အခန်း (၃၃-၃၄)

အခန်း (၃၃) ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုအားလုံး ပြီးစီးပြီ၊ တောင်ပေါ်တက်၍ ကျားသွားဖမ်းကြမည်

လဲ့ချင်းက မီးဖိုချောင် တံခါးဝတွင် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး စပ်စုချင်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်၏။

အနီးတွင် ရပ်နေသော ချီလန်ကလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ယုန်သားကို သူ့ကျောဘက်သို့ ကမန်းကတန်း ဖွက်ထားလိုက်၏။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဆေးဖက်ဝင်အပင် အနည်းငယ်ယူပြီး တောင်ပေါ်မှာ တောကောင် သွားပစ်မလို့လေ..."

သူ အမှန်တိုင်း မပြောရဲပေ။ အကယ်၍ သူ ကျားသွားဖမ်းမည်ဆိုသည်ကိုသာ သူတို့ သိသွားပါက အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားကြမည် ဖြစ်၏။

လဲ့ချင်းက သူ့ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"တောကောင် သွားပစ်မယ်... အဲ့လောက် လျှို့ဝှက်နေဖို့လိုလို့လား... အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုများ တစ်ခုခု..."

သူမက ရုတ်တရက် အသံကို နှိမ့်လိုက်၏။

"တရားမဝင်တဲ့ အရာတစ်ခုခုကိုများ လုပ်တော့မလို့လား..."

လဲ့ချန်မှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားချေသည်။

“မင်းက ဘာတွေတွေးနေတာလဲ... ငါက အဲ့လိုလူမျိုးနဲ့ တူနေလို့လား... သားကောင်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ သာမန် ဆေးဖက်ဝင်အပင်လေးတစ်ခုပါပဲ..."

ချီလန်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

"သတိထားဦးနော်... တောင်ပေါ်မှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီးရှိတယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကိုယ် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် စကားအနည်းငယ်ဆိုလိုက်ပြီး ဆေးလူးထားသည့် ယုန်သားကို ပြန်လည် ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထောင့်တွင်ရှိနေသော တလက်လက် တောက်ပနေသည့် ဓားမကြီးကို ကောက်ယူကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီနေ့ည စောစော အိမ်ပြန်လာခဲ့နော်..."

လဲ့ချင်းက နောက်မှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"သိပါပြီ..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းလှည့်မကြည့်ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး လဲ့အားကော်၏ အိမ်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်မှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် တလက်လက် တောက်ပနေသော သစ်ခုတ်ဓားမကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အထိတ်တလန့် ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အစ်ကိုချန်... သွားကြရအောင်..."

သူက အတုံ့အဆိုင်းမရှိ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက်လိုက်ကာ ကွေ့ကောက်နေသော တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း တက်လာခဲ့ကြသည်။ တောင်ပေါ်လေက ဝူးဝူးဝါးဝါး တိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ပင်ရိပ်များကလည်း ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှားနေ၏။

"အားကော်... မင်း ကြောက်နေတာလား..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်၏။

"နည်းနည်းပါပဲ... အစ်ကိုချန်... ကျားတွေက တကယ်... တကယ့်ကို အဲဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတာလား..."

လဲ့ချန်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါရှိနေသရွေ့ မင်းကို ဘာမှမဖြစ်စေရဘူးလို့ အာမခံတယ်..."

"ငါ့နောက်မှာသာ ပုန်းနေပြီး အဲဒီသားရဲကို ငါ ဘယ်လိုနှိမ်နင်းမလဲဆိုတာကိုသာ ကြည့်နေစမ်းပါ..."

ထိုသို့စကားပြောဆိုနေကြရင်း သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ တောင်ခါးပန်းရှိ လင်ပေါ်၏ သစ်သားအိမ်ငယ်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

"အဘိုးလင်... အိမ်မှာရှိလား..."

လဲ့ချန်က သစ်သားအိမ်ငယ်ဆီသို့ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ကျွီခနဲ အသံနှင့်အတူ သစ်သားတံခါး ပွင့်လာ၏။

"လဲ့ချန်ပါလား... ဒီနေ့ ဘယ်လေနှင်လို့ တောင်ပေါ် ရောက်လာရတာလဲ..."

အဘိုးလင်က လဲ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"အဘိုးလင်... ကျွန်တော်တို့ ကျား သွားဖမ်းချင်လို့ပါ..."

