အခန်း (၄၃-၄၄)

အခန်း (၄၃) မြို့ပေါ်တက်၍ ကျောက်ချန်ဟယ်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံခြင်း

တခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ "နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်" ဟု ထင်ရသော လဲ့ချင်းက မျက်လုံးများကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်လာ၏။

သူတို့၏ စကားပြောသံများကို နားထောင်ရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် မသိမသာ အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမက တစ်ပတ်လှိမ့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

*ငါ့အစ်ကိုနဲ့ ယောင်းမတို့က ရှောင်ရှောင်အတွက် မောင်လေး ဒါမှမဟုတ် ညီမလေးတစ်ယောက်လောက် တကယ်ပဲ မွေးပေးသင့်တာ…*

နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းစ ပြုလာချိန်တွင် လဲ့ချန် နိုးလာ၏။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူ လုံးဝ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချီလန်၏ ရှက်သွေးဖြာနေသော ပုံရိပ်လေးနှင့် 'ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ...' ဆိုသည့် စကားများကသာ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ရင်ကို ငှက်မွေးလေးဖြင့် ကလိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ဒုတိယအကြိမ် ဘဝကို ပြန်လည် အသက်ရှင်ခွင့်ရထားသော သွေးဆူလွယ်သည့် လူငယ်တစ်ယောက်ပီပီ သူက အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ဟိုဘက်လှိမ့်၊ ဤဘက်လှိမ့် ဖြစ်နေခဲ့၏။

ရုတ်တရက် အလောတကြီး တံခါးခေါက်သံများက လဲ့ချန်၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုချန်... ထတော့လေ... လေ့ကျင့်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."

၎င်းက ရိုးရိုးအအနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လေသံပါဝင်သည့် လဲ့အားကော်၏ အသံ ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ထလိုက်သည်။

ရေအေးချိုးခြင်းက သိပ်ပြီး ထိရောက်ပုံ မပေါ်ချေ။

အလျင်အမြန် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် လဲ့ချန်က ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ရာ လဲ့အားကော်မှာ မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီ ဖြစ်၏။

ယနေ့ လဲ့အားကော်က အရောင်လွင့်နေသော အထည်ကြမ်း အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖာထေးရာများ အထပ်ထပ် ရှိနေသော်လည်း သူက ခွန်အားများ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီနေ့ ဘာတွေ လေ့ကျင့်ကြမလဲ..."

လဲ့အားကော်က စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေကာ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က အကြောဆန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့လည်း လက်သီးသိုင်းပဲ ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ကြတာပေါ့..."

ထို့နောက်ပိုင်း အချိန်များတွင် လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်ကို မညှာမတာ သင်ခန်းစာ ပေးတော့၏။

စစ်တပ်လက်သီးသိုင်း တစ်ဆက် လေ့ကျင့်ပြီးသွားသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ ရသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ ညည်းတွားနေတော့သည်။

သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူက ပြန်ထလာနိုင်ခဲ့ပြီး အဝတ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါချကာ ရိုးရိုးအအဖြင့် သွားဖြီးပြရင်း ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်က အရမ်းတော်တာပဲ..."

အားကော်၏ ရိုးအသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ဖိုသွားသည်။

ဤကောင်လေးက သိပ်ဉာဏ်မကောင်းသော်လည်း အလုပ်ကြိုးစားသူ ဖြစ်၏။

သူက ကိုယ်ခံပညာသင်ပေးလိုက်လျှင် သူ ရွာမှာ မရှိတော့သည့်တိုင်အောင် အားကော်တစ်ယောက် သူ၏ စွမ်းရည်များဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က မွန်းတည့်ချိန်အထိ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြပြီးမှ အနားယူရန် ရပ်နားလိုက်ကြ၏။

