အခန်း (၄၅-၄၆)

အခန်း (၄၅) လစာယွမ်နှစ်ရာ

*တစ်လက်ု ယွမ်နှစ်ရာတဲ့လား..*

လဲ့ချန်မှာ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခံလိုက်ရပြီး ဤသည်က ကြီးမားသော ကမ်းလှမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

ဤငွေဖြင့် သူ၏ ကနဦး အရင်းအနှီးကို အလျင်အမြန် စုဆောင်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် အခြားကိစ္စများကို လွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူက တည်ငြိမ်စွာပင် ဆက်နေ၏။

"ဒါရိုက်တာကျောက်... ကျွန်တော် အဲ့တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်မယ် မထင်ဘူး..."

"တာဝန်ကို မထမ်းဆောင်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ညီလေးလဲ့ချန်... မင်းက သိပ်နှိမ့်ချလွန်းနေပြီ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မင်း ငါ့ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းကို ကြည့်တာနဲ့တင် မင်းက ကြီးကြပ်ရေးမှူးဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီနေပါပြီ..."

"ငါ အဘိုးကြီးကျောက်ကများ ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို လက်လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် တကယ် မျက်ကန်းဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

လဲ့ချန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ ကျောက်ချန်ဟယ်က တကယ့်ကို ပွင့်လင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲရှိရာကို ပြောတတ်သူ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ချန်ဟယ်၏ စကားများက တစ်ဝက်မှာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်က သူ့ကို ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ စိတ်ထဲမှ သိထား၏။

"ဒါရိုက်တာကျောက်... ကျွန်တော်..."

"မငြင်းပါနဲ့..."

"ဒါပေမဲ့..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က သူ၏ စီးကရက်ကို တစ်ဖွာဖွာလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှေးကာ ခက်ခဲသော ပြဿနာတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ မီးခိုးကွင်း တစ်ကွင်းကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ကြီးကြပ်ရေးမှူးရာထူးက ရဖို့ သိပ်မလွယ်ဘူး... ငါ့မှာ စည်းကမ်းချက်တစ်ခု ရှိတယ်..."

ကိစ္စရပ်များက ဤမျှလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း လဲ့ချန် သိထား၏။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် တစ်လလျှင် လစာယွမ်နှစ်ရာဆိုသည်မှာ နက္ခတ္တဗေဒ ကိန်းဂဏန်း တစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး အဆင့်တစ်ဆယ် စက်ပြင်ဆရာတစ်ဦးနှင့် ညီမျှသည်။

၎င်းက သူ့ထံသို့ အလကားသက်သက် ရောက်လာမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာ၏။

"ဒါရိုက်တာကျောက်... ပြောပါဦး..."

လဲ့ချန်က တည်ငြိမ်စွာပင် နေပြီး ကျောက်ချန်ဟယ်၏ စည်းကမ်းချက်များကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ကျောက်ချန်ဟယ်က သူ၏ စီးကရက်ပြာများကို ခါချလိုက်ပြီး လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်၏။

"တစ်လကို စီးပွားရေး အကျိုးအမြတ် ယွမ် တစ်သောင်း... မင်း အဲဒါကို လုပ်နိုင်ရင် အဲ့ရာထူးက မင်းအတွက်ပဲ... မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ တခြားကိစ္စတွေအကြောင်း ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

*တစ်သောင်းတဲ့လား... *

လဲ့ချန်က အသက်ရှူမှားသွား၏။ ဤသည်က နည်းသော ပမာဏ မဟုတ်ချေ။

သူက အနာဂတ်၏ စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်းများ အကြောင်းကို သိထားသော်လည်း ဤခေတ်ကြီးတွင် မှောင်ခိုလုပ်ငန်းများနှင့် အမြတ်ထုတ်ခြင်းများကို ခွင့်မပြုထားသဖြင့် လယ်သမားများက ငွေကို မည်သည့်နေရာမှ ရနိုင်မည်နည်း။

ကျောက်ချန်ဟယ်က သူ့ကို ခက်ခဲသော ပြဿနာတစ်ခု ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်၏ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျောက်ချန်ဟယ်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... အလုပ်ချိန်နဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု ပုံစံကို မင်းဘာသာမင်း ဆုံးဖြတ်လို့ ရတယ်..."

