အခန်း (၁၇၉-၁၈၀)

အပိုင်း(၁၇၉)

ရှည်လျားသော ပြတင်းပေါက်များထဲမှ တစ်ခုမှာ ပွင့်ဟနေပြီး ဂီရှာသည် လေပြင်းများကြားတွင် ခေါင်းကို အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်ကာ တွဲလွဲခိုနေ၏။ သူမသည် အော့အန်နေသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်သို့ မီစေရန် ပင့်ကူခြေတံများကို တတ်နိုင်သမျှ ရှည်ထွက်အောင် ဆန့်ထုတ်ထားရ၏။

အီသန်သည် အောက်ခြေတိမ်သော ပန်းကန်လုံးတစ်ခုထဲမှ တစ်ခုခုကို စုပ်သောက်နေသည်။

"မင်းမှာ အားနည်းတဲ့ အစာအိမ်ရှိရင် ကျင့်သားရဖို့ ရက်အနည်းငယ် ကြာနိုင်တယ်..."

သူက ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အတူတူ ဖြတ်သန်းဖို့ အချိန်အများကြီး ရပါသေးတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ခရီးပန်းတိုင်ကို ရောက်ဖို့ တစ်လလောက် ကြာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်တွေကို ငါတို့ အကျိုးရှိရှိ အသုံးချရလိမ့်မယ်..."

ယီရင်သည် တရားထိုင်ခြင်းမှ ပြန်လည် နိုးကြားလာပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။

"နောက်ဆုံးတော့ ရှင်က ကျွန်မတို့ကို သင်ပေးဖို့ စိတ်ကူးရသွားပြီပေါ့လေ..."

အီသန်က ဘားကောင်တာပေါ်သို့ ခုန်တက်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ပန်းကန်လုံးထဲမှ အရည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် သောက်လိုက်၏။

"မေးစရာရှိတာက၊ ငါ သင်ပေးဖို့အတွက် မင်းတို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီလား ဆိုတာပဲ..."

သူက နောက်ထပ် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စကားကို ရပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆက်ပြော၏။

"အဖြေကတော့ မဖြစ်သေးဘူး တဲ့... မင်းတို့ အဆင်သင့် မဖြစ်ကြသေးဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်လလုံး မင်းတို့ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ငါ အချိန်ပေးရလိမ့်မယ်..."

သူက ယီရင်ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ပထမဆုံး၊ လေ့ကျင့်ရေးစနစ်မှာ မင်းတို့ အလှည့်ကျ ဝင်ဖို့ ငါ သဘောကျတယ်။ ယီရင်၊ မင်းက မင်းရဲ့ အရင်စံချိန်ကို ချိုးနိုင်အောင် ကြိုးစားရမယ်..."

သူမသည် ချက်ချင်း စမ်းသပ်ရန် အဆင်သင့်ဖြင့် ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်၏။

"... မင်းရဲ့ ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား ကိုပဲ သုံးပြီးတော့ပေါ့..."

သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော ဓားသွားပါသည့် သတ္တုလက်တံသည် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ကျွန်မရဲ့ တောက်ပတဲ့ အပြုံးနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို သုံးရင်တောင် အဲဒါကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများဦးမယ်..."

အီသန်က လင်းတုန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ လင်းတုန်း ... တစ်လပြည့်ပြီးတဲ့အခါ အနည်းဆုံးတော့ မင်း သစ်သားရုပ် ဆယ့်ရှစ်ရုပ်လုံးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ လောလောဆယ်တော့ မင်းရဲ့ အချိန်စံချိန်အတွက် စိတ်မပူနဲ့ဦး။ အဲဒါကို လေ့ကျင့်နေရင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ဒုတိယ အမြုတေ ကို သံမဏိအဆင့် ရောက်အောင် မြှင့်တင်လို့ရတယ်။ ပြီးတော့ ဝိညာဉ် ပန်းပဲဆရာ ပညာရပ်ကိုလည်း ပြန်လည်မွမ်းမံလို့ရတာပေါ့... ပြီးတော့ ဟိုဖစ်ရှာ ..."

ဂီရှာသည် အတွင်းဘက်သို့ ပြန်မှီချလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ကာ နောက်လက်တစ်ဖက်ရှိ အဝတ်စဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်၏။ သူမ စကားပြောလိုက်သောအခါ အသံက ပို၍ အက်ကွဲနေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့...”

"မာဒြာ ရဲ့ အခြေခံ သဘောသဘာဝ ခုနစ်မျိုးစလုံးရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ပေါင်းစပ်မှုတွေကို မင်း ခွဲခြားသိနိုင်ဖို့ လိုမယ်။ စာအုပ်တွေ ငါ့ဆီမှာ ပါလာတယ်..."