ချီလန်က နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ မွှေးကြိုင်နေသော တောဟင်းရွက် ဆန်ပြုတ်နှင့် တောင်ပေါ်မှ အမဲလိုက်လာသော တောယုန်သားတို့က တကယ့်ကို စားကောင်းသောက်ဖွယ်ပင်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လဲ့ချန်က အားကော်ကို ခေါ်၍ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ခူးရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွား၏။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တောင်ပေါ်ရှိ ထောင်ချောက်များက အတော်လေး အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး နေ့စဉ် ရစ်ငှက် သို့မဟုတ် တောယုန် တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်ခန့် ဖမ်းမိသဖြင့် သူတို့၏ စားသောက်မှုပုံစံကို တိုးတက်စေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

ညနေစောင်းသောအခါ လဲ့ချန်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ အပြည့်ပါသော ခြင်းတောင်းကို လွယ်၍ အိမ်ပြန်လာခဲ့၏။ သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

*ဒီဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေက စျေးကောင်းရလောက်တယ်... မြို့ပေါ်တက်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီပဲ…*

"အားကော်... မနက်ဖြန် မင်း ငါနဲ့ မြို့ပေါ်ကို ဆေးသွားရောင်းရမယ်..."

အားကော်မှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် အစ်ကိုနဲ့ လိုက်သွားရင် မရီးနဲ့ ရှောင်ရှောင်တို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လဲ့ချန်က ရှောင်ရှောင်ကို ပွေ့ချီကာ အိမ်အမိုးအောက်တွင် ထိုင်နေသော ချီလန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဝင်လုဆဲဆဲ နေရောင်ခြည်က သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ရင်နွေးဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေ၏။

"မိန်းမ... ကိုယ် မနက်ဖြန် မြို့ပေါ်ကို ဆေးသွားရောင်းမလို့... မင်းနဲ့ ရှောင်ရှောင် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဝမ်တို့ အိမ်ကို သွားလည်ပါလား..."

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

ချီလန်က ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမက လဲ့ချန်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရှောင်လွှဲနေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ရောက်နေကာ ပါးပြင်များကလည်း အမြဲ နီရဲနေတတ်သည်။

ထိုညက သူ၏ စကားများကြောင့် သူမ ရှက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း လဲ့ချန် သိထား၏။

ဒါပေမဲ့ ဤအရာက ကောင်းမွန်၏။ အချစ်သစ် ပြန်ရှာနေရသကဲ့သို့ပင်။

...

နောက်တစ်နေ့နံနက် ကြက်မတွန်မီမှာပင် လဲ့ချန်က နိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက အလျင်အမြန် မျက်နှာသစ်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်ရာ ချီလန် တစ်ယောက် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ချီလန်ကလည်း အသံကြားသွားပုံရပြီး လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"စောစောစီးစီး ထလာတာလား..."

လဲ့ချန်က အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"မိန်းမ... ဒီနေ့ ကိုယ်မြို့ပေါ် သွားမယ်... မင်းနဲ့ ရှောင်ရှောင် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဝမ်တို့ အိမ်ကိုသွားကြနော်..."

ချီလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်လည် ပြေလျော့သွားပြီး ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အွန်း..."

ရိုးရှင်းသော နံနက်စာ စားပြီးနောက် လဲ့ချန်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ အပြည့်ပါသော ခြင်းတောင်းကို ကျောပိုးကာ မြေအောက်ခန်းထဲမှ နယ်ထားသော ကျားသားများကို သယ်ထုတ်လာခဲ့၏။

သူက ကျားသားများကို အတုံးလေးများ တုံးကာ ဆားကြမ်း၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များဖြင့် နယ်ထားသဖြင့် ထူးခြားသော မွှေးရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

လဲ့အားကော်ကလည်း အိမ်ပေါက်ဝတွင် စောစောစီးစီး ရောက်ရှိစောင့်ဆိုင်းနေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းထားသော တောကြက်ဥ အနည်းငယ်ပါသည့် အဝတ်ကြမ်းအိတ် တစ်လုံးကို ကိုင်ထားကာ မြို့ပေါ်တွင် ရှောင်ရှောင်အတွက် သကြားလုံးအချို့ သွားလဲရန် စီစဉ်ထား၏။

သူတို့နှစ်ယောက်က ရွာထိပ်သို့ ရောက်သွားသောအခါ ရွာ၏ နွားလှည်းနှင့် အတော်ပင် ဆုံသွားသည်။

ရွာသားအချို့က လှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေနှင့်ကြပြီဖြစ်၏။ လဲ့ချန်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ အပြည့်ပါသော ခြင်းတောင်းကို သယ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က စပ်စုချင်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်ကြသည်။

“လဲ့ချန်... ဘယ်သွားမလို့လဲ... ဘာလို့ အဲ့လောက် အများကြီး သယ်လာတာလဲ..."

