အခန်း (၃၇-၃၈)

အခန်း (၃၇) ဝက်ဝံညို၊ မျှော်လင့်မထားသော ဝမ်းမြောက်စရာ

လဲ့အားကော်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွား၏။

"အစ်ကိုချန်... အဲ့တာကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမလဲ..."

လဲ့ချန်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။ သင့်တော်သော ပစ္စည်းများကို မရှာဖွေနိုင်ပါက မီးသွေးမီးဖိုကို ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူတို့နှစ်ယောက်က အချိန်အတော်ကြာ တက်လာခဲ့ကြရာ သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ အရိုးဆွေးမတတ်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ လဲ့အားကော်မှာ အမောတကော အသက်ရှူရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ခဏလောက် နားရအောင်... ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေ နာနေပြီ..."

လဲ့ချန်လည်း အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို တင်းထားကာ ပြောလိုက်၏။

"နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် တောင့်ခံထားစမ်းပါ... ပစ္စည်းတွေ မရှာတွေ့ရင် မနက်ဖြန် မင်းကို မြို့ပေါ်ခေါ်သွားပြီး ဝယ်ကြတာပေါ့..."

သူက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သဲလွန်စတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့လိုရှာတွေ့ငြား ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က နာကျင်နေသော သူ၏ ခြေထောက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ သူ ပင်ပန်းနေသော်လည်း နာခံမှုရှိရှိဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်ကာ လဲ့ချန်၏ နောက်မှ လိုက်၍ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် လဲ့ချန်က မဝေးလှသော တောင်ခါးပန်းတစ်ခုပေါ်တွင် တွင်းတစ်တွင်းဟု ထင်ရသော နေရာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုတွင်း၏ ပတ်လည်တွင် မီးလောင်ထားသော မီးသွေးပြာများနှင့်တူသည့် အမည်းရောင် အပိုင်းအစအချို့ ရှိနေ၏။

"အားကော်... ဟိုဘက်ကို ကြည့်စမ်း..."

လဲ့ချန်က ဂူပေါက်ဝဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က လဲ့ချန် လက်ညှိုးထိုးပြသော အရပ်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက တလက်လက် တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလာကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ ရှာနေတဲ့ ပစ္စည်းများလား... သိပ်ကောင်းတာပဲ..."

သူက နာကျင်နေသော ခြေထောက်များကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ခုန်ပေါက်ကာ ဂူပေါက်ဝဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်သွားတော့သည်။

အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် တူးခြစ်ခြစ် မီးလောင်နံ့သင်းသင်းကို ရရှိနိုင်၏။

"ဒါပဲ... အဲ့ဟာပဲ..."

လဲ့အားကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ နွေးထွေးသော မီးသွေးမီးဖိုကို ကြိုတင် မြင်ယောင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

လဲ့ချန်က သူ့ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီဘက်ကို အခုမသွားနဲ့ဦး... အဲ့ဂူထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ်..."

"ဘာများလဲ... အစ်ကိုချန်က မြွေတွေကို ကြောက်လို့လား..."

လဲ့အားကော်က အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူက တောင်ပေါ်တွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်သဖြင့် မြွေ၊ အင်းဆက်၊ ကြွက်နှင့် ပုရွက်ဆိတ်များကို မကြောက်တတ်ချေ။

လဲ့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

“ဆောင်းရာသီမှာ မြွေတွေက ဆောင်းခိုကြတယ်လေ... ငါက တခြားအရာတွေကို စိုးရိမ်နေတာ..."

"မြွေထက် ကြောက်စရာကောင်းတာ ဘာရှိသေးလို့လဲ..."

လဲ့အားကော်မှာ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ရှင်းမပြတော့ဘဲ ဂူပေါက်ဝဆီသို့ သတိထား၍ ချဉ်းကပ်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

ဂူပေါက်ဝမှာ သေးငယ်ပြီး လူတစ်ရပ်ခန့်သာ အမြင့်ရှိကာ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပေါင်းပင်များနှင့် တိရစ္ဆာန်မစင်များ ရှိနေသည်။

လဲ့ချန်က ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ တွင်းထဲသို့ ခပ်ဖွဖွ ပစ်သွင်းလိုက်၏။ ဘုန်းခနဲ တိုးတိုးလေး မြည်သွားသော်လည်း ဂူထဲမှ နောက်ထပ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိပေ။

လဲ့ချန်က နောက်ထပ် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပိုမို အားပါပါဖြင့် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

"ဝေါင်း..."