ယီရင်က ဓားသွားပါသော ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား ၏ အပြားလိုက် မျက်နှာပြင်ကို သစ်သားဘားကောင်တာပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်၏။

"ရှင်က ကျွန်မကို ဒီအရာနဲ့ တိုက်ခိုက်စေချင်တာလား... ကြိုးတစ်ချောင်းရဲ့ အစွန်းမှာ ဓားတစ်ချောင်းကို ချည်ပြီး အဲဒါကို သုံးလိုက်တာကမှ မကောင်းဘူးလား..."

အီသန်က သူ၏ ပန်းကန်လုံး နှုတ်ခမ်းသားအပေါ်မှနေ၍ သူမကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် ကို ရောက်ဖို့ ဘာတွေလိုအပ်တယ်ဆိုတာကို ငါ မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလို မဟုတ်..."

ယီရင်၏ နားရွက်များ နီရဲလာ၏။

"ကျွန်မက အဲဒီလို ထင်မယ့်သူတွေထဲမှာ နောက်ဆုံးလူပါ..."

"မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ဆီက ကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် ပေါင်းစပ်နိုင်ဖို့ ဘယ်လို လေ့ကျင့်ခန်းတွေက ခွင့်ပြုပေးနိုင်မလဲ ဆိုတာကို ငါ့ထက်ပိုပြီး မင်းက သိတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ တကယ်လို့ မင်းရဲ့ ဆရာက အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် အပြီးမှာ မင်း လိုက်နာဖို့ ပိုပြီး ပြည့်စုံတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ် တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါကိုပဲ သုံးလိုက်ပါ..."

ယီရင်၏ နားရွက်များမှာ ရဲရဲနီနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ အဲဒီလို ပြောဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ..."

"ဟင်း..."

သူက ပြုံးလိုက်၏။

"မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်။ ပြီးတော့ ငါက ရှင်းပြရတာကို အသားမကျဘူး။ နောက်နောင်တော့ ငါ ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ..."

သူမသည် လင်းတုန်းနှင့် မျက်နှာလွှဲကာ မျက်လုံးများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်သာ ထားရှိသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"အဲဒါက ကျွန်မဆရာ အရင်က ကျွန်မကို လုပ်ခိုင်းခဲ့တာတွေနဲ့ သိပ်တော့ မကွာပါဘူး..."

"တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်က..."

အီသန်က ပြောသည်။

"မင်းက သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့တာပဲ။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ အချိန်နဲ့အမျှ ရောက်လာတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မရောက်ခင်အတွင်းမှာ မင်းက အဲဒီ လေ့ကျင့်ရေးစနစ်ကို မင်းရဲ့ ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား နဲ့ ဖြတ်ကျော်ရလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ မင်းကို ကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ ချည်ပြီး စွန်တစ်ကောင်လို အိမ်နောက်မှာ ဆွဲချိတ်ထားလိုက်မယ်...”

သူမသည် ခါးကို မတ်မတ်ဆန့်လိုက်၏။ ထို့နောက် တံခါးဆီသို့ ဦးတည်ကာ ခပ်မြန်မြန် လျှောက်သွားလေသည်။

လင်းတုန်းသည် သူမနောက်သို့ လိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် အီသန်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်၏။

"မနက်ခင်း ကျင့်ကြံခြင်း မလုပ်ခင် ဒါလေး အရင်သောက်လိုက်ဦး..."

သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပန်းကန်လုံးကို ဟန်ချက်ညီအောင် ကိုင်ထားသည်။ အခြား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဘားကောင်တာ အနောက်ဘက်ရှိ အံဆွဲတစ်ခုအတွင်းသို့ နှိုက်ကာ မွှေနှောက် ရှာဖွေလိုက်လေသည်။

"အာဟ... ရပြီ... ဒါလေး ယူလိုက်..."

အီသန်က လင်းတုန်းဆီသို့ လက်ဆစ်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပစ်ပေးလိုက်၏။ ၎င်းဆေးလုံးသည် ချောမွေ့နေသည်။ အပြာနှင့် အဖြူရောင် လှိုင်းအကွေးအကောက်လေးများ ရောယှက်နေလေသည်။

"ကြည့်စမ်း... ဒါက အရပ်လေးမျက်နှာ လည်ပတ်ခြင်း ဆေးလုံးပဲ..."

ယီရင်က တံခါးလက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားလျက်သား ရပ်တန့်သွားလေသည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ မာဒြာတွေကို ပိုပြီး လည်ပတ်ရ လွယ်ကူစေမယ့် ဆေးပဲ... ပြီးတော့ ဒုတိယမြောက် အမြုတေကို သံမဏိအဆင့်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တက်လှမ်းနိုင်အောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်..."

