အခန်း (၂၄၉၁-၂၄၉၂)

အပိုင်း(၂၄၉၁)

"ဟူး... ဟား... ဟူး... ဟား..."

ဝေ့ဝူယင်သည် အဆုတ်များ၏ တည်ရှိမှုနှင့် အသက်ရှူနိုင်စွမ်းကို ချဲ့ထွင်ကာ အတည်ပြုရင်း တတ်နိုင်သမျှ အောက်ဆီဂျင်များကို စုပ်ယူရန် ဆက်တိုက် အသက်ရှူသွင်းနေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ဗလာ တည်ရှိမှုကို ခံစားနေသည်။ ဘာမှ မရှိ။ နတ္ထိ...။ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် အားလုံး ကင်းမဲ့နေသည်။

‘ငါက ဘယ်သူလဲ...’

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသည်းသန် ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်သည်။

'ငါက ဂျိုးငှက်နီ မြို့ က ဝေ့ဝူယင် ပဲ... ငါက အန်နီမာ ဝါးမြိုသူ တစ်ယောက်ရဲ့ သွေးသားဆက်ခံသူ... ငါက အမွေခံ အပြစ်သား... ငါက အင်ပီရီယန် ကောင်းချီးခံ... ငါက အစစ်အမှန် ဟင်းလင်းပြင် နဂါး တစ်ကောင်... ငါက ဗဟုသုတနဲ့ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အာကာရှစ် သစ်ပင် တစ်ပင်... ငါက ကမ္ဘာဦး ထာဝရ ဖန်တီးရှင်... ငါက အဆုံးသတ်ရဲ့ ရှောင်လွှဲမရတဲ့ ဆေဘာ ပဲ... ငါက ကြယ်တာရာ ပါရဂွန်ပဲ...'

"ငါဟာ ငါပဲ..."

ရုတ်တရက် အရာအားလုံးသည် တစ်ခဏအတွင်း၌ ပြည့်စုံထင်ရှားလာခဲ့သည်။ ကြီးမားလှသော စိတ်ဆန္ဒနှင့် ဝိညာဉ်တို့ဖြင့် အတင်းအကြပ် ဖွင့်ဟထားရသော ဝေ့ဝူယင်၏ မျက်လုံးများသည် သူ၏ ပထမဆုံး မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်လေ့လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် လှဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်၊ ခြေထောက်များနှင့် ညာဘက်လက်မောင်းတို့ပေါ်တွင် လေးလံမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အောက်ဘက်ရှိ မာကျောသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကြောင့် သူ၏ ကျောပြင်က အထက်သို့ ခုံးတက်နေ၏။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။

'ကောင်းကင်ကြီးက... အဲဒါက...'

ဝေ့ဝူယင်၏ နှလုံးသားသည် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရသည်။ တိမ်တိုက်များက ရွှေရောင်လွှမ်းနေချိန်တွင် ကောင်းကင်ကြီးမှာမူ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ယိုဖိတ်ကျလာသော သွေးများကဲ့သို့ နီရဲနေခဲ့သည်။ ကောင်းကင် ဂြိုဟ်များ၏ ဖြစ်ပေါ်ပြောင်းလဲမှုများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ နားလည်မှုများအပေါ် အခြေခံရလျှင် ဤကမ္ဘာလောက၏ နေကြယ်မှာ နီရဲနေနိုင်ချေ အလွန်များပြားလှသည်။ ဤကမ္ဘာလောက၏ နေကြယ်ကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သောအခါ၊ ၎င်းသည် အနန္တ ကုန်းမြေတိုက်ကြီး ၏ မူလကြယ်နှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားစွာဖြင့် အနောက်ဘက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။

ဤကောင်းကင်ဂြိုဟ် အစီအစဉ်သည် ပြောင်းပြန်လည်ပတ်ခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဤဂြိုဟ်တွင် တက်ကြွသော လောဝိညာဉ် တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ဤသည်မှာ ရှေးကျပြီး စည်ပင်ဝပြောသော ထူးကဲသည့် ကမ္ဘာလောကတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤဂြိုဟ်က ဘယ်မှာနည်း။ ဤကမ္ဘာလောကက ဘယ်မှာနည်း။ သူကရော ဘယ်မှာနည်း။

