အခန်း (၃၀၂-၃၀၃)

အပိုင်း ( ၃၀၂) ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်း

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

စုဇီယို နှင့် ကောင်းထျဲ့တို့သည် ချွေ့ဟွာ စားသောက်ဆိုင် သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချွေ့ဟွာ စားသောက်ဆိုင် မှာ ဖောက်သည် အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ယခင်ကအတိုင်း လူသူကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီး မန်နေဂျာ သည် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် အတွင်းမှ ဟင်းလျာ အသေးစား အချို့ကို ယူဆောင်လာနေ၏။

စုဇီယို နှင့် ကောင်းထျဲ့တို့ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ

"ရှင်တို့... သခင်တို့... လာတာ..."

ဟု အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုဇီယို က အနည်းငယ် ပြုံးလျက်

"အရင် ဧည့်သည်တွေကို အရင် ဧည့်ခံပါ... ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီနေ့ အရက်လာသောက်တာပါ... အင်း... မင်းရဲ့ အကောင်းဆုံး အရက် တစ်အိုး ယူလာခဲ့ပါ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာ တချို့လည်း ချက်ပေးပါ!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ!"

ဧည့်သည်များအတွက် ဟင်းလျာများကို ချထားပေးပြီးနောက်၊ စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် သည် ချက်ချင်းပင် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူမသည် အစားအသောက်နှင့် အရက်များကို ယူဆောင်လာပြီး၊ စုဇီယို ၏ စားပွဲပေါ်သို့ တုန်ယင်စွာ ချထားလိုက်၏။ သူမက သတိထားလျက်

"သခင်တို့... တခြား... လိုအပ်တာ တစ်ခုခု ရှိသေးလား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဤနေရာတွင် စုဇီယို နှင့် သူ၏ လူများ ဝမ်ဝမ်ကျီကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းက သူမအပေါ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမာရွတ် တစ်ခု ချန်ရစ်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အစိုးရက ဝရမ်းပြေး တစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သော်လည်း၊ စုဇီယို နှင့် ကောင်းထျဲ့တို့အပေါ် သူမ၏ အကြောက်တရားကို မဖျောက်ဖျက်နိုင်ခဲ့ချေ။

စုဇီယို က အရက်ကို ငှဲ့ရင်း

"ဆိုင်ရှင်... မင်း အားတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့ ထိုင်ပြီး စကားပြောပါလား..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီး ဆိုင်ရှင် ၏ နှလုံးသား တင်းကျပ်သွား၏။ သို့သော်လည်း စုဇီယို ကို သေချာစွာ အကဲခတ်ပြီးနောက်၊ သူသည် သူမနှင့် ရွယ်တူခန့် ဖြစ်သော်လည်း ယဉ်ကျေးပြီး ချောမောကာ သူမကို အခွင့်ကောင်းယူရန် ကြိုးစားမည့် အမျိုးသား မျိုး မဟုတ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူမက ကောင်းထျဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး...

စုဇီယို ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

ကောင်းထျဲ့: "?"

စုဇီယို သည် သူ၏ အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

အမျိုးသမီး ဆိုင်ရှင် က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်

"သခင်... အရက်က မကောင်းလို့လား..."

စုဇီယို က ကောင်းသည်၊ မကောင်းဘူးဟု မဖြေဘဲ

"ဆိုင်ရှင်... ဒီအရက်ကို ဘယ်ကရတာလဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာပါ..."

ဟု အမျိုးသမီး ဆိုင်ရှင် က ပြောသည်။

"အော်..."

စုဇီယို က အမျိုးသမီး ဆိုင်ရှင် ကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ

"မင်းမှာ ဒီလို ကျွမ်းကျင်မှု ရှိမယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားဘူး... အရက်ချက်တာကို သင်ယူဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို မြင်ရတာ ရှားပါတယ်!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီး ဆိုင်ရှင် က

"ကျွန်မ အထူးတလည် သင်ယူခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါက မိသားစု အစဉ်အလာ တစ်ခုပါ... ကျွန်မ အဖေက အရက်ချက်တဲ့သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့ဆီကနေ သင်ယူခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက အဖေရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ဒါမှမဟုတ် ဆယ့်နှစ်ပုံတစ်ပုံလောက်တောင် မရှိပါဘူး၊ အဲဒါက သူ့ရဲ့ လက်ရာကို စော်ကားသလို ဖြစ်နေပါတယ်..."

ဟု ပြောပြသည်။

"အဲဒါက အတော်လေး ကောင်းနေပါပြီ..."

ဟု စုဇီယို က ပြောသည်

"ဆိုင်ရှင် ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည် ကို သိပါရစေ..."

"ကျွန်မရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ဝမ်ပါ..."

စုဇီယို ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး

"ဒါဆို ဆိုင်ရှင် ဝမ် ပေါ့... မင်းရဲ့ လေယူလေသိမ်း ကို ကြည့်ရင် ကျိုတို က ဒေသခံ တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်..."

ဟု ဆိုသည်။

"တကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဆိုင်ရှင် ဝမ် က သက်ပြင်းချလိုက်သည်

"ကျွန်မက မူလက ရှန်ထန် ခရိုင် ကပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် နှစ်ဆယ်က ကျွန်မ ဇာတိမှာ ဓားပြတိုက်မှုတွေ ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်၊ အမေ အသတ်ခံခဲ့ရပြီး၊ အဖေ က ကျွန်မ မောင်လေး နဲ့ ကျွန်မကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တာပါ..."

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ ကျွန်မ မောင်လေး က ကူးစက်ရောဂါ ရသွားတယ်... သူ့ကို ကယ်ဖို့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြေရှင် တစ်ယောက်ဆီ ကျွန် အဖြစ် ရောင်းလိုက်ရတယ်... ကူးစက်ရောဂါ ကို ရှောင်ဖို့ မြေရှင် က ပြောင်းရွှေ့သွားတော့ ကျွန်မ မိသားစု နဲ့ ကွဲကွာသွားခဲ့ရတယ်..."

"နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့ စီးပွားရေး ကျဆင်းသွားတော့ မြေရှင် က ကျွန်မကို ပွဲစား တစ်ယောက်ဆီ ရောင်းလိုက်တယ်... အကွေ့အကောက် တွေ အများကြီး ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ နေရာတော်တော်များများကို ရောင်းစားခံခဲ့ရတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ် ကမှ မြို့တော်ကို ရောင်းစားခံရပြီး အခြေကျသွားတာပါ...

ကျွန်မ အသက်ကြီးပြီး တန်ဖိုးမရှိတော့လို့ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေနည်းနည်းလေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရွေးခဲ့တာပါ... ကျွန်မ တခြား ဘယ်လို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရမလဲ မသိလို့ အဖေ ရဲ့ အရက်ချက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို သတိရပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုဖို့ ဒီမှာ အရက်ဆိုင် ဖွင့်ခဲ့တာပါ!"

စုဇီယို က သက်ပြင်းချလျက်

" အခက်အခဲ တွေ ကြုံခဲ့ရတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရွေးပြီးတဲ့နောက် မင်းမိသားစုကို ရှာဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ဘူးလား..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင် ဝမ် က ခေါင်းယမ်းလျက်

"ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ... သူတို့ အသက်ရှင်နေမယ်လို့တောင် မသေချာဘူးလေ... အဲဒါအပြင် ဒီလောကမှာ စစ်ပွဲတွေနဲ့ ဓားပြတွေ နေရာအနှံ့ ရှိနေတာ၊ ကျွန်မလို မိန်းမ တစ်ယောက်က ရှန်ထန် ခရိုင်ကို ဘယ်လိုလုပ် ပြန်နိုင်မှာလဲ... လမ်းမှာ ဓားပြတွေရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်တာကို ခံရဖို့ပဲ များပါတယ်!"

ဟု ဆိုသည်။

စုဇီယို က ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီလောကမှာ သူတို့ကို ရှာဖို့ တကယ် ခက်ခဲပါတယ်..."

ဟု ပြောသည်။

ထိုစဉ် ဖောက်သည် တစ်ဦးက လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

ဆိုင်ရှင် ဝမ် က တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့်

"သခင်... ရှင် ဘယ်လို ထင်လဲ..."

"သွားပါ၊ သွားပါ..."

စုဇီယို က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက်

"ကျွန်တော်တို့ကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းအလုပ် မင်း သွားလုပ်ပါ..."

ဟု ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်!"

ဆိုင်ရှင် ဝမ် အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး ထွက်သွားလေသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် စုဇီယို သည် ငွေစ သေးသေးလေး တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပြီး ကောင်းထျဲ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

စားသောက်ဆိုင် မှ သူတို့ ထွက်လာသောအခါ...

စုဇီယို က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကို ကောင်း... ဆိုင်ရှင် ဝမ် ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိလဲ ဆိုတာ ချက်ချင်း သွားစုံစမ်းကြည့်ပါ..."

ကောင်းထျဲ့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဆိုင်ရှင် ဝမ် မှာ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား..."

စုဇီယို က ပြောသည်

"သူမရဲ့ အရက်က အရမ်းကို သာမန်ပါပဲ၊ အလွန်အမင်း သာမန်ပါပဲ..."

ကောင်းထျဲ့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏

"လက်ရာ ညံ့တာ၊ အဲဒါက ဘာမှားနေလို့လဲ..."