လင်းတုန်းသည် ထိုဆေးလုံး၏ အမည်ကို သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ရေးမှတ်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အမြွှာကြယ် လမ်းစဉ် လမ်းညွှန်စာအုပ်ထဲတွင် သူ၏ တိုးတက်မှု အဆင့်တိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်က သူ့ကို ခေတ္တမျှ ထိတ်လန့်သွားစေ၏။ အကြောင်းမူကား သူ၏ ကျောပိုးအိတ်သည် သူနှင့်အတူ ရှိမနေကြောင်း သတိပြုမိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လမ်းညွှန်စာအုပ် ပါရှိသော သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို နံရံတွင် မှီထားလျက်သား မြင်လိုက်ရသောအခါ သက်ပြင်းချနိုင်သွားလေသည်။ ပြောင်လက်နေသော သစ်သားနှင့် ကျောက်စိမ်း ရောစပ်ပြုလုပ်ထားသည့် သေတ္တာတစ်လုံး၏ အဖုံးကြားမှ အနီရောင် အငွေ့အသက်များ စိမ့်ထွက်နေ၏။ ထို့ကြောင့် သူ၏ မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် သည် ထိုသေတ္တာထဲတွင် ရှိနေမည်ဟု မှန်းဆလိုက်သည်။

အီသန်သည် နောက်ထပ် သောက်စရာ တစ်ခွက်ကို ငဲ့ထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီဆေးကို မင်းရဲ့ ကပ်ပါး လက်စွပ် နဲ့ တွဲသုံးလိုက်... အဲဒီနှစ်ခုရဲ့ အာနိသင်က တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အထောက်အကူ ပြုပေးလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် ပုံမှန် ကျင့်ကြံနေသလိုပဲ ခံစားရပေမယ့် အကျိုးကျေးဇူးကတော့ နှစ်ဆ ရလိမ့်မယ်... ငါတို့ ဆင်းသက်မယ့် အချိန်ရောက်ရင် မင်းကို ကျောက်စိမ်းအဆင့်အထိ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားနိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ထားတယ်..."

လင်းတုန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရာ သော့တစ်ချောင်းအလား ထိုဆေးလုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယုယုယယ ပွေ့ပိုက်ထားလေသည်။ ဆေးလုံးထံမှ ပျားရည်နှင့် မိုးရာသီ၏ အနံ့အသက်များ သင်းပျံ့နေ၏။ ၎င်းကို ချက်ချင်း မြိုချပစ်ချင်သည့် လင်းတုန်း၏ ဆန္ဒကို တားဆီးထားသော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ဆေး၏ အာနိသင်ကို တစ်စက္ကန့်လေးမျှ အလေအလွင့် မခံလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယီရင်သည် တံခါးဆီမှ လှည့်ကာ အီသန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"အဲဒါက ရှင့်ရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဘယ်လောက်တောင် ပါးသွားစေသလဲ..."

အီသန်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် ကပ်ဆီးယပ်စ်က လှမ်းပြောလိုက်၏။

"ဒီဘက်နယ်က အတိုင်းအတာအရဆိုရင် မာဒြာပြား ငါးထောင်လောက် ရှိမယ်..."

ဖစ်ရှာ ဂီရှာ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"အင်း... အဲဒါက တော်တော် တန်ဖိုးကြီးတာပဲ... ရှင့်ဆီမှာ ကျွန်မအတွက်ရော တစ်လုံး ပါလား..."

ယီရင်က မေးလိုက်သည်။

အီသန်က လက်ကာပြလိုက်၏။

"ဒါက အခြေခံ လေ့ကျင့်ရေး ဆေးလုံး သက်သက်ပါ... လင်းတုန်းကတော့ နေ့တိုင်း တစ်လုံး သောက်ရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အထောက်အကူပြု ပစ္စည်းတွေ ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်... လောလောဆယ် မင်းရဲ့ အကောင်းဆုံး တိုးတက်မှု အထောက်အပံ့က မင်းဆရာရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ပဲ..."

