အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း (၄၇)သံယောဇဉ် တိုးပွားလာခြင်း

သူက ချီလန်ကို ဆွဲယူကာ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းမရယ်..."

ချီလန်၏ ပါးပြင်များက မှည့်နေသော ပန်းသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် နီရဲပူနွေးလာသည်။

နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မီးလင်းဖိုမှ တရှဲရှဲ အသံများနှင့် လူနှစ်ယောက်၏ အနည်းငယ် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများကိုသာ ကြားနေရ၏။

"မိန်းမ... မင်းက သိပ်လှတာပဲ..."

"စမနေပါနဲ့... ကျွန်မ... ကျွန်မ မနက်စာ သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်..."

ချီလန်က လဲ့ချန်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

ပျောက်ကွယ်သွားသော သူမ၏ ပျာယာခတ်နေသည့် ပုံရိပ်လေးကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

...

နံနက်စာ စားပြီးနောက် လဲ့ချန်က ချီလန် ဖာထေးပေးထားသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို တင်းကျပ်စွာ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး လေနှင့် နှင်းများကို အန်တုကာ အထည်အလိပ်စက်ရုံဆီသို့ ထွက်လာခဲ့၏။

စက်ရုံတံခါးဝရှိ အဘိုးအိုက ဆန်ပြုတ်ထုပ်ကြီး တစ်ထုပ်ကဲ့သို့ အဝတ်အစားများ အထပ်ထပ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး လဲ့ချန်ကို အကဲခတ်နေသည့် သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများသာ ပေါ်နေသည်။

သူက ထူထဲသော ခွေးသားရေ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး လက်ထဲတွင် ကြွေခွက် တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားကာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေ၏။ ၎င်းက အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန် စက်ရုံမှ ထုတ်ပေးထားသော ကြံသကာဂျင်းလက်ဖက်ရည် ဖြစ်လောက်သည်။

ထိုအချိန်က ဤကြွေခွက်များသည် အိမ်တိုင်းတွင် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သောအရာ ဖြစ်ပြီး "ပြည်သူကို အလုပ်အကျွေးပြုပါ" သို့မဟုတ် "ထုတ်လုပ်မှုကို မြှင့်တင်ပါ" ဟူသော ကြွေးကြော်သံများ ရိုက်နှိပ်ထား၏။

"အဘိုး... ကျွန်တော် စက်ရုံမှူးကျောက်ကို လာရှာတာပါ..."

လဲ့ချန်က အေးခဲသဖြင့် နီရဲနေသော သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဖြူဖွေးသော လေငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဒါရိုက်တာကျောက်က တွေ့ချင်တိုင်း တွေ့လို့ရတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ဒေါသ မထွက်ခဲ့ချေ။ သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ တွန့်ကြေနေသော စီးကရက်တစ်ဘူးကို ထုတ်ကာ တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က လူသစ်ပါ... လဲ့ချန်လို့ ခေါ်ပါတယ်... ဒါရိုက်တာကျောက်သိပါတယ်..."

အဘိုးအိုက စီးကရက်ကို ယူလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နူးညံ့သွား၏။ သူက အေးခဲနေသော လက်များဖြင့် မီးခြစ်ကို မနည်းခြစ်၍ မီးညှိလိုက်ပြီး တစ်ဖွာ ခပ်ပြင်းပြင်း ဖွာလိုက်ကာ တယ်လီဖုန်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟလို... ဒါရိုက်တာကျောက်... ဂိတ်ပေါက်ဝမှာ ခင်ဗျားကို လာရှာတဲ့ လဲ့ချန်ဆိုတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်..."