လဲ့ချန်က လိုရင်းကိုသာ တည့်ပြောလိုက်၏။

အဘိုးလင်မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားပြီး သူ၏ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးအိုကြီးများက လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ အကဲခတ်လိုက်သည်။

"ကျားဖမ်းမယ်... မင်းတို့ ကလေးနှစ်ယောက်က သတ္တိ တော်တော်ကောင်းတာပဲ..."

သူက ဆေးတံကို တစ်ဖွာ ဖွာလိုက်ရာ မီးခိုးငွေ့များက သူ၏ ပတ်လည်တွင် ရစ်ဝဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကလည်း နက်နဲကာ တွေးတောနေဟန် ရှိလာ၏။

"မကြာသေးခင်က တောင်ပေါ်မှာ အတော့်ကို မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတာ... အဲဒီသားရဲက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် အတော်များများကို ကိုက်ဖြတ်ထားတော့ လူတိုင်းက စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြတယ်..."

"အဘိုးလင်... အဲဒီကျားရဲ့ သဲလွန်စကိုများ တွေ့မိသေးလား..."

လဲ့ချန်က မေးလိုက်သည်။

သူ အဘိုးလင်ကို လာရှာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကျားနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများရလိုရငြား မေးမြန်းချင်၍သာ ဖြစ်၏။

အဘိုးလင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အနောက်ဘက်တောင်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဟိုဘက် ချောင်းနံဘေးမှာ သူ့ခြေရာတွေကို တွေ့လိုက်တယ်... ပန်းကန်လုံးလောက်ကို ကြီးတာ... ဟူး... အဲဒီသားရဲက အတော်လေး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်... ကြားရတာတော့ အဲဒီကောင်က..."

အဘိုးလင်က စကားရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထားက တည်ကြည်လေးနက်သွား၏။

"လူကိုတောင် စားထားသေးတယ်..."

လဲ့အားကော်မှာ အထိတ်တလန့်ဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားပြီး သစ်ခုတ်ဓားမကို ကိုင်ထားသော သူ့လက်များက အလိုအလျောက် တုန်ယင်လာသည်။

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွား၏။

"လူကို စားထားတယ်... အဲဒါဆိုရင်တော့ သူ့ကို ဆက်အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားလို့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး..."

အဘိုးလင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... မင်းတို့က ကျားကို သွားဖမ်းချင်တယ်... မင်းတို့ နှစ်ယောက်တည်းနဲ့လား..."

သူက ခေါင်းခါလိုက်၏။

“အဲဒီကျားက လွယ်လွယ်နဲ့ အနိုင်ယူလို့ရမယ့်ကောင် မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က အဘိုးလင်၏ စကားများကြောင့် နောက်တွန့်မသွားသည့်အပြင် ကျားကို ဖမ်းရန် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပင် ပိုမို ခိုင်မာသွားစေချေသည်။

"အဘိုးလင်... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့မှာ ပြင်ဆင်မှုတွေရှိပါတယ်..."

သူက ပြင်ဆင်ထားသော ယုန်သားကို ထုတ်ပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ဆရာဝန်ဝမ်ဆီကနေ ဆေးရလာတယ်... ဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားထားပြီးပါပြီ..."

လဲ့ချန်၏ ခိုင်မာပြတ်သားသော မျက်နှာထားကိုကြည့်ရင်း အဘိုးလင်မှာ သူ၏ လူငယ်ဘဝကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ တစ်ဟုန်ထိုး တက်ကြွလာ၏။

"ကောင်လေး... မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုပါခေါ်သွား... ငါ့အရိုးအိုကြီးတွေက အရင်ကလို မသန်စွမ်းတော့ပေမဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ကတော့ ကောင်းကောင်းကြီး စွမ်းဆောင်နိုင်ပါသေးတယ်..."