ယီရင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း လက်ခံလိုက်လေသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သီးသန့် ဆေးလုံးတစ်လုံး ရချင်နေမည်ကို လင်းတုန်း သိထား၏။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ အီသန်၏ အကြောင်းပြချက်များက ခိုင်လုံလှသည်။

လင်းတုန်းသည် အရပ်လေးမျက်နှာ လည်ပတ်ခြင်း ဆေးလုံး ဆီမှ သူ၏ မျက်စိကို ခွာရန်ပင် ခက်ခဲနေလေသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ မိဘများထံမှ ရခဲ့ဖူးသမျှ နှစ်သစ်ကူး လက်ဆောင်များ အားလုံးထက်ပင် တန်ဖိုးကြီးမားလှ၏။ ပြီးတော့ သူက နေ့စဉ် ရက်ဆက် တစ်လုံးစီ သောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ အီသန်သည် အဆုံးအစမရှိသော ရတနာသေတ္တာကြီး တစ်လုံးနှင့် တူလှပေသည်။

ကပ်ဆီးယပ်စ်က သူ၏ ထိန်းချုပ်ရေးစက်များမှ ခွာလိုက်၏။ ထို့နောက် မှန်ခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ဆီသို့ လျှောက်လာလေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက ကြေးအဆင့် တွေကို သင်တန်းပေးဖို့ ခင်ဗျား တာဝန်ယူခဲ့တုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သတိရဖို့ ကျွန်တော် တိုက်တွန်းချင်တယ်..."

"အို... အဲဒါက စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး..."

ကပ်ဆီးယပ်စ်က လင်းတုန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။

"ကောင်မလေး တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကနေ ထွက်ပြေးပြီး သားရဲတစ်ထောင် တောအုပ် ဆိုတဲ့ နေရာကို ရောက်သွားခဲ့တယ်... အဲဒီကောင်မလေးကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သွားကယ်ခဲ့ရတာ... သူက ခေါင်းနှစ်လုံးပါတဲ့ ဝက်ဝံတွေဆီကနေ ပုန်းအောင်းပြီး အသက်ရှင်နေခဲ့တာ... ဂူတစ်ခုထဲမှာ ပေကျံသွေးထွက်နေတဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော် တွေ့တော့ သင်တန်းကို ပြန်ခေါ်သွားမယ့်အစား ဒီအတိုင်းသာ ထားခဲ့ပါလို့ သူက တောင်းပန်ခဲ့တယ်..."

လင်းတုန်းက သူ၏ အကြည့်များကို ဆေးလုံးဆီမှ အီသန်ထံသို့ တစ်လှည့်စီ ရွှေ့လိုက်၏။

"အဲဒါက တော်တော်လေး ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ် ထင်တယ်... သူ့ကို အရမ်း ဖိအားပေးလွန်းရာ ကျမနေဘူးလား..."

"မပူပါနဲ့... အခု ငါ့တပည့်တွေကို အဲဒီလို မလေ့ကျင့်ပေးတော့ပါဘူး..."

အီသန်က ပုလင်းတစ်လုံးကို အလင်းရောင်တွင် ထောင်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက ငါ သိပ်ကို သက်ညှာပေးခဲ့တာ... ငါ့ဆီမှာ သီတင်းပတ် အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ပြီး နေပြီပဲ... အဲဒီကောင်မလေးက အဲဒီဝက်ဝံတွေကို ပြန်ချနိုင်နေရမှာ... လက်သီးဗလာနဲ့လေ..."

ယီရင်က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။ လေပြင်းများက သူမ၏ စုတ်ပြဲနေသော အပြင်ဝတ်ရုံစွန်းများကို တိုက်ခတ်သွားလေသည်။ ထိုအခါ ဝတ်ရုံစများသည် မီးခိုးငွေ့များအလား သူမနောက်တွင် လွင့်မျောနေ၏။ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ဖဲပြားကြီးသဏ္ဍာန် ချည်နှောင်ထားသော အနီရောင် ကြိုးခါးပတ်မှာမူ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် အနည်းငယ်မျှပင် ရွေ့လျားသွားခြင်း မရှိပေ။

"လေ့ကျင့်နေတုန်း သေတော့မယ်လို့ မခံစားရဘူးဆိုရင် အဲဒီ လေ့ကျင့်မှုက မှားယွင်းနေလို့ပဲ..."

သူမက ပြောရင်း အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

ကပ်ဆီးယပ်စ်သည် သူမ၏ စကားကို ထောက်ခံသည့်အလား သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

အီသန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖစ်ရှာ ဂီရှာ ကလည်း သဘောတူဟန်ဖြင့် အသံပြုလိုက်လေသည်။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ သံသယများကို မျိုချလိုက်လေသည်။ ဗိုက်ထဲမှ ဟာတာတာ ခံစားချက်ကိုလည်း ဘေးသို့ ဖယ်ထုတ်လိုက်၏။ ဤအရာသည် ခွန်အားကြီးမားသူတို့၏ စိတ်ထားပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကိုသာ သူ အာရုံစိုက်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ အီသန်၏ လေ့ကျင့်မှုက သနားစရာ ကြေးအဆင့် ကောင်မလေးကို မည်မျှ ဒုက္ခပေးခဲ့မည်ကို တွေးတောနေရန် မဟုတ်ပေ။