ဝေ့ဝူယင် ကိုယ်လုံးကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် လေးလံမှုတစ်ခုဖြင့် လှဲလျောင်းနေရသည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အလောင်းများ အောက်တွင် ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ အောက်ဘက်တွင်လည်း အလောင်းများ ပို၍ ရှိနေနိုင်ချေ ရှိသည်။ ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက်များ၊ ခေါင်းများ၊ အပြင်သို့ ထွက်ကျနေသော ကလီစာများ၏ သွေးသံရဲရဲ မြင်ကွင်းများ၊ ကြေမွနေသော အရိုးများနှင့် သံချပ်ကာ၊ လက်နက်၊ ဒိုင်းလွှားတို့၏ ကျိုးပဲ့နေသော အပိုင်းအစများသည် သူ၏ အနီးကပ် မြင်ကွင်းကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။

ပြင်းပြင်းထန်ထန် အာရုံစူးစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အလောင်းများအားလုံးမှာ လူသားပုံသဏ္ဍာန်များ ဖြစ်နေကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ အင်အားအနည်းငယ်ကို စုစည်းကာ အလောင်းများကို သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သူသည် သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံးသော ခွန်အားကို ထုတ်သုံးရင်း တိုးတိတ်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ အပေါ်တွင် ဖိကျနေသော အလောင်းကိုမူ ဖယ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူ အားနည်းနေခဲ့သည်။

အလွန်အမင်း အားနည်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ပိုမိုကြီးမားသော ခွန်အားများ ရရှိစေရန် သူ၏ မွေးရာပါ စွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်ရင်း၊ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို အလိုအလျောက် ရယူသုံးစွဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အချည်းနှီးသာဖြစ်ပြီး သူ ကျရှုံးသွားခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများက စတင် လွှမ်းခြုံလာခဲ့တော့သည်။

'အိုရီယာနာ... ဘုရင်... ခရာတို... ဧဒင်... မင်းတို့ အဲဒီမှာ ရှိကြလား... ဒြပ်စင်... ဖီဆန်လေး... ပိုင်ရှု... ကောင်းကင်စစ်ဝိညာဉ်...'

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖန်တီးနိုင်ခြင်း မရှိသလို၊ မည်သည့် ဝိညာဉ်အာရုံ ကိုမျှလည်း အသုံးပြုနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

'ကောင်းကင်ဘုံ နတ်မျက်လုံးတွေ... လာစမ်းပါ...'

ဝေ့ဝူယင်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ကောင်းကင်ဘုံ နတ်မျက်လုံးများ ကို အသက်သွင်းရန်သာမက၊ ထူထဲသော သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လေးလံသော အလောင်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားရင်း ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။ လည်ချောင်းကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက် ညည်းညူနေသော်လည်း၊ ဤအလောင်းပုံကြားမှ သူ့ကိုယ်သူ ရုန်းထွက်နိုင်ရန် မှန်ကန်သော ခွန်အား သို့မဟုတ် အနေအထားကို သူ မစုစည်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ဝေ့ဝူယင်သည် နိုးလာချိန်က ရှိနေသော သူ၏ နည်းပါးလှသည့် ခွန်အားများ ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ အရှုံးမပေးခဲ့ပေ။ သူ၏ အားထုတ်မှုများကို ပြန်လည် စုစည်းကာ နည်းဗျူဟာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိရင်း အလောင်းနှင့် သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို စောင့်ကြည့်လေ့လာလိုက်၏။ ၎င်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ထူးဆန်းသော အနေအထားတွင် ရောက်နေသောကြောင့် သေချာစွာ မတင်ရန် သို့မဟုတ် တွန်းဖယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

'ပိုပြီး ဉာဏ်သုံးစမ်း...'

သူ၏ အောက်ဘက်ရှိ အလောင်း၏ တည်ငြိမ်မှုကို သူ စိတ်ရှည်စွာဖြင့် စမ်းသပ်ခံစားကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သိပ်မတည်ငြိမ်လှပေ။ အမှန်တကယ်တော့ အတော်လေး ယိမ်းယိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အလောင်းပုံပေါ်တွင် ရောက်နေနိုင်ချေ ရှိသောကြောင့်၊ သူ၏ အောက်ဘက်တွင် ဘယ် သို့မဟုတ် ညာ မည်သည့်ဘက်က ခုခံမှု အနည်းဆုံးလဲဆိုသည်ကို သိရန် သူ၏ တင်ပါးကို ရွှေ့ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

'ညာဘက်...'