နက်ရှိုင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုက ဂူထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လဲ့အားကော်မှာ လန့်ဖြတ်ကာ လေထဲသို့ပင် ခုန်တက်မိမတတ် ဖြစ်သွား၏။

သူက လဲ့ချန်၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာက သေမတတ် ဖြူလျော့နေကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ... ဘာကြီးလဲဟ..."

လဲ့ချန်၏ မျက်နှာထားကလည်း အနည်းငယ် တည်ကြမ်းသွား၏။ ဤအသံကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး မှတ်မိနေသည်။ ၎င်းက ဝက်ဝံပင်ဖြစ်၏။

သူက လဲ့အားကော်ကို ထူထဲသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။ ဂူပေါက်ဝတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပြီး ဧရာမပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုက တဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဝက်ဝံ... ဝက်ဝံကြီးဟ..."

လဲ့အားကော်၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"အစ်ကိုချန်... ပြေးကြရအောင်..."

လဲ့ချန်က ထိုဝက်ဝံညိုကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဤဝက်ဝံညိုက အလွန်ကြီးမားလှပြီး အညိုရောင်သန်းနေသော အမွေးအမျှင်များရှိကာ လုံးဝ သွားမရှုပ်သင့်သော အကောင်မျိုးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ အလွန်တရာ အေးခဲနေသော ဆောင်းရာသီတွင် ဤဝက်ဝံညိုက ဆောင်းမခိုဘဲ အပြင်သို့ ထွက်လာခြင်းက အတော့်ကို ပုံမှန်မဟုတ်ချေ။

ဝက်ဝံညိုက ဂူပေါက်ဝတွင် အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ ကျူးကျော်သူများ၏ သဲလွန်စများကို ရှာဖွေနေပုံရ၏။

၎င်းက ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ခပ်တိုးတိုး ဟိန်းဟောက်သံများ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဝက်ဝံညို သို့မဟုတ် မီးခိုးရောင် ဝက်ဝံကြီးများသည် ကုန်းပေါ်တွင် နေထိုင်သော အသားစား နို့တိုက်သတ္တဝါများအနက် အကြီးမားဆုံး အကောင်များထဲတွင် ပါဝင်သည်။

၎င်း၏ အနံ့ခံအာရုံက အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး အမဲလိုက်ခွေးများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်သည့်အပြင် အလွန်ခွန်အားကြီးမားကာ အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကျွဲတစ်ကောင်ကိုပင် အလွယ်တကူ လှဲချနိုင်စွမ်း ရှိ၏။

ဤအကောင်က မည်မျှ အန္တရာယ်ကြီးကြောင်းကို လဲ့ချန် သိထားသည်။ သူနှင့် အားကော် ပေါင်းလျှင်ပင် ၎င်း၏ လက်တစ်ချက် ရိုက်ချခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်၏။

"အားကော်... ငါပြောတာ နားထောင်..."

လဲ့ချန်က အသံကို နှိမ့်၍ အားကော်၏ နားအနီးသို့ ကပ်ကာ တောင်ပေါ်မှ ကျားကို မျှားခေါ်သည့် စစ်ဗျူဟာကို တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါ ဟိုဘက်ကို သွားပြီး မီးရှို့လိုက်မယ်... အဲဒီသားရဲကို မျှားခေါ်ဖို့အတွက် မီးခိုးတွေနဲ့ ဆူညံသံတွေ အများကြီး ထွက်အောင် လုပ်လိုက်မယ်..."

"အဲဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး ဂူထဲကို ဝင်ပြီး မီးသွေးကြမ်းတွေကို အမြန်ဆုံး သယ်ထုတ်လာခဲ့... နားလည်လား..."

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကုတ်လိုက်ရာ နားလည်သလိုလိုနှင့် နားမလည်သလိုလို ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ထူထဲသော မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးသွား၏။

"အစ်ကိုချန်... တောင်ကို မီးရှို့မယ်ဟုတ်လား... အကယ်၍များ... အကယ်၍များ တောင်ကြီး မီးလောင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က အားကော်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို နားလည်သဖြင့် နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... မီးကို ငါ ထိန်းချုပ်ထားပါ့မယ်..."