အပြာနှင့် အဖြူရောင်စပ်နေသော ဆေးလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ယီရင်၏ နောက်သို့ လိုက်သွားလေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၁၈၀)

ကျင်းလုံသည် ညီမဖြစ်သူ၏ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်သွားလေ၏။ ထိုအခါ သူမသည် ကျင့်ကြံသူ ဝတ်ရုံတစ်စုံကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဝတ်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အားစိုက်ထားရသဖြင့် တုန်ယင်နေလျက် လက်တစ်ဖက်ကို ဝတ်ရုံလက်ပေါက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် အဝတ်ခါးပတ်ကို အလွန်လေးလံသော သံကြိုးကြီး တစ်ချောင်းအလား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ခါးတွင် စည်းနှောင်လိုက်လေသည်။

အစ်ကို ဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ သူမက ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပေးလိုက်၏။ သို့သော် မတ်မတ် ပြန်ရပ်နိုင်ရန် သူမ၏ အဝတ်ဗီရိုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရလေသည်။

ကျင်းလုံက အေးစက်စက် အသံထွက်ပေါ်လာစေရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သို့သော် သူ၏ အသံသည် သက်ပြင်းချသံတစ်ခုနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ညီမလေး ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"အစ်ကိုနဲ့အတူ... လိုက်မလို့..."

သူမက တတ်နိုင်သမျှ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်၏။ သို့သော် သူမသည် မြေပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲပေ။

မတော်တဆမှု မဖြစ်ပွားခင်ကတည်းက သူမသည် အမြဲတမ်း ရှက်တတ်သူ ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် မလိုအပ်သော အချိန်များတွင် ခေါင်းမာတတ်လေသည်။

"ညီမလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ သဲမြွေပွေး လေးယောက်ကို အစ်ကို ချန်ထားခဲ့မယ်..."

ကျင်းလုံက သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပခုံးကို ညင်သာစွာ ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကလန်က လူတွေ ညီမလေးကို လိုက်ရှာမှာစိုးလို့ သန့်စင်သော ရေကန် ကျောင်းတော်မှာ ခဏလောက် နေခဲ့ရမယ်..."

သူမက မတ်တပ်ရပ်လျက်ပင် ဆက်နေလေ၏။ သူကလည်း သူမ၏ ပခုံးကို အတင်းအကျပ် ဖိချရန် မလုပ်ရက်...။ ကျင်းချန်သည် အပြစ်လုပ်ထားသော ခွေးပေါက်စလေး တစ်ကောင်အလား သူ့ကို မော့ကြည့်လာ၏။

"ငါတို့... သွားစရာ... မလိုပါဘူး..."

ခက်ခက်ခဲခဲ အသက်ရှူသွင်းရင်း သူမက ပြောလိုက်သည်။

သူမ ကိုယ်တိုင် သဘောမတူဘဲ သူမကို ရွှေ့ပြောင်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက လက်ပိုက်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုက ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ကနေ ခုန်ချပြီးသွားပြီ... မနေ့ညက အစ်ကို့ကို ရှာဖို့ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ခြောက်ယောက်နဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက် စခန်းကို ရောက်လာခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ပြန်မထွက်သွားနိုင်ခဲ့ဘူး..."

သူ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကျင်း ကလန်သားများကို သူတို့၏ နေအိမ်များအထိ သွားရောက် သတ်ဖြတ်နေသောကြောင့် သူတို့က သူ့ကို လိုက်ရှာနေကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရန် မလိုအပ်ပေ။ မဟာမိတ် အဖွဲ့အစည်း ငါးခု တွင် သာမန် အရပ်သားများ မရှိချေ။ ထူးကဲသော ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး သို့ လာရောက်ကြသူတိုင်းသည် အန္တရာယ်ကြားမှ အကျိုးအမြတ်ကို ရယူရန် ကြိုးစားနေကြသူများသာ ဖြစ်၏။ သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သူများသည် ကျင့်ကြံသူ များနှင့် စစ်သည်တော်များသာ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့အထဲမှ အများစုမှာ စစ်သည်တော်များနှင့် တူညီစွာ သေဆုံးခဲ့ရခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်... သူ၏ လက်များ မည်မျှ ညစ်ပေနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ညီမဖြစ်သူကို အတိအကျ ပြောပြနေရန် မလိုချေ။ ထိုအရာက အရေးမကြီးပေ။ သူမက ဤကိစ္စများနှင့် ကင်းကင်းရှင်းရှင်း နေရမည် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့... အနောက်ဘက်ကို... သွားလို့ရတယ်လေ..."

