အခန်း (၆၁-၆၃)

အခန်း ၆၁ - မြစ်အတွင်းမှ အသိဉာဏ် ရရှိခြင်း

အရုဏ်ဦးအလင်းရောင် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ မြစ်ပြင်ပေါ်တွင် လှေအနည်းငယ် စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ကျောက်ဖေးသည် မြစ်ကမ်းဘေးတစ်လျှောက် မီတာတစ်ရာကျော်ခန့် လမ်းလျှောက်သွားပြီးနောက် မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်လေသည်။

ကမ်းခြေမှ ရေထဲသို့ ထိုးထွက်နေသော ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ထိုကျောက်ဆောင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ဆယ်ပေခန့်ကျယ်ဝန်းသော နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိသည်။

ဤနေရာလေးကို သူ၏ ကိုယ်ပွား မြစ်အောက်ပိုင်းသို့ စုန်ဆင်းသွားစဉ်က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် ကျောက်ဆောင်များ၏ နောက်ကွယ်သို့ ကူးခတ်သွားပြီး ရေထဲတွင် ကိုယ်ကိုမြှုပ်ကာ အသက်ရှူရန်အတွက် ဦးခေါင်းတစ်ဝက်ခန့်ကိုသာ ရေပေါ်တွင် ဖော်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် စိတ်အာရုံများကို စုစည်းကာ ရေထဲတွင် နှလုံးသားငါးခု ကောင်းကင်မျက်နှာမူ တရားထိုင်သည့် ပုံစံကို ဖြည်းညှင်းစွာ ယူလိုက်သည်။

အေးမြသော ရေဓာတ်သည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသော ထူးခြားဆန်းပြားသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

သူသည် ကျယ်ပြောလှသော အပြာရောင် ဂလက်ဆီကြီးထဲတွင် ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ထိုအပြာရောင် အလင်းစက်လေးများသည် သက်ရှိများကဲ့သို့ပင် သူထံသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

၎င်းတို့သည် သူ၏ ချွေးပေါက်များမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး သွေးကြောများ ၊ ချီလှည့်ပတ်မှုတို့နှင့်အတူ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။

ဤသံသရာသည် အဆုံးမရှိ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပွားများကို ဆက်တိုက်ဆင့်ခေါ်နေပြီး ထိုကိုယ်ပွားများသည်လည်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထွက်ခွာကာ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားတွင် အသိဉာဏ်များကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေကြသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပွားများထံမှ အသိအမြင်သစ်များကို အခါအားလျော်စွာ ရရှိနေပြီး တစ်ခုခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတိုင်း ကျောက်ဖေးသည် ကြည်နူးမှုကို ခံစားရသည်။

၎င်းသည် ငယ်စဉ်က စာပေကို မြတ်နိုးသော ကျောင်းသားကောင်းတစ်ယောက် ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ နေ့ညမပြတ် စဉ်းစားနေခဲ့ရသော ပုစ္ဆာတစ်ခုကို ယခုအခါတွင် အဖြေရှာတွေ့သွားသည့်နှယ်။

ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းသွားခြင်းနှင့် နက်နဲသော နားလည်မှုတို့မှ ရရှိသော စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ခံစားချက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်မိမတတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှုမှ ရရှိသော ပီတိသည် ထိုခံစားချက်များထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။ ၎င်းမှာ လောက၏ အနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းမှ ရရှိသော မဟာပီတိပင် ဖြစ်တော့သည်။

ကျောက်ဖေးသည် သစ္စာတရားကို ဆင်ခြင်ခြင်း၌ အလွန်အမင်း နစ်မျောနေသဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်ကို လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

အပြင်လောကတွင် နေမွန်းတည့်ချိန်သို့ပင် ကျော်လွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နေရောင်ခြည်သည် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေပြီး မြစ်ပေါ်တွင် လှေများ အဆက်မပြတ် ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည်။

ငါးဖမ်းလှေပေါ်မှ တံငါသည်များသည် ပိုက်ကွန်များကို ပစ်ချရင်း ကျယ်လောင်စွာ သီချင်းဆိုနေကြသည်။

အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်တွင် ပညာရှိအချို့သည် တက်ကြွစွာ ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြပြီး ကုန်သည်သင်္ဘောပေါ်မှ သင်္ဘောသားအချို့မှာမူ အလုပ်လုပ်ရင်း အချက်ပေးအော်ဟစ်သံများကို ပြုလုပ်နေကြသည်။

ဂိုဏ်းတစ်ခုမှ ပိုင်ဆိုင်သော သင်္ဘောတစ်စီး ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ...

ဆယ်ပေဝန်းကျင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် လူတိုင်းသည် ဖော်ပြမရနိုင်သော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

နေမင်းသည် အနောက်ဘက်သို့ စောင်းနေပြီဖြစ်ကာ မသိလိုက်ဘာသာဖြင့် ညနေခင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

တစ်နေ့လုံး စည်ကားနေခဲ့သော မြစ်ပြင်သည် နောက်ဆုံးတွင် စတင်တိတ်ဆိတ်လာသည်။

ရုတ်တရက် ငါးတစ်ကောင်သည် ကျောက်ဖေးကို ဝိုင်းပတ်ကူးခတ်နေပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ပေါ်တွင် ငါးဥများ လာရောက်အုသွားလေသည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ မြစ်ပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းတွန့်လေးများ ပေါ်လာသည်။

