အခန်း (၃၈၂-၃၈၄)

အခန်း (၃၈၂) - လုဖေးအာ၏ အတိတ်နှင့် နိုးထလာခြင်း (၃)

သူမ၏ မုန့်ဖိုးမှာ အလွန်နည်းပါးလှသလို၊ ရှိသမျှကိုလည်း ကလေးထိန်းကသာ သိမ်းထားသည်။

ထိုကလေးထိန်းမှာ သူမအပေါ် အလွန်ရက်စက်လှ၏။

မုန့်ဖိုးများကို ဖြတ်တောက်ထားရုံတင်မကဘဲ၊ သူမ ငယ်ငယ်က ပိုက်ဆံသွားတောင်းလျှင်ပင် အရိုက်ခံရတတ်သေးသည်။

ကလေးထိန်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကိုတော့ မရိုက်ပါပေ၊ ထို့ကြောင့် နေ့စဉ်ဘဝတွင် အခြားသူများ သတိမထားမိစေသော်လည်း အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကြည့်လိုက်ပါက ငယ်စဉ်ကတည်းက ရရှိခဲ့သော ညိုမည်းဒဏ်ရာများနှင့် အမာရွတ်များကို သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် တွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။

တစ်ခါက သူမ၏မိခင် လာတွေ့စဉ် ငိုယိုကာ တိုင်တန်းခဲ့ဖူးသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမမိခင်၏ သဘောထားမှာ အလွန်အေးစက်လှပြီး ထိုကိစ္စကို သိပြီးဖြစ်ကြောင်းသာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

ကလေးထိန်းမှာလည်း မည်သည့်အပြစ်ပေးမှုမျှ မခံရသည့်အပြင် သူမ တိုင်တန်းခဲ့သည်ကို သိသွားသောအခါ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို ပို၍ပင် တိုးမြှင့်လုပ်ဆောင်ခဲ့တော့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မှ သူမ သိလိုက်ရသည်မှာ ထိုကလေးထိန်းမှာ သူမ၏မိခင်ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားသူဖြစ်ပြီး သူမကို နှိပ်စက်ရန် မိခင်ဖြစ်သူကပင် လုပ်ပိုင်ခွင့် ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏မိခင်သည် လုဖေးအာအား ပျက်စီးနေသောအိမ်ထောင်ရေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အညစ်အကြေးတစ်ခုအဖြစ် ရွံရှာသဖြင့် သူမကို ကောင်းမွန်သော ဘဝမျိုး မပိုင်ဆိုင်စေလိုခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤအမှန်တရားကို သိသွားပြီးနောက်တွင်တော့ သူမသည် ထိုမိသားစုအပေါ် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး၊ ပြန်မပြော၊ ပြန်မလုပ်တတ်သော စကားနားထောင်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေထိုင်ခဲ့တော့သည်။

အကြောင်းမှာ သူမက စိတ်ခံစားချက် တစ်ခုခုကို ပြမိလျှင် သို့မဟုတ် အပြင်တွင် ပြဿနာတစ်ခုခုနှင့် ပတ်သက်မိလျှင်၊ သူမ၏အမှား ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်စေ ပိုမိုပြင်းထန်သော နှိပ်စက်မှုများကို ခံစားရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူမ ရဲစခန်းသို့ တိုင်တန်းရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း မထူးခြားခဲ့ပါပေ။

အလွန်ဆုံးမှ ကလေးထိန်းအသစ် ပြောင်းပေးရုံသာရှိပြီး ထိုသူကလည်း သူမကို နှိပ်စက်သည့်အလုပ်ကိုသာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

အပြစ်ပေးခံရသော ကလေးထိန်းမှာ တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခန့် ထောင်ကျသွားနိုင်သော်လည်း၊ ထိုမတိုင်ခင်မှာပင် သူမကို အကြိမ်ကြိမ် နှိပ်စက်ခဲ့သော ကလေးထိန်းမှာ တစ်သက်လုံး သုံးမကုန်သည့် ငွေကြေးအမြောက်အမြားကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူမ၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်မှာ မွေးရာပါပင် ဖြစ်နိုင်၏။

သူမသည် အမှန်တကယ် လိမ္မာသော မိန်းကလေးတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ဘဲ၊ အမြဲတမ်း ပြန်လည်ခုခံလိုသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမ ငယ်စဉ်ကပင် ကလေးထိန်းကို ချောက်ချရန် ထောင်ချောက်များ ဆင်ခြင်း၊ ကလေးထိန်း လဲကျပြီး သွေးထွက်သံယို ဖြစ်စေခြင်း သို့မဟုတ် ကလေးထိန်း အသုံးပြုနေစဉ် အိမ်သာကို ပေါက်ကွဲစေရန် လုပ်ခြင်းဖြင့် ဒုက္ခပေးခဲ့ဖူးသည်။

ထိုသို့လုပ်မိ၍ အမိခံရလျှင် အရိုက်ခံရမည်ဖြစ်သလို၊ အမိမခံရလျှင်တောင် အပြစ်တင်ခံရမည် ဖြစ်သော်လည်း သူမကတော့ ထိုသို့လုပ်ရသည်ကို ပျော်မွေ့နေခဲ့၏။

