အခန်း (၁၅၁-၁၅၃)

အခန်း ၁၅၁ - လောကအလယ်မှ အတွေးတစ်ချက်သည် ထာဝရအစဉ် တည်တံ့နေမည်

မသေမျိုးလမ်းပေါ်ရှိ နောက်ဆုံးမှ လူငယ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အလွန်လှပသည့် မိန်းမပျိုမှာလည်း တက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“သိပ်မိုက်တဲ့ မိန်းကလေး... ကိုယ့်အရည်အချင်းကိုယ်လည်း သိဦးမှပေါ့... ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၄ လောက်နဲ့ မသေမျိုးလမ်းကို တက်ဖို့ ကြိုးစားရဲတယ်ပေါ့လေ... အိပ်မက်မက်မနေဘဲ ပြန်လှည့်သွားလိုက်တော့...”

ထိုလူငယ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှေ့တွင် လျှောက်နေသော အခြားသူများသည်လည်း ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၄ ရှိ မိန်းမပျို စုဝမ်ယီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူမသည်လည်း ဤမသေမျိုးလမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

“ပြန်သွားစမ်း... ဒီအခွင့်အရေးက မင်းလိုလူမျိုး လာပြိုင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး...”

“မှန်တယ်... မင်းရဲ့စွမ်းအားက အဆင့်လွန်ဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်အဆင့်ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အဆင့်ကို မမီရင်တော့ ဒါကို စိတ်မကူးနဲ့တော့...”

“ညီမလေး... မြန်မြန် ပြန်လှည့်သွားပါ... ဒီလမ်းပေါ်က ဖိအားတွေက အရမ်းပြင်းထန်တယ်၊ မင်းရဲ့ နုနယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေး ကြေမွသွားလိမ့်မယ်...”

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သူမကို ဟန့်တားရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးမှ ပြောလိုက်သူမှာ အဝါနုရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်ရှိ အလွန်လှပသည့် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

“အားလုံးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဒီအခြေအနေကို ကောင်းကောင်း နားလည်ပါတယ်...”

စုဝမ်ယီက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာ၊ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဘိုးဘေးနဂါး သွေးမျိုးဆက်မှာ ဆူပွက်လာပြီး သူမကို အတိုင်းအဆမဲ့သော ယုံကြည်ချက်များ ပေးစွမ်းနေပေသည်။ သူမ၏ နုနယ်လှသော ကိုယ်ဟန်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ရုတ်တရက်ပင် ခြေလှမ်းများကို မြှင့်တင်လိုက်ရာ မသေမျိုးလမ်း၏ လှေကားထစ်များပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းသွားတော့သည်။

“ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...”

“ဘာ...”

အခြားသူများမှာ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်မိသွားကြရသည်။ ကြီးမားလှသော ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် သူတို့မှာ မနည်း လှုပ်ရှားနေရပြီး ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ရွှေရောင်ဝတ်စုံဝတ် အလွန်လှပသော ဤအမျိုးသမီးမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြရတော့သည်။ စုဝမ်ယီသည် နောက်ဆုံးမှ လူငယ်ကို လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်ကာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်သွားသည်။

“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ထိုလူငယ်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် စုဝမ်ယီ ကျော်တက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေရုံမှအပ ဘာမှမတတ်နိုင် ဖြစ်နေပေသည်။ သူကဲ့သို့သော ခန့်ညားလှသည့် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် မသေမျိုးလမ်းကို ခက်ခဲစွာ တက်နေရသည်ကို ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၄ သာရှိသော ဤနုနယ်လှသည့် မိန်းကလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ မြန်မြန် သွားနိုင်ရသနည်း။

“ဟူး...”

မသေမျိုးလမ်းပေါ်ရှိ အခြားသူများမှာလည်း အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရသည်။ သူတို့သည် စုဝမ်ယီက ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီ တက်လှမ်းရင်း သူတို့အနက် အချို့ကို ခဏချင်းအတွင်း ကျော်တက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေမိကြသည်။

လူငယ်တစ်ဦးမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး စုဝမ်ယီ ကျော်အတက်တွင် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲကာ အောက်သို့ ဆွဲချရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

“ဟင်း...”

စုဝမ်ယီက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူမက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ထိုလူငယ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပြန်လည် ဖမ်းဆွဲကာ နောက်သို့ ဆွဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး ကျောက်လှေကားထစ်များအတိုင်း အောက်သို့ လိမ့်ကျသွားရာ ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် ရောက်မှသာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

“ဒီမိန်းမက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ...”

အခြားသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

‘ဒီမိန်းကလေးက ဖိနှိပ်မှုတွေရဲ့ သက်ရောက်မှုကို မခံစားရဘူးလား...’