မိုးရွာနေချေပြီ... လောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် မိုးရေစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပြာရောင်အလင်းစက်များ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီနှင့် သွေးလှည့်ပတ်မှုမှာပင် အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာသည်။

အချိန်များသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်လက်စီးဆင်းနေသည်။

အပြင်လောကတွင် နေထွက်လိုက် နေဝင်လိုက်နှင့် မြစ်ပေါ်တွင် လှေများ သွားလိုက် လာလိုက် ရှိနေ၏

သို့သော်လည်း ကျောက်ဖေးအတွက်မူ ၎င်းမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။

မည်မျှကြာသွားသည်ကို သူ မသိတော့ပေ။

ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ ဓားဖြင့်ထိုးသကဲ့သို့ ဆာလောင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါမှသာ ထိုနက်နဲသော နယ်ပယ်အတွင်းမှ လွတ်မြောက်ပြီး လက်တွေ့လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ?"

ကျောက်ဖေးသည် ကျောက်ဆောင်နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် အရုဏ်ဦး၏ ပထမဆုံး အလင်းရောင်များ ပေါ်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခဏတာမျှ သူသည် နံနက်ခင်းလား သို့မဟုတ် ညနေခင်းလား ဆိုသည်ကိုပင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မှာ မရှင်းလင်းလှပေ။

သူကြားနေရသည်မှာ ဗိုက်ထဲမှ ရုမ်းရုမ်းရုန်းရုန်း မြည်သံကိုသာ ဖြစ်သည်။

ဆာလောင်နေသော်လည်း ကျောက်ဖေးသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီနှင့် သွေး၏ စွမ်းအင်များသည် မပင်မပန်းဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ အဆုံးမရှိ စီးဆင်းနေသည်။

ချီနှင့် သွေးတို့၏ စွမ်းအား...

"ဟင်?"

"ငါက ချီနဲ့ သွေးရဲ့ တည်ရှိမှုကို အချိန်မရွေး ခံစားနေရတာလား? အရင်ကထက်လည်း ပိုပြီး ရှင်းလင်းနေတယ်”

ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်သည်နှင့် သူသည် ရေပြင်ကို လက်သီးဖြင့် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အသက်စွမ်းအားများသည် ချက်ချင်းပင် စုစည်းသွားပြီး လက်သီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဘုန်း

လက်သီးချက်သည် ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားပြီး ရေပြင်ပေါ်တွင် မီတာဝက်ခန့်ရှိသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေကာ ထွက်ပေါ်လာသော ရေလှိုင်းများသည် ပိတ်စများ လွင့်ထွက်သွားသကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပန်းထွက်သွားလေသည်။

"ဒါက... နဝမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားလား?"

ကျောက်ဖေးသည် အံ့အားသင့်သလို ဝမ်းလည်းသာသွားသည်။

နဝမအဆင့် သိုင်းသမားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိမှသာလျှင် သိုင်းပညာကို မလေ့ကျင့်နေသည့် အချိန်တွင်ပင် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီနှင့် သွေးစွမ်းအားကို အမြဲတမ်း ခံစားသိရှိနိုင်

မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ချီနှင့် သွေးစွမ်းအားကိုလည်း သဘာဝအတိုင်း ထိန်းချုပ်အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ချီနှင့် သွေး၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် သိုင်းပညာရှင်များသည် ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်ကြသည်။

သူ၏ ချီနှင့် သွေးကို လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ သူသည် နဝမအဆင့် သိုင်းသမားနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိသော လက္ခဏာပင်ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

စိတ်အာရုံတစ်ခုဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီနှင့် သွေးစွမ်းအားများသည် မြစ်ကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ တိုးဝှေ့စီးဆင်းလာပြီး လက်ဖဝါးဆီသို့ စုရုံးလာသည်။

ထို့နောက် သူ၏ စိတ်အလိုအတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ လှည့်ပတ်သွားသည်။

စိတ်ရောက်သည့်နေရာသို့ ချီနှင့် သွေးစွမ်းအားများသည် လက်ချောင်းများကဲ့သို့ပင် အဟန့်အတားမရှိ စီးဆင်းသွားလေသည်။

ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ အတွင်းအင်္ဂါငါးပါးထဲမှ ကျောက်ကပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ချီနှင့် သွေးတို့ စီးဆင်းသွားတိုင်း ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ အတွင်းပိုင်းမှ ရေလှိုင်းသံများကို ကြားနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်သောအခါ...

သူ၏ ကျောက်ကပ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော အပြာရောင်အလင်းစက်လေးများသည် မြစ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသော စမ်းချောင်းလေးများကဲ့သို့ပင် တိုးမြှင့်စီးဆင်းနေသော ချီနှင့် သွေးတို့ကို အာဟာရဖြည့်တင်းပေးနေသည်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။

ကျောက်ဖေးသည် သူ ယခင်က ဆုံးရှုံးခဲ့သော ချီနှင့် သွေးစွမ်းအားများ ယခုအခါ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာရုံသာမကပေ

သူ၏ ချီနှင့် သွေးစွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက်ပင် အနည်းငယ် ပိုမိုသန်မာလာခဲ့သည်။

"အတွင်းအင်္ဂါငါးပါးထဲမှာ ကျောက်ကပ်က ရေဓာတ်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ငါက ရေရဲ့စွမ်းအားကို အခြေခံအားဖြင့် နားလည်သွားလို့ ဒီလို နက်နဲတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်လာတာလား?"