အလယ်တန်းကျောင်းသူ ဘဝတွင်တော့ သူမသည် ကလေးထိန်းတစ်ဦးကို သေလုနီးပါး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုကလေးထိန်း မသေဆုံးခဲ့သော်လည်း တစ်သက်လုံး အိပ်ရာပေါ်တွင်သာ လဲလျောင်းနေခဲ့ရတော့သည်။

ဤကိစ္စများကို သူမ လုပ်ခဲ့သည်ဟု မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြပါပေ။

အကြောင်းမှာ လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် သူမသည် ထိုကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်နိုင်စွမ်းမရှိသည့် လိမ္မာသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူမသည် အရွယ်ရောက်လာသည့်တိုင်အောင် ကံကြမ္မာဆိုးမှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ပါပေ။

သူမ၏ဘဝကို အခြားသူများကသာ စီစဉ်ညွှန်ကြားခဲ့ပြီး ငြင်းဆန်ခွင့်လည်း မရှိခဲ့ပါပေ။

သူဌေးမျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသူတစ်ဦး ဖြစ်ရခြင်းမှာ မလွယ်ကူလှပါ၊ သူမ ရသင့်ရထိုက်သော အခွင့်အရေးများကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရသော်လည်း တာဝန်ဝတ္တရားများကတော့ သူမကို ချည်နှောင်ထားခဲ့၏။

သူမသည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေစဉ်မှာပင်၊ တစ်နေ့နိုးလာသောအခါ မိမိကိုယ်ကို တောအုပ်ကြီးတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီးနောက်တွင်တော့ သူမအား မည်သူမျှ မသိသော ဤကမ္ဘာတွင် မိမိ၏ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ကလေးဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် မိဘများကိုပင် မယုံကြည်နိုင်သော သူမအဖို့၊ သူစိမ်းများကို မယုံကြည်ခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် မည်သူ့ကိုမဆို အေးဆေးစွာ လိမ်ညာလှည့်ဖျားရန် သူမ ဝန်မလေးခဲ့ပါပေ။

လူသတ်သည့် ကိစ္စတွင်ပင် သူမ၌ နောင်တ သို့မဟုတ် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုသာ ခံစားရ၏။

သူမသည် အပြင်ပန်းတွင် လိမ္မာသော မိန်းကလေးအဖြစ်မှ မိမိအလိုရှိရာကို လုပ်ဆောင်တတ်သည့် ဆိုးသွမ်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ဤပင်ကိုယ်စရိုက်မှာ သူမ၏ အစစ်အမှန် စရိုက်လား သို့မဟုတ် သူမ၏ သရုပ်ဆောင်မှုအောက်က နောက်ထပ် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုလားဆိုသည်ကို သူမ မသိပါပေ။

သို့သော် ဤစရိုက်က သူမအား စိတ်အေးချမ်းစေသလို၊ အမှန်တကယ် လွတ်လပ်ပြီး အသက်ရှင်နေရသည်ဟု ခံစားရစေသည်ကိုတော့ သူမ သိသည်။

သူမသည် သေခြင်းတရားကို မကြောက်ပေ။

အကြောင်းမှာ သေခြင်းထက် ပို၍ ခက်ခဲသော ကလေးဘဝကို သူမ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ရွှီရှင်းတို့ကဲ့သို့ အစပိုင်းတွင် ထူးခြားသော စွမ်းရည်များ မရှိခဲ့စေကာမူ၊ သူမ၏ ရက်စက်မှု တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် နယ်မြေ ၁၈၇ ၏ ပဉ္စမမြောက် နေရာကို ရယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မှ သူမသည် ရှင်ကျန်သူအားလုံးထဲတွင် သံမဏိပြားကြီး ဖြစ်သည့် ရွှီရှင်းနှင့် တိုက်မိကာ အဖမ်းခံခဲ့ရပြီး၊ စာချုပ်ဖြင့် ချည်နှောင်ခံရကာ လွတ်လပ်မှု နောက်တစ်ကြိမ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသူများ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် သူမ ထပ်မံ မနေထိုင်လိုတော့သဖြင့်၊ အဖမ်းခံရပြီး ပထမနှစ်ရက်တွင် ဤစာချုပ်မှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ရွှီရှင်း၏ ဘယ်ဘက်လက်ရှိ လက်ပတ်မှာ သူမအား အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်နေသဖြင့် အဆင်အခြင်မဲ့စွာ မလှုပ်ရှားဝံ့ခဲ့ပါပေ။

လက်ပတ်အပေါ် သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ တကယ်တော့ သူမ၏ ကလေးဘဝ စိတ်ဒဏ်ရာများနှင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်စပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ မူလတန်းအရွယ်တုန်းက ထမင်းစားရင်း အဝတ်အစားများ ပေကျံသွားခဲ့သဖြင့်၊ မှောင်မည်းပြီး အလင်းရောင်မရှိသော မြေအောက်စတိုခန်းအတွင်းသို့ အပစ်ခံရကာ တစ်ရက်နှင့် တစ်ညလုံး ပိတ်လှောင်ခံခဲ့ရသည်။