၎င်းကို သိလိုက်ရသောအခါ ခွန်အားများ စုစည်းရန် တည်ငြိမ်သော အသက်ရှူမှုဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ပြင်ဆင်ရင်း၊ သူ၏ ကိုယ်လုံးကို တဖြည်းဖြည်း လှုပ်ရှားစပြုလိုက်သည်။ ညာဘက်သို့ ရမ်းလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ်သော လွတ်လပ်မှု ရရှိသွားချိန်တွင်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ တွန်းချရန် အရှိန်နှင့် အလေးချိန်ကို အားကိုးကာ ပြင်းထန်သော လှည့်ပတ်မှုဖြင့် သူ့အပေါ်ရှိ အလောင်းကို ဘယ်ဘက်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။ ၎င်းက လျှောကျသွားပြီးနောက် အောက်ခြေသို့ လိမ့်ကျသွားတော့သည်။

အသားများ၊ သတ္တုများနှင့် အောက်ခြေမြေပြင်တို့ အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်မိသော အသံများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အလောင်းပုံပေါ်မှ လျှောမကျသွားမီ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှဲလျောင်းနေသော အနေအထားသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကာ ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ အနေအထားကို ပြန်လည် ထိန်းကျောင်းလိုက်၏။ ထိုသေးငယ်သော အားထုတ်မှုလေးက မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပြင်းထန်လှသည်။

“အ... ဖေ..."

အသံတစ်သံက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"အိုရီယန်နာ..."

ဝေ့ဝူယင်၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသံနှင့် မတူတော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲမှ အသံကို သူ မှတ်မိနေခဲ့သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ဝိညာဉ်များထဲမှ တစ်ခုတည်းကသာ သူ့ကို ထိုသို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိသည်။ ယင်းမှာ အိုရီယန်နာ ပင် ဖြစ်၏။ ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခု စတင် ပုံဖော်လာနိုင်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမဆို ခိုင်မာလာစေရန် မျှော်လင့်ရင်း၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက် အော်ဟစ်ကာ ထိုအသံကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားလိုက်သောအခါ ရွှင်လန်းမှုက သူ၏ နှလုံးသားကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

'ကလန့်...'

"ဘုရင်..."

ဝေ့ဝူယင်သည် ၎င်းတို့ကို နံရံတစ်ခု၏ တစ်ဖက်မှ အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ မသဲကွဲသော်လည်း ထင်ရှားစွာ ကြားနေရသည်။ သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊ သူတို့၏ ပုံရိပ်များ၊ သူတို့၏ တည်ရှိမှုနှင့် သူတို့က သူ့အတွက် မည်မျှ အဓိပ္ပါယ်ရှိကြောင်းတို့ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ပိုမို ခိုင်မာသော ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှည့်ကွက် အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုလိုက်၏။ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ၎င်းက စတင် အလုပ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့... ဒီမှာ ရှိတယ်..."

ဧဒင် ၏ အသံက ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဂါး..."

မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုနှင့် ဆန္ဒတို့ ရောယှက်နေသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းက ကမ္ဘာလောကကြီးကို သူ၏ အလိုဆန္ဒအောက်တွင် ဒူးထောက်သွားစေရန် အတင်းအကြပ် ဖိအားပေးခဲ့ပြီး၊ အချိန်၊ အာကာသ နှင့် အမှန်တရားဟူသော သဘောတရားများကိုပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဝေ့ဝူယင်၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးသားက ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်လာပြီး၊ စိတ်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် မြည်လာကာ ၎င်းတို့၏ တည်ရှိမှုကို စူးရှစွာ ခံစားသိရှိလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ကြယ်တာရာ သံသရာ အတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့် ဖီဆန်ပေါက်စ ၏ နွေးထွေးမှုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ စီးဆင်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းက အေးစက်ပြီး စွဲကျန်နေသော သေခြင်းတရား၏ အရိပ်အယောင်များကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်၏။

“ကလန့်...”