စုဝမ်ယီက ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးလှမ်းနေပေသည်။ သူမသည်လည်း ကြီးမားလှသော ဖိနှိပ်မှုကို ခံစားနေရသည်။ သို့သော်လည်း ဘိုးဘေးနဂါး သွေးမျိုးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အခြားသော ကျင့်ကြံသူ ကိုးဦးထက် များစွာ သာလွန်နေပေသည်။ ဖိအားမှာ သူမအပေါ်သို့ တောင်တစ်လုံးအလား ကျရောက်နေသည့်တိုင် သူမမှာ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

‘သူ အဆင်ပြေပုံရသားပဲ...’

စုဝမ်ယီကို စောင့်ကြည့်နေသော ရီယွင်က သူမ ဤမျှအထိ လွယ်ကူစွာ တိုးလှမ်းနေသည်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဘိုးဘေးနဂါး သွေးမျိုးဆက်ဖြင့် ပြောင်းလဲထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ သဘာဝအတိုင်းပင် စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။ ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး တစ်ခုလုံးတွင် မည်သည့်သွေးမျိုးဆက်မျှ ဤအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ချေ။ စုဝမ်ယီ၏ ဘိုးဘေးနဂါး သွေးမျိုးဆက်မှာ ရှစ်ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ရွယ်တူများထက် များစွာ သာလွန်နေပေသည်။ ရီယွင်မှာမူ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရောက်ရှိထားသဖြင့် သူ၏ ဘိုးဘေးနဂါး ခန္ဓာကိုယ်ကို အသက်သွင်းရုံမျှဖြင့်ပင် အတားအဆီးအတွင်းရှိ ခိုင်မာလှသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ဘိုးဘေးနဂါး ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရီယွင်မှာ ၎င်းကို အသုံးပြုရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များနှင့် နတ်ဘုရားလက်နက် ရတနာပေါင်းစုံမှာ သူ့ကို ဤလောကတွင် အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘေးနဂါး ခန္ဓာကိုယ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိသလောက် ဖြစ်ပေသည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်တိုင် စနစ်တွင် ဝင်ရောက်မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သဖြင့် ရီယွင် စုဆောင်းထားသော အကျိုးကျေးဇူးများမှာ ဤကမ္ဘာ၏ စံနှုန်းများကိုပင် များစွာ ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

‘ကောင်းကင်ဘုံရွေးချယ်ခံရသူက ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရဖို့အတွက် တောင်ထိပ်ကို ရောက်ရမယ်ပေါ့လေ... ဒါဆို နောက်တစ်ဆင့်က ဘာဖြစ်မလဲ...’

ရီယွင်က မိမိဘာသာ ဆင်ခြင်လိုက်ပြီး နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ပိုမို တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ထိုခဏ၌ အနီရောင် ခေါင်းတလားအတွင်း၌...

အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး မထင်မှတ်ဘဲ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ ကြယ်တာရာများအလား တောက်ပပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်ဝန်းများသည် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ ညင်သာစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း သိမြင်နားလည်ဟန်ရှိသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

‘ဒီမိန်းကလေးမှာ ဘိုးဘေးနဂါးနတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက် ရှိနေတာပဲ၊ ငါ့ကို သူနဲ့ အတော်လေး နီးစပ်တယ်လို့ ခံစားရစေတယ်... တကယ်လို့ ဒီမိန်းကလေးက ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို နောက်ဆုံးမှာ ရသွားမယ်ဆိုရင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပဲ... ငါ သူ့ကို ရှာမတွေ့သေးပေမဲ့... ဒီလို ဘိုးဘေးနဂါးနတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ရှိတဲ့ လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို မြင်ရတာက ငါ့ကို ရှင်းပြလို့မရတဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းလို ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေတုန်းပဲ...’

“မိန်းမယုတ်... ထွက်သွားစမ်း...”

အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပသော ထိုမျက်နှာမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ရှုံ့မဲ့သွားပြန်ပြီး အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာအဖြစ်သို့ တစ်ခဏချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် သွားများကို ကြိတ်လျက် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှု ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူး... အဲ့ဒီစိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...”

အလွန်လှပသော အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

“မင်းလို မိန်းမယုတ်... မင်းက ‘မသေမျိုးသုတ်သင်ခြင်းလှံသွား’ကို အားကိုးနေတာ မဟုတ်လား... အဲ့ဒါသာ မရှိရင် မင်းကို ငါ မောင်းထုတ်တာ ကြာလှပြီ...”

အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက ဒေါသတကြီး ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝတ်စုံအောက်၊ ရင်ဘတ်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် သွေးရောင် လှံသွားရှည်ကြီးတစ်ခုမှာ စိုက်ဝင်နေပေသည်။ ဤသွေးရောင်လှံသွားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူ၏နှလုံးသားကို ခိုင်မာစွာ ချုပ်နှောင်ထားသည်။ နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီသော ကာလပတ်လုံး အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားသည် ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဤ မသေမျိုးသုတ်သင်ခြင်း လှံသွား ကို ဖယ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

“ဟင်း...”

အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးက သူ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အားထုတ်မှုတွေကို ရပ်လိုက်ပါတော့... မသေမျိုးသုတ်သင်ခြင်း လှံသွားက နှလုံးသားထဲကို စိုက်ဝင်သွားပြီးပြီဆိုရင် စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရား တစ်ပါးတောင်မှ လွတ်အောင် မပြေးနိုင်ဘူး... ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှု ဝိညာဉ်ကလည်း ဒီ မသေမျိုးသုတ်သင်ခြင်း လှံသွားနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားပြီ... ဒီတစ်သက်တော့ မင်း လွတ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့...”

“ဟင်း...”

အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် သူ၏ စီမံကိန်း ဒုတိယအဆင့်အပေါ်တွင်သာ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ပုံအောထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်၏ အပြည့်အစုံသော အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ဤရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ထိုကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

...

စုဝမ်ယီသည် မသေမျိုးလမ်းအတိုင်း တဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လှမ်းနေပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် မောက်မာလှသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကိုပင် ကျော်တက်သွားပြီး ထိပ်ဆုံးမှ ဦးဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူ ကိုးဦးမှာ စုဝမ်ယီ၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှုများ ရောပြွမ်းလျက် ငေးကြည့်နေရုံမှအပ ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြတော့ချေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မသေမျိုးလမ်းပေါ်သို့ ပထမဆုံး ခြေချနိုင်သူသာ အရည်အချင်း ပြည့်မီသည် မဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းပေါ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သူတိုင်း အရည်အချင်း ပြည့်မီသူစာရင်း ဝင်ကြပေသည်။ ထို့ကြောင့် လက်ရှိ အခြေအနေတွင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သွားနိုင်ခြင်းမှာ အသာစီးရရန်အတွက် အဓိကအချက် မဟုတ်သေးချေ။

မြူထုများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မသေမျိုးလမ်းအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ စုဝမ်ယီမှာ ပိုမို ပြင်းထန်သော ဖိအားများကို စတင် ခံစားလာရသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မပေါ့ပါးတော့ချေ။

နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်...

စုဝမ်ယီ၏ စွမ်းအင်နှင့် သွေးများမှာ ဆူပွက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပေသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် သွားကို တင်းတင်းစိလျက် ဆက်လက် ကြိုးစားခဲ့သည်။ မြူထုများကြားမှနေ၍ တောင်လမ်း၏ အဆုံးသတ်ကို သူမ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ခြေလှမ်း ရာဂဏန်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းလိုက်မည်ဆိုပါက မသေမျိုးလမ်း၏ ဤအပိုင်းကို သူမ အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

တစ်လှမ်း၊ နှစ်လှမ်း၊ သုံးလှမ်း...

ဤ ရာဂဏန်းရှိသော ခြေလှမ်းများအတွင်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သူမ တောင့်ခံနေရသော ဖိအားမှာ စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ထိုခဏ၌ စုဝမ်ယီ၏ အရိုးအဆစ်များမှာ မြည်ဟည်းသံများပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ နောက်ထပ် နှစ်နာရီခန့် ထပ်မံ လျှောက်လှမ်းခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မသေမျိုးလမ်း၏ ဤအပိုင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။

မသေမျိုးလမ်း၏ အထွက်ဝတွင် ရှေးကျသော ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု တည်ရှိနေပေသည်။ စုဝမ်ယီက ၎င်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“လောကအလယ်မှ အတွေးတစ်ချက်သည် ထာဝရအစဉ် တည်တံ့နေမည်။”

အလွန်ရှေးကျပြီး ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော စာသား နှစ်ကြောင်းမှာ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားပေသည်။ စုဝမ်ယီက အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်၏။ ဤစာသား ရှစ်လုံးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဒါက...”

ရီယွင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဤစာသား ရှစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ဤစာသား ရှစ်လုံးအတွင်း၌ ရင်းနှီးလှသော အရေးအသားပုံစံတစ်ခုကို အမှန်တကယ်ပင် အာရုံခံမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကျောက်စာတိုင်ပေါ်ရှိ စာသားများ၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ သူသိထားသော အရာနှင့် ဆင်တူနေပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာမူ ကွဲပြားနေပေသည်။ ခဏမျှတော့ ရီယွင်မှာ သေချာရေရာခြင်း မရှိ ဖြစ်နေသည်။

‘ဒါတွေက... တကယ်ပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းက ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်း ရေးခဲ့တဲ့ စာတွေများလား...’