"ငါပြောတဲ့အတိုင်းသာလုပ်... မြန်မြန်လုပ်နော်... နားလည်လား..."

"တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် မင်းကို ကယ်ဖို့ ငါ လာခဲ့မယ်..."

"ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် အစ်ကို့စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်..."

အားကော်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသေးသော်လည်း လဲ့ချန်အပေါ် ထားရှိသည့် သူ၏ ယုံကြည်မှုက အကြောက်တရားကို ကျော်လွှားသွားပြီး ကြက်ကလေး ဆန်စေ့ကောက်နေသကဲ့သို့ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး တောင်ခါးပန်း၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ အတော်လေး ရှင်းလင်းသော နေရာတစ်ခုသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“သွား... ဟိုဘက်မှာ ချုံပုတ်တွေ အများကြီးရှိတယ်... ထင်းခြောက်တွေနဲ့ သစ်ကိုင်းခြောက်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ အများကြီး စုလာခဲ့... မြန်မြန်လုပ်နော်..."

အားကော်က အမိန့်ကို လက်ခံပြီး ထွက်သွားတော့သည်။

သူက ချုံပုတ်များကြားတွင် မွှေနှောက်ကာ ထင်းများနှင့် သစ်ကိုင်းများကို စုဆောင်းလိုက်၏။

ထို့နောက် လဲ့ချန်က တောင်ခါးပန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ပတ်သွားလိုက်သည်။ သူက ဂူပေါက်ဝနှင့် အားကော်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အကဲခတ်နိုင်ရန်အတွက် မြင်ကွင်းကျယ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကိုလည်း သေချာစေရန် လိုအပ်ပြီး၊ ဝက်ဝံညိုက သူ၏ လှည့်ကွက်ထဲသို့ ဝင်မလာခဲ့ပါက ပုန်းကွယ်ရန် နေရာတစ်ခု လိုအပ်သည်။

အားကော်ကို ပစ္စည်းများ ရှာဖွေရန်နှင့် ဂူထဲသို့ဝင်ရန် လွှတ်လိုက်ရခြင်းမှာ အားကော်က ထိုမျှလောက် အကဲခတ် မစွမ်းသာသောကြောင့်ဖြစ်၏။

တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြုပြင်ရန် အခွင့်အရေး ရတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ခဏကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် လဲ့ချန်က နောက်ဆုံးတွင် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။

ထိုနေရာမှာ အပေါ်ပိုင်းတွင်ရှိနေပြီး တောင်ခါးပန်း တစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ မြင်တွေ့နိုင်ကာ အနီးနားတွင် အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည့် ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးလည်း ရှိနေ၏။

မကြာသေးမီက အားကော်မှာ လဲ့ချန်ထံမှ စစ်ရေးစစ်ရာ နည်းစနစ် အများအပြားကို သင်ယူထားခဲ့သည်။

သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း များစွာ တိုးတက်လာခဲ့၏။

အားကော်က စုဆောင်းထားသော ထင်းများကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်ကာ လဲ့ချန်၏ အနားသို့ သွားလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"အားကော်... ခဏနေရင် အတွင်းထဲဝင်ပြီး ပစ္စည်းတွေကို သယ်ထုတ်... အကယ်၍ ဝက်ဝံ ပြန်လာတာကို မြင်ရင် မီးသွေးတွေကို ပစ်ချပြီး ပြေးတော့..."

"မင်းရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးက အဓိကပဲ..."

အားကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စုဆောင်းထားသော ထင်းများကို အလျင်အမြန် မီးရှို့လိုက်ကာ သစ်ကိုင်းများကို ဆက်လက် ထည့်ပေးလိုက်ရာ မီးခိုးလုံးကြီးများ လိမ့်တက်လာပြီး မီးတောက်များက ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွား၏။

လေတိုက်ရာ လမ်းကြောင်းကလည်း မှန်ကန်နေပြီး ထူထပ်သော မီးခိုးများက ဂူဆီသို့ လွင့်မျောသွားသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝက်ဝံညိုက ထူထပ်သော မီးခိုးများနှင့် မီးရောင်ကြောင့် အာရုံစိုက်မိသွားပြီး ဂူထဲမှ ၎င်း၏ ဧရာမ ခေါင်းကြီးကို ပြူထွက်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို သတိထား၍ အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