ဒြပ်စင်ကလည်း ညင်သာစွာ အသံပေးလိုက်သည်။

ဝေ့ဝူယင်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ယခုတွင် သူ အထီးမကျန်တော့လေပြီ။

***

အပိုင်း(၂၄၉၂)

ဝေ့ဝူယင် ဘေးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ အနီးအနားရှိ အလောင်းတစ်ခု၏ ရင်ဘတ်တွင် စိုက်ဝင်နေသော ပဲ့ရွဲ့နေသည့် ဆေဘာ တစ်လက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားရုန်းကန်လိုက်ခြင်းဖြင့်၊ သူသည် လက်ကိုင်ရိုးကို လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ ညည်းညူသံ အနည်းငယ်နှင့်အတူ အားပါးတရ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ဆေဘာ ကျွတ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအားထုတ်မှုကြောင့် သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရတော့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းကို ဆွဲထုတ်ပြီးနောက် သူ ဟန်ချက်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အလောင်းပုံပေါ်မှ အချိုးမကျစွာ လိမ့်ကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏။ ထိုအခါ နားထင် ပွင့်ထွက်နေသော တောင့်တင်းသည့် အလောင်းတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာကို လာမှန်လေသည်။ ထိုအလောင်းတွင် မျက်လုံးတစ်ဖက် မရှိတော့ဘဲ၊ အခြားတစ်ဖက်မှာလည်း မျက်လုံးအိမ်ထဲမှ ထွက်ကျနေကာ အသားမျှင်ပါးပါးလေးဖြင့် တွဲလောင်းကျနေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာသည်လည်း ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မှု၊ နောင်တရမှုတို့ဖြင့် ပုံပျက်နေခဲ့၏။

"မိသားစုတွေ အတူတူ ပြန်ဆုံပြီဟေ့... ရေး... ရေး... ရေး..."

အိုရီ ၏ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ခေါင်းပြတ်ကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းရှိနေသော်လည်း၊ ထိုအသံက ဝေ့ဝူယင် ၏ နှုတ်ခမ်းများနှင့် နှလုံးသားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြုံးသွားစေခဲ့သည်။

"ကလန့်..."

"ငရဲ ကတောင် ငါတို့ကို ခွဲမထားနိုင်ဘူး..."

ဧဒင်က ရှားရှားပါးပါး ပြသလေ့ရှိသည့် ကောက်ကျစ်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော လေသံဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ ဒုတိယ ကပ်ဘေး ကပင် သူတို့ကို ခွဲခွာသွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ထိုစကားများသည် အမှန်တကယ် မှန်ကန်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ တည်ရှိမှုများသည် သာမန် အခြေအနေများထက် များစွာ ကျော်လွန်သော အဆင့်တစ်ခုတွင် အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်နေကြသည်။

"ကလန့်..."

ဘုရင် က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ..."

ခရာတို က မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး..."

အသံများကို ကြားနေရသော်လည်း သူတို့၏ စွမ်းအားကို ဝေ့ဝူယင် မခံစားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့၏ မည်သည့်စွမ်းအားကိုမျှ မခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလေးဘဝကတည်းက ကျင့်ကြံလာခဲ့သော သူ၏ မွေးရာပါ စွမ်းအင်များကို သော်လည်းကောင်း၊ ၎င်းတို့၏ အရိပ်အယောင်ကို သော်လည်းကောင်း မခံစားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ခြေလှမ်းများ ယိမ်းယိုင်နေသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့၏။

"ဒါက ငါ့ခြေထောက်တွေလား..."

ဝေ့ဝူယင် သူ၏ ခြေထောက်များနှင့် ၎င်းတို့ကို ဖုံးအုပ်ထားသော သံမဏိ ခြေသလုံးကာများနှင့် ဘွတ်ဖိနပ်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မှတ်မိနေသည်ထက် ပို၍ ပိန်သွယ်နေခဲ့သည်။ ခြေထောက်များမှာ သူ၏ အရပ်အမောင်းနှင့် တူညီသော်လည်း သိသိသာသာ ပို၍ သေးသွယ်နေ၏။

သူ လက်များကို ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ဆစ်များပါဝင်သည့် လက်အိတ်အမည်းများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သံမဏိ လက်မောင်းကာ တစ်စုံကိုလည်း ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့ကိုယ်သူ ဆက်လက် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရင်အုပ်ကာ သံချပ်ကာတစ်ခုနှင့်အတူ ပခုံးကာ များလည်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့ အားလုံးသည် တူညီသော သတ္တုတစ်ခုတည်းမှ ဖန်တီးထားပုံရသည်။