အခန်း ၁၅၁ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၅၂ - ဘိုးဘေးနဂါး သွေးမျိုးဆက်နှင့် ထာဝရအစဉ်အမြဲ လွှမ်းမိုးခြင်း

ရီယွင်၏ စိတ်ထဲတွင် လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းခန့်က ဖြစ်သည်။

ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး၏ ထာဝရနယ်ပယ်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရီယွင်သည် အကြွင်းမဲ့ အာဏာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် မတရားသော လုပ်ရပ်များစွာတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့သလို သူ့၌ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အမျိုးသမီး မိတ်ဆွေများစွာလည်း ရှိခဲ့သည်။

သူသည် အမျိုးသမီးများကြားတွင် ရေပန်းစားရခြင်း၌ အကြောင်းရင်း အနည်းငယ် ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ရီယွင်သည် ချောမောခန့်ညားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ သူ၏ အင်အားမှာ ကြီးမားလှသဖြင့် အနုနည်းဖြင့် မရလျှင် အင်အားသုံး၍ ဖြေရှင်းတတ်သည်။ တတိယအချက်မှာ ရီယွင်သည် ရက်ရောပြီး တရားမျှတမှု ရှိသဖြင့် လူငယ် အမျိုးသမီးများစွာမှာ သူနှင့် အတူရှိရသည်ကို နှစ်သက်ကြသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်မှ စာသားများသည် သူ၏ အမျိုးသမီး မိတ်ဆွေတစ်ဦး၏ အရေးအသားပုံစံနှင့် ဆင်တူနေသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဝက်ခန့်သာ သူမနှင့် တူညီပေသည်။

‘အလွန်ဆုံးရှိလှ ဆင်တူရုံပဲ ဖြစ်မှာပါ... တကယ်တော့ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီပဲ၊ သူတို့အားလုံးလည်း ရှိကြတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး...’

ရီယွင်က ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်တိုင် စနစ်တွင် ဝင်ရောက်မှတ်တမ်းတင်ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ထိုဆန်းကြယ်ပြီး ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသော နယ်မြေထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြိုလဲခဲ့ဖူးသော်လည်း စနစ်၏ အတင်းအကျပ် ကုသပေးမှုကြောင့် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့ရသည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်တိုင် တစ်ဦးတည်း အထီးကျန်နေထိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ၊ လက်နက်ကျင့်စဉ်များနှင့် အရင်းအမြစ်များကို ရရှိရုံသာမကပေ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ သူ၏ တာအိုနှလုံးသားကို ခေတ်အဆက်ဆက် ကြံ့ကြံခံနိုင်အောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ယခင်က အာဏာရှင်ဆန်သော အကျင့်စရိုက်များမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ သူ၏ တာအိုနှလုံးသား သန်မာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ လက်ရှိ ရီယွင်မှာ အတိတ်က ရီယွင်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသွားပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

စုဝမ်ယီသည် ကျောက်စာတိုင်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် သူမသည် ထိုကျောက်စာတိုင်နှင့် ထူးဆန်းသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူမသည် ကျောက်စာတိုင်ပေါ်ရှိ စာသားများကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိုစွတ်လာခဲ့သည်။

‘ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ...’

စုဝမ်ယီသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်နှစ်စက်ကို သုတ်လိုက်သည်။ သာမန် ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုက သူမကို ဤမျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှားသွားအောင် လုပ်နိုင်သည်ကို စုဝမ်ယီ အံ့ဩနေမိသည်။ သူမသည် ဆရာက ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ အခက်အခဲများစွာကို တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီး လောက၏ ဘေးအန္တရာယ်များကိုလည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ စရိုက်မှာ အထူးပင် တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ဓာတ်မှာလည်း အလွန်ပင် ခိုင်မာပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အရာရာမှာ သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ပျက်ပြားအောင် လုပ်နိုင်ခဲလှသည်။ သို့သော်လည်း သူမကို အံ့ဩသွားစေသည်မှာ ဤကျောက်စာတိုင်ပေါ်ရှိ စာသား ရှစ်လုံးမှာ စုဝမ်ယီ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းပြ၍မရသော ခံစားချက်များ ဆူပွက်လာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

“ဟူး...”

သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် စုဝမ်ယီသည် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရှေ့တွင် ကွင်းပြင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သွေးရောင်အလင်းလုံးကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ကွင်းပြင်၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော သွေးရောင်နန်းတော်ကြီး တစ်ခု ရှိနေပေသည်။

‘ဒါက ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်များလား...’