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီးနောက် အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

အနည်းငယ် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးကြသောအခါ သူတို့သုံးယောက်က ကျား ရှိနိုင်မည့် ချောင်းနှင့် ကီလိုမီတာ အနည်းငယ် ကွာဝေးသော နေရာတွင် ထောင်ချောက်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။

လဲ့ချန်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ လူးထားသည့် ယုန်သားကို ပြန့်ပြူးနေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

အဘိုးလင်က မျက်လုံးကို မှေး၍ ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်က ထောင်ချောက်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ဆင်ကာ ဆေးလူးထားသည့် ယုန်သားကို အချိုးကျကျ နေရာချလိုက်ပြီး သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်ခြောက်များကို အသုံးပြု၍ သဲလွန်စများကို ဂရုတစိုက် ဖုံးကွယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။

ဤကောင်လေးက အမဲလိုက်သည့် သက်တမ်း တိုတောင်းသေးသော်လည်း ယခုလောက်ထိ စေ့စပ်သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ရိုးရှင်းသောလူ မဟုတ်ချေ။

"ချန်ဇီ... မင်းရဲ့ဆေးက တကယ်ပဲ ကျားကို လဲကျသွားစေနိုင်လို့လား..."

လဲ့ချန်က သွားဖြူဖြူများ ပေါ်လာသည်အထိ ဖြီးရယ်လိုက်သည်။

"အဘိုးလင်... ကျွန်တော်တို့ ရှာမတွေ့ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... နောက်မှ နောက်တစ်ခု ထပ်လုပ်လိုက်ရုံပဲလေ..."

လဲ့အားကော်မှာ အံ့အားသင့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေ၏။

လဲ့ချန်တစ်ယောက် မကြာသေးမီကမှ အမဲလိုက်ခြင်းကို အရူးအမူး ဖြစ်လာခဲ့သည်ကိုသာ သူ သိထားသော်လည်း ဤသို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

သူက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး အထိတ်တလန့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အကယ်၍များ... အကယ်၍များ ကျားက မစားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။

"မစားဘူး ဟုတ်လား... စားချင်ချင်၊ မစားချင်ချင် စားရမှာပဲ... ဒီတောင်ပေါ်မှာက သားကောင်တွေလည်း ရှားပါးနေပြီလေ... ပြီးတော့ ဒီဆေးမှာ အထူး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ထည့်ထားသေးတယ်... အနံ့ရလိုက်တာနဲ့တင် သူ့ခြေထောက်တွေ လှုပ်လို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ အာမခံတယ်..."

လဲ့ချန်၏ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ အဘိုးလင်၏ သံသယများက အနည်းငယ် လွင့်ပါးသွားချေသည်။

သူက ငယ်ရွယ်စဉ်က မုဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် တောင်ပေါ်ရှိ စည်းမျဉ်းများကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်ထား၏။

လဲ့ချန်က ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူ၏ သတ္တိနှင့် ဗျူဟာက အတိတ်က သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဟန်ပန်ကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာစေသည်။

သူတို့သုံးယောက်က ကျား၏ နေရာနှင့် ကီလိုမီတာ အနည်းငယ် ကွာဝေးသော လူသူကင်းမဲ့သည့် နေရာတစ်ခုတွင် ပုန်းကွယ်လိုက်ကြပြီး အသက်ကို အောင့်ထားကာ ကျား ပေါ်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

တောင်ပေါ်လေက ဝူးဝူးဝါးဝါး တိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ရွက်များကလည်း တရှဲရှဲ မြည်တွန်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့သုံးယောက်၏ တင်းမာနေသော နှလုံးခုန်သံများကသာ သူတို့၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

လဲ့အားကော်၏ ခြေထောက်များက စတင် တုန်ယင်လာပြီး သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... ကျားက... မလာတော့ဘူးလား..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း နည်းနည်းလောက် စိတ်ရှည်ရှည် မထားနိုင်ဘူးလား... ကျားတွေက ညဘက်မှ ကျက်စားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေလေ... သူတို့ လှုပ်ရှားရမယ့် အချိန်မရောက်သေးလို့ပါ..."

အဘိုးလင်ကလည်း သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

"အားကော်... စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

ကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရပြီးနောက် မှောင်မိုက်မှုက တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာသည်။ လဲ့အားကော်တစ်ယောက် လက်လျှော့တော့မည့်အချိန်တွင်ပင် အဝေးဆီမှ နက်ရှိုင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ကုန်းများနှင့် သစ်တောများကို အနည်းငယ် တုန်ခါသွားစေ၏။

"သူ လာပြီ..."