ဤသည်က ခေတ်ဟောင်းလက်လှည့် တယ်လီဖုန်းဖြစ်ပြီး ပင်မခလုတ်ခုံနှင့် ဆက်သွယ်ရန်အတွက် အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ရကာ ထိုမှတစ်ဆင့် ပင်မခလုတ်ခုံက ဖုန်းကို လွှဲပြောင်းပေးရခြင်းဖြစ်ပြီး နောင်လာမည့် ခေတ်များ၏ အဆင်ပြေမြန်ဆန်သော တယ်လီဖုန်းများနှင့် မတူချေ။

ခဏအကြာတွင် ကျောက်ချန်ဟယ်က ကိုယ်တိုင် ထွက်ကြိုလာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အိုး... ရဲဘော်လဲ့ချန်... မင်း ရောက်လာပြီကိုး... ဝင်လာ... ဝင်လာ... အပြင်မှာ အေးတယ်..."

"ဒါရိုက်တာကျောက်... အဲ့လောက် အေးနေတာကို ကိုယ်တိုင် ထွက်ကြိုရတယ်လို့... အားနာစရာကြီးဗျာ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို နွေးထွေးစွာ ပုတ်လိုက်၏။

"မင်းအတွက် ကြိုဆိုပွဲလေးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတယ်... သွားကြမယ်..."

လဲ့ချန်က ကျောက်ချန်ဟယ်၏ နောက်မှ လိုက်၍ အစည်းအဝေးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အထဲတွင် ကျုံးရှန်ဝတ်စုံများ သို့မဟုတ် လီနင်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာထား အမျိုးမျိုး ရှိကြသည့် လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ် ထိုင်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"အိုး.. ဒါက လဲ့ချန်ဆိုတဲ့ လူလား... သူက ဒေါသကြီးတယ်လို့ ကြားတယ်... ဒါရိုက်တာကျောက်က သူ့ဆီမှာ ဘာတွေ မြင်သွားလဲ မသိဘူး..."

"တစ်လကို တစ်သောင်းတဲ့လား... အဲဒါ နောက်နေတာမလား... အဲ့ကောင်လေးမှာ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အရည်အချင်း ရှိလို့လား..."

တီးတိုး ပြောဆိုသံများကြားတွင် "တစ်သောင်း" ဟူသော ဂဏန်းအပေါ် သံသယများ ရှိနေကြ၏။

လဲ့ချန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘာမှမကြားရသကဲ့သို့ ပြုံး၍ ရပ်နေသည်။

ကျောက်ချန်ဟယ်က လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ရာ အစည်းအဝေးခန်းက ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"အားလုံးပဲ... ဒီနေ့ အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါတို့ အထည်အလိပ်စက်ရုံရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာအသစ် ရဲဘော်လဲ့ချန်ကို တရားဝင် မိတ်ဆက်ပေးမလို့ပါ..."

သူ့စကား အဆုံးတွင် အပြာရောင် ကျုံးရှန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို သပ်ရပ်စွာ ဖြီးသင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာကျောက်... ဒါက မသင့်တော်ဘူးလို့ မထင်ဘူးလား... ဒီလူရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းကို ငါတို့ ဘာမှမသိရဘူး... သူ့မှာ ဘာအရည်အချင်းမှလည်းမရှိဘဲ သူ့ကို အထွေထွေမန်နေဂျာ ခန့်တာက ရယ်စရာကြီးပဲ..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က ဒေါသ မထွက်ခဲ့ချေ။ သူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးကြီးလျို... ခင်ဗျား မှားနေပြီ... ရဲဘော်လဲ့ချန်က ငယ်ပေမဲ့ အတော်လေး အရည်အချင်းရှိတယ်..."

"ငါ သူနဲ့ ကတိစာချုပ်တစ်ခု ချုပ်ထားတယ်... တစ်လကို အကျိုးအမြတ်တစ်သောင်း... အဲဒီရည်မှန်းချက်ကို မပြည့်မီဘူးဆိုရင် သူ အလုပ်ထုတ်ခံရမယ်..."

ထိုစကားများက အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေသည်။

"တစ်သောင်းဟုတ်လား... စက်ရုံမှူးကျောက် ရူးသွားပြီလား..."