"ငါက ရလဒ်ကိုပဲ ဂရုစိုက်တာ..."

သူက တစ်ခဏမျှ စကားရပ်လိုက်ပြီးနောက် အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ညီလေးလဲ့ချန်... မင်းကို ငါ မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးထားထားတယ်... ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့..."

သူ၏ ယခင်ဘဝက အထည်အလိပ် စက်ရုံမှူး ကျောက်ချန်ဟယ်သည် နောက်ပိုင်းတွင် အလွန်မြင့်မားသော ရာထူးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည့် ထက်မြက်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်။

သူက သူ့ကိုယ်သူ စမ်းသပ်နေပုံရ၏။

ကျောက်ချန်ဟယ် ပီသပါပေသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝက မြင့်မားသော ရာထူးသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သူက တကယ့်ကို ထက်မြက်လှ၏။

လဲ့ချန်က သူ့ကို စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် အားကျမိသည်။

ဤစည်းကမ်းချက်များက ကြမ်းတမ်းပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူ့ကို လွတ်လပ်ခွင့် အများအပြား ပေးထားခြင်းဖြစ်၏။

တခြားတစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူ၏ ရည်မှန်းချက်များကို အောင်မြင်နိုင်သရွေ့ အထည်အလိပ်စက်ရုံကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပိုင်ဆိုင်မှုကဲ့သို့ပင် လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ယွမ်တစ်သောင်းဆိုသည်မှာ နည်းသော ပမာဏ မဟုတ်သဖြင့် လဲ့ချန် စဉ်းစားရန် အချိန်လိုမည်ဟု ကျောက်ချန်ဟယ်က ထင်မှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မင်း စဉ်းစားဖို့ အချိန်သုံးရက် ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ..."

လဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝက ထိပ်တန်း စစ်သားတစ်ဦးအဖြစ်မှ အနားယူပြီးနောက် သူက ကုမ္ပဏီအများအပြားကို စီမံခန့်ခွဲခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီ ၅၀၀ စာရင်းဝင် ဖြစ်လာစေရန် အလွယ်တကူ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့၏။ ဤယွမ် ၁၀၀၀၀ ဆိုသော ရည်မှန်းချက်က သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ချေ။

"ဆက်စဉ်းစားနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး ဒါရိုက်တာကျောက်... ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ခိုင်မာပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ချန်ဟယ်မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကာ လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ပုတ်လိုက်၏။

"ကောင်းတယ်... မင်းလို သတ္တိမျိုးရှိတဲ့ လူငယ်ကို ငါ သဘောကျတယ်... မနက်ဖြန် အလုပ်လာဆင်းတော့... အခြေအနေတွေနဲ့ ရင်းနှီးသွားအောင် ငါ မင်းကို စက်ရုံထဲ လိုက်ပြမယ်..."

နားကွဲမတတ် ဆူညံနေသော စက်များ၏ အသံများနှင့်အတူ လွင့်ပျံနေသော ဝါဂွမ်းများက တစ်ဟုန်ထိုး ရောက်ရှိလာသည်။

လဲ့ချန်က ကျောက်ချန်ဟယ်၏ နောက်မှ လိုက်၍ စက်ရုံထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ဧရာမပေါင်းအိုးကြီး တစ်လုံးထဲသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ ချည်ထည်စက်ရုံများတွင် လေအေးပေးစက်များမရှိဘဲ ခေါင်းပေါ်မှ လည်ပတ်နေသော မျက်နှာကြက် ပန်ကာများသာရှိပြီး ပူအိုက်လွန်းသော လေထုကို မနည်းမွှေနှောက်ပေးနေရသည်။

ကျောက်ချန်ဟယ်က သံချေးတက်နေသော စက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လဲ့ချန်ကို မိတ်ဆက်ပေးရင်း အော်ပြောလိုက်၏။