ထိုပစ္စည်းကို သူ မခွဲခြားနိုင်သော်လည်း၊ ယင်းက ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု အပြည့်ရှိသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ကံဆိုးစွာပင် သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံ နတ်မျက်လုံးများ မရှိသဖြင့် ပို၍ တိကျစွာ မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ နားများက ထောင်သွားပြီး နှာခေါင်းကလည်း အနံ့ခံလိုက်သည်။ အသံများက သိသိသာသာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့၏။ ထိုအသံများထဲမှ တစ်ခုမှာ ခြေသံများပင် ဖြစ်သည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအခါ မြင်လိုက်ရသည့် အရာကြောင့် သူ၏ မျက်ဆန်များ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ဗွက်ထနေသော မြေကြီးကို နင်းခြေလာသည့် သံမဏိ ဘွတ်ဖိနပ်များ၏ ဆူညံသံများက ရင်ဘတ်ကို လာမှန်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ယင်းက အာရုံကြောများကို တင်းမာစေပြီး ဝိညာဉ်ကို နိုးကြားလာစေရန် လှုံ့ဆော်ပေးနေခဲ့၏။ ဝေ့ဝူယင်၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာသော ပထမဆုံး စူးရှသည့် အသံများမှာ ကြမ်းတမ်းသော အသက်ရှူသံများ၊ လည်ချောင်းသံများဖြင့် အားယူသံများနှင့် သံချပ်ကာများ အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်သံများပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအရာမှာ မြင်ရသည်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး စုတ်ပြတ်နေသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရပ်မောင်းကောင်းကောင်းနှင့် ကြွက်သားအပြည့်ရှိသော စစ်သည်တော် တစ်ဦးက ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ညာဘက် လက်ဖျံမှာ ပြတ်တောက်နေပြီး သွေးခြောက်များဖြင့် ရဲရဲနီနေသော ပတ်တီးစများဖြင့် ကမန်းကတန်း ပတ်ထားခဲ့သည်။ ဘယ်ဘက်လက်တွင်မူ သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေသော စစ်ပုဆိန် တစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ ၎င်း၏ ဓားသွားတစ်လျှောက်တွင် အရိုးအပိုင်းအစများနှင့် စုတ်ပြဲနေသော အသားစများက ချိတ်တွယ်နေခဲ့၏။

ဤ အရပ်မောင်းကောင်းကောင်း ပုံသဏ္ဍာန်သည် သာမန် လူတစ်ယောက်၏ အရပ်အမောင်းကို အလွယ်တကူ လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည်။ သူ၏ မျက်နှာကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သံခမောက်ကြီးအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားပြီး၊ ပြင်းထန်ကာ တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။

သို့သော် ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တည်ရှိမှုကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့နေသောအရာမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် ကြောက်ရွံ့မှုသာ ဖြစ်သည်။ သေဆုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ရှောင်လွှဲ၍မရသော ကံကြမ္မာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုတောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများသည် မဆုတ်မနစ်သော သွေးဆာမှုများကို ဖော်ပြနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အသည်းအသန် အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်ကိုသာ ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

သူ၏ အနောက်တွင်တော့ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော လေးဦးက လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများက ညင်သာပြီး အတိုင်းအတာကျလှသည်။ ခွန်အားများကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ခြေလှမ်းတိုင်းကို အကောင်းဆုံး အသုံးချနိုင်ရန် အသက်ရှူတိုင်းကို ထိန်းချုပ်ထားကြ၏။ ဤသူများသည် အမဲလိုက်ရန်အတွက် သွေးထွက်သံယို လေ့ကျင့်ထားသော အထက်တန်းစား စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြသည်။ နှစ်ဦးက ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ တစ်ဦးက လှံကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ နောက်ဆုံးတစ်ဦးကမူ မြားတပ်ထားပြီး အသင့်ဖြစ်နေသော လေးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ထိုအသည်းအသန် ဖြစ်နေသော ပုံသဏ္ဍာန်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လာသောအခါ ဝေ့ဝူယင်၏ နှလုံးမှာ တစ်ခဏစာမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူက အမှန်တကယ် ဘယ်သူနည်း.