ကျောက်ဖေး၏ ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်းသည် သာမန်လူထက် များစွာ သာလွန်ပေရာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ရုံဖြင့် အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် ရေဓာတ်၏ စွမ်းအားကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့ရုံသာမက နဝမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်နယ်ပယ်သို့ပါ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအခြင်းအရာက ကျောက်ဖေးကို အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်စေသည်။

ပျံလွှားပျံသိုင်းသင်တန်းကျောင်းမှ ထွက်ခွါလာရခြင်းသည် ကျောင်း၏ အရင်းအမြစ်များ မလုံလောက်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး နဝမအဆင့်သို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိနိုင်ရန် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို ရှာဖွေလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ သို့မဟုတ် နတ်ဆေးများကို မရှာဖွေခဲ့ရသော်လည်း

ကမ္ဘာဦး အခြေခံဓာတ်ကြီးငါးပါး၏ စွမ်းအားသည် မည်သည့် နတ်ဆေးထက်မဆို ထိရောက်လှပေရာ သူသည် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများ မရှိဘဲ နဝမအဆင့်သို့ လွယ်ကူစွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးကြောခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်းကိုလည်း ခံယူခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ သိုင်းပညာ ပါရမီသည်လည်း ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်၏ ပြောင်းလဲမှုများအပြင်

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအား လည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး အသွင်ကူးပြောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ယခင်က သူသည် အများဆုံး ကိုယ်ပွားခုနစ်ခုကိုသာ ဆင့်ခေါ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ...

ကျောက်ဖေး၏ စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းဖြင့် သူ၏ရှေ့တွင် ကိုယ်ပွားခြောက်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။

ကိုယ်ပွားသုံးခုကို တစ်ပြိုင်နက် တိုးမြှင့်လိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူ၏ စုစုပေါင်း ကိုယ်ပွားအရေအတွက်မှာ ဆယ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ ယခင်က ကျောက်ဖေး ကိုယ်ပွားဆင့်ခေါ်လျှင် တစ်မိနစ်ခန့် ကြာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ကိုယ်ပွားများကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းဆင့်ခေါ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေး၏ အမြင်အရ ၎င်းမှာ ဆင့်ခေါ်ခြင်းစွမ်းရည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

အကယ်၍ ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ရန် အချိန်ယူနေရပါက ရန်သူက ထိုကိုယ်ပွား ပေါ်မလာခင်မှာပင် လျင်မြန်စွာ သတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်ပေသည်။

ယခုမူ မည်သည့် ဟာကွက်မျှ မရှိတော့ဘဲ ကိုယ်ပွားများကို အဆက်မပြတ် ဆင့်ခေါ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ အပေါ်ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပွားတစ်ခုထံသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

စိတ်ကူးတစ်ခုဖြင့် သူ၏ရှေ့ရှိ ကိုယ်ပွားသည် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသော်လည်း ယခုအခါ စိုစွတ်နေသော အပေါ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

လက်တွေ့တွင်မူ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ခဏတာအတွင်း၌ ပျက်စီးခြင်းနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်စဉ်တစ်ခုသည် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ကိုယ်ပွါးသည် ယခုအခါ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော သက်ရှိတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

အခန်း ၆၂ - ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ၎င်းကို မုချသတ်ရမည်

ကျောက်ဖေးသည် အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်နေမိသည်။

ဤ အခြေခံဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်သည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အသုံးဝင်လှသည်။

ရေဓာတ်၏ စွမ်းအားကို အခြေခံမျှသာ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သော်လည်း သူရရှိခဲ့သော အကျိုးကျေးဇူးမှာကား အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

"ဒါပေမဲ့..."

ကျောက်ဖေး အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

ထောင်ဖန်းမင်ပြောခဲ့သည်မှာ ဤကျင့်စဉ်၏ အဆင့်တိုင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေရန်သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့ဖူးသည်။

ပဉ္စမအဆင့်သို့ ရောက်မှသာ အခြေခံဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ရရှိရန် အခွင့်အရေးရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် ထောင်ဖန်းမင်သည် တစ်သက်လုံး ဤကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သာမန်လူတစ်ဦးအဆင့်

တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူကမူ ရေဓာတ်ကို စတင်နားလည်ရုံမျှဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရသနည်း?

ယခုအခါ ကျောက်ဖေးတွင် ကိုယ်ပွားဆယ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဦးနှောက်ပေါင်း ၁၁ လုံး၏ စွမ်းပကားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သူ၏ ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်းသည် ယခင်ကထက် များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

ထောင်ဖန်းမင် ပြောသော "ပြီးမြောက်ခြင်း" ဆိုသည်မှာ အနှစ်သာရအားဖြင့် အခြေခံဓာတ်ငါးပါး၏ စွမ်းအားကို အပေါ်ယံမျှသာ နားလည်ခြင်း ဖြစ်ပြီး တကယ့် အနှစ်သာရ နယ်ပယ်ထဲသို့ ခြေချနိုင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထောင်ဖန်းမင်သည် ဓာတ်ကြီးငါးပါး စွမ်းအား အလွန်ပြင်းထန်သော နေရာများတွင်သာ မြေဓာတ်နှင့် သစ်သားဓာတ်တို့ကို ခံစားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ထိုကိန်းအောင်းနေသော သစ်သားဓာတ်ကို ရရှိရန် ထောင်ဖန်းမင်သည် ခေါင်းတလားထဲတွင် လဲလျောင်းကျင့်ကြံရသသည်။