စုဇီယို က ဆိုသည်

"ဝမ်ဝမ်ကျီ လို အရက်ကောင်း ကြိုက်နှစ်သက်သူ တစ်ယောက်က ဒီလို အဆင့်နိမ့် အရက်ကို သောက်နိုင်တယ် ဆိုတာ ထူးဆန်းနေတယ် မဟုတ်လား... အဲဒါအပြင် ဒီ ချွေ့ဟွာ စားသောက်ဆိုင် က နာမည်လည်း မရှိဘူး၊ နေရာကလည်း ခေါင်တယ်၊ ပြီးတော့ အရက်ကလည်း အဲဒီလောက် မကောင်းဘူး... ဘာလို့ ဝမ်ဝမ်ကျီ က အဲဒါကနေ မထွက်သွားနိုင်ရတာလဲ..."

"ဒီမှာ သောက်နေတာလား... ပြီးတော့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဝမ်ဝမ်ကျီ ဖမ်းဆီးခံရတုန်းက သူ ဒီမှာ အရက် နှစ်အိုး အပြည့် သောက်ခဲ့တယ်... ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့တယ်၊ သူ နှစ်အိုးစလုံး သောက်သွားတာ..."

ကောင်းထျဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်

"အဲဒါက တကယ်တော့ နည်းနည်း ထူးဆန်းပါတယ်!"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုဇီယို က ပြောသည်

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဒီ ချွေ့ဟွာ စားသောက်ဆိုင် ကို အတင်း လာခဲ့တာပါ... အဲဒါကို ဆိုင်ရှင် ဝမ် ပြောခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ နောက်ခံ နဲ့ ဝမ်ဝမ်ကျီ ရဲ့ နောက်ခံ နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင်၊ မင်းတစ်ခုခု သတိထားမိလား... အဲဒါ ကိုက်ညီနေတယ် မဟုတ်လား..."

ကောင်းထျဲ့၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး သူက ပြောလိုက်သည်

"အဲဒါ မှန်တယ်၊ ဝမ်ဝမ်ကျီ ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည် က ဝမ် ဖြစ်ပြီး သူက ရှန်ထန် ခရိုင် ကပဲ... သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ရှန်ထန် ခရိုင် ကနေ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းမှာ..." "သိုင်းပညာ သင်ယူဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့တာလေ..."

ကောင်းထျဲ့က စုဇီယို ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ဒါဆို၊ ဝမ်ဝမ်ကျီ က ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဆိုင်ရှင် ဝမ် ရဲ့ မောင်လေး ဖြစ်ဖို့ အရမ်း များတာပေါ့... ဒါကြောင့် ဝမ်ဝမ်ကျီ က အရက်သောက်ဖို့ ချွေ့ဟွာ စားသောက်ဆိုင် ကို လာခဲ့တာ... ဒီလို အဆင့်နိမ့် အရက်ကိုတောင် ဝမ်ဝမ်ကျီ က တစ်ခါတည်း နှစ်အိုးတောင် သောက်နိုင်ခဲ့တယ်... တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့သာ သူ့ကို လာမရှာရင် သူ ပိုပြီးတောင် သောက်ဦးမှာပဲ... အဲဒါက အရက်က ကောင်းလို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ဒီလူက အထူးတလည် ဖြစ်နေလို့ပါ!"

စုဇီယို က ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"အဲဒါ မှန်တယ်..."

ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် ကောင်းထျဲ့က သံသယဖြင့် မေးမြန်းသည်

"ဒါပေမဲ့... အဲဒါက ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး... ဝမ်ဝမ်ကျီ က သေသွားပြီ၊ အမှုက ပိတ်သွားပြီ၊ ကောင်းကင်လက်ရာ .." "အဲဒါ ပြန်ရပြီလေ၊ ဆက်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးနေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ..."

စုဇီယို က ပြောသည်

"တကယ်တမ်းကျတော့ အစကတည်းက တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်၊ အဲဒါကတော့ ကောင်းကင် လက်ရာ ဝိညာဉ် လှောင်အိမ် ကို ခိုးယူဖို့ ဝမ်ဝမ်ကျီ ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ပါပဲ..."

"ဝမ်ဝမ်ကျီ ရဲ့ အပြောအရဆိုရင်၊ ရုပ်သေး ကျင်း မင်းဆက်က ကတိပေးခဲ့တဲ့ ရာထူးကြီး အရာရှိ နေရာတွေနဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု တွေကြောင့်ပါတဲ့... ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း ဝမ်ဝမ်ကျီ ရဲ့ အပြုအမူ တွေအရ ကြည့်ရင်၊ သူဟာ အာဏာနဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ကို စိတ်မဝင်စားတဲ့ အရူး တစ်ယောက်ပါ...

မဟုတ်ရင် သူက သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေး ရန်ပုံငွေတွေကို ခိုးယူပြီးတော့ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကို မြစ်ထဲ ပစ်ချတာကို လာကြည့်ဖို့ အစိုးရကို တမင်တကာ အကြောင်းကြားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ... တကယ်လို့ ဝမ်ဝမ်ကျီ ကို လှုပ်ရှားစေခဲ့တာဟာ ရာထူး တွေနဲ့ လစာ မဟုတ်ဘဲ၊ မိသားစု သံယောဇဉ် ကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲက အလင်းရောင်လေး သာ ဖြစ်နေရင်ကော...

အဲဒါက ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခု မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဝမ်ဝမ်ကျီ သေတဲ့အထိ သစ္စာစောင့်သိ မှာမဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် အဲဒါက ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်...

နောက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ဝမ်ဟာ ဝမ်ဝမ်ကျီရဲ့ တကယ့်သရုပ်မှန်ကို မသိပုံရတာကို ကြည့်ရင် ဝမ်ဝမ်ကျီက ဆိုင်ရှင်ဝမ်ကို သူ့အကြောင်းတွေ မသိစေဘဲ ဒီနေရာမှာပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်စေချင်ပုံရပါတယ်။ သူ့နောက်ကွယ်က လူဟာ ဆိုင်ရှင်ဝမ်ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ဘဝကို အစအဆုံး တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာကိုလည်း သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေပုံပါပဲ။"

ဒါကြောင့် ဆိုင်ရှင် ဝမ် ကို ရွေးပြီး ဒီမှာ အရက်လာရောင်းတာဟာ သေချာပေါက် တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘဲ ကြိုတင် ကြံစည်ထားတာပါ... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဝမ်ဝမ်ကျီ ဟာ ထောင်စုနှစ် မြို့ မှာ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်လို့ အရမ်း ယုံကြည်နေတယ်... ထောင်စုနှစ် မြို့ မှာ ဒီအရာတွေ အားလုံးကို လုပ်နိုင်တဲ့သူဟာ သေချာပေါက် ရုပ်သေး ကျင်း မဟုတ်ဘဲ ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်း ပါပဲ!

…

ဝင်းထဲတွင် သစ်ရွက်ခြောက်များ လွင့်ဝဲနေ၏။

ကူမော့နှင့် ဆရာကြီး လျန်ရှန်း တို့ တိတ်ဆိတ်စွာ အကြံဉာဏ်များ ဖလှယ်နေကြပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံးမှာ စိတ်အားထက်သန်နေကြလေသည်။

သိုင်းပညာတွင် သူတို့၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူများအတွက်၊ အကြံဉာဏ် ဖလှယ်ရန် လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခြင်းမှာ အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။ထို့ကြောင့် သူတို့ တွေ့ဆုံပြီးသည်နှင့် စကားဝိုင်းများမှာ ပိုမို၍ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလာတော့၏။

သို့သော်လည်း အချိန်တစ်ခု၌...

ကူမော့၏ အသံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူက ရယ်မောလိုက်သည်

"ဆရာကြီး... ဒီနေ့တော့ ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်ရမယ် ထင်တယ်..."

ဆရာကြီး လျန်ရှန်း က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"တကယ်လို့ ဆရာကြီး ကူ မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စ ရှိရင်၊ ဒီနေ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆွေးနွေးမှု က အဆုံးသတ်သွားပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကြားမှာ ပိုများပြီး ပိုကြာရှည်တဲ့ အဆက်အသွယ် တွေ သေချာပေါက် ရှိလာဦးမှာပါ..."

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက်

"နောက်ဆို ကျွန်တော် အရမ်း အလုပ်များနေမလား မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်များနေပါစေ၊ ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ စုချန်းချိုး နဲ့ မင်း တိုက်မယ့် တိုက်ပွဲကို လာကြည့်ဖို့ သေချာပေါက် ရောက်လာမှာပါ..."

ဟု ဆိုသည်။

ဆရာကြီး လျန်ရှန်း က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ဆရာကြီး ကူ ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်မိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

သူတို့ နှစ်ဦးသည် တံခါးဝသို့ ရောက်သည်အထိ စကားပြောနေကြ၏။

ဆရာကြီး လျန်ရှန်း တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်မှ ချဉ်းကပ်လာသော စုဇီယို နှင့် ကောင်းထျဲ့တို့ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဆရာကြီး လျန်ရှန်း သည် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်သည်

"သူရဲကောင်း ကူ နဲ့ သူရဲကောင်းမလေး ကူ... မင်းတို့ရဲ့ ခရီးစဉ် ချောမွေ့ပြီး အရာရာ အဆင်ပြေပါစေ!"

"မင်းရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ စကားတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆရာကြီး!"