အဘိုးလင်က အသံနှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သုံးယောက်မှာ တစ်မုဟုတ်ချင်း နိုးကြားသွားကြပြီး အသံထွက်ပေါ်လာသည့် အရပ်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ခဏအကြာတွင် ဧရာမကျားကြီးတစ်ကောင်က သူတို့၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

၎င်း၏ ရွှေရောင်အမွေးအမျှင်များက လရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေပြီး ၎င်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးများက သားကောင်ကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုနေ၏။

လဲ့အားကော်မှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အသံထွက်၍ အော်ဟစ်မိတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။

လဲ့ချန်က သူ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်ပြီး တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်၏။

ကျားက မည်သည့်အရာကိုမျှ မရရှိလိုက်သကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေဟန် ရှိသည်။

၎င်းက တောင်ကုန်းများနှင့် သစ်တောများထဲတွင် တစ်ခဏမျှ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ လဲ့ချန် ဆင်ထားသော ယုန်သားထောင်ချောက်၏ ဆွဲဆောင်မှု နောက်သို့ ပါသွားချေပြီ။

၎င်းက ယုန်သားဆီသို့ သတိထား၍ ချဉ်းကပ်သွားကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့် အန္တရာယ်ကိုမျှ သတိမပြုမိဟန် ရှိ၏။

ထို့နောက် ၎င်းက ယုန်သားကို တစ်လုတ်တည်းနှင့် မျိုချလိုက်သည်။

လဲ့ချန်မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားချေ၏။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျားက ယိမ်းယိုင်ကာ ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။

"ကိစ္စပြီးပြီ..."

လဲ့ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အသံနှိမ့်၍ ရေရွတ်လိုက်၏။

သူတို့သုံးယောက်က ကျားဆီသို့ သတိထား၍ ချဉ်းကပ်သွားကြပြီး အဘိုးလင်က အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

အခန်း (၃၄)တစ်ရွာလုံး အံ့အားသင့်သွားကြခြင်း

ထင်မှတ်မထားသော အခြေအနေ ဖြစ်လာ၏။

အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဟု သူတို့ ထင်မှတ်လိုက်ချိန်တွင်ပင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ကျားကြီးက ရုတ်ခြည်း မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ ၎င်းနှင့် အနီးဆုံးတွင်ရှိနေသော လဲ့ချန်ထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်အုပ်လိုက်၏။

ဤရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အခြေအနေကြောင့် သူတို့သုံးယောက်စလုံး ကြက်သေသေသွားကြသည်။

အရေးပါသော အခိုက်အတန့်တွင် အားကော်က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် လဲ့ချန်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်၏။

ကျား၏ ထက်မြက်သော လက်သည်းခွံများက အားကော်၏ ကျောပြင်ကို ဖောက်ဝင်သွားပြီး သွေးများ တစ်မုဟုတ်ချင်း ပန်းထွက်လာသည်။

"အားကော်...."

လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများက ဒေါသကြောင့် သွေးရောင်လွှမ်းသွား၏။ အားကော်က သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ဤမျှလောက် အသက်စွန့်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ကျား၏ တိုက်ခိုက်မှုက အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကို မထိခိုက်မိသော်လည်း အားကော်၏ အသားများ စုတ်ပြတ်သတ်သွားစေပြီး နာကျင်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေသည်။

ဒေါသတကြီးဖြင့် လဲ့ချန်က သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ပင့်မြှောက်ကာ ကျား၏ ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်၍ အတုံ့အဆိုင်းမရှိ မောင်းဖြုတ်လိုက်၏။

"ဒိုင်း...."

သေနတ်သံတစ်ချက်က ညဖက် ကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ကျားကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားကာ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

လွင့်ပျံနေသော ယမ်းခိုးများကြားတွင် လဲ့ချန်က အားကော်၏ ဘေး၌ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အားကော်... မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ...."

အားကော်၏ မျက်နှာက ဖြူလျော့နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော်လည်း အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...."

စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အားကော်၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ရင်း လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အကယ်၍ သူသာ ကျားကို ဖမ်းရန် အတင်းအကြပ် မတောင်းဆိုခဲ့လျှင် အားကော် တစ်ယောက် ဤမျှလောက် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရမည် မဟုတ်ချေ။

အဘိုးလင်ကလည်း ကမန်းကတန်း ပြေးလာပြီး အားကော်၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးကာ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ဒဏ်ရာက တော်တော်ပြင်းတယ်... အမြန်ဆုံးကုသဖို့ လိုတယ်...."