သူ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင်လည်း မြေဓာတ်အတွက် ရွှံ့ကျင်းတစ်ခု ပြုလုပ်ထားရသည်။

သို့သော် ကျောက်ဖေးအတွက်မူ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် မလိုပေ။

သူသည် မြစ်ထဲမှ ထွက်လာပြီးသည့်တိုင် လောကအနှံ့ အချိန်မရွေး တည်ရှိနေသော ရေဓာတ်၏ စွမ်းအားကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အတွင်းအင်္ဂါတစ်ခုဖြစ်သော ကျောက်ကပ်မှာပင် အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ရေဓာတ်များကို စုပ်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြဲမပြတ် ဖြည့်တင်းပေးနေသည်။

၎င်းသည် အလိုအလျောက် အလုပ်လုပ်နေသော စွမ်းအင်ဖြည့်စခန်းတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

"အခြေခံဓာတ်ငါးပါး လမ်းစဉ်ကို လိုက်စားကြတာချင်း အတူတူတောင်မှ၊ နားလည်သဘောပေါက်မှု အဆင့်အတန်း ကွာခြားချက်က လောကကြီးနှစ်ခုလို ကွဲပြားသွားတာပဲ။"

ကျောက်ဖေး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

၎င်းမှာ သာမန်လူနှင့် ပါရမီရှင်တို့၏ ကွာခြားချက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထောင်ဖန်းမင်ကဲ့သို့ သာမန်လူတစ်ဦးသည် တစ်သက်လုံး ကြိုးစားသော်လည်း ကမ်းခြေမှ ရေကိုသာ ခပ်ယူနိုင်၏

ကျောက်ဖေးကဲ့သို့ ပါရမီရှင်မှာမူ မြစ်ဖျားခံရာ မြစ်ဝသို့ပင် ခုန်ဆင်းသွားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ကို မည်သို့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း?

အသေအချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကျောက်ဖေးအတွက် ဤသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

သူ ကိုယ်ပွားများ၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းသည် သာမန်လူထက် ခုနစ်ဆ၊ ရှစ်ဆမျှ ပိုမိုမြင့်မားနေသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ ကိုယ်ပွားများသည် သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားတွင် အမြဲမပြတ် အသိတရားကို ရှာဖွေနေကြသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော အားသာချက်ရှိနေလျှင် ဝက်တစ်ကောင်တောင်မှ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ငါ ရေဓာတ်ရဲ့ စွမ်းအားကို နားလည်သွားပြီ။ အခြေခံဓာတ်ငါးပါးက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အပြန်အလှန် အထောက်အကူပြုကြတယ်၊ ရေက သစ်သားကို ဖြစ်စေတယ်။"

"ဒါကြောင့် နောက်တစ်ဆင့်က သစ်သားဓာတ် ရဲ့ စွမ်းအားကို နားလည်ဖို့ပဲ။"

ကျောက်ဖေး ကိုယ့်ဘာကိုယ် တွေးတောနေမိသည်။

ထောင်ဖန်းမင်သည် ဓာတ်ကြီးငါးပါးကို ကျင့်ကြံစဉ်က စတင် ကျင့်ကြံခဲ့သည်မှာ သစ်သားဓာတ် ဖြစ်သည်။

ထိုဆရာကြီးသည် သစ်ပင်ပေါ်တွင် တဲထိုးကာ၊ လေကိုစား၊ နှင်းရည်ကိုသောက်ရင်း ငှက်များနှင့်အတူ နေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

သစ်သီးခြံကိုလည်း ကိုယ်တိုင်စိုက်ပျိုးကာ ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် သက်သတ်လွတ်သာ စားသုံးခဲ့သည်။

"ဆရာသင်ပေးတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ငါအတုယူလို့ရပေမဲ့၊ သူတို့လိုတော့ နူးညံ့နေစရာ မလိုဘူး။"

ကျောက်ဖေး ရုတ်တရက် စိတ်ကူးရသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ပွားအသစ် ခြောက်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုကိုယ်ပွားများသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လူစုခွဲသွားကြပြီး အချို့က မြေပြင်မှ မြက်ပင်များကို နှုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ကြသည်။

အချို့က ဆူးပင်များကို ကိုက်ဖြတ်ရာ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး သွေးချင်းချင်းနီသွားကြသည်။

အချို့က သစ်ပင်များကို ဖက်တွယ်ကာ သစ်ခေါက်များကို ကိုက်ဝါးနေကြ၏

အချို့မှာမူ သစ်ပင်ထိပ်ဖျားသို့ ခုန်တက်ကာ သစ်ရွက်များကို စားနေကြသည်။

၎င်းတို့မှာ အဆိပ်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ စား၍ရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ အကုန်စားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ ကိုယ်ပွားများ သေခြင်း၊ ရှင်ခြင်းကြားတွင် ဉာဏ်အလင်းကို ရှာဖွေရန်အတွက်သာ အလေးထားသည်။

နောက်ထပ် ကိုယ်ပွားတစ်ခုမှာမူ ကျောက်ဖေးထံမှ ဓားမြှောင်ကို ငှားကာ သစ်ပင်တစ်ခုတွင် အပေါက်တူးလိုက်သည်။

အခြားကိုယ်ပွားနှစ်ခု၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် ထိုသစ်ပင်အိုကြီးအတွင်း၌ လဲလျောင်းကာ ဉာဏ်အလင်းကို ရှာဖွေရန် အိပ်စက်ခြင်းနယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ ကိုယ်ပွားများကို ထိုနေရာတွင် စိတ်ကြိုက် လွှတ်ထားလိုက်သည်။