"မြို့ပေါ်တက်ပြီး ဆေးပင်သွားရောင်းမလို့ပါ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဝါး... လဲ့ချန်က အခု ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေတောင် ခူးတတ်နေပြီလား... သူက အတော်လေး သိတာပဲ..."

အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူးဗျာ... စာအုပ်တွေထဲကနေ သင်ထားတာပါ..."

လဲ့ချန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

လှည်းပေါ်တွင် တငြိမ့်ငြိမ့် လိုက်ပါလာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မြို့ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

လဲ့ချန်က သူ သယ်လာသော အထုပ်ကြီးနှစ်ထုပ်ကို လဲ့အားကော်၏ အရှေ့တွင် ချထားလိုက်၏။

"အားကော်... သေချာကြည့်ထား... ဆေးရောင်းဖို့အတွက် အနုပညာတစ်ခု ရှိတယ်..."

လဲ့ချန်က အထုပ်များထဲမှ တစ်ထုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါတွေက ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ရောင်းခဲ့သလိုပဲ ရောင်းလိုက်..."

ထို့နောက် သူက နောက်ထပ် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီအထဲမှာကတော့..."

လဲ့ချန်က အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျားရဲ့ အသားတွေပဲ... ဒါက သိပ်စျေးကြီးတာ... အနည်းဆုံး တစ်ပေါင်ကို ယွမ်နှစ်ဆယ် ရောင်းရမယ်... နားလည်လား..."

လဲ့အားကော်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

*တစ်ပေါင်ကို ယွမ်နှစ်ဆယ်ဟုတ်လား…*

၎င်းက သူ လအတော်ကြာ နေထိုင်စားသောက်ရန်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒါကို... ဒါကို ရောင်းလို့ ရပါ့မလား..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီခေတ်ကြီးမှာ သူဌေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်... မင်း မရောင်းရဲမှာကိုပဲ ငါ စိုးရိမ်နေတာ..."

သူက တစ်ခဏမျှ စကားရပ်လိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒ္ကျားသားက သာမန်အသား မဟုတ်ဘူး... အရမ်းအာဟာရ ပြည့်ဝတာ..."

"သူ့ရဲ့ အသားကို စားရင် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်စေတယ်... အသက်ရှည်စေပြီး လူအများကြီး လိုချင်နေကြတဲ့ အရာမျိုးပဲ... ဒီစျေးက လုံးဝ မကြီးဘူး..."

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ..."

လဲ့အားကော်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်း ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လို အော်ရောင်းရမလဲဆိုတာ သိရမယ်... လူတွေ လာဝယ်အောင် ဆွဲဆောင်ဖို့အတွက် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ ကျားသားတွေကို အံ့ဩစရာကောင်းအောင် ပြောပြရမယ်..."

"ဒုတိယအချက်ကတော့ မင်း လူကဲခတ် တတ်ရမယ်... လည်ဝယ်ပြီး ဈေးဆစ်ချင်တဲ့သူတွေကို မင်းရဲ့ အောက်ဆုံးစျေးမှာပဲ တင်းခံထားပြီး သူတို့ အလိမ်မခံရစေနဲ့..."

"ဒီကျားသားကိုတော့ လုံးဝ... ယွမ် နှစ်ဆယ်အောက် လျှော့မရောင်းရဘူး..."

လဲ့ချန်က ပြောရင်းဆိုရင်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ဘယ်လို စီစဉ်ရမည်၊ ဖောက်သည်များကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမည် ဆိုသည်ကိုပါ လက်တွေ့ ပြသလိုက်၏။

လဲ့အားကော်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ... တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်..."