စုဝမ်ယီ၏ နှလုံးသားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခုန်ပေါက်နေသည်။ သူမသည် ခြေလှမ်းများကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး သွေးရောင်အလင်းလုံးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားသည် ပထမဦးဆုံး ချဉ်းကပ်လာသည်သော စုဝမ်ယီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ် အနိမ့်ဆုံးရှိသော မိန်းမပျိုမှာ မသေမျိုးလမ်းကို ပထမဆုံး အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မည်သို့မျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်၏ အမွေအနှစ်မှာ ဤမိန်းမပျို၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားရန် အခွင့်အလမ်း အများဆုံး ရှိနေပုံရသည်။

သို့သော်လည်း သူ ခဏမျှ ထပ်မံ စောင့်ဆိုင်းရန် လိုအပ်ပေသည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားသည် လက်ဟန်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ သွေးရောင်အလင်းလုံးအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကွင်းပြင်၏ ရှေ့တွင် သွေးရောင် အလင်းတံတိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စုဝမ်ယီ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“မင်း ဒီမှာပဲ စောင့်ရမယ်...”

အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အော်...”

စုဝမ်ယီ ခဏမျှ မှင်တက်မိသွားသော်လည်း ထိုစည်းကမ်းကို လိုက်နာကာ သူမ၏ နေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မသေမျိုးလမ်းပေါ်ရှိ ကျန်ရှိနေသော လူငယ်အချို့မှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး နာကျင်လှသော အမူအရာများဖြင့် ရှေ့သို့ အသည်းအသန် တိုးလှမ်းနေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ တွင် ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုများမှာမူ ကွဲပြားကြသည်။ အချို့မှာ စွမ်းအင် သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များအပေါ်တွင်သာ အဓိကထားခဲ့ကြသဖြင့် ဤနေရာတွင်တော့ အသုံးမဝင် ဖြစ်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း အချို့မှာမူ ခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်များ ရှိကြသဖြင့် ဇွဲနပဲဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလှမ်းနိုင်နေကြသည်။

‘သာမန် မသေမျိုးလမ်းတစ်ခုက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် တားနိုင်မှာလဲ...’

ဦးဆောင်နေသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်လျက် ကျောက်စာတိုင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ မောက်မာသော အရိပ်အယောင်များ ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ သူက လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရွှေရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အလွန်လှပသည့် မိန်းမပျိုမှာ အဝေးမှ ကွင်းပြင်ရှိ အနီရောင် အလင်းတံတိုင်းရှေ့တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟင်...”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အလင်းတံတိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် လျှောက်လှမ်းနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ခံနိုင်ရည်ကို ပြန်လည် ပြည့်ဝစေရန်အတွက် ဆေးလုံးအချို့ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

“မင်းလို မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မသေမျိုးလမ်းကို ပထမဆုံး အောင်မြင်အောင် လျှောက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... မင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ...”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် စုဝမ်ယီ၏ ဘေးနားသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး လက်များကို နောက်ပစ်လျက် သွေးရောင် အလင်းတံတိုင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။ စုဝမ်ယီမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို တစ်ချက်မျှ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ငြိမ်သက်နေ၏။ ဤလူငယ်မှာ သူတို့ ကိုးဦးအနက် အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် မသေမျိုးလမ်းကို ဒုတိယမြောက် အောင်မြင်စွာ တက်နိုင်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်၏ အလုံးစုံသော အင်အားမှာ သူမထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။ အကယ်၍ သူမသည် နဂါးနောက်ပြန်သိုင်းကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ငါးဆအထိ မြှင့်တင်နိုင်မည် ဆိုလျှင်ပင် ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ် ကွာဟချက်ကြောင့် သူ့ကို အနိုင်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း စုဝမ်ယီက မှန်းဆလိုက်သည်။

“မင်းမှာ ဘယ်လိုမျိုး ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ရှိလို့လဲ... မသေမျိုးလမ်းကို လျှောက်ရတာ မင်းအတွက် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ လွယ်ကူနေရတာလဲ...”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က တစ်စုံတစ်ခုကို သိရှိလိုဟန်ဖြင့် စုဝမ်ယီကို စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှင့်ကို ပြောပြစရာလား...”