ကူမော့က နှုတ်ဆက်သည့် အနေဖြင့် အရိုသေပြုလိုက်ပြီး၊ ကူချူတုန်းကလည်း အတူတူ လိုက်လုပ်လေသည်။

ဆရာကြီး လျန်ရှန်း သည် မောင်နှမ နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေ၏။

စုဇီယို က ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ အစ်ကိုကူ! ကျွန်တော် အခုလေးတင် လာရှာမလို့ပဲ..."

ကူချူတုန်းက ရယ်မောလျက်

"ကျွန်မ အစ်ကိုနဲ့ ဆရာကြီး လျန်ရှန်း တို့က ရှင့်ကို အဝေးကြီး ကတည်းက သတိထားမိတာပါ... သူတို့ အခုလေးတင် ထွက်လာတာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင် ရောက်လာလို့ သူတို့ရဲ့ ဆွေးနွေးမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်တာပါ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုဇီယို က

"သိုင်းပညာ က နတ်ဘုရား အဆင့်ကို ရောက်သွားနိုင်တယ်လို့ သူတို့ ပြောကြတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူးပဲ!"

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက်

"မင်း ဒီလောက် အလျင်လိုနေတာ၊ သဲလွန်စ တချို့ တွေ့လို့လား..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

စုဇီယို က ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"သွားကြစို့၊ လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလို့ ရတယ်... အော်၊ ဒါနဲ့၊ ဆရာကြီး လျန်ရှန်း နဲ့ အချိန်အကြာကြီး စကားပြောပြီးတဲ့နောက်ဘယ်လို နေလဲ..."

ကူမော့က ပြောသည်

"ကျွန်တော် အကျိုးကျေးဇူး တွေ ရခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး လျန်ရှန်း နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထူးဆန်းတာ တစ်ခုကို ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တယ်..."

"ဘာထူးဆန်းလို့လဲ..."

စုဇီယို က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလေသည်

"ဆရာကြီး လျန်ရှန်း ဆီမှာ တိုက်ခိုက်လိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒ မရှိဘူး၊ သူက တိုက်ပွဲ တစ်ခုအတွက် ဒီကို လာတာနဲ့ မတူဘူး... သူက စုချန်းချိုး နဲ့ တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ ဒီကို လာတာနဲ့ ပိုတူတယ်... ပြီးတော့၊ ကျွန်တော်တို့ အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုမှု အတွင်းမှာ၊ ဆရာကြီး လျန်ရှန်း ရဲ့ စကားတချို့က သူဟာ သုံးဆယ့်နှစ်ပွင့် ကောင်းကင် ကြာပန်း ကျမ်းစာကို မကျွမ်းကျင်သေးဘူး ဆိုတာကို ဖော်ပြနေတယ်..."

"အဲဒါ ဘာမှားလို့လဲ..."

စုဇီယို က မေးလိုက်သည်။

ကူမော့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"တိုက်ခိုက်လိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒ မရှိဘဲနဲ့၊ ပြီးတော့ သုံးဆယ့်နှစ် ကောင်းကင် ကြာပန်း ကျမ်းစာ ကို မကျွမ်းကျင်သေးဘဲနဲ့၊ စုချန်းချိုး ကို သူ ဘယ်လို စိန်ခေါ်ရဲတာလဲ..."

ကူချူတုန်းကလည်း ဝင်ပြောသည်

"အဲဒါအပြင် ဆရာကြီး လျန်ရှန်း က ယှဉ်ပြိုင်ချင်စိတ် ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူးလို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်... သူက ဘာလို့ ရုတ်တရက် စုချန်းချိုး ကို စိန်ခေါ်ချင်ရတာလဲ..."

စုဇီယို က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"အဲဒါ ရှင်းပြဖို့ လွယ်ပါတယ်..."

ဟု ဆိုသည်။

"ဟင်... ဘယ်လိုမျိုးလဲ..."

ကူမော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

စုဇီယို က ရှင်းပြလေသည်

"မဟာ အလင်းရောင် ဘုရားကျောင်း ဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဲ့ ဘိုးဘေး ဘုရားကျောင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံက လုံဟူတောင် နဲ့ ဆင်တူပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကွာခြားချက် တစ်ခု ရှိတယ် -။

ချူ နိုင်ငံမှာ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒ ကလည်း အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်၊ အထူးသဖြင့် ရှောင်ကျောက်လင် နန်းတက်လာပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း သူက ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင် တွေကို အများကြီး အားကိုးလာတယ်လေ..."

"အခုဆို ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒ ရဲ့ ကိုယ်စားပြု ဖြစ်တဲ့ လော့ယန် ကျောင်းတော် ဟာ မဟာ အလင်းရောင် ဘုရားကျောင်း ကို ကျော်လွန်သွားမယ့် အဟုန်ကို ပြသနေတယ်... ပြီးတော့ မနှစ်က ဗုဒ္ဓဘာသာ မှာ အရှုပ်တော်ပုံ တချို့ ဖြစ်ခဲ့လို့ ရှောင်ကျောက်လင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သေးတယ်...

သူက ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို ဖျက်ဆီးဖို့ စစ်ဆင်ရေး တစ်ခုတောင် စတင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်... နောက်ဆုံးတော့ ဆရာကြီး လျန်ရှန်း ကိုယ်တိုင် နန်းတော်ကို သွားပြီး ရှောင်ကျောက်လင် နဲ့ စကားပြောပြီးမှသာ ကိစ္စက ငြိမ်သက်သွားတာပါ..."

ကူမော့ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"တစ်နည်းပြောရရင် ဆရာကြီး လျန်ရှန်း က ဒီတစ်ခါ စုချန်းချိုး ကို စိန်ခေါ်တာဟာ ကိုယ်ပိုင် ဆန္ဒ မဟုတ်ဘဲ ဗုဒ္ဓဘာသာ အတွက်၊ ဒါမှမဟုတ် ရှောင်ကျောက်လင်နဲ့ သဘောတူထားခဲ့လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်ပေါ့..."

စုဇီယို က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောကြားသည်

"အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့ အရမ်း နီးစပ်ပါတယ်... ရှောင်ကျောက်လင် ရဲ့ ရည်မှန်းချက် ကို ဘယ်တုန်းကမှ ဖုံးကွယ်မထားပါဘူး... သူက ရုပ်သေးကျင်းနိုင်ငံ ကို ထောက်ခံထားပြီး သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ကျင်းနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ယူဖို့ပါပဲ...

ပြီးတော့ စုချန်းချိုး က ကျင်း နိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အကြီးမားဆုံး အတားအဆီး ပါပဲ... အလွယ်ကူဆုံး နည်းလမ်းက စုချန်းချိုး နဲ့ ခွန်အား တူညီတဲ့ ဆရာကြီး တစ်ယောက်ကို ရှာပြီး သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ပါပဲ..."

ကူမော့က ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုသည်

"စုချန်းချိုး နဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မဆုံဖူးပေမဲ့၊ ကောင်းကင်ဆရာကြီး သူ့အကြောင်း ခဏခဏ ပြောတာ ကြားဖူးတော့..." "သူ့အကြောင်း နည်းနည်းပါးပါး တော့ ကျွန်တော် သိပါတယ်... သူ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ ဆိုတာကိုတော့ အတိအကျ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး လျန်ရှန်း ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး!"

စုဇီယို က ပြောသည်

"တကယ်လို့ သူတို့သာ လုံးဝ သေချာနေတယ်ဆိုရင်၊ စုချန်းချိုး ရဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ သူ့ကို အားနည်းအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ကောင်းကင် လက်ရာ ဝိညာဉ် လှောင်အိမ် ကို ခိုးယူတဲ့အထိ သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... အဲဒါအပြင် သူတို့ဆီမှာ တခြား အရန် အစီအစဉ်တွေ သေချာပေါက် ရှိပါသေးတယ်..."

ကူမော့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ချေ။ ထိုအစား သူက

"မင်း ဘာတွေ ရှာတွေ့ထားလဲ..."

ဟု မေးလိုက်သည်။

စုဇီယို က ပြောသည်

"ဝမ်ဝမ်ကျီ ဟာ ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်း ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း လုပ်ဆောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒီသဲလွန်စကို လိုက်သွားရင် ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ငါတို့ ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်"

ထို့နောက်...

ဆိုင်ရှင် ဝမ် ၏ သရုပ်မှန်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ ကောက်ချက်ချမှုကို စုဇီယို က ကူမော့အား ပြောပြလေသည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ကူမော့က မေးလိုက်သည်

"ဒါဆို ဆိုင်ရှင် ဝမ် ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိလဲ ဆိုတာ ရှာတွေ့ပြီလား..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းထျဲ့ က လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်

"ဟုတ်ကဲ့၊ ရှာတွေ့ပါပြီ... လျှို့ဝှက် အစောင့် စခန်း က ညီအစ်ကို အများအပြားဟာ ထောင်စုနှစ် မြို့ ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေကြပါတယ်... အချက်အလက် တွေကို ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့ပြီးပါပြီ... ဆိုင်ရှင် ဝမ် ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရွေးခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုန်ရွှီးဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်က သူမကို ပြန်ရွေးခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ဟုန်ရွှီး က သူမကို အိမ်မခေါ်သွားဘဲ အပြင်မှာ မယားငယ် အဖြစ် ထားထားတာပါ..."

"ဟုန်ရွှီး ရဲ့ သရုပ်မှန် က ဘာလဲ..."