"အကယ်၍ အဲ့ကောင်လေး အဲဒါကို လုပ်နိုင်ရင် ငါ့ခေါင်းကိုဖြုတ်ပြီး ဘောလုံးလို ကန်ဖို့ ပေးလိုက်မယ်..."

"စောင့်သာကြည့်နေ... အဲ့ကောင်လေး သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အဆက်မပြတ် မေးခွန်းထုတ်မှုများကြားတွင် ယခင်က ဆန့်ကျင်ပြောဆိုခဲ့သော ကျုံးရှန်ဝတ်စုံနှင့်လူမှာ လည်ပင်းအညှစ်ခံထားရသကဲ့သို့ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ချေ။

တစ်လကို တစ်သောင်းဆိုသည်မှာ နည်းသော ပမာဏ မဟုတ်ပေ။ စက်ရုံထဲရှိ လူအားလုံး ပေါင်းလျှင်ပင် ဤမျှလောက် ကြွားလုံးထုတ်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။

အစည်းအဝေးပြီးနောက် ကျောက်ချန်ဟယ်က လဲ့ချန်ကို ရိုးရှင်းသော ရုံးခန်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်သွားလိုက်၏။

ရုံးခန်းထဲတွင် စားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင် အနည်းငယ်နှင့် နံရံတွင် ကပ်ထားသော "တော်လှန်ရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ထုတ်လုပ်မှုကို မြှင့်တင်ပါ" ဟူသည့် ထုတ်လုပ်မှု အစီအစဉ်များနှင့် ကြွေးကြော်သံ အချို့သာ ရှိသည်။

ထိုအချိန်က ဤသည်ကို အတော်လေး ကောင်းမွန်သော အလုပ်လုပ်ကိုင်မှု အခြေအနေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး သာမန် အလုပ်သမားများတွင် ကိုယ်ပိုင် ရုံးခန်း မရှိကြချေ။

"ရဲဘော်လဲ့ချန်... ဒါက မင်းရဲ့ ရုံးခန်းပဲ... မေးစရာရှိရင် ငါ့ဆီ အချိန်မရွေး လာခဲ့ပါ..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါရိုက်တာကျောက်..."

လဲ့ချန်က ကျောက်ချန်ဟယ်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီး ကျောက်ချန်ဟယ် ထွက်သွားပြီးနောက် စက်ရုံ၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း အမျိုးမျိုးကို စတင်လေ့လာတော့သည်။

ဤစည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများတွင် ထုတ်လုပ်မှုနှင့် သက်ဆိုင်သော စည်းမျဉ်းများအပြင် နိုင်ငံရေးလေ့လာမှုနှင့် အယူဝါဒရေးရာ ပညာပေးမှု အကြောင်းအရာ အများအပြားလည်း ပါဝင်၏။

လဲ့ချန်က စက်ရုံထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း အလုပ်သမားများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။

သူတို့အများစုက အထည်ကြမ်း အလုပ်သမား ဝတ်စုံများနှင့် ဦးထုပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး စက်အဟောင်းများကို မောင်းနှင်နေကြ၏။

ဤစက် အများအပြားမှာ လွတ်မြောက်ရေးမတိုင်မီကတည်းက ကျန်ရစ်ခဲ့သောအရာများဖြစ်ပြီး နည်းပညာပိုင်းအရ နောက်ကျနေကာ အကျိုးသက်ရောက်မှု နည်းပါးလှသည်။

ရုတ်တရက် လဲ့ချန်က ရက်ကန်းစက် တစ်လုံးတွင် ပြဿနာတက်နေပုံရသော လူငယ် အလုပ်သမားတစ်ဦးကို သတိပြုမိသွား၏။ စက်က ဂျစ်ဂျစ် အသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခု ညပ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

"ရဲဘော်... ဒီစက်က ဘာဖြစ်တာလဲ..."

လဲ့ချန်က မေးလိုက်၏။

လူငယ်အလုပ်သမားက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မသိဘူး... ရုတ်တရက် ရပ်သွားတာ... ဘယ်လိုပြင်ရမလဲ မသိတော့ဘူး..."