သူမသည် သီးခြားဗီလာအိမ်ကြီးတွင် နေထိုင်သဖြင့် အိမ်နီးနားချင်းများမှာ ဝေးကွာလှပြီး၊ သူမ မည်မျှပင် အော်ဟစ်ငိုယိုစေကာမူ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့၏။

တစ်ရက်နှင့် တစ်ည ကြာပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုကွဲသွားသည့် အချိန်မှသာ အပြင်သို့ ပြန်ထုတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစဉ်က သူမမှာ ငိုပင် မငိုနိုင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် မှောင်မည်းပြီး တိတ်ဆိတ်လွန်းသော နေရာများကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်တတ်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ရွှီရှင်းက သူမအား လက်ပတ်အတွင်း ပိတ်လှောင်ထားမည်ကို သူမ တကယ် ကြောက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ကြာရှည်နေရခြင်းက သူမကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်ပါသည်။

လက်ပတ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ကလေးဘဝကတည်းက ကိန်းအောင်းနေသော အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ကြောက်ရွံ့မှုများ နိုးထလာကာ၊ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများကြားတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး စိတ်များလည်း လုံးဝ လွတ်ထွက်သွားတတ်သည်။

အာဖုနှင့် မီမီတို့အတွက်တော့ လက်ပတ်အတွင်းပိုင်း နေရာမှာ ကြောက်စရာ ကောင်းသည်ဆိုဦးတော့၊ ထိုမျှအထိတော့ မဆိုးလှပါပေ။

အပြင်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူတို့၌ ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှု မရှိကြဘဲ၊ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မဝင်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမအတွက်မူ လက်ပတ်မှာ သေချာပေါက် အဆိုးရွားဆုံးသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရေး ကိရိယာတစ်ခုပင်။

ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်သော ရွှီရှင်းအပေါ် သူမအနေဖြင့် အလွန်အမင်း မုန်းတီးသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ထိုသို့ မဖြစ်ခဲ့ပါပေ။

စာချုပ်အရလည်း သူမအနေဖြင့် စာချုပ်ပိုင်ရှင်အပေါ် မုန်းတီးစိတ် မမွေးမြူနိုင်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။

စာချုပ်သည် သူမ၏ အတွေးအခေါ်များအပေါ် ဦးနှောက်ဆေးခြင်း နှင့် ဆင်တူသော သက်ရောက်မှုများ ရှိစေခဲ့သည့်အပြင်၊ ရွှီရှင်းက သူမအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပေးခဲ့သဖြင့် ထိုသိမ်မွေ့လှသော လွှမ်းမိုးမှုများအောက်တွင် သူမ၏ ထွက်ပြေးလိုစိတ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသူများကဲ့သို့ အိမ်ကို သတိရခြင်းမျိုး သူမ၌ မရှိပါပေ။

သူမတွင် ကမ္ဘာမြေနှင့် ပတ်သက်၍ တွယ်တာစရာ ဘာမှမရှိခဲ့ပါ။

မှန်ပါသည်၊ အကယ်၍ ပြန်သွားခွင့်ရမည်ဆိုလျှင်တော့ သူမ၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကလေးဘဝကို ပေးအပ်ခဲ့သူများကို အဆုံးသတ်ပစ်ရန်အတွက် ပြန်သွားချင်မိ၏။

သူမအား အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်စေသည့် လက်ပတ်မှလွဲလျှင်၊ ဤနေရာရှိ အခြားအရာအားလုံးမှာ သူမအတွက် ရင်းနှီးနွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်တာ အတွေ့အကြုံများအရ ရွှီရှင်းမှာ တစ်ခါတစ်ရံ အကျိုးအကြောင်းမရှိသလို ထင်ရသော်လည်း သူမကို ကာကွယ်ပေးသည်၊ သစ်ပင်အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်၊ လီဝမ်ရှီးအား သတ္တုတူးရာတွင် ကူညီပေးသည်၊ ထို့အပြင် မနေ့ညက အားလုံး ပျော်ရွှင်စွာ နှင်းလုံးပေါက်တမ်း ကစားခဲ့ကြသည်တို့မှာ သူမအား တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ခံစားချက်အသစ်များကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသူများသည် အမှန်တကယ်တော့ ကျေနပ်လွယ်ကူကြသူများ ဖြစ်သည်။

သာမန်လူများအတွက် ရိုးရှင်းပြီး အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သော အလင်းတန်းလေး တစ်ခုတည်းကပင် သူမအား နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သက်ရောက်မှု ရှိစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါတွင်တော့ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ဤနေရာကို သူမ၏ အိမ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် တခြားသူများနှင့် ပိုမို ထိတွေ့ဆက်ဆံနိုင်ရန်အတွက် ဟင်းချက်သည့်အလုပ်ကို သူမကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုပြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ခုနက ရွှီရှင်း ပြောသွားသော စကားမှာလည်း သူမအနေဖြင့် ဤ အိမ် ၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ တကယ့် အခွင့်အရေးရှိနေပြီဟု ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

အကျဉ်းသား သို့မဟုတ် ကျေးကျွန်တစ်ဦးအနေဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ တန်းတူညီမျှစွာဖြင့် ဤနေရာတွင် အမှန်တကယ် ပေါင်းစည်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"တကယ်ပဲ... ကျွန်မ ငိုမိတော့မှာပဲ..."

