလေသည်။

"အဖေ၊ သူမက..."

လျိုရွေ့ဖုန်း၏ အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝေ့ဝဲသွားလေသည်။ ဤသည်မှာ သူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသော မြင်ကွင်းဖြစ်သင့်ပြီး၊ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်ရာ ဗဟိုချက်ဖြစ်ကာ၊ ရှန်းရွှီတောင် တစ်ခုလုံးက သူ့ကို အာရုံစိုက်နေကြခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ပြဿနာလာရှာနေပြန်လေသည်။

ယမန်နေ့ညက သူ ရရှိခဲ့သော သတင်းစကားကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောအခါ၊ လျိုရွေ့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသ မီးတောက်များ တောက်လောင်လာခဲ့၏။

တောင်ထွတ်ရှစ်ခုလုံးက ဤကိစ္စကို သဘောတူထားပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ သူမက လက်လွှတ်ရန် ငြင်းဆန်နေဆဲဖြစ်ရာ၊ တကယ့်ကို ကျေးဇူးကန်းလွန်းလှပေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

တာအိုဆရာမုယန်သည် ဘေးဘီသို့ မကြည့်ဘဲ၊ သူ၏သားဖြစ်သူ၏ စကားကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"သူမ လာတာကို မင်း မြင်လို့လား။ မင်းရဲ့ ဆေးဖော်စပ်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားစမ်း"

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်ကို ခံလိုက်ရပြီးနောက်၊ လျိုရွေ့ဖုန်းက လန့်ဖြတ်သွားပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဒေါသများကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်ထားလိုက်လေသည်။ ယနေ့ အခမ်းအနားသည် ယဲ့လန်နှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိဘဲ၊ သူ အာရုံစိုက်ရမည့်အရာမှာ တောင်ထွတ်အားလုံး၏အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိရန်ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက သူ၏စိတ်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန် ဤလုပ်ရပ်ကို တမင်တကာ အသုံးပြုနေခြင်းမှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

သူ အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော အတွေးများကို ရှင်းထုတ်လိုက်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

တပည့်တစ်စုသည် လူတိုင်း၏စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းတို့၏ လက်ထဲတွင် ဗန်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင် စုစုပေါင်း နှစ်စုံခွဲကို တင်ထားလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ရဲ့ ရတနာတွေ အားလုံး ဒီမှာပါ"

တာအိုဆရာမုယန်က အရှေ့ရှိ အဘိုးအိုအား ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဆေးဖော်စပ်ရာတွင်၊ အရည်အသွေးသာမကဘဲ အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာလည်း အလွန် အရေးကြီးလှပေသည်။

တစ်ကြိမ် အောင်မြင်ရန်အတွက် ပစ္စည်း အများအပြား အသုံးပြုရမည်ဆိုလျှင်၊ အရည်အသွေး မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေပါစေ၊ မည်သူကများ ထိုအရင်းအမြစ်များကို တတ်နိုင်မည်နည်း။

အထူးသဖြင့် ရွှီ ရတနာဆေးလုံး ကဲ့သို့သော အရာမျိုးအတွက်ဆိုလျှင်၊ ဘိုးဘေးဆရာသည် ၎င်းကို ဖြည့်စွက်ချီဆေးလုံးအဖြစ် အသုံးပြုရန် သုံးနှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်လေသည်။ အကယ်၍ တစ်ကြိမ်မျှ အသုံးမပြုရပါက ကြီးမားသော ဒေါသကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ရှန်းရွှီတောင်၏ ကြီးမားလှသော အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြင့်ပင် ၎င်းကို စုဆောင်းရရှိရန် အတော်လေး ခက်ခဲလှပေသည်။

"အင်း"

အဘိုးအိုသည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

လျိုရွေ့ဖုန်းသည် လက်သီးကို ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို မတ်မတ်ရပ်နိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကာ၊ သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ တောင်ပြင်ပရှိ ပြည့်နှက်နေသော လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်လေသည်။

ယနေ့တွင်၊ သူသည် ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ကို ဦးဆောင်ရန် အခြားမည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ သင့်လျော်ကြောင်းကို လူတိုင်းအား သက်သေပြတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအတွေးဖြင့် သူသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး၊ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင် တစ်စုံကို ယူလိုက်လေသည်။

တာအိုဆရာမုယန်က သူ၏လက်ကို အနည်းငယ် ဆန့်တန်းလိုက်ရာ၊ အစီအရင်ပြား တစ်ခု လွင့်ထွက်သွားပြီး လျိုရွေ့ဖုန်း၏ ခြေရင်းသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းထံမှ မရေမတွက်နိုင်သော အပြာနှင့် အစိမ်းရောင် မျဉ်းကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဤမျဉ်းကြောင်းများသည် တင်းကျပ်စွာ ယှက်နွယ်သွားပြီး၊ လျင်မြန်စွာ ဗဟုဂံပုံ အလင်းဖန်သားပြင် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ အသက်ရှူသံများနှင့်အကြည့်များ အားလုံးကို ဖုံးကွယ် ကာကွယ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဝင်သွားတော့" တာအိုဆရာမုယန်က သူ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