"ဒီဟာက ဝါဖန်စက်... ဒီဟာက ချည်မျှင်ဆွဲစက်... ဒီဟာက ချည်ရစ်စက်... အားလုံးက စက်အဟောင်းတွေချည်းပဲ... ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း ပျက်တတ်ပြီး ပြင်လို့ကို မဆုံးဘူး..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက တဝီဝီ မြည်နေသော စက်များနှင့် ၎င်းတို့ဘေးရှိ အလုပ်ရှုပ်နေသော အလုပ်သမားများအပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူတို့က အပြာရင့်ရောင် အလုပ်သမား ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနှစ်နေကာ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက စက်ရုပ်ဆန်ဆန်နှင့် ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေ၏။

"ခုခေတ် လူငယ်တွေက စိတ်ရှည်သည်းခံမှု မရှိကြဘူး... အလုပ်ကိုလည်း ကြိုးကြိုးစားစား မလုပ်ကြဘဲ ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ်နဲ့ပဲ အလုပ်လုပ်ကြတာ..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မဝေးလှသော နေရာတွင် အလုပ်ခိုနေသည့် အလုပ်သမားတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အသံကို နှိမ့်၍ ညည်းတွားလိုက်၏။

"အဲဒီကောင်လေးကို ကြည့်စမ်း... လိမ်ညာပြီး တာဝန်ရှောင်ဖို့ပဲ သိတာ... မကြာခင် သူ့ကို အလုပ်ထုတ်ပစ်မယ်..."

စက်ရုံမှူးက သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပြီး လှည့်လည် ပြသနေသည်ကို မြင်သောအခါ အလုပ်သမားများက လဲ့ချန်၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းရင်း သူတို့အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုလာကြသည်။

"ဟေ့... ကြည့်စမ်း... စက်ရုံမှူးက လူသစ်တစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်... အဲဒါ ဘယ်သူလဲ..."

အမျိုးသမီး အလုပ်သမားတစ်ယောက်က သူမ၏ ဘေးရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို တီးတိုး မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး... သူက အတော်လေး ငယ်ပုံရတယ်... စက်ရုံမှူးရဲ့ ဆွေမျိုးများ ဖြစ်နေမလား..."

"အဲဒီလိုမထင်ပါဘူး... သူက နည်းပညာရှင် အသစ်တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား..."

"နည်းပညာရှင်ဟုတ်လား... ငါတို့ရဲ့ ယိုယွင်းနေတဲ့ စက်ရုံက နည်းပညာရှင် မလိုအပ်ပါဘူး... စက်ရုံကို လာဝယ်မယ့်သူတွေ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ လောင်းရဲတယ်..."

လဲ့ချန်က ဤဆွေးနွေးပြောဆိုသံများ အားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသော်လည်း လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး စက်ရုံထဲရှိ အရာအားလုံးကို အသံမထွက်ဘဲ အကဲခတ် ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။

စက်ရုံ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုက အမှန်တကယ်ပင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး အလုပ်သမားများ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုက နိမ့်ကျနေကာ ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်များက ပိုလျှံနေပြီး ဖြုန်းတီးမှုများ ဆိုးရွားစွာ ရှိနေကြောင်း သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွား၏။

ဥပမာအားဖြင့် ဝါဂွမ်းသယ်ယူသည့် လုပ်ငန်းစဉ်က အလွန် အကျိုးသက်ရောက်မှု နည်းပါးလှသည်။ အလုပ်သမားများက လှည်းငယ်လေးများကို အသုံးပြု၍ တစ်ခေါက်ပြီးတစ်ခေါက် သယ်ယူနေကြသဖြင့် နှေးကွေးရုံသာမက လုပ်အား အမြောက်အမြားကိုပါ ကုန်ဆုံးစေသည်။

လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျောက်ချန်ဟယ်က လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ညီလေးလဲ့ချန်... မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ စက်ရုံရဲ့ အခြေအနေက ခုလိုပဲ... သိပ်အကောင်းမြင်စရာ မရှိဘူး... ယွမ် ၁၀၀၀၀ဆိုတဲ့ ရည်မှန်းချက်က အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာကျောက်... စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် ကတိပေးပြီးပြီဆိုတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှာပါ..."