လုဖေးအာ သွားများကို ကျိတ်ထားလိုက်မိပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းလာခဲ့သည်။

"သခင်ကြီး ပေးတဲ့ မျှော်လင့်ချက်က အလိမ်အညာ မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ..."

သူမ စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ထိန်းချုပ်ရေးခလုတ်ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြေအနေများကို အာရုံစူးစိုက်၍ သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နေတော့၏။

အခန်း ၃၈၂ ပြီး။

အခန်း (၃၈၃) - ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် ဗီဇပြောင်းလဲမှု စတင်ခြင်း

မြှင့်တင်ထားသော အကြားအာရုံကြောင့် ဒုတိယထပ်တွင် ရှိနေသော ရွှီရှင်းသည် လုဖေးအာ၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်သံများကို ကြားနေရ၏။

သူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မိသည်၊ လုဖေးအာ၏ စိတ်ခံစားချက်များ ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေရသလဲဆိုသည်ကို သူ နားမလည်ပါပေ။

သူ့အနေဖြင့်တော့ လုဖေးအာ၏ လက်ရှိလုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် သူမ၏ စွမ်းရည်များကို ကြည့်လျှင် ဤအဖွဲ့အစည်းအတွင်း နေရာတစ်ခု ပေးထားရန် ထိုက်တန်သည်ဟု ခံစားမိရုံသာ ဖြစ်သည်။

မာဟုန်ဝေမှာလည်း အလားတူပင်ဖြစ်ပြီး အရည်အချင်းရှိသူများကို သူ၏အဖွဲ့ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ခွင့်ပေးရန် သူ စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့အဖွဲ့မှာ အဖွဲ့ဝင်အသစ် မတိုးချဲ့ရသည်မှာလည်း ကြာလှပြီ မဟုတ်ပါလား။

ရွှီရှင်း ကျိချောင်းယန်ထံသို့ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လိုက်၏။

"မင်း တစ်ခုခု ရှာတွေ့သေးလား။ ငါ့ဘက်မှာတော့ သစ်ပင်အိမ်နဲ့ မီတာ တစ်ရာအကွာလောက်က မြေပြင်ပေါ်မှာ သွေးရောင်မျဉ်းတွေနဲ့ တူတဲ့ ပုံစံတွေကို တွေ့နေရတယ်"

ကျိချောင်းယန်ကလည်း ပြန်စာပို့လာသည်။

"ငါ့ဘက်မှာလည်း အတူတူပဲ။ ပြီးတော့ မင်း သတိထားမိလား၊ အဲဒီအသံက နေရာကူးပြောင်းရေးတံခါး ထွက်ပေါက် ပေါ်လာချိန်က အသံနဲ့ တော်တော် ဆင်တူနေတာကိုလေ"

ရွှီရှင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မှန်တယ်၊ အနည်းငယ် ကွဲပြားတာ ရှိပေမဲ့ တကယ်ကို ဆင်တူတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းပြောခဲ့တဲ့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာမယ့် သားရဲလှိုင်းလုံးတွေဟာ နေရာကူးပြောင်းရေးတံခါးကနေတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်လာကြမှာလို့ ငါ သံသယရှိနေတယ်"

ကျိချောင်းယန်က : "အင်း၊ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီအခြေအနေက အရမ်း ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ ကာကွယ်ရေး ဧရိယာအတွင်းမှာ ဖြစ်နေတာတောင် မြေပြင်ပေါ်မှာ သွေးရောင်မျဉ်းတွေ ပေါ်နေတာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အန္တရာယ်က ဘယ်အချိန်မဆို ပေါ်လာနိုင်တာမို့ သတိထားပါ။ ပေါက်ကွဲဒူးလေးမြားတွေကို အသင့်ပြင်ထားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ ထင်တယ်၊ ငါ ခံစားနေရတာက အချိန်တန်ရင်..."

"အချိန်တန်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ"

ကျိချောင်းယန် စကားစပြတ်သွားသဖြင့် ရွှီရှင်းက လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"...ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မကောင်းတဲ့ အာရုံတစ်ခု ရနေလို့ပါ"

ကျိချောင်းယန် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ "ရွှီရှင်း... ဒီတစ်ဝိုက်မှာ တစ်ခုခုတော့ မူမမှန်ဘူး၊ သတိထားနော်။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ဘေးကင်းသွားတဲ့အခါ အပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြီး စူးစမ်းကြည့်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

"ဘာပြောတာလဲ"

ရွှီရှင်း မှင်သက်သွားပြီး ထပ်မံမေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျိချောင်းယန်က ဖုန်းချသွားခဲ့ချေပြီ။

ရွှီရှင်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားရသည်။

သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူ့ကို အပြင်ထွက် စူးစမ်းခိုင်းတာလား။