လဲ့ချန်က ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး သေချာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ရက်ကန်းလွန်း ညပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

"သိပ်ပြဿနာမကြီးပါဘူး… ငါ..."

သို့သော်လည်း…

လဲ့ချန်က စက်ကို ဖြုတ်၍ ရက်ကန်းလွန်းကို ဖယ်ရှားတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အသက်ကြီးကြီး အလုပ်သမားတစ်ဦးက သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ဟေ့... ဘာလုပ်နေတာလဲ... မရွှေ့နဲ့..."

ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းကြောင့် လဲ့ချန်သာမက လူငယ်အလုပ်သမားပါ လန့်သွား၏။

လဲ့ချန်က ဒေါသကို မြိုသိပ်လိုက်ပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စက်က ချို့ယွင်းနေလို့ပါ... ကျုပ် ပြင်ပေးမလို့..."

"မင်း ဟုတ်လား..."

အသက်ကြီးကြီး အလုပ်သမားက ရယ်စရာ တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ သူက လဲ့ချန်ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"လာပါ... မင်းက ကုမ္ပဏီရဲ့အကြီးအကဲပဲ... ဘေးကနေ ပွဲကြည့်နေလို့ ရပါတယ်... မင်းက စက်တွေ ပြင်တတ်လို့လား..."

"ပြန်သွားပြီး စက်ကို ဖျက်ဆီးမပစ်နဲ့... ပြီးရင် ငါတို့ကို အပြစ်လာတင်နေဦးမယ်..."

*ဒီအဘိုးကြီးကတော့…*

လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အတင်းအကျပ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ကျုပ် ပြင်နိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

အခန်း (၄၈) ကြီးပွားတိုးတက်ခြင်း

"မင်းလား..."

အသက်ကြီးကြီး အလုပ်သမားက လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“ငါ ပြောမယ် ကြီးကြပ်ရေးမှူး... အရည်အချင်း မရှိရင် အလုပ်ကိုလက်မခံနဲ့... မပြင်နိုင်ရင် မင်းပဲ အရှက်ကွဲမှာနော်..."

"ရ မရဆိုတာ စမ်းကြည့်မှ သိမှာပေါ့..."

လဲ့ချန်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်လိုက်သည်။

သူ၏ သဘောထားကို မြင်သောအခါ အသက်ကြီးကြီး အလုပ်သမားက ပခုံးတွန့်ကာ လက်ဖြန့်၍ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... မင်းဘာသာ ပြောတာနော်... ပျက်သွားရင် မင်းဘာသာ တာဝန်ယူ... ငါ အစောကတည်းက သတိမပေးဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ့..."

အသက်ကြီးကြီး အလုပ်သမား၏ အစွဲအလမ်းကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း လဲ့ချန်က စကားများမနေတော့ဘဲ စက်ကို တိုက်ရိုက် ဖြုတ်ကာ ရက်ကန်းလွန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ချည်မျှင်များကို သန့်စင်ပြီးနောက် သူက ၎င်းကို ပြန်လည်တပ်ဆင်လိုက်၏။ စက်က ပုံမှန် တဝီဝီအသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြန်လည်လည်ပတ်သွားတော့သည်။

လူငယ်အလုပ်သမားမှာ အံ့အားသင့်ကာ အလွန် ဝမ်းသာသွား၏။

“ဟေး... ပြင်လို့ ပြီးသွားပြီ... သိပ်ကောင်းတာပဲ... ကြီးကြပ်ရေးမှူးက တကယ်တော်တာပဲ... ခင်ဗျား စက်ပြင်တတ်မှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အရင်က စာအုပ်ထဲမှာ နည်းနည်းပါးပါး ဖတ်ဖူးတာပါ..."

"တကယ်အံ့ဩစရာပဲ..."

လူငယ်အလုပ်သမားက သူ့ရင်ထဲမှ အားကျမြတ်နိုးမှုကို ဖော်ပြလိုက်၏။

"ချီး... ကံကောင်းသွားလို့ပါ..."