လေထုထဲရှိ မီးခိုးနံ့ကို အနံ့ခံလိုက်စဉ် ၎င်း၏ နှာခေါင်းက တွန့်လိမ်သွားသည်။

ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် မလုံမခြုံ ဖြစ်သွားကာ ဝက်ဝံညိုက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ နှစ်မီတာကျော်အထိ မြင့်မားနေ၏။

ဝက်ဝံညို၏ အာရုံစိုက်မှု လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်က သစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော အားကော်ကို အလျင်အမြန် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

အားကော်က ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ဂူပေါက်ဝဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွား၏။ သူက ဝက်ဝံညို၏ အမြင်အာရုံတွင် မပေါ်စေရန်အတွက် ခါးကို ကုန်းထားလိုက်ပြီး ဝက်ဝံညို မြင်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ဂူက မကြီးမားလှဘဲ ခပ်သင်းသင်း တူးခြစ်ခြစ် အနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် မီးသွေးကြမ်း ပုံများသာရှိ၏။

အားကော်မှာ အချိန်မဆွဲရဲပေ။ သူက ခြင်းတောင်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး မီးသွေးကြမ်းများကို လက်တစ်ဆုပ်စာစီ အတင်းအကျပ် ထိုးထည့်လိုက်ရာ ကြမ်းတမ်းသော မီးသွေးများကြောင့် သူ၏ လက်ဖဝါးများပင် ပွန်းပဲ့လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူက အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အလုပ်ကို အမြန်ဆုံး ပြီးစီးရန်သာ ဆန္ဒရှိနေ၏။

ထိုအခိုက်တွင် ဝက်ဝံညိုက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိသွားပုံရသည်။ ၎င်းက ဂူဆီသို့ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

၎င်း၏ နယ်မြေ ကျူးကျော်ခံလိုက်ရကြောင်းကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး ဂူဆီသို့ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

အခန်း(၃၈)ချီလန်၏ သတိပြုမိလာခြင်း

ထိုအမြန်နှုန်းက လဲ့အားကော် မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်နေပြီး ဘရိတ်ပေါက်နေသော တင့်ကားတစ်စီးကဲ့သို့ပင်။

"မကောင်းတော့ဘူး..."

လဲ့ချန်က တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး မီးကို အလျင်အမြန် ပိုမို ပြင်းထန်စေလိုက်၏။ သူက သစ်ကိုင်းများကို မီးထဲသို့ ထပ်ထည့်လိုက်ရာ မီးတောက်များက ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး မီးခိုးများကလည်း ပိုမို ထူထပ်လာသည်။

သူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ သစ်ကိုင်းကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ ဝက်ဝံညို၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆက်လက် ရယူထားပြီး အားကော်အတွက် အချိန်ပို ရစေရန် ကြိုးပမ်းလိုက်၏။

ဝက်ဝံညိုမှာ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆူညံသံများကြောင့် လန့်ဖြတ်သွားသည်။ ၎င်းက ဂူပေါက်ဝနှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားကာ ၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး မီးရောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာ၏။

၎င်းက ၎င်း၏ ပစ္စည်းများကို ခိုးယူသွားသော သူခိုးလေးထက် အမည်မသိ မီးတောက်များကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို ယူ၍ အားကော်က မီးသွေးကြမ်းများ အပြည့်ပါသော ခြင်းတောင်းကို သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။ လေးလံသော ခြင်းတောင်းကြောင့် သူ အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေသော်လည်း အချိန်မဆွဲရဲပေ။ သူက သွားကြိတ်ကာ တောင်ခါးပန်းမှ အလျင်အမြန် ပြေးဆင်းသွားပြီး လဲ့ချန်နှင့် သွားရောက် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ပြေး..."

အားကော်က အမောတကော အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

သူတို့နှစ်ယောက်က မရပ်ရဲဘဲ ဂူနှင့် အလွန် ဝေးကွာသွားသည်အထိ အတင်း ပြေးလာခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတော့မှ အမောတကော အသက်ရှူရင်း ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"ဟူး... ဟူး... နောက်ဆုံးတော့... နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီသားရဲဆီကနေ လွတ်လာပြီ..."