"ကောင်းပြီ... သွား စမ်းကြည့်လိုက်... ငါ လုပ်စရာလေးတစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

လဲ့ချန်က အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့၏။

သူ ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်က အားကော်ကို ဆေးနှင့် ကျားသား ရောင်းခိုင်းရန်အပြင် ပို၍ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်ချန်ဟယ်ကို ရှာဖွေရန်ပင်။

လဲ့ချန်က မြို့ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း တွေ့သမျှလူတိုင်းကို မေးမြန်းနေခဲ့သည်။

"ရဲဘော်... အထည်အလိပ်စက်ရုံကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ..."

လူအများစုက ဟိုဟိုဒီဒီ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အလျင်အမြန် ထွက်သွားကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သဘောကောင်းသော အဘိုးအို တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူက လမ်းကို သေချာ ညွှန်ပြကာ သတိပေးလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... ချည်ထည်စက်ရုံထဲကို အလွယ်တကူ ဝင်သွားလို့ မရဘူးနော်... ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝင်ခွင့်မပြုထားဘူး..."

လဲ့ချန်က အဘိုးအိုကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီး သူ ညွှန်ပြသော လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားလိုက်၏။

နာရီဝက်ခန့် လျှောက်သွားပြီးနောက် အဝေးဆီမှ ဧရာမစက်ရုံအဆောက်အအုံကြီး တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အဝင်ဝတွင် "ဟုန်ရှင်း အထည်အလိပ်စက်ရုံ" ဟူသော စာတန်းကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဝါဂွမ်းနံ့နှင့် ရောနှောနေသော ပြင်းထန်သည့် စက်ဆီနံ့က လွင့်ပျံလာ၏။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက ချည်ထည်စက်ရုံများမှာ နောင်လာမည့် ခေတ်များ၏ စက်ရုံများလောက် မခေတ်မီချေ။

အခန်း (၄၄)နေထိုင်မှု အခြေအနေများ

စက်ရုံသည် ခေတ်ဟောင်း အုတ်နီနှင့် နံရံများမှာ ဆေးကွက်နေကာ ပြတင်းပေါက်အများစုမှာ သစ်သားဘောင်များဖြစ်ပြီး အချို့မှန်ကွဲများကို သတင်းစာကြီးများကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

စက်ရုံအတွင်း၌ စက်များ၏ အသံများက နားကွဲမတတ် ဆူညံ၊ တူညီသော အပြာရောင် အလုပ်သမားဝတ်စုံများကို လုပ်သားများက သွားလာလှုပ်ရှားနေကြပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးခြားသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများ အသီးသီးရှိနေပါသည်။

လဲ့ချန်က စက်ရုံတံခါးဝသို့ ဆတ်သွားသောအခါ ကင်းစောင့်ယူနီဖောင်းထားသူများကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဘာလုပ်တာလဲ..."

တံခါးများအနက်မှတစ်ဦး လဲ့ချန်ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ရန်လိုသောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ပေးဆောင်ပါသော ခြင်းတောင်းကို လွယ်ထားပြီး သူ့အဝတ်အစားများပေါ်တွင် ရွှံ့များနှင့် မြက်ပင်အစအနများ ပေကျံနေသော တောသားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် အလုပ်သမားလူတန်းစားက လယ်သမားများထက် များစွာပို၍ သာလွန်သည်ဟူသော ခံစားချက်များ ရှိနေဆဲပင်။

"ရဲဘော်... ကျွန်တော် ဒါရိုက်တာ ကျောက်ချန်ဟဲကို လာရှာတာပါ။"

လဲ့ချန်က အံ့သြစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာကျောက်.."

အခြားကင်းစောင့်တစ်ဦးက ရယ်စရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလို လှောင်ရယ်လိုက်၏။

"မင်းလို တောသားက ငါတို့ စက်ရုံမှူးကျောက်ကို သိတယ်ပေါ့။ မင်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဝင်ပြီး တစ်ခုခု ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

"ကျွန်တော်သူနဲ့ ဆွေးနွေးစရာကိစ္စရှိလို့ပါ… အသိပေးလို့ ရမလား။"

"ထွက်သွားစမ်း.. ငါတို့စက်ရုံမှူးကျောက်က သိပ်အလုပ်များတာ.. မင်းလိုကောင်မျိုးကို းတွေ့ဖို့ ဘယ်မှာ အချိန်ရမှာလဲ.. ဒီနေရာကနေ ထွက်သွား.. လာမရှုပ်နဲ့.."