ဟု ကူမော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူက ထောင်စုနှစ် ဘုရားကျောင်း တစ်ခုရဲ့ ကျောင်းထိုင် ဘုန်းကြီး ပါ"

ဟု ကောင်းထျဲ့က ပြောသည်

"သူ အုပ်ချုပ်တဲ့ ထောင်စုနှစ် ဘုရားကျောင်း ဟာ ထောင်စုနှစ် မြို့ တစ်ခုလုံးမှာ အလယ်အလတ် အရွယ်အစား ရှိတဲ့ ဘုရားကျောင်း တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်... သူ့လက်အောက်မှာ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီး ချွေ့ဟွာ စားသောက်ဆိုင် နဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာ ရှိပါတယ်... သူမလို အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ဆိုတာ လုံးဝ ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."

ကူမော့က ပြောသည်

"တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း သိချင်နေခဲ့တာ... ဒီလောက် ဘုရားကျောင်းတွေ အများကြီးနဲ့ လူတွေ ဒီလောက် အများကြီး၊ သူတို့ ဘယ်လို အသက်ရှင်နေကြတာလဲ... နံ့သာပေါင်း ဖိုး တွေကနေလား..."

ကောင်းထျဲ့က ပြန်ဖြေသည်

"ထောင်စုနှစ် မြို့ ဟာ နန်းတွင်းတောင် လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ နေရာပါ၊ ဥပဒေမဲ့ ဧရိယာ တစ်ခုလေ... သူတို့ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်... ထောင်စုနှစ် ဘုရားကျောင်း တိုင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တရားမဝင် လုပ်ငန်းတွေ လုပ်ကိုင်နေတဲ့ မသမာတဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခု ရှိပါတယ်... အဲဒါအပြင် သူတို့ဆီမှာ နောက်လိုက်တွေ အများကြီး ရှိတော့ နံ့သာပေါင်း ဖိုး တွေက တော်တော်လေး များပြားပါတယ်...။

"ပြီးတော့ အဲဒီလုပ်ငန်းအများစုက တကယ်တမ်းမှာ အကျိုးအမြတ်မရှိသလို၊ အရှုံးတောင် ပေါ်နေတာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့နောက်ကွယ်က လူတွေက ဘုရားကျောင်းတွေကို အကာအကွယ်ယူပြီး တည်ထောင်ခဲ့ကြတာမို့လို့ပဲ..."

"သူတို့ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က စီးပွားရှာဖို့မဟုတ်ဘဲ၊ မသမာတဲ့နည်းနဲ့ရထားတဲ့ 'ငွေမည်း' တွေကို ဒီထောင်စုနှစ်မြို့တော်ကြီးကတစ်ဆင့် စနစ်တကျ လည်ပတ်ပြီး 'ငွေဖြူ' ဖြစ်အောင် ဖန်တီးဖို့ပါပဲ..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် မေးလိုက်သည်

"အခု မင်းတို့ရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ... သူတို့ကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းမှာလား..."

စုဇီယို က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"အစ်ကို ကောင်း ကို ရုပ်ဖျက်ဖို့ လူတချို့ ရှာခိုင်းထားတယ်... အဲဒီ ထောင်စုနှစ် ဘုရားကျောင်း ထဲကို ဝင်ဖို့ ဆင်ခြေ တစ်ခု ငါတို့ ရှာမယ်... အစ်ကိုကူ၊ မင်းက ဟုန်ရွှီး ကို ဖမ်းဖို့ တာဝန်ယူပါ... သူ့ကို အလွတ်မပေးနဲ့နော်... ကျန်တဲ့သူတွေက အထောက်အထား တွေနဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှာဖို့ ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတာကို အခွင့်ကောင်း ယူကြမယ်!"

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"ကောင်းပြီ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် ကူမော့နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် ထောင်စုနှစ် ဘုရားကျောင်း တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ဤ ထောင်စုနှစ် ဘုရားကျောင်း မှာ ထင်ရှားခြင်း မရှိပေ။ ထောင်စုနှစ် မြို့ ရှိ ဘုရားကျောင်း ရာနှင့်ချီ သို့မဟုတ် ထောင်နှင့်ချီ ရှိသည့် အနက်မှ တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန် သာမန် ဘုရားကျောင်း တစ်ခု ဖြစ်ပြီး...

ကျယ်ဝန်းသော ဝင်းတစ်ခုနှင့် ဘေးဘက် အခန်း လေး၊ ငါးခန်း ရှိကာ အားလုံးတွင် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော ကောင်းကင်အရှင်သခင် လီကျီ ၏ ရုပ်တုများကို ကိုးကွယ်ထားလေသည်။ ဘုရားကျောင်း တစ်ခုလုံးတွင် နံ့သာပေါင်းများနှင့် ဖယောင်းတိုင် အနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ နံ့သာပေါင်း ဖို များတွင် အထူအပါး အမျိုးမျိုးရှိသော နံ့သာတိုင်များဖြင့် ပြည့်နေပြီး ပြာများနှင့် နံ့သာတိုင် အသစ်များ စုပုံနေကာ မီးတောက်များ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေလေသည်။

အလယ်ဗဟိုရှိ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ခန်းမဆောင်တွင် နောက်လိုက် တစ်ဒါဇင်ခန့်က ရိုသေစွာ ဆုတောင်းနေကြပြီး၊ ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်းဝင် အချို့က ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်နေကြလေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကောင်းထျဲ့သည် သူ၏ လူများကို စုစည်းထားပြီးဖြစ်ရာ စုစုပေါင်း ဆယ့်လေး၊ ငါးယောက်ခန့် ရှိပြီး အားလုံးမှာ နန်းတွင်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့ မှ နန်းတွင်း အစောင့်များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ အားလုံးမှာ သာမန် ပြည်သူများအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ကာ အရပ်ဘက် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကြလေသည်။

စုဇီယို ၏ အချက်ပြမှုဖြင့်...

ကောင်းထျဲ့က ဦးဆောင်ကာ သူ၏ အစောင့်များနှင့်အတူ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး

"ဟုန်ရွှီး၊ ဟုန်ရွှီး... မင်းလို လူယုတ်မာ၊ ဒီကနေ ထွက်ခဲ့စမ်း! မင်း ထွက်မလာရင် ဒီဘုရားကျောင်း စုတ်ကြီးကို ငါ ရိုက်ခွဲပစ်မယ်!"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအဖွဲ့မှာ ရန်လိုနေပြီး တစ်ယောက်စီက သစ်သားတုတ်များ ကိုင်ဆောင်ကာ ပစ္စည်းများကို ရမ်းသမ်း ရိုက်ခွဲနေကြသော်လည်း၊ မည်သူကမျှ ရုပ်တုကို မထိကြချေ

ဤအရာက ဘုရားကျောင်း အတွင်း ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေ၏။ ဝတ်ပြုဆုတောင်းသူများ အလျင်အမြန် ဘေးသို့ ပုန်းရှောင်သွားကြပြီး၊ ဘုရားကျောင်း၏ နောက်လိုက်များက သူတို့ကို တားဆီးရန် ပြေးထွက်လာကာ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ရင်ဆိုင် တွေ့ကြလေသည်။

ရန်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

အပိုင်း ( ၃၀၃ )ထောင်စုနှစ် မြို့ ကို ဖြတ်သန်း သတ်ဖြတ်ခြင်း

"ပင်မခန်းမဆောင်ရဲ့ အနောက်ဘက်ကနေ အပြာရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာပါတယ်။ သူဝတ်ထားတဲ့ ပုံစံဟာ တာအိုဝတ်ရုံနဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ သေချာစေ့စေ့ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ မဟုတ်တာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီဝတ်ရုံဟာ 'ထောင်စုနှစ်ဂိုဏ်း' ရဲ့ တပည့်ရင်းတွေသာ သီးသန့်ဝတ်ဆင်ခွင့်ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတံဆိပ်ပါ ဝတ်စုံပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။"

"ကောင်းကင်အရှင်သခင် ရဲ့ ရုပ်တု ရှေ့မှာ မရိုင်းစိုင်းကြနဲ့!"

အမျိုးသားက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး တိုးညင်းစွာ ဆူပူလိုက်ရာ၊ ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်းဝင် အားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို ဦးညွှတ်ကာ

"ကျောင်းထိုင် ဘုန်းကြီး"

ဟု ခေါ်ဆိုကြလေသည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဟုန်ရွှီး ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဟုန်ရွှီး က ခြိမ်းခြောက်နေသော ကောင်းထျဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်

"ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ သခင်... ကျွန်တော်က ဟုန်ရွှီး ပါ..."

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ..."

ကောင်းထျဲ့က ဟောက်လိုက်သည်

"မင်းက ဟုန်ရွှီး ပေါ့! မင်းကို ငါ လိုက်ရှာနေတာ၊ လူယုတ်မာ! ငါ့မိန်းမ ကို မင်း ဘယ်မှာ ဝှက်ထားတာလဲ... အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးစမ်း! သူမကို မင်းရဲ့ ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ဝှက်ထားတာလား..."

ဟုန်ရွှီး က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ပုံရပြီး

"ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သွားသေလိုက်၊ မင်းက လူကို မပေးသေးဘူးပေါ့"

ကောင်းထျဲ့က သူ၏ တုတ်ဖြင့် ဟုန်ရွှီး ကို လွှဲရိုက်လိုက်၏။

ဟုန်ရွှီး ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးမှ စစ်မှန်သောချီ တစ်ချက် ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ကောင်းထျဲ့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်...