အဘိုးလင်က အတွေ့အကြုံရင့် မုဆိုးတစ်ဦးပီပီ ဒဏ်ရာကို သန့်စင်ပြီး ထိရောက်စွာ ကုသပေးလိုက်၏။

သူက ဆေးအိတ်ထဲမှ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ထုတ်ယူကာ ဝါးကျိတ်၍ အားကော်၏ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ လူးပေးလိုက်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော အဝတ်စဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။

"အား... နာလိုက်တာ...."

အားကော်က အသက်ရှူကြပ်သွားပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာ၏။

"ကောင်လေး... တောင့်ခံထားစမ်း... ဒီဆေးက သွေးတိတ်စေပြီး ရောင်ရမ်းတာကို ကျစေလိမ့်မယ်... ရက်အနည်းငယ် ကြာရင် သက်သာသွားမှာပါ...."

အဘိုးလင်က ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက များစွာ

ညင်သာသွားချေသည်။

စစ်ဆေးပြီးသွားသောအခါ အဘိုးလင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

"ကံကောင်းလို့ အရိုးတွေ မကျိုးသွားတာ... အသားနဲ့ အရေပြားပဲ ဒဏ်ရာရသွားတာပါ... ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူလိုက်ရင် ကောင်းသွားမှာပါ...."

လဲ့ချန်က နောက်ဆုံးတော့မှ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ အားကော်၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားချက်က သူ့ရင်ထဲသို့ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုပမာ ဝင်ရောက်လာ၏။

"အားကော်... ငါ့အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီလေးရာ...."

"အစ်ကိုချန်... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ကျွန်တော်တို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲလေ...."

အားကော်က သွားဖြီးပြလိုက်သော်လည်း ထိုလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ ကျောပြင်မှ ဒဏ်ရာကို ပိုဆိုးသွားစေပြီး နာကျင်စွာဖြင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားရသည်။

သူတို့သုံးယောက်က သေဆုံးသွားသော ကျားကြီးကို တောင်အောက်သို့ အတူတကွ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြ၏။

ကျားကြီးမှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး အနည်းဆုံး ပေါင် လေး၊ ငါးရာခန့် အလေးချိန်ရှိသဖြင့် သူတို့သုံးယောက်စလုံး အမောတကော အသက်ရှူနေရသည်။

"ကျစ်... ဒီသားရဲက တကယ့်ကို လေးတာပဲ...."

လဲ့ချန်က အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီကျားက ပိုက်ဆံအများကြီး ရလောက်တယ်မလား...."

အားကော်က နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံရင်း မေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တလက်လက် တောက်ပနေ၏။

"ဟင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ... မိန်းမယူဖို့ တွေးနေတာလား...."

လဲ့ချန်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

အားကော်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။

"ဟီးဟီး... ကျွန်တော်သာ ချွေ့ဟွာကို လက်ထပ်ခွင့်ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ...."

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ အမျိုးမျိုးသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ အော်သံများက တောင်ကုန်းများနှင့် သစ်တောများထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ထိုနေရာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို ပိုမို တိုးပွားလာစေသည်။

အခြားသော သားရဲများကို ဆွဲဆောင်မိမည် စိုးသဖြင့် သူတို့ သုံးယောက်မှာ အချိန်မဆွဲရဲသကဲ့သို့ အသံကျယ်ကျယ်လည်း မပြောရဲကြချေ။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့ ရွာ၏ မီးရောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့သုံးယောက်က ရွာထိပ်သို့ ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် ရောက်ရှိလာကြပြီး သွေးများ ပေကျံနေသော ကျားသေကြီးက ရွာသားများ၏ အာရုံကို တစ်မုဟုတ်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားသည်။

တစ်ချိန်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ရွာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွား၏။

အမျိုးသားများက ပေါက်ပြားများနှင့် ဓားမများကို ကိုင်ဆောင်၍ ဝိုင်းအုံလာကြပြီး အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများကမူ အိမ်နောက်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ စပ်စုချင်သော မျက်နှာများဖြင့် ချောင်းကြည့်နေကြသည်။

"ဘုရားရေ... တကယ့် ကျားကြီးပဲ...."

"အကြီးကြီးပဲ… ကျင်း ငါး၊ ခြောက်ရာလောက်တော့ ရှိရမယ်...."