လုံခြုံရေးက ယင်ကောင်ကို မောင်းထုတ်လိုစိတ် စိတ်မရှည်ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

လဲ့ချန်မှာ အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားသော်လည်း စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် ဆက်လက်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရဲဘော်တို့... ကျွန်တော် ဒါရိုက်တာကျောက်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလေး ရှိလို့ပါ... နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ကူညီပေးပါ"

"အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့... မင်းမသွားဘူးဆိုရင် ငါတို့ကို ရိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့နော်။"

လုံခြုံရေး၏ လေသံက ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး သူ့ခါးရှိ နံပါတ်တုတ်ပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။

အခြေအနေက တင်းမာနေချိန်တွင်ပင် ကေဒါယူနီဖောင်းကို တပ်ဆင်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားလွှတ်တော် စက်ရုံတံခါးဝမှ ထွက်လာသည်။

သူက လဲ့ချန်ကို ချက်ချင်းမြင်သွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာကာ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်လာ၏။

"ညီလေးလဲ့ချန်... ရောက်လာပြီလား..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို နွေးထွေးစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

ကင်းစောင့်နှစ်ယောက်မှာ အံ့အားသင့်ကာ ကြက်သေသေသွားကြပြီး သူတို့၏ မေးရိုးများပင် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွား၏။

ဤရိုးအသော တောသားက သူတို့၏ စက်ရုံမှူးကို အမှန်တကယ် သိကျွမ်းနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သကဲ့သို့ သူတို့ နှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးက အတော်လေး ကောင်းမွန်ပုံရပေသည်။

အနီးနားရှိ အလုပ်သမားများကလည်း ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး လဲ့ချန်ကို စပ်စုချင်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ သူတို့အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြ၏။

"အဲ့ကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ... စက်ရုံမှူးကျောက်ကိုယ်တိုင် ထွက်ကြိုရတဲ့အထိ ဖြစ်နေတာပါလား..."

"ငါလည်း မသိဘူး... အရေးပါတဲ့လူနဲ့တော့ မတူပါဘူး..."

"စက်ရုံမှူးကျောက်ရဲ့ ဆွေမျိုးများ ဖြစ်နေမလား..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ လဲ့ချန်ကို စက်ရုံထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်၏။

"ညီလေးလဲ့ချန်... မင်းလာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ... ငါ မင်းကို ရှာနေတာ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မင်းပေးခဲ့တဲ့ အကြံလေ..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေပြီး လဲ့ချန်က ပြုံး၍ နားထောင်ကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် စကားအနည်းငယ် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်ချန်ဟယ်က ကြက်သေသေနေသော ကင်းစောင့်နှစ်ယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"နောက်နောင် ညီလေးလဲ့ချန် လာရင် အကြောင်းကြားနေစရာ မလိုဘူး... သူ့ကို တန်းဝင်ခွင့်ပြုလိုက်..."

ကင်းစောင့်နှစ်ယောက်က ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်၍ အရိုအသေပေးကာ သဘောတူလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်နေ၏။

*ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူများလဲ... ဘာလို့ ဒါရိုက်တာကျောက်အတွက် အဲ့လောက် အရေးပါနေရတာလဲ…*

*ဒုက္ခပါပဲ... အဲ့ကောင်လေးကို ခုလို ဆက်ဆံမိတဲ့အတွက် ငါတို့တော့ အလုပ်ပြုတ်တော့မှာပဲ…*

စက်ရုံမှူး ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်ချန်ဟယ်က လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးပြီး စီးကရက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လဲ့ချန်က လယ်သမားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သေးငယ်သော အကြံပြုချက်လေးက သူ့ကို အကျိုးအမြတ် များစွာ ပြန်လည် ရရှိစေခဲ့၏။ တကယ့်ကို အရည်အချင်းပင်။