တစ်ခုခုကို ပြောပြချင်သလိုလိုနှင့် လုံးဝ တော့ မပြောပြခဲ့ပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် မနေ့က စူးစမ်းမှုအတွင်း တစ်စုံတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ စရိုက်အရ အားလုံးကို မဝေမျှခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုသာ ရှိနိုင်ပါသည်။

၎င်းမှာ သူတွေ့ရှိခဲ့သောအရာသည် ဤကမ္ဘာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် သက်ဆိုင်နေပြီး၊ ထိုနက်နဲသောအသံက ပြင်ပသို့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် တားမြစ်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နိမိတ်ဖတ်သူ တစ်ဦးပီပီ သူသည် အခြားသူများထက် သတင်းအချက်အလက် ပိုမိုရရှိနိုင်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။

ဂူအတွင်း စူးစမ်းမှုနှင့် ကာကွယ်ရေးတိုက်ပွဲများမှာလည်း သူ ကြိုတင်ရရှိထားသော အချက်အလက်များကြောင့် ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူ၏စွမ်းရည်မှာ ကန့်သတ်ချက်ကြီးမားလှပေသည်၊ ကမ္ဘာ့လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အခြားသူများကို ဝေမျှနိုင်စွမ်း မရှိပါပေ။

"အပြင်ထွက် စူးစမ်းရမယ် ဟုတ်လား..."

သူ့မှာ အပြင်ထွက် စူးစမ်းနိုင်စွမ်း အပြည့်အဝ ရှိ၏။

သူ၏ ကိရိယာတန်ဆာပလာများမှာ အလွန်အစွမ်းထက်လှသည် မဟုတ်ပါလား။

အရေးကြီးဆုံးမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် အအေးဒဏ်ကို ပယ်ဖျက်ပေးနိုင်ပြီး ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါများကို မောင်းထုတ်နိုင်သော စွမ်းအင်အမြုတေ အပိုင်းအစ ရှိနေခြင်းပင်။

ဒါ့အပြင် သူ့မှာ အပြာရောင်အဆင့် သစ်ပင်အိမ်အူတိုင် တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။

သူသည် မာဟုန်ဝေ၏ သစ်ပင်အိမ်မှ ရရှိခဲ့သော အူတိုင်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်၏။

ဤအူတိုင်အပြင် လီဝမ်ရှီး ပေးထားသော လဲ့ယိုဖန်း၏ သစ်ပင်အိမ်အူတိုင်လည်း ရှိသေးသည်။

လီဝမ်ရှီး၏ စွမ်းရည်မှာ ခရမ်းရောင်အဆင့် သတ္တုများကို ကိုယ်တိုင် သန့်စင်နိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် ဤအူတိုင်ကို သုံးပြီးလျှင် အားပြန်ဖြည့်ရန် သူမထံ ပြန်ပေးရန် ပြောကာ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြာရောင်အဆင့် အူတိုင်တစ်ခုမှာ ခရမ်းရောင်အဆင့် ကုန်ကြမ်းများကို သုံးကြိမ်အထိ အဆင့်မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး၊ လဲ့ယိုဖန်း၏ အူတိုင်မှာ တစ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်ပေးနိုင်သည်။

ဤလေးကြိမ်မှာ ခရမ်းရောင်အဆင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အစုံအလင် ပြုလုပ်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။

သူ၏ လက်ရှိ မြွေကြေးခွံချပ်ဝတ်မှာလည်း ခရမ်းရောင်အဆင့် ဖြစ်စေကာမူ၊ ၎င်း၏ အဓိက လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ရေအောက်တွင် လှုပ်ရှားရန် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ ရေခဲပြင်ကြီး ဖုံးလွှမ်းနေသော ကမ္ဘာတွင် ရေအောက်သို့ ဆင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် ဤစွမ်းရည်မှာ အသုံးမဝင်တော့ပါပေ။

ခရမ်းရောင်အဆင့် မြွေကြေးခွံချပ်ဝတ် အစုံအလင်မှာ အပြာရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ် တစ်ခုတည်းလောက်ပင် အသုံးမဝင်နိုင်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ကာကွယ်ရေးတွင် အပြာရောင်သံမဏိက ပို၍ သာလွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကုန်းပေါ်တွင် အသုံးပြုရန် သီးသန့်ဖြစ်သော ခရမ်းရောင်အဆင့် ကိရိယာ အစုံအလင်ကို ဖန်တီးရန် လိုအပ်နေသည်။

အရင်က ဤအူတိုင်ကို မသုံးခဲ့ခြင်းမှာ အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် အပူပေးရန်နှင့် သတ္တဝါများကို မောင်းထုတ်ရန် အသုံးဝင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတွင်တော့ သူ့မှာ ပို၍ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်အမြုတေ ရှိနေပြီဖြစ်သလို၊ သစ်ပင်အိမ် ကိုယ်တိုင်ကလည်း အအေးဒဏ်ကို ပယ်ဖျက်ပေးနိုင်သည်ဖြစ်ရာ၊ အပြင်သို့ မထွက်သရွေ့ ဤအူတိုင်၏ စွမ်းအားကို သုံးရန် မလိုတော့ပေ။