သူက အထည်အလိပ်စက်ရုံမှ မထွက်ခွာမီ ကျောက်ချန်ဟယ်နှင့် ယဉ်ကျေးသော စကားအနည်းငယ် ထပ်မံပြောဆိုလိုက်၏။

စက်ရုံအပြင်ဘက်တွင် ဆူညံသံများ ငြိမ်သက်သွားပြီး အဝေးဆီမှ ခပ်သဲ့သဲ့ စက်သံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

သူ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရောင်းချလေ့ရှိသည့်နေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က အားကော်ကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူက ညှိုးနွမ်းနေသော မြေခွေးမြီးမြက်ပင် တစ်ပင်ကဲ့သို့ ကြက်သေသေ၍ မတ်တတ်ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ဖုံးကွယ်၍မရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖော်ပြနေသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ ကျားသားတွေ အကုန်ရောင်းထွက်သွားပြီ..."

အားကော်က ညီညာမှုမရှိသော ဝါကြန့်ကြန့် သွားများကို ပေါ်လာသည်အထိ သွားဖြီးပြလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် တွန့်ကြေနေသော ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။

လဲ့ချန်က အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူးပဲ အားကော်... မင်းက စီးပွားရေး လုပ်ဖို့ မွေးဖွားလာတာနဲ့ တူတယ်..."

အားကော်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်စေ့ကို ကုတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်ရဲ့ အကောင်းဆုံး သင်ကြားမှုကြောင့်ပါ... အစ်ကိုသာ မီးသွေးမီးဖိုနဲ့ အခြောက်မလှန်းခဲ့ရင် ဒီဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အဲ့လောက် အရောင်းသွက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ငွေများကို ယူ၍ ဂရုတစိုက် ရေတွက်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အရွက်ရေ အနည်းငယ် လျော့နည်းနေ၏။

ဆေးဖက်ဝင်အပင်များက တစ်ကီလိုဂရမ်ကို ယွမ်တစ်ကျပ်ကျော် တန်ဖိုးရှိပြီး ပမာဏကလည်း အတော်လေး များပြားသဖြင့် လျော့နည်းသွားသည့် ပမာဏမှာ မနည်းလှချေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အားကော်၏ ရိုးသားပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော သဘာဝကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ့ကို ငွေလျှော့ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အားကော်က ကျားသားကိုမူ သေချာဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

ပေါင် ၁၀၀ နီးပါး အလေးချိန်ရှိသော ကျားက ယွမ် ၂၀၀၀ ကျော်ဖြင့် ရောင်းချခဲ့ရ၏။

လဲ့ချန်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ လျော့နည်းသွားမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ငွေများကို နှစ်ပုံခွဲလိုက်ပြီး တစ်ပုံကို အားကော်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒါက..."

အားကော်က တွေဝေသွား၏။

လဲ့ချန်က သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ယူထားလိုက်ပါ... ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ... အဲဒီလိုတွေ ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး... နောက်တစ်ခါ ပိုသတိထား... အလိမ်မခံရစေနဲ့..."

အခန်း (၄၆)မိသားစုကို သတင်းကောင်း ပြောပြခြင်း

ထို့နောက် အားကော်က ငွေများကို ယူကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်၏။

လဲ့ချန်၏ စိတ်နေသဘောထားကို သူ သိထားသည်။ စကားဆက်ပြောနေခြင်းက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်၏။

"သွားကြမယ် အားကော်... ဒီနေ့ မင်းကို အစားကောင်း အသောက်ကောင်း လိုက်ကျွေးမယ်..."