အသက်ကြီးကြီး အလုပ်သမားမှာ အနေရခက်သွားပြီး လဲ့ချန်က သူ့ကို နောက်မှ ပြဿနာရှာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စကားအနည်းငယ် ညည်းတွားကာ နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။

လဲ့ချန်က ဤကိစ္စအတွက် မည်သူ့ကိုမျှ တမင်တကာ အပြစ်မတင်ခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စက်ရုံသို့ သူ၏ ရောက်ရှိလာမှုက ဝန်ထမ်းများအကြား မကျေနပ်မှုအချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မည့်အစား မေတ္တာဖြင့် အနိုင်ယူခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လဲ့ချန်က စက်ရုံတွင် နေ့စဉ်နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ စွမ်းရည်များကို ပြသရန် အခွင့်အရေးတိုင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့၏။

အစပိုင်းတွင် အလုပ်သမားများက ခန့်အပ်ခံရခါစ ဤ "ကြီးကြပ်ရေးမှူး" အပေါ် သံသယရှိခဲ့ကြပြီး သူက အပြင်ပန်းသာ ကောင်းပြီး အတွင်းတွင် ဘာမှမရှိသူ ဖြစ်လောက်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

မျှော်လင့်မထားစွာပင် လဲ့ချန်က စက်များကို ပြင်ဆင်နိုင်ရုံသာမက ဒီဇိုင်းပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်များကို ထောက်ပြနိုင်ပြီး တိုးတက်မှု အစီအစဉ်များကိုပါ အဆိုပြုနိုင်ခဲ့၏။

သူက စက်များကိုပင် မောင်းနှင်နိုင်သေးသည်။

သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်အတန်းက ဝါရင့် အလုပ်သမားများထက် လုံးဝ နိမ့်ကျမနေခဲ့ချေ။

"မန်နေဂျာလဲ့... မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ဘယ်ကနေ သင်လာတာလဲ..."

အသက်ကြီးကြီး အလုပ်သမားတစ်ဦးက မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် အားကျမှုများ ရောယှက်နေ၏။

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ကျေးလက်မှာတုန်းက လက်သမားအိုကြီး တစ်ယောက်ဆီကနေ သင်ထားတာ... သူက အကုန်လုံးကို ပြင်တတ်တယ်လေ..."

"ဒါကြောင့်ကိုး... သိပ်အံ့ဩစရာပဲ..."

အသက်ကြီးကြီး အလုပ်သမားက အားကျစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

အလုပ်သမားများ၏ သဘောထား အပြောင်းအလဲကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန်က အချိန်ကျပြီဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ပထမဆုံး စက်ရုံအစည်းအဝေးကို ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဥဩသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလုပ်သမားများက စားသောက်ခန်းမဆီသို့ ပြေးသွားကြသဖြင့် စက်ရုံထဲတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွား၏။

လဲ့ချန်က တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟေ့... အားလုံးပဲ... ခဏလေး စောင့်ကြဦး... နေ့လယ် ၁ နာရီကျရင် ဒီအလုပ်ရုံထဲမှာ အစည်းအဝေးတစ်ခု ရှိတယ်... မမေ့ကြနဲ့နော်..."

လူအုပ်ကြီးကြားမှ တီးတိုး ဆွေးနွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အစည်းအဝေး... ဘာအစည်းအဝေးလဲ..."

"အဲ့ကြီးကြပ်ရေးမှူးအသစ်က ဘာတွေ လုပ်မလို့လဲ..."

ယခင်အလုပ်ရုံမှူးအချို့က ထောင့်တစ်နေရာတွင် လက်ပိုက်၍ ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သရော်လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟန်ဆောင်နေတာ..."

"လူငယ်တွေက ဘာအတွေ့အကြုံမှမရှိဘဲ အဲ့လို လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကိုပဲ လုပ်တတ်တာလေ..."