လဲ့အားကော်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားပြီး အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကာ ကြောက်ရွံ့မှုများကလည်း လွှမ်းမိုးနေဆဲ ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"အားကော်... မင်းက တကယ် မြန်တာပဲ... ငါတောင် မင်းကို မမီဘူး..."

မီးသွေးကြမ်းများ အပြည့်ပါသော ခြင်းတောင်းကိုကြည့်ရင်း လဲ့ချန်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

အခြေအနေက အလွန် အန္တရာယ်များခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့ လိုချင်သောအရာကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

ချီးကျူးစကားကို ကြားသောအခါ အားကော်က ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... နောက်တစ်ခါ အစ်ကို့ကို ထပ်ကူညီပေးမယ်... ကျွန်တော် မကြောက်တော့ဘူး..."

အားကော်၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

သို့သော်လည်း တွေးကြည့်ပြီးနောက်တွင်တော့…နောက်တစ်ခါ မြို့ပေါ်ကနေပဲ ဝယ်တော့မယ်။

သူ၏ ချီးကျူးစကား နှစ်ခွန်း၊ သုံးခွန်းလောက်ကို ကြားပြီးနောက် အားကော် တစ်ယောက် မာနထောင်လွှားလာမည်ကို သူ တကယ် စိုးရိမ်မိ၏။

မီးသွေးကြမ်းများ အပြည့်ပါသော ခြင်းတောင်းကို သယ်ဆောင်ကာ သူတို့ နှစ်ယောက်က တောင်အောက်သို့ တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက်လိုက်၍ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

လဲ့အားကော်က ငယ်ရွယ်ပြီး ခွန်အားကြီးသော်လည်း လေးလံသော မီးသွေးများကြောင့် သူ၏ ပခုံးများက နာကျင်လာပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်တိုင်း ပခုံးတစ်ဖက် ပြောင်း၍ ထမ်းနေရ၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

"အားကော်... ငါတို့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့... ဒီမီးသွေးတွေကို မဖိုခင်မှာ နည်းနည်း ထပ်မံ ပြုပြင်ဖို့ လိုသေးတယ်..."

လဲ့အားကော်က ဝါကြန့်ကြန့် သွားများကို ပေါ်လာသည်အထိ သွားဖြီးပြလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက သိပ်ကို စဉ်းစားတတ်တာပဲ... ကျွန်တော် အစ်ကိုတို့ အိမ်ကို လိုက်ပြီး သင်ယူမယ်... ပြီးရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်မယ်..."

နောက်ဆုံးတော့လည်း အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ရွာသားများအားလုံးက အလုပ်မှတ်များ ရရန်အတွက် အလုပ်လုပ်နေကြ၏။

ထို့ကြောင့် လဲ့ချန်က မီးသွေးကြမ်းများ အပြည့်ပါသော ခြင်းတောင်းကို ထမ်းလာသည်ကို မည်သူကမျှ သတိမပြုမိကြသည်မှာ သဘာဝပင်။

အိမ်ထဲသို့ မဝင်မီမှာပင် အိမ်ထဲမှ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ရွှင်လန်းသော ရယ်မောသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရှောင်ရှောင်၏ အသံပင်။

"အစ်ကို... ဒီနေ့ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော ပြန်လာရတာလဲ..."

အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

လဲ့ချင်းက တံခါးဘေးရှိ ခွေးခြေငယ်လေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အပ်နှင့် အပ်ချည်ကို ကိုင်၍ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖာထေးနေသည်။

လဲ့ချန်က ပြန်ထူးလိုက်ပြီး လေးလံသော ခြင်းတောင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ချလိုက်ရာ ဖုန်မှုန့်များ ထောင်းခနဲ ထသွား၏။

လဲ့ချင်းက သူမ၏ အပ်ချုပ်စရာများကို ချထားခဲ့ပြီး ခြင်းတောင်းဆီသို့ လျှောက်လာရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက တလက်လက် တောက်ပသွားသည်။

"ဝါး... အစ်ကို... မီးသွေးတွေ အများကြီးပဲ... ဒီဆောင်းရာသီမှာ ကျွန်မတို့ အေးခဲမနေရတော့ဘူးပေါ့..."

အနီးတွင် ရပ်နေသော ရှောင်ရှောင်ကလည်း အနားသို့ ရောက်လာပြီး သူမ၏ ကလေးသံလေးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ရေး... အဖေက အရမ်းတော်တာပဲ..."