လဲ့ချန်က အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး နိုင်ငံတော်ပိုင်စားသောက်ဆိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

နိုင်ငံတော်ပိုင်စားသောက်ဆိုင်သည် မြို့ပေါ်တွင် အတော်လေး အဆင့်မြင့်သော နေရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး အားကော်တစ်ယောက် ပုံမှန်အားဖြင့် ဝင်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအချိန်တွင်တော့ သူက လဲ့ချန်၏ နောက်မှ ကပ်၍ လိုက်သွားပြီး သူ၏ လက်များကို စိုးရိမ်တကြီး ပွတ်သပ်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီနေရာက အရမ်းစျေးကြီးတာ... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ လုံလောက်ရဲ့လား..."

အားကော်က ငွေမလုံလောက်ဘဲ အရှက်ကွဲမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အသံနှိမ့်၍ မေးလိုက်သည်။

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူက လဲ့ချန်ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံး အစ်ကို့ဆီမှာရှိတယ်... အစ်ကိုပဲ သိမ်းထားလိုက်ပြီး နောက်မှ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ဆပ်ပေါ့..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အများကြီး လုံလောက်ပါတယ်... ဒီနေ့ အဝစားကြတာပေါ့..."

စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မွှေးကြိုင်သော အစားအစာ ရနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေ၏။

အားကော်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဘာမှမမြင်ဖူးသော တောသား တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ကြည့်နေသည်။

စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် လူမိုက်သဖွယ် စားပွဲထိုး အနည်းငယ်က ကောင်တာနောက်တွင် ပျင်းရိစွာ စကားပြောနေကြ၏။

"ဘာမှာမလဲ.."

အပြာရောင်ယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားသော စားပွဲထိုးတစ်ယောက်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က နံရံပေါ်ရှိ ဟင်းလျာစာရင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝက်သားဟင်း၊ ငါးချဉ်စပ်၊ ဝက်အသည်းကြော် အစရှိသော ခွန်အားဖြစ်စေမည့် ဟင်းလျာအများအပြားကို မှာယူလိုက်သည့်အပြင် အားကော် အကြိုက်ဆုံး ဝက်ခေါင်းသားတစ်ပွဲကိုပါ မှာယူလိုက်၏။

နောက်ဆုံးတွင် ချီလန်၊ ရှောင်ရှောင်နှင့် လဲ့ချင်းတို့အတွက် ထုပ်ပိုး၍ အိမ်ပြန်ယူသွားရန် နောက်ထပ် ဟင်းလျာ နှစ်ပွဲကို သီးသန့်ထပ်မှာလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုအများကြီး မှာလိုက်တာ... အကုန်စားနိုင်ပါ့မလား..."

အားကော်က စားပွဲအပြည့်ဖြစ်နေသော အစားအစာများကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွား၏။

"စားနိုင်ပါတယ်... အားလုံးကုန်အောင် စားနိုင်ပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့တော့ သေချာအောင်ပွဲခံကြတာပေါ့ ငါ့ညီရာ.."

နောက်ဆုံးတော့မှ အားကော်က စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး တူကို ကောက်ကိုင်ကာ ဝက်ခေါင်းသားတစ်ဖဲ့ကို ပါးစပ်ထဲသို့ အငန်းမရ ထည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသော အစားအစာကို စားသုံးပြီးနောက် လဲ့ချန်နှင့် အားကော်တို့က ထုပ်ပိုးထားသော အစားအစာများကို သယ်ဆောင်ကာ ရွာဆီသို့ သက်သောင့်သက်သာ လမ်းလျှောက် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

နေဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ သူတို့ နှစ်ယောက်၏ အရိပ်များကလည်း ရှည်လျားစွာ ကျနေ၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီနေ့ကတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ... ကျွန်တော့် ဘဝမှာ အဲ့လောက်ကောင်းတဲ့ အစားအစာမျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးခဲ့ဘူး..."

အားကော်က သူ၏ ဖောင်းကားနေသော ဗိုက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး လုံးဝ ကျေနပ်နေပုံရသည်။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"နောက်နောင်ဆိုရင် ငါ့နောက်ကိုသာ လိုက်ခဲ့... မင်း နေ့တိုင်း ကောင်းကောင်း စားသောက်ရစေမယ်..."

ရွာထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်နှင့် အားကော်တို့က လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။

လဲ့ချန်က နွားတင်းကုပ်၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ချီလန်က ရှောင်ရှောင်ကို ခေါ်၍ ဝမ်ဖူကွေ့၏ အိမ်မှ ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

မှောင်မိုက်လာပြီး လေနှင့် နှင်းများက ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ ရှောင်ရှောင်၏ မျက်နှာလေးမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေသည်။

"ရှောင်ရှောင်..."

လဲ့ချန်က ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်သွားပြီး သမီးဖြစ်သူကို ပွေ့ချီကာ သူမ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်၏။

"အဖေက အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ဝယ်လာတယ်..."

ရှောင်ရှောင်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် လဲ့ချန်၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ချီလန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ နွားတင်းကုပ်ထဲသို့ သဘာဝကျကျပင် လျှောက်ဝင်သွား၏။

ချီလန်၏ ပါးပြင်များက အနည်းငယ် နီရဲသွားသော်လည်း သူမက ရုန်းထွက်မသွားခဲ့ပေ။

နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် လဲ့ချင်းက ယိုယွင်းနေသော စားပွဲတွင်ထိုင်ကာ အတွေးလွန်နေသည်။

လဲ့ချန်နှင့် ချီလန်တို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမမှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် "ဝါး..." ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုကတော့ ချမ်းသာသွားပြီပဲ... အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီး ဝယ်လာတာပါလား... ပိုက်ဆံတွေကို ဖြုန်းတီးမနေနဲ့လေ..."

လဲ့ချန်က ထမင်းဗူးများကို စားပွဲပေါ်တွင် ချလိုက်ရာ မွှေးရနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ရှောင်ရှောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။

"ဝေး... အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီးပဲ..."

"ကျင်းကျင်း... ဆူမနေပါနဲ့..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မြို့ပေါ်က အထည်အလိပ်စက်ရုံရဲ့ ဒါရိုက်တာကျောက်က အစ်ကို့ကို အထွေထွေမန်နေဂျာဖြစ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်... တစ်လကို ယွမ် နှစ်ရာတောင်ရမှာ..."

“ယွမ်နှစ်ရာ ဟုတ်လား…”

လဲ့ချင်းနှင့် ချီလန်တို့က မျက်လုံးပြူး၍ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ယွမ် ၂၀၀ ဆိုသည်မှာ ယနေ့ခေတ် ယွမ်သောင်းဂဏန်း သို့မဟုတ် ထိုထက်မကသော ကြီးမားသည့် ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ထိုအချိန်က ကုန်စျေးနှုန်းများက အလွန်နိမ့်ကျလှပြီး ပြားအနည်းငယ်ဖြင့် ပစ္စည်းအများအပြားကို ဝယ်ယူနိုင်၏။

ဆန် သို့မဟုတ် ဂျုံမှုန့် တစ်ပေါင်ကို ပြားအနည်းငယ်မျှသာ ကျသင့်ပြီး ဟင်းချက်ဆီ တစ်စည်ကိုလည်း ယွမ်အနည်းငယ်သာ ကျသင့်သည်။

ဝက်သားတစ်ပေါင်ကို ပြားအနည်းငယ်သာ ကျသင့်ပြီး ကြက်သား၊ ဘဲသားနှင့် ငါးများ၏ စျေးနှုန်းများကလည်း အလွန် နိမ့်ကျလှ၏။

ထိုအချိန်က သာမန်အလုပ်သမားများ၏ ပျမ်းမျှ လစာမှာ ယွမ် ၂၀ မှ ၃၀ အထိ သို့မဟုတ် ယွမ် ၅၀ မှ ၆၀ အထိသာ ရှိသည်။ ယွမ်နှစ်ရာဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်စာ လစာ သို့မဟုတ် ထိုထက်ပင် ပိုမို များပြားပေသည်။