စုဝမ်ယီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ အငြင်းခံလိုက်ရသဖြင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်မှာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ထပ်မံ၍ စကားမဆိုတော့ချေ။ သူသည် မသေမျိုးလမ်းကို ဒုတိယမြောက် အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်အတွင်း၌မူ အတိုင်းအဆမဲ့သော ယုံကြည်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် သွေးရောင်အလင်းတံတိုင်း၏ တစ်ဖက်ရှိ သွေးရောင်နန်းတော်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မိမိဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

‘ဒါက ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော် ဖြစ်ရမယ်... အမွေအနှစ်ကလည်း... အတွင်းထဲမှာပဲ ရှိနေမှာပေါ့...’

ခဏအကြာတွင် သူ၏ စိတ်အာရုံများ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် သွေးရောင်အလင်းလုံးရှေ့ရှိ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားဆီသို့ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကိုမူ ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ရုံမှအပ ဘာမှမတတ်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကွင်းပြင်အဝင်ဝသို့ လျှောက်သွားကာ မသေမျိုးလမ်းပေါ်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုခဏ၌ အခြားသော လူငယ်အချို့မှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လှမ်းလာနေကြသည်။

‘ဒီကောင်တွေက တကယ့်ကို ဇွဲကောင်းကြတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီအပေါ်ကို ရောက်ဖို့ အရည်အချင်းတော့ မရှိကြပါဘူး...’

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကွင်းပြင်အဝင်ဝတွင် ခဏမျှ အကဲခတ်ပြီးနောက် သူသည် ပျင်းရိလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ သွေးရောင် အလင်းတံတိုင်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာပြီး ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်သည် ကွင်းပြင်အဝင်ဝသို့ ရောက်သည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းထိုးသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

‘တကယ်ကို ခက်ခဲတာပဲ... ဒီ မသေမျိုးလမ်းက တကယ့်ကို ခက်ခဲလွန်းတယ်...’

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် အမောတကော အသက်ရှူရင်း သူ၏ ခံနိုင်ရည်ကို ပြန်လည် ပြည့်ဝစေရန် ဆေးလုံးများကို ဆက်တိုက် သောက်သုံးလိုက်သည်။ စောစောက မသေမျိုးလမ်းပေါ်တွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း ပြင်းထန်လှသော ဖိနှိပ်မှုများကြောင့် သူ၏ စွမ်းအင်များကို အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကိုလည်း ဖွင့်၍ မရခဲ့ချေ။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူသည် သူ၏ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်နှင့် သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ အားကိုး၍ တက်လှမ်းလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အင်အား အနည်းငယ်မျှပင် မကျန်တော့ချေ။

ဆေးလုံးအချို့ကို သောက်သုံးပြီးနောက် သူသည် အင်အားအချို့ ပြန်လည် ရရှိလာသဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး အလင်းတံတိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်...

သူသည် သွေးရောင် အလင်းတံတိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အတွင်းဘက်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ပြင်းပြသော အလိုဆန္ဒများ ဝင်းလက်လာခဲ့သည်။ သွေးရောင်အလင်းလုံးအနားရှိ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားသည် မသေမျိုးလမ်းပေါ်ရှိ ကျန်ရှိနေသော သူအနည်းငယ်မှာ မေ့လဲသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက သူ၏ ဝတ်စုံလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုသူများကို ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီးနောက် မသေမျိုးလမ်းပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

သွေးရောင် အလင်းတံတိုင်းမှာလည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားသည် လက်များကို နောက်ပစ်လျက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ သုံးယောက်ကတော့ နောက်ဆုံးမှာ ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ အရည်အချင်း ရရှိခဲ့ပြီ... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက အမွေအနှစ်ကို နောက်ဆုံးမှာ ရရှိမလဲဆိုတာကတော့ မင်းတို့ရဲ့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်...”

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်ဆီသို့ ညွှန်ပြကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“သွားကြတော့...”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် အားနည်းနေသေးသော်လည်း ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်ဆီသို့ ပထမဆုံးအဖြစ် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

‘လူအ...’

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင်တော့ မည်သူက အရင်ဝင်သနည်း ဆိုသည့်အချက်မှာ အရေးမပါလှပေ။ သူသည် လက်များကို နောက်ပစ်လျက် ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်ဆီသို့ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

စုဝမ်ယီမှာမူ နောက်ဆုံးမှ လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားအတွင်း၌မူ ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်၏ အမွေအနှစ်မှာ ဆယ်ပုံကိုးပုံခန့် သူမအတွက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားပေသည်။ အဆုံးတွင်တော့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသန်မာဆုံးဖြစ်ပြီး ဘိုးဘေးနဂါး သွေးမျိုးဆက်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။

ဘိုးဘေးနဂါး သွေးမျိုးဆက် ဆိုသည်မှာ ခေတ်အဆက်ဆက်ကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်ပြီး ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး တစ်ခုလုံးရှိ အခြားသော သွေးမျိုးဆက်များအားလုံး၏ အထက်တွင် တည်ရှိနေပေသည်။