မွန်းလွဲတစ်နာရီတွင် စက်ရုံထဲ၌ လူအနည်းငယ်သာ ပြန့်ကျဲနေပြီး လေထုထဲတွင် ဆန္ဒမပါသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေ၏။

လဲ့ချန်က စက်ရုံများကြားတွင် းရပ်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဆရာတို့... ဒီနေ့ အားလုံးကို ဒီနေရာ ဖိတ်ခေါ်ရတာက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အမြင်တွေကို နားထောင်ချင်လို့ပါ..."

"ငါတို့စက်ရုံက အခု အခက်အခဲတချို့နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်... အားလုံးရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို နားထောင်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေကို ဘယ်လိုတိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့ပါ..."

ပရိသတ်ကြီးမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အလုပ်သမားများ အားလုံးက ခေါင်းငုံ့ထားကြ၏။

လဲ့ချန်က ဒေါသ မထွက်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး အလုပ်ကြိုးစားကြတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်... စက်ရုံမှာ ပြဿနာ တချို့ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုလည်း သိပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အတူတကွ လက်တွဲ လုပ်ဆောင်ကြသရွေ့ အခက်အခဲတွေကို သေချာပေါက် ကျော်လွှားနိုင်ပြီး စက်ရုံကို ကောင်းကောင်း လည်ပတ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်..."

သူက တစ်ခဏမျှ စကားရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လေသံက ပိုမို စိတ်ရင်းမှန် ဖြစ်လာ၏။

"အားလုံးပဲ... ဘာမှဖုံးကွယ်ထားစရာမလိုဘဲ ရင်ဖွင့်ပြောကြပါ... အမြင် တစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်..."

တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အသက်ကြီးကြီး အလုပ်သမားတစ်ဦးက နောက်ဆုံး၌ စကားစပြောလာသည်။

"မန်နေဂျာလဲ့... ငါတို့ မပြောချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... ပြောလည်း အချည်းနှီး ဖြစ်မှာမို့လို့ပါ... ဒီအထည်တွေက သိပ်ကြမ်းတာ... ဘယ်သူက ဝယ်ချင်မှာလဲ..."

နောက်ထပ် အလုပ်သမားတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဒီဇိုင်းတွေကလည်း အရမ်းခေတ်နောက်ကျနေပြီ... အခု ဘယ်ဒီဇိုင်းတွေ ခေတ်စားနေလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား... ငါတို့ရဲ့ ခေတ်ဟောင်း ဒီဇိုင်းတွေက လုံးဝ ခေတ်မမီတော့ဘူး..."

"ပြီးတော့ အရောင်တွေကလည်း တစ်ပြေးညီတည်းဖြစ်နေတာ... အရောင် အနည်းငယ်လောက်ပဲရှိတော့ ဘယ်သူက သဘောကျမှာလဲ..."

စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလုပ်သမားများက မရပ်မနား ပြောဆိုလာကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ညည်းညူလာကြတော့သည်။

လဲ့ချန်က အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ကာ သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် အခါအားလျော်စွာ မှတ်စုထုတ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိနေ၏။

အစည်းအဝေးက နှစ်နာရီကျော်ကြာ ကျင်းပခဲ့ပြီး လဲ့ချန်က မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်လုံးနီးပါးကို မှတ်သားနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က နာကျင်နေသော ပခုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲရှိ အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည် သုံးသပ်လိုက်၏။

အလုပ်သမားများက မေးခွန်းအမျိုးမျိုးကို ထုတ်ပြခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းတို့ အားလုံးက ထုတ်ကုန်အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းမှု၊ ခေတ်နောက်ကျနေသော ဒီဇိုင်းများနှင့် ရှုပ်ထွေးနေသော စီမံခန့်ခွဲမှုဟူသည့် အချက်များအပေါ်၌သာ အဆုံးသတ်သွားသည်။