သူမက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။ သူက ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားလေ၏။ သူမသည် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေ ၏ အနောက်ဘက် တောင်တန်းများတွင် ဖုံးကွယ်နေသော တောင်ကြားတစ်ခု ရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထိုတောင်ကြားသည် ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် ကုန်သွယ်ရန် တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်ထွက်လာတတ်သည်။ ထိုနေရာရှိ နေထိုင်သူများသည် အားနည်းကြသော်လည်း ကျိန်စာတစ်ခု၏ ကာကွယ်မှုကို ရရှိထားကြသည်ဟု ဆိုလေသည်။

ကျင်းချန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုဒဏ္ဍာရီကို စွဲလမ်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဖုံးကွယ်နေသော ဘေးကင်းရာ နေရာတစ်ခုသည် သူမအတွက် အလွန် စံပြဖြစ်နေပုံရသည်။

သူ၏ အတွေ့အကြုံများအရ မည်သည့် နေရာတွင်မှ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု မရှိနိုင်ပေ။ မည်သူမျှ မဝင်ရောက်နိုင်သော တောင်ကြားထဲတွင် မည်မျှ ဆိုးရွားသော အန္တရာယ်များ ကိန်းအောင်းနေမည်ကို သူ ချက်ချင်း တွေးတောမိလိုက်သည်။

ထိုတောင်ကြား တကယ် မရှိလျှင်ပင် ထိုတောင်တန်းများသည် မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ ၏ အနောက်ဘက် အစွန်ဆုံးတွင် တည်ရှိနေ၏။ ထိုနယ်စပ်ကို မည်သူကမျှ အသေအချာ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ်ခန့် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်တရာ ဝေးကွာလွန်းလှသဖြင့် သူ၏ ဖခင်ခေတ်က ဆွဲခဲ့သော မြေပုံများတွင်ပင် ထိုနေရာကို ထည့်သွင်းဆွဲသားရန် စိတ်မဝင်စားခဲ့ကြပေ။

တောရိုင်းမြေ၏ အနောက်ဘက်ရှိ နယ်မြေများသည် သူ၏ အသိအမြင်နှင့် စိမ်းသက်နေ၏။ သို့သော် ထိုနေရာများတွင် ကျင်း ကလန် ရှိမည် မဟုတ်သည်ကတော့ သေချာလှသည်။

"အရှေ့ဘက်ကို သွားမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ကလန်ကို ဒုက္ခပေးနိုင်တယ်..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ခရယ် အတွက် ငါတို့ ကလဲ့စားချေနိုင်တယ်... ညီမလေးက အနောက်ဘက်ကိုပဲ တကယ် သွားချင်တာလား..."

လွန်ခဲ့သော တစ်ရက်ကသာဆိုလျှင် ထိုသို့သော မေးခွန်းမျိုး သူမကို မေးမည် မဟုတ်ပေ။ မနေ့ကလောက် သူ၏ လမ်းစဉ်အပေါ် သူကိုယ်တိုင် သေချာမှု မရှိတော့ချေ။

သူသည် ကျင်း ကလန်အပေါ် ကလဲ့စားချေရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ မီးကုန်ယမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့၏။ သို့သော် ယခု ထိုအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် အင်အားရှိလာချိန်တွင် သူ စတင်လိုက်သော လုပ်ငန်းစဉ်သည် မည်မျှ ကြီးမားခက်ခဲကြောင်း စတင် သဘောပေါက်လာလေသည်။ အခြေအနေတွေ အရမ်း မလွန်ခင် အခုအချိန်မှာ ဒီကိစ္စကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းကလည်း တစ်နည်းတစ်ဖုံ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေ၏။

အကယ်၍ သူတို့ ထွက်ခွာသွားပါက ဤကိစ္စသည် ကလန်၏ အခွဲတစ်ခုအပေါ် အသေးအဖွဲ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအနေဖြင့်သာ အဆုံးသတ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ မည်သူကမျှ အသေးစိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးမည် မဟုတ်ချေ။ ငါးနှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် သူနှင့် သူ၏ ညီမ ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မှတ်မိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျင်းချန်သည် ကြမ်းပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ စဉ်းစားနေလေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုနဲ့အတူ... သွားမယ်... ထွက်မပြေးတော့ဘူး..."

သူမ မမြင်နိုင်သော်လည်း သူက မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်၏။

"အဲဒီကို ရောက်ဖို့ သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာ ကြာလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ အခုတစ်ခေါက် ငါတို့ဆီမှာ တိမ်ပျံသင်္ဘော လည်း မရှိဘူး... အဲဒါက နာကျင်စရာကောင်းပြီး ပင်ပန်းရလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံးကို ညီမလေး မုန်းတီးသွားလိမ့်မယ်..."

"ညီမလေး... ညည်းညူသံကို... ကြားခဲ့ရင်..."

သူမက ပြောလိုက်၏။

"ညီမလေးကို... ချန်ထားခဲ့ပါ..."