အခန်း ၁၅၂ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၅၃ - ယုတ်မာသော ဝိညာဉ်လက်နက်နှင့် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်အတွင်းသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်သွား၏။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က ဒုတိယဖြစ်ပြီး စုဝမ်ယီက တတိယဖြစ်သည်။ သူတို့ သုံးဦးမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ဤနတ်ဘုရားနန်းတော်၏ အတွင်းပိုင်းမှာ ယခင်နှင့် များစွာ ကွာခြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မူလကရှိသော အနီရောင်ခေါင်းတလားမှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို မသိရပေ။ ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သွေးရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားပြီး ပေပေါင်းများစွာအကွာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် သွေးရောင်မျှော်စင်ငယ်လေးတစ်ခု ဝဲပျံနေပေသည်။ ဤ သွေးရောင်မျှော်စင်ငယ်မှာ ထိတွေ့၍ရသော ပစ္စည်းတစ်ခုနှင့် ပြုလုပ်ထားပုံမရဘဲ သွေးရောင်အလင်းတန်းများဖြင့်သာ လုံးဝ စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မှောင်မည်းနေသော ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးမှာ တစ်ပေခန့်သာရှိသော ဤမျှော်စင်ငယ်ကြောင့် နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်နေ၏။

‘ဒါက နောက်ဆုံး အမွေအနှစ်လား...’

စုဝမ်ယီသည် ခန်းမအလယ်တွင် ရပ်နေပြီး သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော သွေးရောင်မျှော်စင်ငယ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏မျက်ဝန်းအတွင်း၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေပေသည်။ လူ့ဘုံနတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်၏ အပြည့်အစုံသော အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရရှိမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် သွေးရောင်မျှော်စင်ငယ်အတွင်းမှနေ၍ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤပုံရိပ်မှာ သွေးရောင်မြူထုများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ၎င်း၏ ရုပ်သွင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲလှသော အစွမ်းထက်သည့် အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

‘အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရမည့်အချိန် ရောက်ပြီလား...’

လူငယ်သုံးဦး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ဝေဝါးလှသော ပုံရိပ်က ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“ငါက ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ပဲ... မင်းတို့အားလုံးကို နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှု လုပ်တော့မယ်... ဒီစမ်းသပ်မှုက မင်းတို့ရဲ့ မူလဝိညာဉ် ကြံ့ခိုင်မှုကို စစ်ဆေးမှာ ဖြစ်တယ်... မင်းတို့ရဲ့ မူလဝိညာဉ် ပိုသန်မာလေလေ၊ အမွေအနှစ်ကို ရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလေလေပဲ...”

“စီနီယာကြီး...”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ခိုင်မာသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စလိုက်ပါ... ကျွန်တော် ပထမဆုံး စမ်းသပ်ခံပါ့မယ်...”

“ကောင်းပြီ... ဒါဆို မင်းက ပထမဆုံးပေါ့...”

ဝေဝါးလှသော သွေးရောင်ပုံရိပ်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်၏ စိတ်အာရုံအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ သွေးများ စီးကျလာသည်။ သူသည် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး လက်မောင်းရှိ သွေးကြောများမှာလည်း ဖောင်းတက်နေကာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်သော နာကျင်မှုများကို တောင့်ခံနေရပုံရသည်။

‘ဒီအမွေအနှစ်က... တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာလား...’

အနီးတွင် ရပ်နေသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်နှင့် စုဝမ်ယီတို့မှာ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်မိသွားကြသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က စုဝမ်ယီကို လှမ်းကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ကြောက်နေရင်တော့ ခန်းမထဲကနေ အခုပဲ ထွက်သွားပြီး ဒီစမ်းသပ်မှုကနေ နှုတ်ထွက်နိုင်တယ်နော်...”

စုဝမ်ယီက အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူမှာ အလွန်ပင် မောက်မာလွန်းလှသည်။ အကယ်၍ သူမက အင်အားချင်း မယှဉ်နိုင်သေး၍သာဖြစ်ပြီး မဟုတ်လျှင်တော့ သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမလိုက်ချင်မိသည်။

“အား...”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်မှာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သတိလစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝေဝါးလှသော ပုံရိပ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကောင်းကင်ဘုံရွေးချယ်ခံရသူကတော့ ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံဖို့ အရည်အချင်း ဆုံးရှုံးသွားပြီ...”