လဲ့ချန်က လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ မွှေးရနံ့က လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူ ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်က အတိတ်ကအကြောင်းများကို ပြောဆိုရန်

မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုကြီးမားသော ရည်မှန်းချက် တစ်ခုအတွက် ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ မြို့ပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန်ပင်။

"ဒါရိုက်တာကျောက်... ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က ကိစ္စအတွက် ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လဲ့ချန်က လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ချန်ဟယ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ငါတို့အားလုံးက ညီအစ်ကိုတွေပဲဟာ... အဲဒီလောက် အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး... မင်းရဲ့ နည်းလမ်းက ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာ... အခု စက်ရုံက အတော်လေး အဆင်ပြေနေပြီ... ပြောပါဦး... ဒီတစ်ကြိမ် ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ... ငါ ကူညီပေးနိုင်ရင် အစွမ်းကုန် ကူညီပေးပါ့မယ်..."

လဲ့ချန်က စကားကို လှည့်ပတ်မနေဘဲ လိုရင်းကိုသာ တည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာကျောက်... မြို့ပေါ် ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ဘယ်လို အခြေအနေတွေ လိုအပ်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မေးချင်လို့ပါ..."

ကျောက်ချန်ဟယ်၏ အပြုံးက အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး တစ်ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါက... မြို့ပေါ် ပြောင်းရွှေ့ဖို့ဆိုတာ လွယ်တဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး..."

သူက စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိ၍ အားပါးတရ ဖွာလိုက်ပြီး မီးခိုးကွင်း တစ်ကွင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းမှာ လုံလောက်တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အထောက်အထားရှိဖို့လိုတယ်... အနည်းဆုံး ယွမ်တစ်ထောင်လောက်ပေါ့... ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ယွမ်တစ်ထောင်ဆိုတာ နည်းတဲ့ ပမာဏမဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ အံ့အားသင့်သွား၏။

သူ၏ ယခင်ဘဝက ဤအချိန်တွင် စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် လက်ရှိအခြေအနေများကို အထူးတလည် သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ဤနေရာသို့ လာခဲ့စဉ်က ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို အနည်းငယ် သိထားသော်လည်း အခြေအနေများက ဤမျှလောက် တင်းကျပ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကျောက်ချန်ဟယ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယအချက်က မင်းရဲ့ အလုပ်က မြို့ပေါ်မှာ ရှိနေရမယ်..."

"လယ်သမားတွေက သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို မြို့ပြအိမ်ထောင်စုစာရင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ဆိုတာ အရမ်းခက်ခဲလှတယ်... မြို့ပေါ်မှာ တရားဝင်အလုပ်တစ်ခု မရှိဘူးဆိုရင် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

လဲ့ချန်က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"နောက်ဆုံးအချက်ကတော့ မင်းကို ထောက်ခံပေးမယ့်သူ တစ်ယောက် လိုအပ်တယ်..."

"မြို့ပေါ်ကအရာရှိတွေ အားလုံးက မာနကြီးပြီး ခပ်တန်းတန်း နေတတ်ကြတာ... မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးမယ့် အသိအကျွမ်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုရင် စကားတစ်ခွန်းတောင် ပြောခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က သူ၏ စီးကရက်ပြာများကို ခါချလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများ ရောယှက်နေ၏။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် မြို့ပြနှင့် ကျေးလက် ကွာဟမှုက အလွန်ကြီးမားလှသည်။ မြို့ပြ အိမ်ထောင်စုစာရင်းဆိုသည်မှာ ရွှေရောင် ဆိုင်းဘုတ် တစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်သော အလုပ်အကိုင်များ၊ ဖူလုံသော စားနပ်ရိက္ခာ လက်မှတ်များနှင့် သာလွန်သော နေထိုင်မှု အခြေအနေများကို ကိုယ်စားပြုကာ ၎င်းက မရေမတွက်နိုင်သော ကျေးလက်နေပြည်သူများ၏ အိပ်မက်ပင် ဖြစ်၏။

ဤဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အမည်နာမကို ရရှိရန်အတွက် အထက်ပါ အခြေအနေများအပြင် အဆင့်ဆင့်သော ခွင့်ပြုချက်များကို ဖြတ်သန်းရမည်ဖြစ်ပြီး ဆက်ဆံရေး အသီးသီးကို တည်ဆောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ အဆက်အသွယ် မရှိပါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

လဲ့ချန်မှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကျောက်ချန်ဟယ်က အမှန်တရားကို ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိထား၏။

ဤခေတ်ကြီးတွင် လယ်သမားများက မြေယာ၏ အချုပ်အနှောင်များမှ ရုန်းထွက်ကာ မြို့ပြဘဝသို့ ဝင်ရောက်ရန်ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းခြင်းထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲလှသည်။

လဲ့ချန်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ လယ်ကွင်းထဲတွင် တစ်သက်လုံး ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်နေရသော လယ်သမားတစ်ဦးအတွက် ယွမ်နှစ်ရာဆိုသည်မှာ မိုးပေါ်က ဂဏန်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

သူက ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး အနာဂတ်၏ စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်းအချို့ကို သိထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ၌ ငွေတစ်ပြားမှ မရှိချေ။ ကျွမ်းကျင်သော ထမင်းချက်တစ်ယောက်ပင် ဆန်မရှိဘဲ ထမင်းချက်၍ မရနိုင်ပေ။

အကယ်၍ ဤအရာကို ရွာထဲတွင် အလုပ်မှတ်များအဖြစ် သတ်မှတ်မည်ဆိုပါက ၎င်းက အလွန်ကြီးမားသော ဂဏန်းတစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခု သူသာ အမဲလိုက်နိုင်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရောင်းနိုင်သဖြင့် ခြောက်လအတွင်း ယွမ် ၁၀၀၀ ရှာနိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် အဲဒါက မလုံလောက်သေးပေ။ အိမ်ဝယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမည်။

ကျောက်ချန်ဟယ်က မျက်လုံးကို မှေးပြီးကာ မီးခိုးကွင်းတစ်ကွင်းကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လဲ့ချန်၏ အတွေးများကို မြင်‌နေရကာ သူက ပြုံးရယ်ပြီး ပြောသည်။

"ညီလေးလဲ့ချန်..မင်းက ကြိုးစားတဲ့လူဆိုတာ ငါမြင်ပါတယ်.. မင်းမြို့ပေါ်ပြောင်းပြီး ပိုကောင်းတဲ့ဘဝနေချင်နေတာဆိုရင်.. အဲ့ဒါက အကြံကောင်းပဲ.. ငါအဘိုးကြီးကျောက်က မင်းကို အားကျမိတယ်. . ကဲ... ဘယ်လိုလဲ.. ငါ့စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား..."

လဲ့ချန်မှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားရသည်။

ကျောက်ချန်ဟဲက ကူညီပေးတော့မည်လော။

"ဒါရိုက်တာကျောက်... ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ။"

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ တွေဝေနေ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက အလယ်တန်းကျောင်းမှပင် ဘွဲ့မရခဲ့ချေ။

ဆယ်နှစ်တာကာလအတွင်း စက်ရုံ၌ စည်းကမ်းစည်းကမ်းများရှိပြီး ၎င်းတို့လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာများမဟုတ်၍ သူက ကျောက်ချန်ဟယ်ကို အရှက်မကွဲစေချင်ပေ။

ကျောက်ချန်ဟဲက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"မင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်... ပညာအရည်အချင်းမလား."

"ငါက အဘိုးကြီးကျောက်က လူတွေကို ပညာအရည်အချင်းနဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါဘူး။ မင်းက မင်းအရည်အချင်းရှိတဲ့သူလို့ ငါထင်တယ်... ဒီလိုလုပ်ကြတာပေါ့... ငါ့စက်ရုံမှာ အခုကြီးကြပ်ရေးမှူး တစ်ယောက်လိုနေတယ်... တစ်လကို ယွမ်နှစ်ရာ... ဘယ်လိုသဘောရလဲ။"