...

ကျင်းချန် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီးသောအခါ ကျင်းလုံက သူမကို အပြင်ဘက်သို့ ပွေ့ချီလာခဲ့၏။ အပြင်ဘက်တွင် ဂိုခရန် သည် ပျံသန်းနိုင်သော သတ္တဝါ အစုံအလင်ကို စုရုံးထားလေသည်။

မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် များ၊ လည်ပတ်တပ်ဆင်ထားသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များ၊ တံမြက်စည်း ပြားပြားကြီးများနှင့် တူသော ထူးဆန်းသည့် မှော်ပစ္စည်း များ၊ အရုဏ်ဦးနှင့် တူသော အမွေးအတောင်များ ပါရှိသည့် အထွတ်အမြတ် လင်းယုန်ငှက် တစ်ကောင်၊ လူတစ်ယောက်ထက် ပိုကျယ်ပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော သစ်ရွက် တစ်ရွက်၊ ကြီးမားပြီး လေထဲ လွင့်မျောနေသော ဒယ်အိုးကြီး တစ်လုံးနှင့် မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူရောင်စပ်နေသော လင်းနို့ အကောင်နှစ်ဆယ်ခန့် ပါဝင်လေသည်။

ထိုအထွတ်အမြတ် လင်းနို့အချို့ကို ကျင်း ကလန်ထံမှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် သဲမြွေပွေး များတွင်လည်း ထိုလင်းနို့မျိုးစိတ် အုပ်စုတစ်စု ရှိနေပြီး၊ သူတို့၏ လေ့ကျင့်ရေးဆရာ နှစ်ဦးသည်လည်း ကျင်း ကလန်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်လေသည်။

ဂိုခရန်သည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အကောင်များနှင့် ယာဉ်များကို စုဆောင်းရာတွင် ကြီးကြပ်နေလေ၏။ သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မီးခိုးရောင် ဆံပင်များကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သပ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျင်းချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။ အခိုက်အတန့် ကြာပြီးနောက် အဖြူရောင် မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် တစ်ခုဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

"သူ့ကို တင်လိုက်..."

သူက ကျင်းလုံကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လေကာဖို့နဲ့ သူ့အတွက် သီးသန့်နေရာလေး ဖြစ်သွားအောင် အမိုးတစ်ခု တပ်ဆင်ပေးမယ်..."

ကျင်းလုံသည် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည့် အနေဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ ညီမကို တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် နေရာချပေးလိုက်လေသည်။

သူ အလုပ်အားလုံး ပြီးစီးသွားချိန်တွင် နေဝင်လုနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ယာဉ်အများစုပေါ်တွင် ခရီးဆောင်အိတ်များနှင့် ဝန်စည်စလွယ်များကို အပြည့်အမောက် တင်ဆောင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဂိုခရန်သည် သူ၏ ဆေးတံကို မီးညှိလိုက်လေ၏။ သူသည် ဆေးတံကို သွားကြားတွင် ကိုက်ထားသည်။ ထို့နောက် အစီအရင် တပ်ဆင်ထားသော မီးခြစ်၏ ထိပ်ဖျားကို ဆေးတံအိုးထဲသို့ ဖိချလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အဲဒီကို ပို့ပေးပြီး ပြန်လာလို့ ရပါတယ်..."

ကျင်းလုံက ပြောလိုက်၏။ ထိုသို့ ပြောထွက်သွားသော စကားလုံးတိုင်းအတွက် သူ့ကိုယ်သူ မုန်းတီးနေမိသည်။ သူသည် သူတို့၏ အကူအညီကို လိုအပ်နေ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ငြင်းပယ်နေရန် မသင့်ပေ။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုအတွက် သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို အန္တရာယ်ထဲ ဆွဲသွင်းစရာ မလိုပါဘူး..."

ဂိုခရန်သည် မီးခိုးများကို ပါးစပ်ပြည့် မှုတ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

"ငါက အရူးမဟုတ်ဘူး သား..."

သူသည် နက်နဲသော အရာတစ်ခုကို ပြောလိုက်သကဲ့သို့ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွား၏။ ပြာလဲ့လဲ့ မီးခိုးငွေ့များကို ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်မျောသွားစေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းကို အကြောင်းမဲ့သက်သက် အဆုံးရှုံးခံမှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူသည် လေကို တစ်ဝကြီး ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြန်လည် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြန်၏။

"ကျင်း ကလန် လို ရှေးဟောင်း အင်အားစုတွေက အစဉ်အလာကို အရမ်း လိုက်နာကြတယ်... မင်း သူတို့ကို စတိုက်ခိုက်တာနဲ့ မင်းနောက်ကို အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက် လွှတ်လိမ့်မယ်... သူ့ကို မင်း အနိုင်ယူပြီးရင် နောက်ထပ် အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်စု ထပ်လာလိမ့်မယ်... အဲဒီနောက်တော့ အဆင့်အနိမ့်ဆုံး အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တွေ လာလိမ့်မယ်... အဲဒီတော့မှ အကြီးအကဲတွေ စပြီး လှုပ်ရှားကြလိမ့်မယ်..."