သူကမူ ကိုယ်ကိုဆန့်ကာ လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ၏ စွမ်းအားမှာ နဝမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ပျံလွှားရိပ်သိုင်းကြောင့် သူ၏ အရှိန်သည် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။

တစ်ချက်ခုန်လိုက်လျှင် နှစ်လံခန့် ရောက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆယ်မီတာကျော် ကွာဝေးသွားတော့သည်။

ယခင်ဘဝကသာဆိုပါက ထိုအရှိန်သည် ကမ္ဘာကျော်မည်သာ

ကျောက်ဖေး ပိုင်ဖန်းမြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ

ကောင်းကင်မှာ စတင်လင်းစပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။

အိမ်များမှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေ၏

ထောင်ကျီ ခေါင်းတလားဆိုင်သည်လည်း တံခါးဖွင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကျောက်၊ ဒီသုံးရက်အတွင်း ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ? ဆရာ့ဆီ လိုက်ခဲ့ပါဦး၊ သူ အစ်ကို့ကို စောင့်နေတာ..."

လီချင်းသည် ပူပန်နေပုံရသော်လည်း ကျောက်ဖေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သုံးရက်တောင် ကြာသွားပြီလား?

ကျောက်ဖေးက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက် အရေးကြီးနေတာလဲ? ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

မေးရင်းနှင့်ပင် လီချင်း၏ နောက်မှ နောက်ဖေးခြံသို့ အပြေးလိုက်သွားသည်။

လီချင်းက သွားရင်းဖြင့် ရှင်းပြသည်။ "အင်း... အားလုံးက ကျွန်တော့်အပြစ်ပါပဲ။ မနေ့ညက

မြွေပါတစ်ယောက် ဘာမှမစားတာ ကြာပြီဆိုပြီး သနားလို့ အစာကျွေးမိတာ။ အဲဒီသတ္တဝါရဲ့ လှည့်စားတဲ့ မှော်ပညာမိသွားမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ သူ လွတ်သွားရုံတင်မကဘူး၊ ဆရာ့ကိုပါ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်သွားသေးတယ်..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လီချင်းသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် မျက်ရည်များ ဝဲလာလေသည်။

မြွေပါက လွတ်သွားပြီလား?

ထောင်ဖန်းမင်ကိုပါ ဒဏ်ရာရစေခဲ့တာလား?

ကျောက်ဖေး ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ တွက်ချက်မှု မှားသွားခဲ့သည်။

သူ အိမ်မှ မထွက်ခွာမီက ခရီးစဉ်သည် သုံးရက်တောင် ကြာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ထိုမြွေပါသည် သူ၏အပေါ်တွင် အမှန်တကယ် သစ္စာရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။

သုံးရက်တိုင်တိုင် ပျောက်ကွယ်နေပြီး မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမှ မရှိသည့်အခါ မြွေပါက ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားမည်မှာ မဆန်းပေ။

"ဟွန်း... လွတ်နိုင်မယ် ထင်လို့လား?"

တောက်ဖန်းမင်သည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဆန်ပြုတ်သောက်နေသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ပတ်တီးများ ပတ်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ ယခင်ကထက် ကျန်းမာရေး အခြေအနေ သိသိသာသာ ကျဆင်းနေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် နောက်ကျသွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဆရာ နေကောင်းရဲ့လား?"

ကျောက်ဖေးက အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသာ တစ်ရက်စောပြန်ရောက်လျှင် ဤကိစ္စများ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ထောင်ဖန်းမင်၏ ဒဏ်ရာကို အမြန်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ရင်ဘတ်တွင် ကုတ်ရာအနည်းငယ်သာ ရှိသဖြင့် အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရပေ။

ထောင်ဖန်းမင်က လက်ကာပြရင်း ပြောသည်။ "ဒါက ဒဏ်ရာအသေးအဖွဲ့ပါ။ ရက်ပိုင်းအတွင်း ပျောက်သွားမှာပါ။ အဲဒီသတ္တဝါကို လက်လွှတ်လိုက်ရတာပဲ နှမြောဖို့ကောင်းတာ”

“ဒါပေမဲ့ မင်း အချိန်မီ ပြန်ရောက်လာတာ ကံကောင်းပါတယ်။ သူ ထွက်ပြေးသွားပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ယင်ဝိညာဉ်မှုန့်အဆိပ်မိထားတယ်လေ။"

ယင်ဝိညာဉ်မှုန့် ဆိုသည်မှာ အထူးအနံ့အသက်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့နိုင်သော ခြေရာခံမှုန့် ဖြစ်ပြီး၊ ခုနစ်ရက် ခုနစ်ညတိုင်တိုင် တည်ရှိနိုင်သည်။

၎င်းမှာ ထောင်ဖန်းမင်၏ အဖိုးတန်သော အတတ်ပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ခုမှာမူ ချီကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်။

ထောင်ဖန်းမင်သည် ဤလျှို့ဝှက်ချက်နှစ်ခုလုံးကို ကျောက်ဖေးအား သင်ကြားပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။

"အချိန်မဆွဲသင့်ဘူး၊ အခုပဲ ထွက်ကြစို့။ မဟုတ်ရင် ယင်ဝိညာဉ်မှုန့် အာနိသင်ကုန်သွားရင် အဲဒီသတ္တဝါကို ရှာဖို့ ခက်သွားလိမ့်မယ်။"