သူသည် ၎င်းကို ခရမ်းရောင်အဆင့် ကိရိယာများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စွမ်းအင်ဆိုသည်မှာလည်း ပြန်ဖြည့်၍ ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာ ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သံမဏိမှာ အဆင့်မြင့်ကုန်ကြမ်းဖြစ်ပြီး၊ အဆင့်တူ ကုန်ကြမ်းများထဲတွင် အမာကျောဆုံး အရာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်မှာ ခရမ်းရောင်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေပြီး သူဖန်တီးနိုင်သမျှတွင် အသန်မာဆုံး ချပ်ဝတ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သံမဏိနှင့် ပတ်သက်၍ လီဝမ်ရှီးသည်လည်း ခရမ်းရောင်အဆင့်ကို သန့်စင်နိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် သူ သူမအား အရင်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဝမ်ရှီး... မင်း အခုတလော ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိတုံးတွေ သန့်စင်ထားတာ ရှိလား"

လီဝမ်ရှီး ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေသည်။

"ရှိတယ်၊ တစ်တုံး သန့်စင်ထားတာ ရှိတယ်။ ရှင့်အတွက် လိုလို့လား။ အခုပဲ ပေးလိုက်မယ်လေ"

ထို့နောက် လဲလှယ်မှု ကမ်းလှမ်းချက်နှင့်အတူ ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုပါ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤသူဌေးသမီးလေးမှာ ယခုအခါတွင်တော့ သူတောင်းသမျှကို ဘာအတွက်လဲဟုပင် မမေးတော့ဘဲ ပေးအပ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပေသည်။

သံမဏိတုံး တစ်တုံး ရလိုက်ခြင်းမှာ ကောင်းလှပေသည်၊ ဤနည်းဖြင့် သူ၏ အပြာရောင်အဆင့် အူတိုင်မှ စွမ်းအင် သုံးပုံတစ်ပုံကို ချန်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အူတိုင်မှာ သူ့အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်တော့စေကာမူ၊ အခြားစူးစမ်းရှာဖွေသူများအတွက် လိုအပ်လာနိုင်သဖြင့် စွမ်းအင်အချို့ကို အရန်အဖြစ် ချန်ထားခြင်းက ပို၍ သတိရှိရာ ရောက်ပေသည်။

ဗီဒီယိုကို ချိတ်ဆက်လိုက်သည့်အခါ ရွှီရှင်း အနည်းငယ် အားနာစွာဖြင့်

"ငါ တစ်ခုခု ပြန်ပေးဖို့ ရှာထားပါ့မယ်..."

ထိုစဉ် လီဝမ်ရှီးမှာ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အနောက်ရှိ ထိန်းချုပ်ရေးခလုတ်ဘေးတွင် လီယာကျွင်းနှင့် လဲ့ယိုဖန်းတို့မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

အခန်း ၃၈၃ ပြီး။

အခန်း (၃၈၄) - ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် ဗီဇပြောင်းလဲမှု စတင်ခြင်း (၂)

"ရှင်က အသန်မာဆုံးပဲလေ။ ကျွန်မရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ရှင့်ကို ပိုပြီးသန်မာလာအောင် ကျွေးမွေးပြီးတော့၊ ကျွန်မတို့ကို အောင်ပွဲဆီ ဦးဆောင်ခိုင်းဖို့ပဲ။ ဒါကို အားနည်းသူတွေကို အားကြီးသူက ဦးဆောင်တယ်လို့ ခေါ်တယ်လေ"

လီဝမ်ရှီးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

အရင်းအမြစ်အားလုံးကို လူတစ်ယောက်တည်းဆီမှာပဲ စုပုံထားခြင်းက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

သူမကိုယ်တိုင်က ခရမ်းရောင်အဆင့် ချပ်ဝတ်တွေ၊ လက်နက်တွေအပေါ် စိတ်မဝင်စားပေ။

ဒါ့အပြင် သူမက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ရှိသူ မဟုတ်သဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် ဝတ်ဆင်ထားခြင်းက ဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာလျှင်ပင် ရွှီရှင်းက သူမကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းလေးကို တွန့်လိုက်ရင်း "ရှင် အားနာနေတယ်ဆိုရင်လည်း ဘေးကင်းသွားတဲ့အခါ ကျွန်မဆီမှာ အချိန်ပိုပေးပေါ့။ ရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေကို လဲလှယ်လိုက်တာပေါ့၊ ဟိဟိ"

ထိုသို့ပြောလိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။

ရွှီရှင်းမှာ အစပိုင်းတွင် မှင်သက်သွားသော်လည်း နောက်မှ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်မိတော့၏။

အခုဆိုရင် သူဟာ တကယ်ပဲ မိန်းမဆီက ထောက်ပံ့မှုယူနေတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလား။

"ဝမ်ရှီး... ဒါက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပြောသင့်တဲ့ စကားလား။ နည်းနည်းလောက် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နေစမ်းပါဦး"

သူတို့နောက်ကနေ ထိန်းချုပ်ရေးခလုတ်ကို စောင့်ကြည့်နေသော လီယာကျွင်းက မနေနိုင်ဘဲ စနောက်လိုက်ရာ လဲ့ယိုဖန်းကလည်း ခပ်နောက်နောက် အပြုံးမျိုး ပြုံးနေခဲ့သည်။

"ဟိဟိ၊ မိန်းကလေးဖြစ်တာ ဘာဖြစ်လဲ။ မိန်းကလေးတွေကရော ကဲလို့မရဘူးလား"

လီဝမ်ရှီးက ရင်ကိုကော့၍ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ကဲပါ၊ ကဲပါ၊ မနောက်ကြနဲ့တော့။ အခုချိန်မှာ အားလုံး သတိထားဖို့ လိုတယ်..."