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ကန့်သတ်ခံလိုက်ရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရကာ၊ ကောင်းထျဲ့၏ သစ်သားတုတ် က သူ၏ နဖူးကို ရိုက်ချလိုက်သည် ။

"ဘုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ...

း သစ်သားတုတ် မှာ ကျိုးသွားပြီး ဟုန်ရွှီး ၏ နဖူးမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာလေသည်။

ကောင်းထျဲ့က ဟောက်လိုက်သည်

"ကြည့်ရတာ မင်းလို လူယုတ်မာ က ပြန်မတိုက်ရဲသေးဘူး ထင်တယ်! ညီအစ်ကိုတို့၊ ရှာကြ! တခြား ယောကျ်ား တစ်ယောက်နဲ့နေတဲ့ အဲဒီ ကောင်မစုတ် ကို ရှာကြစမ်း!"

ကောင်းထျဲ့၏ အမိန့်နှင့်အတူ...

သူ့ပတ်လည်ရှိ အဖွဲ့သည် ဘုရားကျောင်း အတွင်းရှိ အခန်း အတော်များများဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားကြလေသည်။

ဟုန်ရွှီး သည် နဖူးကို ကာထားပြီး သူ၏ လူများကို တားဆီးရန် အမိန့်ပေးတော့မည့် အချိန်မှာပင်၊ ထိုထူးဆန်းသော ကန့်သတ်ချက် စွမ်းအားကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့မျက်စိရှေ့ရှိ လောကကြီးမှာ အမည်းနှင့် အဖြူရောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ဟုန်ရွှီး သာမကဘဲ သူ၏ လူများ အားလုံးလည်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့ နေရာတွင် အေးခဲသွားကာ၊ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူများ နေရာအနှံ့ ရှာဖွေနေသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေရတော့၏။ သူတို့သည် စကားပင် မပြောနိုင်ကြသဖြင့် တားဆီးရန် ဆိုသည်မှာ ဝေးစွ။

အကြောက်တရား တစ်ခုက ဟုန်ရွှီး အပေါ် လွှမ်းမိုးသွား၏။ သူသည် အတွင်းအားကို လှည့်ပတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရုန်းမထွက်နိုင်ခဲ့ချ။သူ၏ မျက်လုံးများသာ လှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း ဘာမှ မမြင်ရချေ။

ခဏအကြာတွင်...

သူ ပြန်လှုပ်ရှားနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

သို့သော် မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင်၊ သူ့ကို ရိုက်ခဲ့သော အမျိုးသား က

"အဲဒီ လူယုတ်မာ ဟုန်ရွှီး ကို ခေါ်သွားကြ! သူ အဲဒီ ကောင်မစုတ် ကို ဝှက်ထားတာ သေချာတယ်!"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ချက်ချင်းပင်...

တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသား အတော်များများ ပြေးလာကြ၏။ ဟုန်ရွှီး က အလျင်အမြန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်သော်လည်း၊ ဤအမျိုးသားများမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ယောက်စီက မယုံနိုင်လောက်အောင် သွက်လက်ပြီး မခုခံနိုင်မီမှာပင် သူ့ကို ချည်နှောင်လိုက်ကြလေသည်။

"သူ့ကို ခေါ်သွား!"

ကောင်းထျဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်၏။

အစောင့် အတော်များများက ဟုန်ရွှီး ကို အပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

သို့သော်လည်း ထောင်စုနှစ် ဘုရားကျောင်း ၏ နောက်လိုက်များက ကောင်းထျဲ့နှင့် သူ၏ လူများ ဟုန်ရွှီး ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို ခွင့်မပြုနိုင်ချေ။ း လက်နက်များကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ကာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြလေသည်။

သို့သော် တံခါးဝသို့ ရောက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စစ်မှန်သောချီ လှိုင်းတစ်ခုက သူတို့ကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားပြီး ဂိုဏ်းဝင် ဒါဇင်ကျော်ခန့်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေတော့၏။ အချို့မှာ သတိလစ်သွားပြီး အချို့မှာ သွေးများ အန်ထုတ်ကာ ထရန်ပင် အားနည်းနေကြလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဟုန်ရွှီး သည် ရုန်းကန်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နာခံစွာ လိုက်ပါသွားလေသည်။

…………

ကောင်းထျဲ့က စာအုပ် အတော်များများကို စုဇီယို ၏ ဘေးသို့ ယူလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်း တစ်ခု လက်သွား၏။

ထို့နောက် စုဇီယို ၏ ဘေးရှိ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို သတိထားမိသောအခါ သူက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ဘယ်လို နတ်ဘုရား မျိုးနဲ့များ ငါ ကြုံတွေ့ရတာလဲ လို့ တွေးနေတာ... တကယ်တော့ ငါ့ရှေ့မှာ ရောက်နေတာ သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ကိုး! ငါလို အရေးမပါတဲ့ သူတစ်ယောက်က မင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိတာ တကယ်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ!"

ကောင်းထျဲ့က ဟုန်ရွှီး ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စုဇီယို ကို ပြောလိုက်သည်

"သခင် စု... နေ့စဉ် ဝယ်ယူမှု ကုန်ကျစရိတ် တွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ စာရင်းစာအုပ် အနည်းငယ် နဲ့ ဒီတံဆိပ်ပြား ကိုပဲ အထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့ပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း ကောင်းထျဲ့က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ဖဝါးအရွယ် ပါးလွှာသော ကြေးဝါ တံဆိပ်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်၏.မျက်နှာပြင် တစ်ဖက်တွင် "ဧကရာဇ် “ဟူသော စာလုံးကို ထွင်းထုထားပြီး၊ အခြား တစ်ဖက်တွင်တော့ နဂါး ပုံစံ တစ်ခု ထွင်းထုထားလေသည်။

စုဇီယို က မေးလိုက်သည်

"ဒီတံဆိပ်ပြား ကို အရင်က မမြင်ဖူးဘူးလား..."

ကောင်းထျဲ့က ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုသည်

"အဲဒါက ရင်းနှီးသလိုတော့ ရှိတယ်... တော်ဝင် တံဆိပ်ပြား တစ်ခု ဖြစ်သင့်တယ်... ဓလေ့ထုံးတမ်း ဝန်ကြီးဌာန ကို သွားပြီး..." "အဲဒါကို စစ်ဆေးကြည့်ပါ့မယ်... အဲဒါ ဘယ်သူ့ဟာလဲ ဆိုတာ သူတို့ ရှာတွေ့နိုင်သင့်ပါတယ်...

တော်ဝင်မိသားစုဝင်များ ဖြစ်စေ၊ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများ ဖြစ်စေ... အထူးပြုလုပ်ထားသည့် တံဆိပ်ပြားများကို အသုံးပြုလိုပါက ‘ဓလေ့ထုံးတမ်းနှင့် သာသနာရေး ဝန်ကြီးဌာန’ ၏ စိစစ်အတည်ပြုချက်ကို အရင်ဆုံး ရယူရပါမည်။ ၎င်းအပြင် ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ‘တော်ဝင်’ ဟူသော စာလုံး ရေးထိုးထားသည့် တံဆိပ်ပြားများကိုမူ တော်ဝင်သွေးမကင်းသည့် မိသားစုဝင်များသာ အသုံးပြုပိုင်ခွင့် ရှိသည်မှာ အထွေအထူး ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။"

စုဇီယို က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

" "ဒီဝယ်ယူမှုမှတ်တမ်း စာရင်းအုပ်တွေကနေ သဲလွန်စအချို့ကို သေချာပေါက် ရှာဖွေနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒီတံဆိပ်ပြားနဲ့ ဖမ်းမိထားတဲ့သူကိုပါ မင်းတို့ဆီ လွှဲအပ်လိုက်မယ်...။ လျှို့ဝှက်အစောင့်တပ်ဖွဲ့နဲ့ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်တွေ စုပေါင်းပြီးမှတော့ လူတစ်ယောက်ကို ပါးစပ်ဟလာအောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာမျိုး မရှိစေရဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်..."

ကောင်းထျဲ့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အဲဒါကို ကျွန်တော့်ဆီ အပ်ထားလိုက်ပါ..."

ထိုသို့ပြောရင်း အဖွဲ့သည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

သို့သော်လည်း ကူမော့နှင့် အခြားသူများကို မှတ်မိပြီးနောက် ဟုန်ရွှီး သည် ထိတ်လန့်မှု လုံးဝ မပြသဘဲ ကောင်းစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး၊ သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှု များကိုပင် မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။

သိပ်မကြာခင်မှာပင်...

"ဟုန်ရွှီးသည် အဘယ်ကြောင့် အနည်းငယ်မျှ တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း မရှိသနည်းဆိုသည့်အချက်ကို ကူမော့နှင့် အခြားသူများ ယခုမှပင် နားလည်သွားကြတော့သည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အခိုင်အမာ ယုံကြည်အားကိုးထားသည့်အလား ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။"

"ကူမော့တို့အဖွဲ့သည် လမ်းကြားတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းတစ်လမ်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး လူသူကင်းမဲ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် ဆိုင်ခန်းများအားလုံး တံခါးများ ပိတ်ထားကြသဖြင့် တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေကာ... အမိုးစွန်းများမှ အရည်ပျော်ကျနေသည့် ရေခဲစက်များ၏ အသံကိုပင် အတိုင်းသား ကြားနေရလေသည်။"

ကောင်းထျဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

"သခင် စု၊ ဆရာကြီး ကူ..."