ချီလန်က နွားတင်းကုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူတို့ မိသားစုလေးယောက်က ဤကျဉ်းကျပ်သော နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် နေထိုင်ကာ အခက်အခဲများနှင့် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း အိမ်လေး၏ လေထုက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် နွေးထွေးနေ၏။

ဇနီးနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှု လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာသော်လည်း သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီမီးသွေးကြမ်းတွေကို နည်းနည်း ထပ်မံ ပြုပြင်ဖို့ လိုသေးတယ်... မဟုတ်ရင် မီးမလောင်ဘူးလေ..."

သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မည်းနက်နေသော မီးသွေးကြမ်းတစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒီဟာမှာ အညစ်အကြေးတွေ အများကြီး ပါတယ်... ပြီးတော့ အတွင်းထဲမှာ မလောင်ကျွမ်းရသေးတဲ့ သစ်သားတွေလည်း ပါသေးတယ်... ၎င်းကို တိုက်ရိုက် မီးရှို့လိုက်ရင် မီးခိုးတွေ အများကြီးထွက်ပြီး ဖြုန်းတီးရာကျတဲ့အပြင် လုံလောက်တဲ့ အပူငွေ့လည်း ထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အဲဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ အစ်ကိုရဲ့..."

လဲ့ချင်းက စပ်စုချင်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒီမီးသွေးကြမ်းတွေကို အရင်ဆုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာခွဲပြီး အတွင်းထဲက မလောင်ကျွမ်းရသေးတဲ့ သစ်သားတွေကို ဖယ်ရှားရမယ်... ပြီးရင် အမှုန့်တွေနဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ ဇကာချရမယ်... အဲဒီလိုလုပ်ပြီးမှသာ မီးရှို့လို့ရတဲ့ မီးသွေးကောင်းတွေ ရလာမှာ..."

သူက တစ်ခဏမျှ စကားရပ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ရဲ့ နောက်ကွယ်က သဘောတရားကတော့ မီးသွေးနဲ့ လေ ထိတွေ့တဲ့ မျက်နှာပြင်ဧရိယာကို တိုးမြှင့်ပေးဖို့ပဲ... ကြည့်လေ... ဒီမီးသွေးတုံးကြီးကို မီးရှို့လိုက်တဲ့အခါ ၎င်းရဲ့ မျက်နှာပြင်ကသာ လေနဲ့ ထိတွေ့နိုင်တော့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လောင်ကျွမ်းပြီး အပူငွေ့နည်းနည်းပဲ ထွက်တယ်..."

"အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ခွဲလိုက်ပြီးတဲ့အခါမှာတော့ ထိတွေ့ဧရိယာက တိုးလာပြီး လောင်ကျွမ်းမှု စွမ်းဆောင်ရည်က သဘာဝကျကျပဲ ပိုကောင်းလာမှာပေါ့..."

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက သိပ်တော်တာပဲ..."

လဲ့အားကော်မှာ အံ့အားသင့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လဲ့ချန်ကို အားကျမြတ်နိုးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

လဲ့ချင်း၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်က "O" ပုံစံ ဖြစ်သွားကာ တစ်ခဏအကြာမှ သူမက တုံ့ပြန်နိုင်တော့သည်။

"အစ်ကို... အဲဒါတွေ အားလုံးကို ဘယ်ကနေ သင်လာတာလဲ... မီးသွေးနဲ့ လေ ထိတွေ့တဲ့ မျက်နှာပြင်ဧရိယာကို တိုးမြှင့်ပေးဖို့ဆိုတာတွေ ဘယ်လို လုပ်သိနေရတာလဲ... အစ်ကို ဘယ်အချိန်က ခုလောက် ပညာတတ်သွားရတာလဲ..."

လဲ့ချန်မှာ ညီမဖြစ်သူ၏ မေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်သွား၏။

"အာ... အင်း... ရွာသားတွေဆီက ကြားလာတာပါ... ရွာသားတွေဆီက ကြားလာတာပါ..."

လဲ့ချင်းက သူ့ကို လုံးဝ မယုံကြည်ကြောင်း ထင်ရှားနေပြီး သံသယမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

လဲ့ချန်က အနေရခက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် စကားစကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလိုက်၏။

"ရှောင်ရှောင်... သကြားလုံး စားမလား..."