ဘိုးဘေး လှံ သာ မရှိခဲ့လျှင် သူတို့၏ ထိုအစီအစဉ်သည် နောက်ဆုံး၌ အလုပ်ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ကလန်သည် သူ့ကို ကျင့်ကြံသူ များဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝိုင်းဝန်း ဖိနှိပ်ကာ နစ်မွန်းသွားစေရန် စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

သို့သော် ထိုလှံနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့ လွှတ်လိုက်သူ မည်သူ့ကိုမဆို သူက စုပ်ယူစားသုံးပစ်မည် ဖြစ်၏။ သူ့အတွက်တော့ ကျင်း ကလန် မှ ရန်သူတိုင်းသည် မာဒြာပြား များနှင့် ဆေးရည်များ အပြည့်ပါဝင်သော ရတနာသေတ္တာ တစ်ခုပင် ဖြစ်နေလေသည်။

"အဲဒီနည်းနဲ့တော့ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်ကို ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျင်းလုံက ပြောလိုက်၏။ ထိုအချက်ကို ဂိုခရန်က သူ့ထက်ပင် ပို၍ နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ရွှေအဆင့် မှ အရှင်သခင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ စွမ်းအင်များကို စုဆောင်းရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် မည်သူကမျှ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တွင် တစ်ဆို့နေမည် မဟုတ်ပေ။

"အဲဒါ အမှန်ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို အဲဒီအဆင့် ရောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ် ထင်တယ်..."

ဂိုခရန်သည် သူ၏ ဂိုဏ်းမှ အတော်ဆုံး တပည့်များက အကောင်များပေါ်သို့ ကုန်းနှီးတင်ကာ နေရပ်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်ကို ကြည့်နေလေ၏။

"ငါ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ကို ရောက်ဖို့ နှစ်ပေါင်း လေးဆယ် ကြာခဲ့တယ်... ငါ့တစ်သက်မှာတော့ ဘယ်တော့မှ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ တချို့အရာတွေကိုတော့ ငါ နားလည်တယ်... ကျင်းတိုင်ရှို့ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားလာမယ့် အချိန်ရောက်ရင် မင်းက အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ဖြစ်ချင်ဖြစ်၊ မဖြစ်ရင်တောင် အဲဒီအဆင့်နားကို ကပ်နေလိမ့်မယ်..."

ယင်းသည်ပင် ကျင်းလုံ၏ အစီအစဉ် ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လာရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ သူသည် ကလန်အပေါ် ရေရှည် လျှို့ဝှက်စစ်ပွဲ တစ်ခု ဆင်နွှဲရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့၏ မာဒြာ များကို ခိုးယူကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အဆင့်တက်လှမ်းသွားရန် ဖြစ်သည်။ ကျင်းတိုင်ရှို့ ကို အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အချင်းချင်း အနေဖြင့် ရင်ဆိုင်နိုင်မည့် အချိန်ရောက်ပါက ကစားပွဲသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

ဂိုခရန်၏ အကူအညီဖြင့် သူ၏ အခွင့်အလမ်းများသည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာလေ၏။ ကြာမြင့်မည့် အချိန်ဇယားသည်လည်း များစွာ တိုတောင်းသွားသည်။ ဤနှစ် မကုန်ဆုံးမီပင် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ သူ ရောက်ရှိသွားနိုင်ပေသည်။

"ဒါက ခင်ဗျားအတွက်တော့ အံစာတုံး လှိမ့်ရသလို စွန့်စားရတဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်နေတုန်းပဲ..."

ကျင်းလုံက ထောက်ပြလိုက်၏။ သူ့အတွက် အသက်စွန့်ရဲသော မည်သူ့ကိုမဆို သူ ရိုးသားစွာ ပြောဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

ဂိုခရန်သည် ဆေးတံကို ပါးစပ်မှ ဖယ်ရှားလိုက်၏။ ထို့နောက် အနာဂတ်ကို ကြိုတင် မြင်တွေ့နေရသည့်အလား ဆေးတံအိုးထဲသို့ ငေးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ငါ လောင်းကစား လုပ်နေတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်..."

သူက ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ငါက နိုင်ကိန်း အများဆုံးဘက်က လောင်းထားတာလို့ပဲ ပြောရမယ်..."

***