ရွှီရှင်းသည် သူရှာဖွေတွေ့ရှိထားသည်များကို တစ်ဖက်ကလူများကို ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် လေသံမှာ တည်ငြိမ်လေးနက်သွားခဲ့သည်။

"နင်တို့အားလုံးမှာ အပင်နှလုံးသား မရှိကြဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် အပင်နှလုံးသားကို အားကိုးလို့မရဘူးဆိုတော့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေကြနဲ့။ ပြီးတော့ တည်နေရာပြောင်းစက် တွေကိုလည်း သေသေချာချာ စောင့်ရှောက်ထားကြ။ အန္တရာယ်ရှိရင် ငါ့ကိုပြော၊ ငါလာကူညီမယ်"

"ရှင့်ဘက်မှာကော ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးလား"

လီဝမ်ရှီးသည် ရွှီရှင်းကို သူမအနားသို့ လာစေချင်ကာမူ သူ၏ ဘေးကင်းရေးကို ပို၍ စိုးရိမ်နေမိသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မြှားပစ်စက်ကြီးရော လျှပ်စစ်ကွန်ရက်နဲ့ အပင်နှလုံးသားရော ငါ့ရဲ့ ခံစစ်က ဒီမှာ အရမ်းသန်မာပါတယ်။ ဒါ့အပြင် လုဖေးအာလည်း ငါ့သစ်ပင်အိမ်မှာ ရှိနေတော့ သူမက ငါ့ကို ကူညီနိုင်လိမ့်မယ်"

"...ဪ"

လီဝမ်ရှီး နှုတ်ခမ်းလေး စူသွားကာ လုဖေးအာကို အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်သွားမိသည်။

အကယ်၍ ထိုစဉ်ကသာ သူမ ရွှီရှင်းဆီကို ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးခဲ့မည်ဆိုလျှင် အခုချိန်မှာ သူနဲ့အတူ ခံစစ်ကို စောင့်နေရမှာ မဟုတ်ပါလား။

နောက်မှ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြန်တော့လည်း ပင်မသစ်ပင်အိမ်ဆိုတာကလည်း သိပ်ပြီး မထူးခြားလှပါဘူးလေ...။

သူမသည် နောက်က လူနှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

'မဟုတ်ဘူး၊ ဝမ်ရှီး... နင် ဒီလို မတွေးသင့်ဘူး။ အခု နင်ဟာ ဒီလူနှစ်ယောက်အတွက် တာဝန်ယူရမယ့်သူလေ'

"အင်း၊ နားလည်ပါပြီ၊ ရှင်..."

လီဝမ်ရှီး စကားပင် မဆုံးလိုက်ပါ၊ နာရီမှ ထုတ်လွှင့်နေသော ဗာချူရယ် မျက်နှာပြင်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

သူမ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်လေးဟလျက် စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့ပြီးမှ မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ် ခတ်ရင်း "ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာလဲ။ လိုင်းမရှိတော့တာလား"

သူမ နာရီကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်ကြည့်သော်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပုံရိပ်ပေါ်မလာတော့ဘဲ လုံးဝ တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့ပေ။

သူမ အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်သော်လည်း ထူးခြားမှုကို မတွေ့ရသဖြင့် ဘေးက လူနှစ်ဦးကို လှည့်မေးလိုက်သည်။

"နင်တို့ ထူးထူးဆန်းဆန်း တစ်ခုခု တွေ့လား"

နှစ်ဦးစလုံးက ခေါင်းခါပြကြသည်။

သူတို့သည် ထိန်းချုပ်ရေးခလုတ်မှတစ်ဆင့် သစ်ပင်အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရပေ။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ..."

လီဝမ်ရှီး သစ်ပင်အိမ် မော်နီတာဆီသို့ သွားကာ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်၏။

နာရီက အလုပ်မလုပ်လျှင် မော်နီတာကနေတစ်ဆင့် အားလုံးဆီမှာ အလားတူ ပြဿနာ ဖြစ်နေသလားဟု မေးမြန်းရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်းပင်။

သို့သော် မော်နီတာ ပွင့်လာစေကာမူ ဒေသတွင်းချန်နယ်ရှိ နယ်မြေ ၁၈၈ က ရှင်ကျန်သူများ၏ စကားဝိုင်းမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်မိနစ်ကအတိုင်း ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး၊ ထိုအချိန်မှစ၍ မည်သူမျှ စကားမပြောကြတော့ပါပေ။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

လီဝမ်ရှီး တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အားလုံး ဘယ်ရောက်ကုန်ကြတာလဲ။