လျိုရွေ့ဖုန်း ခြေလှမ်းလိုက်သည့် အချိန်မှာပင်၊ တာအိုဆရာချန်းဖုန်းသည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်လေ၏။

"နေဦး၊ ဒါက ဘာလဲ"

"သဘာဝရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ကပ်ဘေးစွမ်းအားနဲ့ တုံ့ပြန်မှုဖြစ်ပြီးတော့၊ ကပ်ဘေးဆေးလုံးရဲ့ အရည်အသွေးကို ကျဆင်းသွားစေလိမ့်မယ်"

တာအိုဆရာမုယန်သည် ဘေးတိုက်လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါက အစီအရင်တောင်ထွတ်ရဲ့ တောင်ထွတ်သခင် ဖြစ်ပေမဲ့၊ရွေ့ဖုန်းရဲ့ အဖေလည်း ဖြစ်တယ်။ ဒီလောက်လေး ကူညီပေးတာကို၊ ညီအစ်ကိုချန်းဖုန်းမှာ ကန့်ကွက်စရာရှိလို့လား"

"ဟက်"

တာအိုဆရာချန်းဖုန်း၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး၊ပြောစရာ စကားမဲ့သွားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုကောင်လေးပ အရင်းအမြစ်များစွာကို စားသုံးထားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ကာ၊ ယခုအခါ ထိုအရင်းအမြစ်များ အလဟဿမဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကို သက်သေပြရန်သာ လိုအပ်သော်လည်း၊ ယခုတိုင် အခြားသူများ၏အကူအညီကို လိုအပ်နေသေးသည်မှာ တကယ့်ကို ရယ်စရာပင်။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေ၏။

တောင်ပေါ်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပုံရိပ်သုံးခုက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာနေကြလေသည်။

၎င်းတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ယဲ့လန်မှလွဲ၍ အခြား မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

"လန်အာ"

တာအိုဆရာမကျင်းရွှီက အစ်ကိုကြီးကို အလိုအလျောက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

ကိစ္စရပ်များ အားလုံးပြေလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ တောင်ထွတ်ရှစ်ခုမှ တပည့်များ၏ရှေ့မှောက်တွင် အငြင်းပွားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက၊ ယဲ့လန်အနေဖြင့် သူမ၏နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားရနိုင်ပေသည်။

သို့သော် တာအိုဆရာမုယန်မှာမူ သူ၏အကြည့်များကိုသာ လွှဲဖယ်လိုက်လေသည်။ သူ ထပ်မံ၍ မည်သည့်စကားမျှပြောစရာ မလိုတော့သလို၊ ဂျူနီယာတစ်ဦးနှင့်လည်း ငြင်းခုံနေစရာ မလိုအပ်တော့ချေ။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက နားမလည်ပါက၊ အစ်ကိုကြီး ကိုယ်တိုင်လှုပ်ရှားလာမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

တပည့်များကြားရှိ စောင့်ကြည့်နေသူများကလည်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တည်ငြိမ်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ကြပြီး၊တီးတိုး စကားပြောသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဆေးလုံးတောင်ထွတ် နှင့် အစီအရင်တောင်ထွတ် တို့၏ကိစ္စရပ်များကို၊ အသက်အနည်းငယ်ကြီးရင့်သော တပည့်တိုင်း အမှန်တကယ် သိရှိထားကြလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး"

ယဲ့လန်က လူတိုင်း၏စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင်၊ ထိုတပည့် အနည်းငယ်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ ဗန်းများပေါ်ရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကိုကိုင်တွယ်ကြည့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

"ဒါတွေက ဆေးလုံးတောင်ထွတ်ရဲ့ ရတနာတွေပဲလေ၊ တောင်ထွတ်သခင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ တစ်စုံလောက် ယူတာ အရမ်းမလွန်လွန်းဘူး မဟုတ်လား"

"ကျွတ်၊ အရမ်းမလွန်လွန်းပါဘူး..."

တာအိုဆရာမုယန်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်လေသည်။

"ဒီပစ္စည်းတွေက မင်းရဲ့ဘိုးဘေးဆရာရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုတာ မင်း သိပါတယ်၊ ဒါကို မင်းက ကစားစရာ တစ်ခုလို့ ထင်နေတာလား"

စကားလုံး အနည်းငယ်မျှဖြင့်၊ ဒေါသ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အဲဒီ ကြီးမြတ်တဲ့တာအိုလမ်းစဉ်နဲ့ မဆက်စပ်ခင်၊ အရင်ဆုံးဆေးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ဖို့ လိုသေးတယ်"

ယဲ့လန်က တပည့်များ၏လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဗန်းကိုယူလိုက်ပြီး၊ လှည့်ကာ သူမ၏နောက်တွင်ရှိသော ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူငယ်လေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

သူမ တည်ငြိမ်အေးဆေးပုံပေါ်သော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေမှုကိုမူ မည်သူကမျှ သတိမပြုမိကြချေ။