ထောင်ဖန်းမင်က ထမင်းစားလက်စကို ချကာ လီချင်းကို ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

လီချင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ဆရာ... ဆရာ့ဒဏ်ရာက မသက်သာသေးဘူးလေ။ ကျွန်တော်ပဲ အစ်ကိုကျောက်နဲ့ လိုက်သွားပါရစေ" ဟု ပြောသည်။

ထောင်ဖန်းမင်က ပြန်လည်အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်၏

သို့သော်လည်း ကျောက်ဖေးက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာနဲ့ အာချင်း... မလိုက်ပါနဲ့တော့။ အဲဒီသတ္တဝါကို ကျွန်တော့်ကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်ပါ။ အရင်တစ်ခါက သူ့ကို ဖမ်းနိုင်ခဲ့သလို၊ ဒီတစ်ခါတော့ သတ်ပစ်နိုင်ပါတယ်”

“အာချင်း... ငါ့အတွက် စားစရာလေး တစ်ခုခု ပြင်ပေးပါဦး။ ဝအောင်စားပြီးမှ သွားမယ်။"

ထောင်ဖန်းမင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မဟုတ်သေးဘူး၊ မင်း ဒီအတတ်ပညာတွေကို သင်ယူနေတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် မာနထောင်လွှားနေရတာလဲ?"

ကျောက်ဖေးက ရယ်မောရင်း "ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို အထင်မသေးပါနဲ့။ အဲဒီမြွေပါရဲ့ လှည့်ကွက်တွေက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက သတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲ၊ ကျွန်တော် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်ပါတယ်။"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျောက်ဖေးသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပန်းကန်လုံးခန့်အရွယ် ထင်းတုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ လက်သီးဖြင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ထိုးချလိုက်သည်။

ဂျောက်ကနဲ အသံနဲ့အတူ ထိုထင်းတုံးကြီးမှာ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားလေသည်။

လီချင်း၏ မျက်လုံးများသည် အားကျမှုများဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

ထောင်ဖန်းမင်မှာမူ ဆွံ့အသွားပြီး”နဝမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်လား?”

သူသည် သက်တမ်းတစ်လျှောက် လူအများကြီးကို မြင်ဖူးခဲ့၏

သို့သော်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက်က သိုင်းပညာစတင်သင်ယူရုံမျှဖြင့် ဤမျှပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

အခန်း ၆၃ - ယန်သစ်ပင်အိုကြီး၏ စိတ်ဝိညာဉ်

ဝအောင် စားသောက်ပြီးနောက်...

ကျောက်ဖေးသည် ထောင်ဖန်းမင်၏ ထပ်ခါတလဲလဲ မှာကြားချက်များကို နာယူပြီးနောက် ထောင်ကျီ ခေါင်းတလားဆိုင်မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ယင်ဝိညာဉ်မှုန့်သည် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းဖြင့် ဖော်စပ်ထားသော အရောင်မရှိ၊ အနံ့မရှိ၊ အဆိပ်အတောက်မရှိသည့် အထူးအမှုန့်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

၎င်းနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် ပစ်မှတ်အပေါ်တွင် ယင်စွမ်းအင်အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ရက်အနည်းငယ်တိုင်တိုင် တည်ရှိနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ထောင်ဖန်းမင်သည် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာအချို့မှ မပြည့်စုံသော နည်းလမ်းများကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် အားလပ်ချိန်တိုင်းတွင် လေ့လာဖော်စပ်ခဲ့သော ထူးခြားသည့် ဖော်မြူလာပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ထောင်ဖန်းမင်သည် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ မိစ္ဆာအငယ်စားလေးများကို အောင်မြင်စွာ ခြေရာခံနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤနည်းလမ်းတွင်လည်း အားနည်းချက်များ ရှိပေသည်။

ယင်ဝိညာဉ်များ၏ အမှတ်အသားသည် ယန်စွမ်းအင်၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရလွယ်သည်။ အကယ်၍ နေရောင်ခြည်နှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိတွေ့နေပါက အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်။

အခြားတစ်ခုမှာ အကွာအဝေး ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အစွမ်းထက်လှသော မှော်ပညာမဟုတ်သဖြင့်

အများဆုံး မိုင်အနည်းငယ်အတွင်း၌သာ ထိရောက်ပြီး အကွာအဝေး ဝေးကွာသွားသည်နှင့် ယင်စွမ်းအင်ကို ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းမှာ ဝေဝါးသွားတတ်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် ပိုင်ဖန်းမြို့မှ ထွက်ခွာကာ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်လံ ရှာဖွေခဲ့သည်။

ခုနစ်မိုင်၊ ရှစ်မိုင်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက်

သူသည် ဆိတ်ငြိမ်သော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် သစ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အတွင်းထဲသို့ နက်နက်ဝင်သွားလေလေ၊ မိုးမခပင်ကြီးများမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာလေလေ ဖြစ်သည်။

မိုးမခပင်များမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်လှပြီး သစ်ရွက်များမှာလည်း အုပ်ဆိုင်းနေသဖြင့် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးကို စိမ်းလန်းသော ကောင်းကင်ယံကြီးက ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

အပြင်လောကတွင် နေရောင်ခြည် တောက်ပနေသော်လည်း အတွင်းထဲတွင်မူ မှောင်မည်းပြီး အေးစိမ့်နေသည်။