သူမ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း

[သစ်ပင်အိမ်သည် အမည်မသိ စွမ်းအားတစ်ခု၏ သက်ရောက်မှုကို ခံနေရသဖြင့်၊ ဆက်သွယ်ရေး စွမ်းဆောင်ရည် အချို့ လောလောဆယ်တွင် အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပါ။]

"ဘာပြောတယ်"

လီဝမ်ရှီး အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သူမသည် ရွှီရှင်းထံသို့ သီးသန့်မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ရန်၊ ဖုန်းခေါ်ရန်နှင့် ဗီဒီယို ပို့ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ဆက်သွယ်ရေး စွမ်းဆောင်ရည် အချို့ အသုံးပြု၍ မရနိုင်ကြောင်းသာ အကြောင်းပြန်ချက် ရရှိခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဝမ်ရှီး"

သူမ၏ ထိတ်လန့်မှုကို မြင်သောအခါ လီယာကျွင်းက အနားသို့ လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်၏။

"ယာကျွင်း... ငါ့သစ်ပင်အိမ်က တခြားဘယ်သူနဲ့မှ ဆက်သွယ်လို့ မရတော့ဘူး..."

လီဝမ်ရှီး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒါဟာ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

အရင်က ဂူအတွင်း စူးစမ်းချိန်မှာတောင် ပြင်ပနှင့် အမြဲ ဆက်သွယ်၍ ရခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"တခြားသူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ မရတော့ဘူး ဟုတ်လား"

လီယာကျွင်းနှင့် လဲ့ယိုဖန်းတို့ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြလေတော့၏။

...

ရွှီရှင်းသည် သူ၏ နာရီကို ပွတ်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။

ဆက်သွယ်ရေး စွမ်းဆောင်ရည် အချို့ အသုံးပြု၍ မရတော့ဘူး ဟုတ်လား။ အချို့ပဲလား။

သူသည် လူတိုင်းထံသို့ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ကြည့်ရာ၊ လူနှစ်ဦးတည်းကသာ သူ၏ မက်ဆေ့ခ်ျကို လက်ခံရရှိနိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်းတို့မှာ မာဟုန်ဝေနှင့် လုဖေးအာတို့ ဖြစ်ကြသည်။

တကယ်တမ်းတွင် လုဖေးအာမှာ သူမ၏ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်မှတစ်ဆင့် နယ်မြေ ၁၈၈ ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျကိုသာ လက်ခံရရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ နာရီမှာတော့ နယ်မြေ ၁၈၇ ရှိ သစ်ပင်အိမ်နှင့် ချည်နှောင်ထားဆဲပင်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ငါ့အကူအညီ လိုလို့လား။ ငါ့ရဲ့ အားနည်းတဲ့ အချိန် ကုန်သွားပြီ၊ မင်းတို့ကို ငါ ကူညီနိုင်ပါတယ်" ဟု မာဟုန်ဝေက ပြန်စာပို့လာသည်။

အားနည်းတဲ့ အချိန် ကုန်သွားပြီလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။

ရွှီရှင်းသည် အခြေအနေကို သူ့အား ရှင်းပြလိုက်ပြီး၊ အထူးသတိထားရန် သတိပေးလိုက်သည်။

ပင်မသစ်ပင်အိမ်နှင့် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် အချင်းချင်းသာ ဆက်သွယ်နိုင်ခြင်းက ရွှီရှင်း၏ အစောပိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ပို၍ အားကောင်းစေခဲ့သည်။

သို့သော် လောလောဆယ်တွင်တော့ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်စရာ မရှိသေးဟု သူ ထင်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကြားတွင် နေရာကူးပြောင်းရေးတံခါးများ ရှိနေသေးသဖြင့် တစ်ခုခုဖြစ်လာပါက ထိုတံခါးများမှတစ်ဆင့် သတင်းအချက်အလက်များကို အမြန် ပေးပို့နိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

အခြားသူများမှာလည်း တစ်ဦးချင်းစီက စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ကြသလို တစ်ဦး၏ တည်နေရာကို တစ်ဦးက သိထားကြသဖြင့် သူ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါပေ။

ခေတ္တမျှ စိတ်အေးသွားသဖြင့် သူသည် ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာ အစုံကို စတင်လုပ်တော့သည်။

ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ် အစုံအလင်မှာ အစိတ်အပိုင်း လေးခု ပါဝင်ပြီး ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိတုံး လေးတုံး လိုအပ်ပေသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် တစ်တုံး ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်ရာ နောက်ထပ် သုံးတုံး လိုအပ်သည်။

ရွှီရှင်းသည် လဲ့ယိုဖန်း၏ အူတိုင်မှ စွမ်းအားကို တစ်ကြိမ်သုံးလိုက်သလို အပြာရောင်အဆင့် သစ်ပင်အိမ်အူတိုင်မှ စွမ်းအားကို နှစ်ကြိမ် အသုံးပြုကာ အပြာရောင် သံမဏိတုံး သုံးတုံးကို ခရမ်းရောင်အဆင့်သို့ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားပါသည့် အပြာရောင် အူတိုင်ကိုတော့ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ထားလိုက်၏။

အခန်း ၃၈၄ ပြီး။