ဝေ့ဝူယင်သည် ကလေးဘဝကတည်းက ကိုယ်ခံပညာရပ်များကို လေ့ကျင့်သင်ကြားခဲ့ရသည်။ သူသည် မတ်တတ် သေချာ မရပ်နိုင်မီကတည်းက သတ်ဖြတ်ရန် သင်ကြားခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်ခြင်းအတွက် မူလ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်များမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ဆန္ဒကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်သည် ချက်ချင်းပင် ဟန်ချက်ညီသွားခဲ့သည်။ သိမ်မွေ့သော အသက်ရှူနှုန်း ထိန်းညှိမှု တစ်ခု၊ ကြွက်သားများ တင်းမာလာမှု တစ်ခုနှင့်အတူ ဆေဘာ ပေါ်ရှိ သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားခဲ့ပြီး၊ ဝိညာဉ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော ပြင်းထန်သည့် ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို နှိုးဆွလိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများ၏ မှတ်ဉာဏ်များသည် အမာရွတ်ဟောင်းများကဲ့သို့ ရှင်းလင်းစွာ လျှံတက်လာခဲ့၏။ ဤသည်မှာ သူ၏ ဒုတိယ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

ဝေ့ဝူယင် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ခြေနှစ်ဖက်စလုံးက မာကျောသော မြေကြီးကို ကန်ထွက်လိုက်ပြီး ဒူးများကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်ကာ တစ်ပေခန့်မျှသာ ရှိသော နေရာလွတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။ အချို့သူများအတွက် သုံးဆယ့်ခြောက်လက်မဆိုသည်မှာ ပြောပလောက်စရာ မရှိဟု ထင်ရသော်လည်း၊ လေထဲတွင် ခုန်နေစဉ်မှာပင် သူက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ဒူးများကို ပိုမို ကွေးညွတ်နိုင်ရန် အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းကို သိမ်းဆည်းရန် သူ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

သံချပ်ကာဝတ်၏ ဝင်တိုက်မှုက အလျှော့ပေးမည့်ဟန် မပေါ်ပေ။ တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးနှစ်လုံးသည် ဖယ်ရှားပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော ပစ်မှတ်တစ်ခုအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေခဲ့သည်။ ဝေ့ဝူယင် သည် သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို နိမ့်ဆင်းပြီး ဟန်ချက်ညီစေကာ၊ ခိုင်မာသော ခြေကုပ်ဖြင့် မြေကြီးကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ရန် ခြေထောက်များကို သိမ်မွေ့စွာ လှည့်လိုက်၏။

စကားလုံး လေးလုံးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပီပြင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

'ကြောက်ရွံ့မှု.... ဘယ်ဘက်.... ဆုပ်ကိုင်မှု.... လည်ပင်း....'

ဤအပိုင်းအစများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ တိုက်ပွဲက စတင်လာခဲ့သည်။

သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသူသည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အရှိန်တင်ကာ သုံးပေအကွာအထိ ကပ်လာခဲ့သည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်သွယ်ပြီး ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ ရနေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ သံချေးတက်နေသော မပြည့်စုံသည့် သံချပ်ကာက ကာကွယ်မှု အနည်းငယ်ကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် သံခမောက် မပါသော သူ၏ ဗလာကျင်းနေသည့် ခေါင်းအတွက် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှ၏။

ပိုးမွှားတစ်ကောင်ကို ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာဖြင့် ထိုအရပ်ရှည်ရှည် ပုံသဏ္ဍာန်က ပုဆိန်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းနှင့် အောက်ပိုင်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ ပြင်းထန်သော ခုတ်ချက်တစ်ခုကို ချိန်ရွယ်လိုက်၏။ သွေးများ တစ်စက်စက် ကျနေဆဲဖြစ်သော ဓားသွားက လတ်ဆတ်သော သွေးထွက်သံယိုမှုကို ဖန်တီးပေးမည်ဟု ကတိပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

"မြား...."

ဝေ့ဝူယင်က စစ်သည်တော်၏ ညာဘက်သို့ အနည်းငယ် အကြည့်လွှဲကာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တွေဝေသွားမှု တစ်ခဏက သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ရပ်တန့်ရန် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ အရှိန်က သူ့ကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့နေပြီ ဖြစ်သည်။ လျင်မြန်စွာ အလိုက်သင့် ပြောင်းလဲလိုက်ရင်း သူ၏ ခုတ်ချက်ကို ပိုမို ကျယ်ပြန့်သွားစေခဲ့၏။ ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်ရန် သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ ရှောင်တိမ်းရန် နေရာလွတ် ရယူရန်အတွက်ပါ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ထက် ပိုမိုများပြားသော ခွန်အားနှင့် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော လမ်းကြောင်းကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝှစ်...