သူက ပြောသည်

"ကြည့်ရတာ သူကို့ ခေါ်ထုတ်ဖို့ အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး ထင်တယ်..."

ကူမော့ကတော့ ဘာစကားမျှမဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေနေ၏။

အမှန်စင်စစ် ဤနေရာသို့ မရောက်ရှိခင်ကတည်းက အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ လူများ စုဝေးလာနေကြပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤဝန်းကျင်ကို လူရှင်းထားကြောင်း သူ အာရုံခံမိပြီးသား ဖြစ်သည်။

ကူမော့အနေဖြင့် စကားပြောမနေခြင်းမှာလည်း ပြောရန်မလိုတော့သောကြောင့်ပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤတိုက်ပွဲကို သူတို့ ရှောင်လွှဲ၍ ရတော့မည်မဟုတ်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ရွှီးက တစ်ချက်ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်ရင်း...

'ထောင်စုနှစ်မြို့တော်ထဲကနေ ထောင်စုနှစ်ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်တဲ့သူဆိုတာ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး... ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်သလို၊ ဧကရာဇ်မင်းကိုယ်တိုင်တောင် ဒါကို လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး!'

ဟု မောက်မာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ပြောရင်း သူက ကောင်းထျဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်

"ဆရာကြီး ကူ နဲ့ သူ့အဖော်တွေက ကျွန်တော်တို့ ကျင်း နိုင်ငံ က မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့က ထောင်စုနှစ် မြို့ ရဲ့ အရေးပါမှုကို မသိကြဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ ညီအစ်ကို က နန်းတွင်းက ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား... ထောင်စုနှစ် မြို့ က ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာ မသိဘူးလား..."

"အရပ်ဘက်အရာရှိတွေဆိုရင် သူတို့ရဲ့ လူထမ်းစင်တွေပေါ်က ဆင်းပေးရပြီး၊ စစ်ဘက်အရာရှိတွေကလည်း မြင်းပေါ်ကနေ သက်ဆင်းရတဲ့နေရာ...။ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေကိုယ်တိုင်တောင် ခြေကျင်လာရောက်ရပြီး၊ လောကီဥပဒေတွေ အကျုံးမဝင်တဲ့အပြင်... စစ်တပ်တောင် ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုပေါ့!"

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ထောင်စုနှစ်မြို့တော်ဟာ 'ကျင်း' နိုင်ငံရဲ့ နံပါတ်တစ် တားမြစ်နယ်မြေဆိုတာ ငါကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းချင်တော့... ငါက အဲဒီလို တားမြစ်ထားတဲ့နေရာတွေကိုမှ ဝင်ရောက်ရတာကို ပိုပြီး သဘောကျနေတာ။ နဂါးဂူနဲ့ ကျားသိုက်တွေထဲမှာတောင် ငါဟာ စိတ်ကြိုက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် အဝင်အထွက် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ...။ ဒီ ထောင်စုနှစ်မြို့တော်က ငါ့ကို အမှန်တကယ် တားဆီးထားနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား...”

ဟုန်ရွှီး က အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက်

"ဆရာကြီး ကူ ကို တားထားဖို့လား... အဲဒီလို မရဲပါဘူး! ဒါပေမဲ့ ဒီကနေ လူတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေ ယူသွားတာကို တားဆီးဖို့ကတော့ ဖြစ်နိုင်ပါသေးတယ်..."

ဟု ဆိုသည်။

"အဲဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိလား..."

ဟု ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

ဟုန်ရွှီး က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောသည်

""ထောင်စုနှစ်မြို့တော်ရဲ့ အင်အားစုတွေဟာ တစ်ကွဲတစ်ပြားစီ ဖြစ်နေကြပေမဲ့၊ သူတို့မှာ မဖောက်ဖျက်စတမ်း လိုက်နာကြတဲ့ အစဉ်အလာတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ပြင်ပရန်သူတွေကို အတူတကွ ပူးပေါင်းတိုက်ထုတ်ကြတာပါပဲ။ ဘယ်သူကမှ ဒီစည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ခွင့်မရှိပါဘူး။ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့ရင်၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သွေးမြေကျအောင် တိုက်ခိုက်နေကြတဲ့ ရန်ဘက်အင်အားစုတွေတောင်မှ ချက်ချင်း ရန်ပွဲတွေကို ရပ်တန့်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးယူကာ ပူးပေါင်းသွားကြမှာပါ..."

"ကျိုတို အစိုးရရုံး က ဒါကို ကြုံဖူးတယ်၊ အင်ပါယာ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ လည်း ကြုံဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ တောင်ပိုင်း သိုင်းလောက လည်း ကြုံဖူးပါတယ်... ဘယ်သူကမှ ဒီစည်းကမ်းကို မဖောက်ဖျက်နိုင်ပါဘူး..."

ဟုန်ရွှီး က သူ၏ လည်ပင်းကို ချိုးကာ ဆက်ပြောသည်

"ထောင်စုနှစ် မြို့ မှာ ဘုရားကျောင်း ၁,၂၈၀ ရှိပြီး၊ အဲဒီအထဲမှာ..." ကောင်းကင် အစောင့်အရှောက် သုံးဆယ့်ခြောက်ပါး နဲ့ မြေကြီး မိစ္ဆာ ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ပါး တို့ဟာ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့အတူ အရပ်ရှစ်မျက်နှာ ကို စောင့်ကြပ်ဖို့ ရာထူးကြီး ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ရာ့ရှစ်ပါး ကို ဦးဆောင်ပြီး ထောင်စုနှစ် မြို့ တစ်ခုလုံးကို ကွပ်ကဲပါတယ်...

သိုင်းလောက က လူတွေ နားလည်နိုင်တဲ့ စကားနဲ့ ပြောရရင်တော့၊ အဲဒါက မဟာသိုင်းဆရာကြီး သုံးဆယ့်ခြောက်ယောက် နဲ့ ထိပ်တန်း ဆရာကြီး ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ယောက် က ထောင်စုနှစ် မြို့ ကို စောင့်ကြပ်ဖို့ ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်း နောက်လိုက် သောင်းနဲ့ချီကို ဦးဆောင်နေတယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ...

"ဆရာကြီး ကူ... မင်းက လိုသလို အဝင်အထွက် လုပ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်နိုင်တယ် လို့တော့ ကျွန်တော် မယုံပါဘူး!"

မဟာသိုင်းဆရာကြီး သုံးဆယ့်ခြောက်ဦး နှင့် ထိပ်တန်း ဆရာကြီး ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ဦး အကြောင်းကို ကြားသောအခါ၊ စုဇီယို နှင့် ကူချူတုန်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

စုဇီယို က ကောင်းထျဲ့ကို မေးလိုက်သည်

"အဲဒီလောက် ကျွမ်းကျင်သူတွေ တကယ် ရှိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြွားလုံးထုတ်နေတာလား..."

ကောင်းထျဲ့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"တကယ် ရှိပါတယ်..."

ဟု ဆိုသည်။

စုဇီယို နှင့် ကူချူတုန်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ စုဇီယို က အကူအညီမဲ့စွာဖြင့်

"အစ်ကို ကောင်း... ဘာလို့ အရင်က မပြောခဲ့တာလဲ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းထျဲ့က အကူအညီမဲ့စွာဖြင့်

"ကျွန်တော် သူတို့ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး... ဖောက်ပြန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းတဲ့ သူတစ်ယောက် အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားဖို့ပဲ စဉ်းစားခဲ့တာပါ... အဲဒါကို ကျွန်တော် ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူး ဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ!"

ဟု ဆိုသည်။

စုဇီယို: "..."

ထိုစဉ် လမ်းထောင့်မှ လူအုပ်ကြီးတစ်စု ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံးက 'ထောင်စုနှစ်ဂိုဏ်း' ၏ ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ သူတို့၏လက်ထဲတွင် ဓား၊ လှံ၊ သန်လျက်၊ လှံရှည်နှင့် တုတ်များ အသီးသီး ကိုင်ဆောင်ထားကြရာ... ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည့။ ထိုလူအုပ်ကြီးသည် လမ်းမ၏အဆုံး၊ လမ်းကြား၏ အပြင်ဘက်နှင့် လမ်းဘေးဝဲယာရှိ ဆိုင်ခန်းများတွင်သာမက ခေါင်မိုးများပေါ်တွင်ပါ နေရာယူထားကြသဖြင့် ကူမော့တို့အဖွဲ့မှာ လုံးဝ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရလေပြီ။

လမ်းထောင့်ရှိ လူအုပ်ကြီးက ဘေးသို့ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သောအခါ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် အနည်းငယ် ဝဝကစ်ကစ်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာ၏။ သူသည် ဧရာမ သံတူကြီးတစ်လက်ကို ထမ်းပိုးလာသည်။ ထိုသံတူကြီးကို မြေကြီးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချလိုက်ရုံမျှဖြင့် အောက်ခြေရှိ အပြာရောင် ကျောက်ပြားများမှာ ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဌာန် အက်ကွဲကြောင်းများ ထင်ကျန်သွားလေသည်။"

"ဆရာကြီး ကူ!"