ရှောင်ရှောင်၏ အာရုံက ချက်ချင်း ပြောင်းသွားပြီး သူမက ချိုသာစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“စားမယ်... အဖေ..."

လဲ့ချန်က သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ တွန့်ကြေနေသော သကြားလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ရှောင်ရှောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ညီမဖြစ်သူ၏ မေးခွန်းများမှ လွတ်မြောက်သွားတော့၏။

ချီလန် တစ်ယောက်တည်းကသာ ဘေးတွင် ရပ်ကာ လဲ့ချန်ကို ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်နေသည်။

လဲ့ချန်က သူမကို ယခင်က အမှန်တကယ် ပြောခဲ့ဖူး၏။ သူမက လိုင်ကျားမင်ကြောင့် ဆက်မနေချင်တော့ဘဲ ခုန်ချ

ပြီး သေဆုံးသွားကြောင်း သူ အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

အိပ်မက်မှ နိုးလာပြီးနောက် သူ၏ အမှားများကို နားလည်သွားပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲကာ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြောင်း သူက ပြောခဲ့၏။

အိပ်မက်များက လူတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် ဤမျှလောက်... ပညာတတ်သွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်သလား။

ချီလန်က လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

သူမက လဲ့ချန်ကို လျှို့ဝှက်စွာ အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူက လုံးဝ မတူညီသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်က လဲ့ချန်သာဆိုလျှင် ဤမျှလောက် နက်နဲသော အမှန်တရားများကို ဘယ်သောအခါမျှ ပြောထွက်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ချီလန်က သူမ၏ သံသယများကို ဖွင့်ဟမပြောခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လဲ့ချန်တစ်ယောက် ကောင်းမွန်လာခြင်းက အမြဲတမ်း ကောင်းသောအရာသာ ဖြစ်၏။

ဤအရာက ယာယီသာ မဟုတ်ပါစေနှင့်ဟု သူမ ယခု မျှော်လင့်မိပါသည်။

မီးသွေးကြမ်း ပုံကြီးကို ကြည့်ရင်း ၎င်းက တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်အတွင်း ပြုပြင်၍ ပြီးနိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ကြောင်း လဲ့ချန် ခန့်မှန်းလိုက်၏။

သူက လဲ့အားကော်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အားကော်... မင်း အရင်ပြန်တော့... ဒါတွေကို ငါ့ဘာသာငါ လုပ်နိုင်ပါတယ်..."

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ရိုးရိုးအအ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ကူညီပေးမယ်လေ... လူများတော့ ပိုမြန်တာပေါ့..."

လဲ့ချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး... မနက်ဖြန် မင်း တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ခူးရဦးမယ်လေ..."

"အဲဒီထောင်ချောက်တွေကို သေချာ ပြင်ဆင်ရဦးမယ်... မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ ယုန်တွေ ဖမ်းလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့အားကော်က စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး သဘောတူလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်... မနက်ဖြန် အစ်ကို့ကို လာကူပေးမယ်နော်..."

လဲ့အားကော် ထွက်သွားပြီးနောက် လဲ့ချန်က မီးသွေးကြမ်းများကို စတင်ပြုပြင်တော့သည်။

သူက အရင်ဆုံး ပေါက်ပြားကို အသုံးပြု၍ ကြီးမားသော မီးသွေးကြမ်းများကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ခွဲလိုက်ပြီးနောက် အတွင်းရှိ မလောင်ကျွမ်းရသေးသော သစ်သားများကို ဂရုတစိုက် ရွေးထုတ်လိုက်၏။

ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ကလည်း လာရောက် ကူညီပေးကြသည်။

ရှောင်ရှောင်က ဘေးတွင် ရွှံ့ဆော့နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် တခစ်ခစ် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

မိသားစု လေးယောက်က အလုပ်ရှုပ်နေကြသော်လည်း အလွန် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

...

နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းစ ပြုလာသောအခါ လဲ့ချန် နိုးလာ၏။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီး အစိတ်အပိုင်းများကို ဖြုတ်ကာ ပြန်လည် တပ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူက လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်ရာ "ဂျွတ်ဂျွတ်" အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

မနေ့ညက ညသန်းခေါင်ယံအထိ သူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသဖြင့် သူက သန်စွမ်းကျန်းမာသော်လည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။