"ချန်ဇီ... မင်းကတော့ တကယ်ပါပဲ... အဲဒါ ကျားကြီးလေ...."

ရွာသားများက သူတို့အချင်းချင်း အသံဗလံများဖြင့် ပြောဆိုနေကြ၏။

လဲ့ချန်က အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်နေရန် အတင်းဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကံကောင်းသွားလို့ပါ... ကံကောင်းလို့ပါ...."

သူ အများကြီး ရှင်းပြမနေချင်ပေ။ ယခု အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ အားကော်၏ ဒဏ်ရာများသာ ဖြစ်၏။

"အားကော် ဘာဖြစ်လာတာလဲ...."

မျက်စိရှင်သော ရွာသားတစ်ဦးက သွေးများ ပေကျံပြီး စုတ်ပြတ်သတ်နေသည့် အားကော်၏ ကျောပြင်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

"ကျား ကုတ်သွားလို့လေ... ဆေးခန်းကို အခုချက်ချင်းသွားဖို့ လိုနေတယ်...."

လဲ့ချန်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူနှင့် အဘိုးလင်တို့ နှစ်ယောက်က အားကော်ကိုတွဲကာ ကျေးလက်ဆေးခန်းဆီသို့ ခပ်မြန်မြန် လျှောက်သွားကြ၏။

ရွာသားများက သူတို့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး သူတို့သုံးယောက် လျှောက်သွားသည်ကို မျက်စိတစ်ဆုံး လိုက်ကြည့်နေကြသည်။

...

ထိုသတင်းက ရွာတစ်ရွာလုံးသို့ တောမီးပမာ ပြန့်နှံ့သွား၏။

စွင်းယန်မေက သူမ၏ အိမ်နီးချင်းနှင့်အတူ ခြံဝင်းထဲတွင်ထိုင်ကာ နေကြာစေ့ စားရင်း နေ့စဉ်ကိစ္စရပ်များအကြောင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေသည်။

"ဟဲ့... နင် သိလား... ချွေ့ဟွာကတော့ တကယ်ပါပဲ... အသက်က နှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီကို ဘာလို့ အခုထိ ယောကျ်ား မရသေးတာလဲ...."

အိမ်နီးချင်းမိန်းမက နေကြာစေ့များကို ခွာရင်း အတင်းအဖျင်း ပြောချင်သော ရုပ်ပေါက်နေ၏။

"ဒါကို ဘယ်သူ ငြင်းနိုင်မှာလဲ... ဒ္ခေတ်ကြီးထဲမှာ ဘယ်မိသားစုကများ အလုပ်ကြိုးစားပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ ချွေးမကို မလိုချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ချွေ့ဟွာကတော့ ရုပ်လေးလှပေမဲ့လည်း တကယ့်ကိုပဲ...."

သူတို့ နှစ်ယောက် အတင်းအဖျင်း ပြော၍ အရှိန်ရနေချိန်တွင်ပင်....

လမ်းဘေးမှလူများ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေကြသည့် အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။

"ချန်ဇီက ကျားနဲ့ တိုက်ခိုက်လာတယ်တဲ့...."

"တကယ်ပေါ့... အံ့ဩစရာကြီးဟေ့... သူတို့ အိမ်ကို တန်းသယ်လာကြတာ...."

"ဘာ...."

စွင်းယန်မေနှင့် အိမ်နီးချင်းမိန်းမတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသဖြင့် နေကြာစေ့များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ကျား သွားဖမ်းခဲ့သည်တဲ့လား။

အဲဒါ ကျားကြီးလေ။

လဲ့ချန်က သူမကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိသောအခါ စွင်းယန်မေ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွား၏။

ကံကောင်း၍သာ သူမ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်ကင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ခဏအကြာတွင် သူမ တွေးမိသွား၏။