ထို အမျိုးသားက ကူမော့ကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော်က ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်း က မုန်ချောင်း ပါ... ထောင်စုနှစ် မြို့ မှာ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု နည်းနည်း ရှိပါတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီနေ့ ကျွန်တော်က မြို့ထဲက ဘုရားကျောင်း ၁,၂၈၀ ကိုယ်စား မင်းနဲ့ တစ်ခုခု ဆွေးနွေးဖို့ ဒီရောက်နေတာပါ!"

ပြုံးနေသော မျက်နှာကို မရိုက်ရ ဆိုသည့် စည်းကမ်းကို လိုက်နာကာ ကူမော့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး

"ပြောပါ!"

ဟု ဆိုသည်။

မုန်ချောင်း က ဦးညွှတ်ကာ ပြောသည်

" ဆရာကြီးကူ... မင်းဟာ ‌ေကြးစားတစ်ယောက်ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ထောင်စုနှစ်မြို့တော်မှာ ခင်ဗျားဖမ်းဆီးခဲ့တဲ့ ဝမ်ဝမ်ကျီလိုမျိုး ဝရမ်းပြေးတစ်ယောက်ယောက်ကို လာဖမ်းတာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ထောင်စုနှစ်ဂိုဏ်းက တားဆီးနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒါအပြင် မင်းရဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် ထောင်စုနှစ်မြို့တော်မှာရှိတဲ့ ဘုရားကျောင်းအသိုင်းအဝိုင်း အားလုံးကပါ ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးကြမှာပါ..."

"မင်းက ဝရမ်းပြေး တစ်ယောက်ကို ဖမ်းတာ... ကျွန်တော်တို့၊ ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်း က မင်းကို အလွန် လေးစားပါတယ်၊ လောကမှာ တတိယ အစွမ်းအထက်ဆုံး သိုင်းသမား ဖြစ်ရုံသာမက၊ မကောင်းမှုကို မုန်းတီးမှု၊ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ စိတ်ဓာတ် နဲ့ ဂုဏ်သတင်း တွေကြောင့်ပါ။

မင်းက လောကမှာ အဲဒီလို တစ်ယောက်တည်းသော သူပါပဲ! ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်း ကို မျက်နှာသာ ပေးပါ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နယ်မြေမှာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်း ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာပေးပါ၊ အဲဒါ အဆင်ပြေမလား..."

ကူမော့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောကြားသည်

"မင်းက တကယ်ကို စကားပြော တတ်တာပဲ၊ အဲဒါက ငါ့ကို လှုပ်ရှားဖို့ နည်းနည်း အနေရခက်သွားစေတယ်... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါက ဝရမ်းပြေး တစ်ယောက်ကို ဖမ်းဖို့ တကယ်ကို ဒီရောက်နေတာပါ၊ အထူးသဖြင့် မင်းတို့ ကျင်း နိုင်ငံရဲ့ နံပါတ် ၁ ဝရမ်းပြေး၊ ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ကိုပေါ့..."

"မင်းတို့ အဲဒါကို ဝန်ခံတယ် မဟုတ်လား..."

မုန်ချောင်း က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"ဒါက ကောင်းကင်အရှင်သခင် လီကျီ ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဝရမ်းပြေး တစ်ယောက်ပါ... နန်းတွင်းက ငွေစ သုံးသောင်း ဆုငွေ ထုတ်ထားတော့ ကျွန်တော်တို့ ဝန်ခံပါတယ်... ထောင်စုနှစ် မြို့ က ဘုရားကျောင်း မျိုးစုံကလည်း ဒီလူကို ဖမ်းဆီးရာမှာ ကူညီဖို့ ငွေစ ငါးသောင်း စုဆောင်းထားပါတယ်...

"ကျွန်တော်တို့ ထောင်စုနှစ်ဂိုဏ်းကလည်း အဲဒီလူကို အတော်လေး နာကြည်းမုန်းတီးနေတာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတည်ထောင်ထားတဲ့ 'ထောင်စုနှစ်မိစ္ဆာဂိုဏ်း' က ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ သိက္ခာနဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညှိုးနွမ်းစေခဲ့လို့ပါပဲ။ အဲဒီအပြင် သူက ငွေကြေးလိမ်လည်တဲ့နေရာမှာလည်း ကျွန်တော်တို့ ထောင်စုနှစ်ဂိုဏ်းရဲ့ နာမည်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး အကာအကွယ်ယူနေခဲ့တာ...။ ဒါကြောင့် ဒီလူဟာ တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိချင်ရုံ သက်သက်ပါ!"

စုဇီယို သည် ကူမော့၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်

"အချိန်ကိုက်ပဲ၊ ကျောင်းထိုင် ဘုန်းကြီး မုန်ချောင်း..." "ကျွန်တော်တို့ အခု ထောင်စုနှစ် မိစ္ဆာဂိုဏ်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ရှာဖို့ မင်းတို့ကို ကူညီပေးနေတာပါ... သဲလွန်စ တချို့ ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့တယ်"

စုဇီယို က ဟုန်ရွှီး ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်

"ဒီလူက ထောင်စုနှစ် မိစ္ဆာဂိုဏ်း နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်... ကျွန်တော်တို့ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ မင်းရဲ့ ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်ကို ရှင်းလင်းဖို့ ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးပါ့မယ်... ငွေစ ငါးသောင်း ဆုငွေကို သူရဲကောင်း ကူ ဆီ ပို့ဖို့ မှတ်ထားပေးရုံပါပဲ..."

မုန်ချောင်း က ပြုံးလျက် ဆိုသည်

"သခင် စု... မင်း နောက်နေတာပါ... ဟုန်ရွှီး က ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်း ရဲ့ တရားဝင် အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ပါ၊ သူက မိစ္ဆာဂိုဏ်း နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်စပ်နေနိုင်မှာလဲ..."

"အဲဒါက သိပ်တော့ မမှန်ပါဘူး..."

ဟု စုဇီယို က ပြောသည်

"ကျွန်တော် သိရသလောက်တော့ 'ထောင်စုနှစ်ဂိုဏ်း' ကို မိစ္ဆာဂိုဏ်းလို့ ခေါ်ကြပေမဲ့... တကယ်တမ်းမှာတော့ ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ စည်းလုံးညီညွတ်တဲ့ အာဏာဖွဲ့စည်းပုံရယ်လို့ မရှိပါဘူး။ ထောင်စုနှစ် ဘုရားကျောင်းတိုင်းက မိမိတို့ဘာသာ လွတ်လပ်စွာ စီမံခန့်ခွဲနေကြတာ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ပြောတာ မှားနေလို့လား..."

"ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ထောင်စုနှစ်ဂိုဏ်းက တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ စည်းလုံးသွားကြပြီလား...။ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကိုများ တင်မြှောက်လိုက်ပြီလား...။ ဒါမှမဟုတ် စည်းလုံးညီညွတ်တဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလိုက်ပြီလား... အခုလို ခင်ဗျားက ဂိုဏ်းကိုယ်စားပြုပြီး စကားတွေ လာပြောနေရအောင်လေ..."

မုန်ချောင်း က ခေါင်းယမ်းလျက်

"မလုပ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင် ပြီးတာပဲ"

စုဇီယို က ပြောသည်

"စည်းလုံးညီညွတ်တဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု မရှိမှတော့၊ ဟုန်ရွှီး က ထောင်စုနှစ် မိစ္ဆာဂိုဏ်း နဲ့ တိတ်တဆိတ် မပူးပေါင်းဘူး ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် သေချာနေရတာလဲ..."

မုန်ချောင်း ၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွား၏။

"သခင် စု... မင်းက စကားလှည့်ကွက် တွေ သုံးနေတာလား..."

စုဇီယို က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"ဆရာကြီး မုန်... ကျွန်တော်က အမှန်တရားကို ပြောနေတာကို ဒါက ဘယ်လိုလုပ် စကားလှည့်ကွက် ဖြစ်ရတာလဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က၊ မင်းတို့ ကိုးကွယ်တဲ့ ကောင်းကင်အရှင်သခင် လီကျီ ကိုယ်တိုင် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး လူထောင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ခဲ့တယ်လေ...

အဲဒီလူတွေဟာ အဲဒီမတိုင်ခင်က ထောင်စုနှစ် ဂိုဏ်း ရဲ့ တရားဝင် တပည့်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်သွားလဲ... သူတို့က ထောင်စုနှစ် မိစ္ဆာဂိုဏ်း ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား... ကောင်းကင်အရှင်သခင် လီကျီ ပြောတာကို မင်းတို့ အသိအမှတ် မပြုဘူးလား..."

မုန်ချောင်း ၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွား၏။

"ဟုန်ရွှီး က ထောင်စုနှစ် မိစ္ဆာဂိုဏ်း နဲ့ ပူးပေါင်းနေတယ်လို့ ပြောတယ်၊ မင်းမှာ ဘာသက်သေ ရှိလို့လဲ..." "ဘာကို အခြေခံတာလဲ..."

စုဇီယို က ဆိုသည်

"မင်းတို့ အားလုံး အခု ဘေးဖယ်နေပေးပါ... ကျွန်တော် တစ်ရက်အတွင်း သက်သေ ယူလာခဲ့မယ်... လောလောဆယ်တော့ အဲဒါက လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုပဲ ရှိသေးတယ်... တကယ်လို့ သတင်းထွက်သွားပြီး ထောင်စုနှစ် မိစ္ဆာဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ရဲ့ နားထဲကို ရောက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှု အားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...