လူအများအပြားအတွက် ယွမ်နှစ်ရာဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော ငွေကြေးပမာဏတစ်ခုဖြစ်ပြီး အချို့ဆိုလျှင် သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံး ထိုမျှလောက် ငွေပမာဏကို စုဆောင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"တကယ်လား... အစ်ကို... မကောင်းတဲ့ အလုပ်တွေများ... သွားလုပ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

လဲ့ချင်းက လဲ့ချန်ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က သူမကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်ပြီး မကျေနပ်ဟန် ဆောင်လိုက်၏။

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ ကောင်မလေး... နောက်တစ်ခါ မင်း ဗဟုသုတ တိုးသွားအောင် စက်ရုံကို ခေါ်သွားမယ်... အဲ့အလုပ်က ကောင်းမွန်တဲ့ အလုပ်ပါ..."

ချီလန်က လဲ့ချန်ကို ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေနပ်ရောင့်ရဲမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ရှောင်ရှောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဖေက အရမ်းတော်တာပဲ..."

မိသားစုက စားပွဲငယ်လေးတွင် ဝိုင်းထိုင်ကာ အရသာရှိသော အစားအစာများကို သုံးဆောင်ကြ၏။

စားပွဲက ဟောင်းနွမ်းနေပြီး နွားတင်းကုပ်ကလည်း ရိုးရှင်းသော်လည်း လေထုက ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

ထမင်းစားနေရင်း လဲ့ချန်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ တူကို ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒါနဲ့... ငါ စက်ရုံမှာ သွားနေဖို့ စီစဉ်ထားတယ်..."

"စက်ရုံမှာ သွားနေမယ် ဟုတ်လား..."

လဲ့ချင်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အိမ်မှာ သက်သောင့်သက်သာ နေနေရတာကို ဘာလို့ စက်ရုံကို သွားမှာလဲ..."

"အရူးမလေး... တစ်လကို ယွမ်နှစ်ရာဆိုတာ နည်းတဲ့ပမာဏ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်၏။

“ဒီနေ့ ငါ စဉ်းစားကြည့်တာ... အထည်အလိပ်စက်ရုံရဲ့ လက်ရှိ အကျိုးအမြတ်က တစ်လကို ယွမ် ထောင်ဂဏန်းလောက်ပဲရှိမှာ... ငါ စက်ရုံမှာနေရင် အရာအားလုံးကို ပိုပြီး သေချာ အကဲခတ်နိုင်မယ်... အလုပ်သမားတွေ အလုပ်ခိုတာကို တားဆီးနိုင်မယ်... ပြီးတော့ အလုပ်တွေကိုလည်း ပိုမြန်မြန် နားလည်လာမှာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့..."

ချီလန်က တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွား၏။

"စက်ရုံရဲ့ အခြေအနေက အိမ်လောက်တော့ သေချာပေါက် ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ရှင်က တစ်ယောက်တည်း..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကိုယ်က ယောက်ျားကြီးပဲဟာ... ဘယ်နေရာမှာမဆို နေနိုင်ပါတယ်..."

လဲ့ချန်က သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လေနဲ့ နှင်းတွေက ပိုပိုပြင်းလာတာ... အပြင်ထွက်ဖို့တောင် ခက်ခဲနေပြီလေ... လျိုတာကျူးနဲ့ သူ့အုပ်စုကလည်း ထပ်ပြီး ပြဿနာလာရှာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကိုယ် ယုံကြည်တယ်..."

"ကိုယ် အားကော်ကို အခြေအနေ လာလာကြည့်ဖို့ ခိုင်းထားမယ်..."

ချီလန်က စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး လဲ့ချန်၏ စကားများက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမ ဆက်၍ မတားတော့ချေ။

လဲ့ချင်းက အနည်းငယ် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူက မိသားစု ကောင်းကျိုးအတွက် ဤသို့ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိထား၏။

ထိုညနေတွင် လဲ့ချန်က အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေအထပ်လိုက်ကို ထုတ်ကာ ချီလန်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မိန်းမ... ဒါက ကျားသားရောင်းလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ... သေချာသိမ်းထားလိုက်..."