နေပါဦး... ကျားကို အမဲလိုက်ခဲ့သည် ဟုတ်လား... ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤကိစ္စကို တပ်မဟာထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးရမည် ဖြစ်သည်။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် အရင်းအမြစ်များက ရှားပါးလှသဖြင့် မည်သည့် သားကောင်ကို အမဲလိုက်သည်ဖြစ်စေ သိမ်းဆည်းခံရပြီး အလုပ်မှတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အချိုးကျ ခွဲဝေပေးရမည် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ တပ်မဟာတစ်ခုက သားကောင်များကို တရားမဝင် သိမ်းဆည်းထားပါက အပြစ်ပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ဝေဖန်ပညာပေးခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွင် ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရကာ စုံစမ်းစစ်ဆေးခံရမည် ဖြစ်၏။ ကြီးလေးသော ကိစ္စရပ်များတွင် ရာဇဝတ်မှုဖြင့်ပင် တရားစွဲဆိုခံရနိုင်သည်။

ကျင်းရာနှင့်ချီ၍ အလေးချိန်ရှိသော ကျားကဲ့သို့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီး တစ်ကောင်အကြောင်းကိုတော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ စွင်းယန်မေမှာ ဆက်၍ ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ပေ။

သူမက စားပွဲပေါ်မှ နေကြာစေ့ တစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူကာ အိမ်နီးချင်း၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါ အိမ်ပြန်တော့မယ်... ကိစ္စရှိရင် နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့...."

သူမက အိမ်ထဲသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးဝင်သွားပြီး ထမင်းစားနေသော လျိုတာကျူးကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်... ဆက်မစားနဲ့တော့... လိုင်ကျားမင်ရဲ့ အိမ်ကို သွားကြမယ်...."

လျိုတာကျူးက တွေဝေစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"လိုင်ကျားမင်ရဲ့ အိမ်ကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ... ငါ ထမင်းစားလို့တောင် မပြီးသေးဘူးလေ...."

"အဲဒီလဲ့ချန်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ကျားတစ်ကောင်ကို သတ်လာတယ်တဲ့... အဲ့အသားတွေကို တပ်မဟာဆီ အပ်ရမယ်... မြန်မြန်သွားပြီး တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကို သွားရှာကာ ကျားသားတွေ အားလုံးကို သိမ်းခိုင်းလိုက်စမ်း...."

စွင်းယန်မေက အလောတကြီး ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တလက်လက် တောက်ပနေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လဲ့ချန်တစ်ယောက် အသားတစ်ဖဲ့ပင် မရလိုက်စေရန် သူမ သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီကမှ သူမမှာ အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် လဲ့ချန် တစ်ယောက်တည်း အဆင်ပြေနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်သင့်ပေ။

ကျားသားရဖို့ အဲဒီလောက် အလုပ်ကြိုးစားနေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤအရာက သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်လာမည်သာ ဖြစ်၏။

"ဘာ... သူတို့က ကျားတစ်ကောင်ကို ဖမ်းလာတယ်ဟုတ်လား...."

လျိုတာကျူးက သူ့ပါးစပ်ထဲမှ ထမင်းများကိုပင် ထွေးထုတ်မိမတတ် ဖြစ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သူ၏ မှေးကျဉ်းနေသော မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"တကယ်လား...."

စွင်းယန်မေက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ပန်းကန်ကို လုယူလိုက်၏။

"အရူးရဲ့... တစ်ရွာလုံး ပြောနေကြတာ ဘယ်လိုလုပ် အတုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အခု မျိုချလိုက် ပြီးရင်သွားကြမယ်...."

လျိုတာကျူးက သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ အစားအစာများကို ဂလုခနဲ မျိုချလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘရမ္မက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

အကယ်၍များ တပ်မဟာခေါင်းဆောင်က ကျားသားကို သိမ်းဆည်းလိုက်မည်ဆိုလျှင်တော့....

"အဲ့လဲ့ချန်က လူမိုက်ပဲ... ကျား သွားဖမ်းတယ်ဟုတ်လား... သူက အသားကို စားရမယ်လို့ ထင်နေတာလား... နာခံမှုရှိရှိနဲ့ လွှဲပေးရတော့မှာပဲလေ...."

"ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး...."

စွင်းယန်မေကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး လဲ့ချန်၏ အရှက်ကွဲနေသော အမူအရာကို မြင်ယောင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

"သူ ဘယ်လောက် မာနကြီးနိုင်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့...."

"သွားကြမယ်... လမ်းမှာ လိုင်ကျားမင်ကို ဝင်ခေါ်သွားမယ်... လူများရင် ငါတို့က အသာစီးရမှာပဲ... လဲ့ကျီမင်က သူ့ဘက် ပါရဲမယ်လို့ ငါ မယုံဘူး...."