ကျောင်းထိုင် ဘုန်းကြီး မုန်... ထောင်စုနှစ် မိစ္ဆာဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားစေချင်တာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား... မင်းက ထောင်စုနှစ် မိစ္ဆာဂိုဏ်း နဲ့ ပူးပေါင်းနေတာ မလုပ်သင့်ဘူးနော်၊ ဟုတ်လား... ထောင်စုနှစ် မိစ္ဆာဂိုဏ်း နဲ့ ပူးပေါင်းနေတဲ့ သူတွေပဲ ထောင်စုနှစ် မိစ္ဆာဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ကို ကျွန်တော်တို့ ဖမ်းမိမှာကို မလိုလားကြတာလေ... မင်းက သူ့ကို ဖမ်းစေချင်တယ် မဟုတ်လား..."

မုန်ချောင်း ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘယ်လို ပြန်ချေပရမလဲ ဆိုတာကို မသိခဲ့ပေ။ တကယ်လို့ အခု ပါးစပ်ဟလိုက်ရင်၊ သူ့ လုပ်ရပ်တွေက ထောင်စုနှစ် မိစ္ဆာဂိုဏ်း နဲ့ ပူးပေါင်းနေတယ် ဆိုတာကို ဝန်ခံသလိုဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကူချူတုန်းနှင့် ကူမော့တို့မှာ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေကြ၏။ သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်သော မုန်ချောင်း သည် စုဇီယို ကဲ့သို့သော အရာရှိ တစ်ဦးနှင့် စကားစစ်ထိုးရာတွင်၊နှစ်တစ်ရာ လေ့ကျင့်လျှင်ပင် ဘယ်သောအခါမှ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် နှာခေါင်းကြီးကြီးနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ ရပ်လိုက်တော့... ငါတို့ အားလုံးက မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေကို နားထောင်ဖို့ ဒီမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး... ထောင်စုနှစ် မြို့ မှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စည်းကမ်းတွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီမှာက ငါတို့ ဆုံးဖြတ်တာပဲ... တော်ဝင် မိသားစု တောင်မှ အဲဒါတွေကို လိုက်နာရတယ်... မင်းတို့ ဝင်စွက်ဖက်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး... ငါ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်မယ် …မင်းတို့ရဲ့ လူတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ချထားပြီး ဒီကနေ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ထွက်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ်..." "ဒီမှာပဲ နေပြီး ဘယ်တော့မှ မထွက်သွားနဲ့တော့!"

နှာခေါင်းကြီးကြီးနှင့် အဘိုးအို စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူရာပေါင်းများစွာက တညီတညွတ်တည်း ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ကြရာ မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေလေသည်။

"ကောင်းတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ လူစကား မပြောတဲ့ သူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီပဲ!"

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မင်းတို့ အားလုံးသာ မုန်ချောင်း လို ယဉ်ကျေးမယ်ဆိုရင်၊ ငါ တကယ်ကို လှုပ်ရှားလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူက နှာခေါင်းကြီးကြီးနှင့် အဘိုးအို ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆက်ပြောသည်

"မင်းရဲ့ စည်းကမ်းမဲ့တဲ့ မောက်မာမှုကို ငါ သဘောကျတယ်... မင်းကို သတ်ရတာ အရမ်း ကျေနပ်စရာ ကောင်းမှာပဲ!"

"မောက်မာလိုက်တာ!"

နှာခေါင်းကြီးကြီးနှင့် အဘိုးအို က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

" "လူငယ်လေး... မင်းကို ငါက သူရဲကောင်းလို့ ခေါ်ပြီး မျက်နှာသာ ပေးနေတာနော်။ ဒီ ထောင်စုနှစ်မြို့တော် ထဲမှာ မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ။ မင်းက ပါရမီထူးတဲ့ သိုင်းလူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ... ဒီမြို့ထဲမှာ သိုင်းမဟာဆရာကြီး ၃၆ ယောက်၊ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူ ၇၂ ယောက် နဲ့ ထောင်စုနှစ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ ရှိတယ်။ ဒီလောက် အင်အားစုတွေကြားမှာ မင်းက ဘာမို့လို့ ဒီလောက် မောက်မာရဲနေတာလဲ..."

"ကောင်းပြီ!"

ကူမော့က လက်ကို အနည်းငယ် ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်မိစ္ဆာစောင်း သည် ကူချူတုန်း၏ စာအုပ်သေတ္တာ ထဲမှ ပျံထွက်လာ၏.

ကူမော့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"အားလုံးပဲ၊ ငါ့အနားကို တိုးလာကြ!"

"မင်း ဘာတွေ လုပ်နိုင်လဲ ဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့! သူတို့ကို သတ်!"

နှာခေါင်းကြီးကြီးနှင့် အဘိုးအို က သူ၏ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

သူ့ဓားရိုးကို မြေကြီးပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ချလိုက်သည့် ခဏမှာပင်... သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း ဆူပူသောင်းကျန်းသွားတော့သည်။ မှောင်ရိပ်ကျနေသော လမ်းကြားအသွယ်သွယ်ထဲမှ လူရိပ်များမှာ ပုရွက်ဆိတ်အုံ ပျက်သည့်အလား တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာကြ၏။ တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များ ရိုက်ခွဲခံရသံများမှာလည်း ကျောက်တုံးနှင့် သစ်သားများ အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ရောယှက်ကာ ဆူညံသွားလေတော့သည်။

အမိုးစွန်းများပေါ်တွင်လည်း ပုံရိပ်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီကာ ခုန်ပျံလှုပ်ရှားနေကြပြီး သူတို့လက်ထဲမှ လက်နက်များမှာ ညအမှောင်ထုကို ခွင်းလျက် အေးစက်စက် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေ၏။

"သတ်!" "သတ်—"

အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ သူတို့ကို ဝိုင်းရံလာသော လူများကို မြင်သောအခါ၊ စုဇီယို နှင့် အခြားသူများမှာ ချွေးအေးများ ထွက်လာပြီး အသက်ရှူမှုများမှာ မြန်ဆန်လာလေသည်။ သူတို့ အားလုံး ကူမော့၏ အကာအကွယ် အရှိန်အဝါ အတွင်းတွင် ရှိနေသော်လည်း၊ အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားကြလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့သည် ကောင်းကင်မိစ္ဆာစောင်း ကို ဘယ်လက်ဖြင့် ခိုင်မြဲစွာ ကိုင်ထားပြီး၊ သူ၏ ညာလက်ချောင်းထိပ်များက စောင်းကြိုးများကို ဖွဖွလေး တီးခတ်နေကာစစ်မှန်သောချီ များ စီးဆင်းနေလေသည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်

"ချူတုန်း... သေချာ ကြည့်ထား၊ သေချာ သင်ယူထား!"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်ကို!"

ကူချူတုန်းက ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ သူမ၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးကို ကူမော့အပေါ် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားလေသည်။ အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ သူမသည် ကူမော့အပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိပြီး လုံးဝ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိချေ။

စောင်းကြိုးများ တုန်ခါသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ အကာအကွယ် အရှိန်အဝါ ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များ ပေါ်လာပြီး၊ ဖိအားတစ်ခု ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။

ကူမော့၏ လက်ချောင်းထိပ်များက လိပ်ပြာ တောင်ပံများအလား တုန်ခါသွားပြီး၊ ကောင်းကင်မိစ္ဆာစောင်း က ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းသွားကာ စောင်းကြိုးများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံလှိုင်းများက ကိုင်တွယ်၍ရသော ငွေရောင် အလင်းတန်း အဖြစ်ပြောင်း သွားလေသည်။

သူ၏ လက်ဖဝါး ပြောင်းလဲမှုနှင့်အတူ အသံလှိုင်း ဓားခုနစ်လက် က လေထုကို ဆွဲဖြဲသွားပြီး မမြင်ရသော ပုဆိန်ကြီး တစ်လက်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရသည့်အလား လေဟာနယ် ကို အက်ကွဲသွားစေတော့၏။

အသံလှိုင်း ဓားနှင့် ထိခတ်သွားသော ခန္ဓာကိုယ် သုံးခုမှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီ သွေးမိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူတို့၏ အသားများနှင့် လက်နက် အပိုင်းအစများမှာ ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။

အသံလှိုင်းများက ပြန့်ကားသွားပြီး၊ ရှေ့တန်းရှိ ဓားသမားများ၏ အရိုးများကို ကြေမွသွားစေကာ၊ အတွင်းအင်္ဂါများမှာ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းများမှ ထွက်လာပြီး ၊ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ လွင့်ထွက်သွားကာ အနောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်သွားတော့၏။

စောင်းမှ တေးသွားတစ်ခုက နှာခေါင်းကြီးကြီးနှင့် အဘိုးအို ဆီသို့ ပြေးဝင်သွား၏။

အဖိုးအို၏ သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ကာကွယ်ရန် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း ဓားသွားမှာ ကြေမွသွားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရပြီး လက်ကြားမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာလေသည်။

အသံလှိုင်း က အဖိုးအို၏ အကာအကွယ် အရှိန်အဝါကို ထိမှန်သွားရာ ချက်ချင်း ကြေမွသွားစေတော့၏။ အဖိုးအို က လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ ဒွာရာခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ စီးကျလာတော့၏။

"သွားစို့!"

ကူမော့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး စောင်းကြိုးများကို ဆက်လက် တီးခတ်ကာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်လေသည်။

စုဇီယို၊ ကောင်းထျဲ့ နှင့် အင်ပါယာ အစောင့်များက အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြ၏