ချိုင့်ဝှမ်းဝတွင် ရပ်နေရုံဖြင့်ပင် အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစိမ့်မှုကို ခံစားရပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်မချမ်းမမြေ့ ဖြစ်စေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် အမွှေးတိုင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ မီးခတ်ကျောက်ဖြင့် ထွန်းညှိလိုက်သည်။

သူက ဂါထာကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည် "ယင်စွမ်းအင်ကို လမ်းပြအဖြစ်ထား၍၊ ဝိညာဉ်ခြေရာများ ပေါ်ပေါက်ပါစေ၊ မိုင်တစ်ထောင်တိုင် ခြေရာခံလျက်၊ ပုန်းကွယ်ရာ မရှိစေရ”

သူသည် ဂါထာကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အေးစိမ့်သော လေတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး မီးခိုးငွေ့များသည် ထိုလေနှင့်အတူ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ လွင့်ပါသွားသည်။

အမွှေးတိုင်သည်လည်း မျက်စိရှေ့တင် သိသိသာသာ လျင်မြန်စွာ ကုန်သွားလေသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် အမွှေးတိုင် အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်မှာ လောင်ကျွမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... သူ ဒီမှာ ပုန်းနေတာကိုး။"

ကျောက်ဖေးက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်ကာ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုကိုယ်ပွားက အမွှေးတိုင်ကို တစ်ဖက်က ကိုင်ကာ ဂါထာကို ဆက်တိုက်ရွတ်ဆို၏

ကျန်တစ်ဖက်က ဓားကိုကိုင်လျက် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ရှေ့ဆောင်ကာ ဝင်သွားလေသည်။

ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ အပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး မြေပြင်မှာလည်း မညီမညာ ဖြစ်နေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ကျောက်ဖေးသည် နဝမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ပျံလွှားရိပ်သိုင်းကို အသုံးပြု၍ ခက်ခဲသော တောင်လမ်းများကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်သည်။

မီးခိုးငွေ့များက လမ်းပြပေးနေသည်။

ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေလေ၊ ကိုယ်ပွား၏ လက်ထဲမှ အမွှေးတိုင်သည် ပို၍ လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းလေလေ ဖြစ်သည်။

၎င်းက မြွေပါစုန်းမှာ မဝေးတော့သော နေရာတွင် ရှိနေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ချိုင့်ဝှမ်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ...

ထူထပ်လှသော သစ်ပင်များကြောင့် အလင်းရောင်မှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပိုမိုမှောင်မည်းလာသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း စိုစွတ်သော မြူခိုးများသည် ဖြူဖျော့သော လက်တံများကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ကိုယ်ပွားကိုင်ထားသော အမွှေးတိုင်မှ မီးခိုးများသည် သစ်တော၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တည့်တည့်ညွှန်ပြနေသည်။အမွှေးတိုင်သည် တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်တော့မည့်အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

နောက်ဆုံး မီးခိုးငွေ့လေး မကွယ်ပျောက်မီမှာပင် အားနည်းသော အကူအညီတောင်းသံတစ်ခု ရှေ့မှ ထွက်ပေါ်လာသည်

"ကယ်ကြပါ... ကယ်ကြပါဦး..."

သွေးချင်းချင်းနီနေသော ထင်းခွေသမားတစ်ဦးသည်

မိုးမခပင်အိုကြီး တစ်ပင်အောက်တွင် လဲကျနေပြီး သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်မှာလည်း ပုံပျက်ပန်းပျက် ချိုးဖျက်ခံထားရသည်။

ကိုယ်ပွား ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် လက်ကို လှမ်းလိုက်သည် - "လူလေး... ငါ ချော်လဲပြီး ဒဏ်ရာရသွားလို့ပါ... ကူညီပါဦး၊ ငါ့ကို ထူပေးပါဦး..."

ဤကဲ့သို့သော နေရာတွင် ထင်းခွေသမားတစ်ဦး ပေါ်လာခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။

သို့သော် ကိုယ်ပွားမှာမူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည် - "ကောင်းပါပြီ၊ မလှုပ်နဲ့ဦး၊ ကျွန်တော် ကယ်ပါ့မယ်။"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကိုယ်ပွားသည် ထင်းခွေသမားထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

ထင်းခွေသမားနှင့် ငါးမီတာအကွာသို့ ရောက်ရှိချိန်မှာပင်...

ကိုယ်ပွား၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ပုပ်သိုးနေသော သစ်ရွက်များသည် ပွင့်ထွက်သွားပြီး မြေကြီးများ လွင့်ထွက်သွားသည်။

ဝှူး

လက်မခန့် ထူသော သစ်မြစ်တစ်ခုသည် အဆိပ်ရှိသော လှံတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာပြီး ကိုယ်ပွား၏ ရင်ဘတ်ကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ကပ်ပစ်လိုက်သည်။

သွေးများသည် သစ်မြစ်၏ အစင်းကြောင်းများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး ငမ်းငမ်းတက် စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ထိုလက်ခံသစ်ပင်အိုကြီး၏ အောက်ခြေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ... ထင်းခွေသမားမှာ မရှိတော့ပေ။

"ဝုန်း... ဝုန်း..."

မိုးမခပင်အိုကြီးသည် တုန်ခါသွားပြီး လေးလံသော အသံကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ဟွမ်စန်း... မင်းကတော့ အသက်ကြီးလေ ညံ့လေပဲ... ဒီလို အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်က မင်းကို ဒီလောက်အထိ အရှက်ရအောင် လုပ်နိုင်တယ်ပေါ့လေ?"