ချီလန်က ထူထဲသော ငွေအထပ်လိုက်ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်၏။

"ဒီလောက် အများကြီးလား..."

"အင်း... ၁,၁၅၀ ယွမ်..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နောက်နောင်ဆိုရင် အိမ်က ပိုက်ဆံကိစ္စ အားလုံးကို မင်းက တာဝန်ယူရမယ်... လိုချင်တာ မှန်သမျှဝယ်... မနှမြောပါနဲ့..."

ချီလန်က လဲ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် စိုစွတ်လာ၏။

ယခင်က သူက ပြားစေ့တစ်စေ့ကိုပင် ထက်ဝက်ခွဲသုံးတတ်သည့် လူကြောက်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူ၏ ငွေများအားလုံးကို သူမထံ ပေးအပ်လာသည်။ ဤသို့သော လေးစားမှုက သူမကို အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေ၏။

"ကျွန်မ ပိုက်ဆံတွေအကုန် သုံးပစ်လိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား..."

ချီလန်က တစ်ဝက်ရယ်၊ တစ်ဝက်နောက်ကာ မေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က သွားဖြီးပြလိုက်၏။

"မင်း ပိုက်ဆံသုံးဖို့ ကိုယ်က ရှာပေးရတာက အမှန်တရားပဲလေ... ဒါ့အပြင် ကိုယ့်မိန်းမကို ကိုယ် ယုံကြည်တယ်..."

...

နောက်တစ်နေ့တွင် တရှဲရှဲ အသံတစ်ခုကြောင့် လဲ့ချန် နိုးလာ၏။

နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် မှောင်မိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး မီးဖိုမှ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်တစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ချီလန်က မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဖာထေးနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဘာလို့ အဲ့လောက် စောစော ထနေတာလဲ..."

လဲ့ချန်က အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချီလန်မှာ လန့်သွားပြီး အပ်ဖြင့် သူမ၏ လက်ကိုပင် စူးမိမတတ် ဖြစ်သွား၏။

"နိုးပြီလား... ရှင် အိပ်ပျော်နေတာကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားလား..."

လဲ့ချန်က ထိုင်လိုက်ပြီး မီးရောင်အောက်တွင် သေချာကြည့်ရှုလိုက်ရာ ချီလန် ကိုင်ထားသောအရာက ဖာထေးရာများ အထပ်ထပ်ရှိနေသည့် သူ၏ဝါဂွမ်းအင်္ကျီအဟောင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ သေးငယ်သော အပ်ချုပ်ပေါက်များကို လုံးဝနီးပါး မမြင်တွေ့နိုင်ဘဲ မှော်ပညာ တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ပျက်စီးနေသော နေရာကို သူမက ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြုပြင်လိုက်၏။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး ချီလန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် သူက လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

"ဆက်မချုပ်ပါနဲ့တော့... မှောင်နေသေးတယ်... မျက်လုံးကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်..."

ချီလန်၏ လက်က အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသော်လည်း သူမက ပြန်မဆွဲဖယ်ခဲ့ချေ။

သူမက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီအင်္ကျီမှာ အပေါက်တွေအများကြီး ရှိနေတယ်... ရှင် စက်ရုံကို သွားတဲ့အခါ အအေးမိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လဲ့ချန်က ချီလန် ခေါက်ထားသော အဝတ်အစားများကို တစ်ခုချင်းစီ ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ သူမက အဝတ်အစား အများအပြားရှိ အပေါက်များကို သေသေချာချာ ဖာထေးထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ အပ်ချုပ်ပေါက်များက အလွန်သေးငယ်လွန်းသဖြင့် ဖာထေးရာများကို လုံးဝနီးပါး မမြင်တွေ့နိုင်ချေ။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ကျေးဇူးတင်စိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ဤအမျိုးသမီးက သူ၏အပေါ်သို့ အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် ပေးဆပ်နေပြီး ဘယ်သောအခါမျှ ညည်းညူခြင်း မရှိသကဲ့သို့ မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြန်လည် မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။