သူက အံဆွဲထဲမှ အရောင်ဝါနေသော ပုံကြမ်းတစ်ထပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းကာ ခဲတံတစ်ချောင်းကို သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် လှည့်ကစားနေ၏။

ဤပုံကြမ်းများသည် ၁၉၂၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ လီနင်ဝတ်စုံများမှစ၍ ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ ခေါင်းလောင်းဘောင်းဘီများအထိ ခေတ်အမျိုးမျိုးမှ အဝတ်အထည် ဒီဇိုင်းများကို လွှမ်းခြုံထားပြီး သူ၏ ယခင်ဘဝက စုဆောင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို ဦးဆောင်ခဲ့သော ရောင်းအားအကောင်းဆုံး အရာများကို ပြန်လည်မှတ်မိလာရန် သူက မျက်လုံးကို မှေးလိုက်၏။

ဤဒီဇိုင်းများက ဤခေတ်ကာလတွင် ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခုကို သေချာပေါက် ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။

သူက အထည်ကြမ်းများကို စက်ရုံ အလုပ်သမားများအတွက် သင့်တော်ပြီး ရိုးရှင်း၍ လက်တွေ့ကျသော ဒီဇိုင်းများဖြင့် ခိုင်ခံ့ကာ အစွန်းအထင်းခံနိုင်သော အလုပ်သမား ဝတ်စုံများအဖြစ် ဒီဇိုင်းရေးဆွဲလိုက်သည်။

သူက အလုပ်သမား ဝတ်စုံများတွင် အလင်းပြန်ပြားများကိုပါ ထည့်သွင်းပေးခဲ့ရာ ၎င်းက ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို တိုးမြင့်စေရုံသာမက စတိုင်ကျမှုကိုပါ ပေါင်းထည့်ပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူက ထိုအဆင့်မြင့် အထည်များမှ ကိုယ်ကြပ်ဝတ်စုံများမှသည် လွင့်မျောနေသော စကတ်ရှည်များအထိ၊ လူငယ်ဆန်ပြီး တက်ကြွသော အင်္ကျီတိုများမှသည် ကျက်သရေရှိပြီး ခေတ်မီသော ကုတ်အင်္ကျီရှည်များအထိ ဖက်ရှင်ကျသော ဒီဇိုင်းအမျိုးမျိုးကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။

၎င်းက မွန်းလွဲပိုင်းအထိ ကြာမြင့်သွား၏။

နောက်ဆုံးတွင် လဲ့ချန်က နောက်ဆုံး စုတ်ချက်ကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ သူက ခဲတံကို ချ၍ အကြောဆန့်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ပုံကြမ်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ညနေ ၃ နာရီတွင် လဲ့ချန်က ပုံကြမ်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ စက်ရုံထဲရှိ အဝတ်အထည် အလုပ်ရုံဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အလုပ်ရုံမှူး အဘိုးကြီးချန်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ သတင်းစာကို စိတ်ဝင်တစား ဖတ်ရှုနေ၏။

"အလုပ်ရုံမှူးချန်... အလုပ်များနေလား..."

လဲ့ချန်က တံခါးခေါက်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးချန်က ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ နှာမှုတ်လိုက်၏။

"ဘာကိစ္စလဲ..."

"ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးစရာလေး တစ်ခုရှိလို့ပါ..."

လဲ့ချန်က အဘိုးကြီးချန်၏ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ စားပွဲပေါ်တွင် ပုံကြမ်းများကို ချထားလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးချန်က ပုံကြမ်းများကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။

"ဒါပဲလား... မင်းက ဘာတွေ လုပ်မလို့လဲ ကောင်လေး... ဒီကြွားဝါနေတဲ့အရာတွေက ရောင်းရမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား..."

လဲ့ချန်က ဒေါသမထွက်ခဲ့ချေ။ သူက ပြုံး၍သာ ပြောလိုက်သည်။

“အလုပ်ရုံမှူးချန်... အရင်ဆုံး သေချာ ကြည့်ကြည့်ပါဦး..."