သစ်ပင်ထိပ်ဖျားမှ မြွေပါ၏ စူးရှသော အသံထွက်ပေါ်လာသည် "ဆရာကြီးယန်... ပေါ့ပေါ့မဆပါနဲ့။ ဒီကောင်က ကိုယ်ပွားဖန်တီးတဲ့ အတတ်ကို တတ်တယ်။ ဆရာကြီး ခုနက သတ်လိုက်တာက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာပါ။"

"ကိုယ်ပွား ဟုတ်လား?"

သစ်ပင်အိုကြီးက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ဆက်ပြောသည် "သူက တကယ်ပဲ ကိုယ်ပွားဖန်တီးနိုင်ရင်တောင်မှ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ ကိုယ်ပွား အခုပေါင်း ရာနဲ့ချီရှိရင်တောင် ငါ့အတွက် မြေဩဇာပဲ ဖြစ်မှာပါ..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် သေဆုံးနေသင့်သော အလောင်းသည် ရုတ်တရက် ဓားတစ်ချောင်းနှင့်အတူ ပြန်ထလာလေသည်

အမှန်စင်စစ် ဇာတ်လိုက် ကျောက်ဖေးသည် မီတာတစ်ရာအကွာတွင် တိတ်တဆိတ် ပုန်းကွယ်နေပြီး သေဆုံးသွားသော ကိုယ်ပွားကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ဆင့်ခေါ် လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နဝမအဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်စွမ်းအား တိုးတက်လာသဖြင့် ကိုယ်ပွားများကို ဆယ်ခုအထိ ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်နိုင်ရုံသာမက ဆင့်ခေါ်နိုင်သော အကွာအဝေးသည်လည်း ၁၀ မီတာမှ မီတာ ၁၀၀ ကျော်အထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ရှင်သန်လာသော ကိုယ်ပွားသည် ချက်ချင်းပင် ပျံလွှားရိပ်သိုင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သူသည် မြေပြင်နှင့် သစ်ပင်ပင်စည်ကို နင်းကာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် သစ်ပင်ထိပ်ဖျားသို့ ခုန်တက်သွားသည်။

မိုးမခပင်ကြီး၏ သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် အဝါရောင် အမွှေးအမျှင်များနှင့် သတ္တဝါတစ်ကောင်မှာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ကိုယ်ပွားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်းမှာ မြွေပါစုန်း ဟွမ်စန်း ပင် ဖြစ်သည်။

"ရှာတွေ့ပြီ”

ကိုယ်ပွားက မိုးကြိုးပမာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

မြွေပါစုန်းသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး သစ်ကိုင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဝှစ်

မြွေပါစုန်း တုံ့ပြန်ချိန်မရခင်မှာပင် ကိုယ်ပွား၏ ဓားချက်မှာ သူ၏ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ချီနှင့် သွေးစွမ်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် ဤဓားချက်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။

လေထုထဲတွင် အေးစိမ့်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် သွေးစအချို့ လွင့်စင်သွားသည်။

"ကျိ... ကျိ..."

မြွေပါစုန်းသည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အမြီးတစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သော သူ၏ အမြီးမှာ ယခုအခါ အရင်းမှ ပြတ်တောက်သွားခဲ့လေပြီ။

ကိုယ်ပွားက ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံ မတိုက်ခိုက်နိုင်မီမှာပင်

ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးမခပင်သစ်ကိုင်း အမြောက်အမြားသည် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး ကိုယ်ပွားကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ကိုယ်ပွားသည် နဝမအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှများပြားသော တိုက်ခိုက်မှုများကို မခံနိုင်ပေ။

ခဏအတွင်းမှာပင် နောက်ကျောမှ သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်း၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် သူ ယိုင်လဲသွားသည်။

သူ ပြန်အထတွင် သစ်ကိုင်းနှစ်ချောင်းမှာ ဘယ်နှင့် ညာမှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြန်သည်။

ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...

သစ်ကိုင်းများစွာသည် ကိုယ်ပွား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်တိုက် ထိုးဖောက်လိုက်၏

ကိုယ်ပွားမှာ ဆူးဘောလုံးကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကြည့်မကောင်းအောင် စုတ်ပြတ်သတ်သွားသည်။

ထို့အပြင် မကသေးပေ

ထိုသစ်ကိုင်းများသည် သေဆုံးနေပြီဖြစ်သော အလောင်းကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။

ကိုယ်ပွားကိုင်ထားသော ဓားမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"အခုတော့ မင်း ဘယ်လို ပြန်ရှင်လာဦးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..." ဟု သစ်ပင်အိုကြီးက ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီမှာပင်...

လေထဲမှ ဓားသညါ မြေပြင်သို့ပင် မကျရသေးမီမှာပင်

သစ်ကိုင်းများပေါ်ရှိ စုတ်ပြတ်နေသော အလောင်းမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကိုယ်ပွားအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လေထဲမှ ဓားကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ဓားကို ရသည်နှင့် ထိုကိုယ်ပွားသည် သစ်ပင်ထိပ်ပေါ်ရှိ မြွေပါစုန်းထံသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ခုန်တက်သွားပြန်သည်။

မြွေပါစုန်းသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းရင်း သူ၏ ပါးစပ်မှ မီးခိုးငွေ့အချို့ကို ကိုယ်ပွားထံသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။