လေးလံသော အသွားက လေထုကို ခုတ်ပိုင်းသွားခဲ့သည်။ ဝေ့ဝူယင်က ရှေ့သို့ ခုန်တက်သွားပြီး တစ်ပေအကွာအထိ ကပ်သွားခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျင်သော လှည့်စားမှုတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းက လွန်ကဲစွာ ခုတ်ပိုင်းလာသော ပုဆိန်ကို ခိုင်မာစွာ ခုခံလိုက်၏။ ထို့နောက် လက်နက်၏ အရှိန်ကို သူ၏ အားသာချက် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်က မြေကြီးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ကန်ထွက်လိုက်သည်။ တည်ငြိမ်မှုမှသည် ခုန်ပျံခြင်းသို့ ကူးပြောင်းသွားပြီး၊ အရွယ်အစားနှင့် သံချပ်ကာ၏ ယုတ္တိဗေဒကို ဖီဆန်လိုက်၏။

သံခမောက်၏ အောက်ခြေစွန်းကို လက်ချောင်း သုံးချောင်းဖြင့် ဖိချလိုက်ရင်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အထက်သို့ ပင့်တင်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်သော သာယာညင်သာသည့် သွက်လက်မှုဖြင့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော စစ်သည်တော်၏ အပေါ်သို့ တက်ခွလိုက်၏။

သံချပ်ကာဝတ် ပုံသဏ္ဍာန်က ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဟန်ချက်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အကြည့်များထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အချိန်မီ တုံ့ပြန်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ဝေ့ဝူယင်သည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ဆေဘာ၏ ပဲ့ရွဲ့နေသော ဓားသွားကို လည်ပင်း၌ ပေါ်လာသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် ကွက်လပ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ဖွတ်....

ပူနွေးသော သွေးများက အပြင်သို့ ပန်းထွက်လာပြီး သံချပ်ကာနှင့် သံခမောက်ကြားရှိ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် စီးကျလာခဲ့သည်။

ဘိုင်း....

လူ့ဘီလူးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘေးဘက်သို့ ယိမ်နဲ့ကာ လဲကျသွားလေတော့သည်။ ဝေ့ဝူယင် မပေါ့ဆရဲပဲ ဆဘာကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ အသားများကို ခုတ်ပိုင်းပြီး၊ အရိုးများကို ချိုးဖဲ့ကာ၊ သွေးလွှတ်ကြောများကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။ သွေးများက မြေပြင်ကို ချောင်းစီး သွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက်... ဝေ့ဝူယင်က ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။ သူ၏ လက်နက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော ပုံသဏ္ဍာန် လေးခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ လျှင်မြန်မှုကို ကြည့်ကာ သူတို့သည် တုန်လှုပ်ကာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ကြသည်။

ရှေ့သို့ ခုန်တက်ခြင်း၊ ကာကွယ်ရန် အရှိန်ကို အသုံးချခြင်း၊ အပေါ်သို့ တက်ခွခြင်း၊ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း စသည့် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိကျမှုနှင့် ကြမ်းတမ်းသော ထိရောက်မှုတို့၏ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေသော သူ၏ ဆေဘာ က မြေကြီးပေါ်သို့ တစ်စက်စက် ကျနေခဲ့၏။ နီရဲသော သွေးစက်များက သေခြင်းတရား၏ လမ်းကြောင်းကို မှတ်သားနေသကဲ့သို့ပင်။ နှုတ်မှ မဖွင့်ဟထားသော အကြမ်းဖက်မှုအတွက် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုက သူ၏ ပတ်လည်တွင် ထူထပ်စွာ လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။

လိုက်လံဖမ်းဆီးသူ လေးဦး၏ သွေးခုန်နှုန်းများ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ ဤသူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းတွင် အတွေ့အကြုံမရှိသူ တစ်ဦး မဟုတ်ပေ၊ သာမန် စစ်သည်တော် တစ်ဦးလည်း မဟုတ်ပေ။ ဤသူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ နိမိတ်ပုံရိပ် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကရုဏာကင်းမဲ့သော ပဋိပက္ခများအတွင်း ပုံသွင်းခံထားရသည့် သားရဲတစ်ကောင်ပင်။

***