သူ စကားပြောပြီးနောက်တွင် ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်ရာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“စီနီယာကြီး... ကျွန်တော့်ကိုပဲ စမ်းသပ်ပါ... ကျွန်တော့်ထက် သင့်တော်တဲ့သူ မရှိပါဘူး...”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ လက်သီးလက်ဝါးဆုပ်လျက် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မောက်မာမှုမှာ သိသာလှပေသည်။

“ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

ဝေဝါးလှသော ပုံရိပ်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်ပြီး သွေးရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲလျက် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်၏ စိတ်အာရုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

“အား...”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်မှာ လက်သီးများကို ချက်ချင်း တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိပြီး သူ၏ ကြွက်သားများမှာလည်း တင်းမာနေကာ မျက်လုံးများမှာလည်း အပြင်သို့ ပြူးထွက်လာသည်။ ထိုခဏ၌ သူသည် မခန့်မှန်းနိုင်သော နာကျင်မှုများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“စီနီယာကြီး... ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ...”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်မှာ ကောင်းကင်အဆင့်ဂိုဏ်းမှ တပည့်ဖြစ်သည့်အပြင် ဗဟုသုတလည်း ကြွယ်ဝသူဖြစ်ရာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဒါက မင်းရဲ့ မူလဝိညာဉ်ကို စမ်းသပ်နေတာပါ...”

ဝေဝါးလှသော ပုံရိပ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားမှာ သေချာပေါက် ယုတ်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာပဲ... ခင်ဗျား ကြိုးစားနေတာက...”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ပြန်လည် မောင်းထုတ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ သွေးများ စီးကျလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း တုန်ရင်ကာ ချက်ချင်းပင် မေ့လဲသွားတော့သည်။ သွေးရောင်အလင်းတန်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပြန်လည် စုစည်းသွားပြီး ဝေဝါးလှသော လူပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

‘အားလုံးက အမှိုက်တွေချည်းပဲ...’

ထိုပုံရိပ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည့် စုဝမ်ယီထံသို့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

‘ဒီမိန်းကလေးက... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က နိမ့်ပေမဲ့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ ကောင်းတာပဲ...’

ကောင်းကင်ဘုံရွေးချယ်ခံရသူ သုံးဦးအနက် သူ အနှစ်သက်ဆုံးသူမှာ စုဝမ်ယီပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက စုဝမ်ယီကို နောက်ဆုံးမှ ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆင်ခြင်တွေးတောမှုအရ ဤမိန်းကလေးမှာ မအောင်မြင်သည့်တိုင်အောင် အလွန်အမင်း ဆိုးရွားစွာ ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သိမ်းပိုက်မှုမှာ အောင်မြင်ရန် အခွင့်အရေး အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိနေပေသည်။

“ဒါက...”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်နှင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တို့မှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မေ့လဲကာ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စုဝမ်ယီ၏ နှလုံးသားမှာ အေးစက်သွားရသည်။ အထူးသဖြင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ် မေ့လဲမကျမီ ပြောသွားခဲ့သော စကားများကြောင့် စုဝမ်ယီမှာ အလွန်အမင်း တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ရှေ့မှ ဝိညာဉ်လက်နက်တွင် ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် နားလည်လိုက်သည်။ ထို သွေးရောင်အလင်းတန်းသာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားမည်ဆိုလျှင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်သော ပျက်စီးမှုများကို သေချာပေါက် ဖြစ်ပေါ်စေပေလိမ့်မည်။

စုဝမ်ယီ နောင်တရသွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရယူလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ ဤအမွေအနှစ်မှာ သေခြင်းတရားသာလျှင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူမသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဝိညာဉ်လက်နက်၏ ရှေ့တွင်တော့ အလွန်ပင် နိမ့်ပါးလွန်းလှသည်။ ထို့ပြင် စုဝမ်ယီမှာ ဆန်းကြယ်သွေးနန်းတော်အတွင်း၌ ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်ရာ အရာရာမှာ တစ်ဖက်လူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်သာ ရှိနေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဝေဝါးလှသော သွေးရောင်ပုံရိပ်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စုဝမ်ယီ၏ စိတ်အာရုံအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

“ဟူး...”

စုဝမ်ယီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမ သေရတော့မည်ကို သိရှိလိုက်သည်။

“အား...”

ရုတ်တရက် သူမ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ နာကျင်လှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သွေးရောင်အလင်းတန်းမှာ အထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်တွင် ထို ဝေဝါးလှသော ပုံရိပ်အဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုပုံရိပ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်နေသည်။ သူက ရှေ့မှ မိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်း... မင်းက အမှန်တကယ် ဘယ်သူလဲ...”

“...”

စုဝမ်ယီမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပြီး ဤဝိညာဉ်လက်နက်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။

“ရှူး...”

သူမ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှနေ၍ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။

‘ဘုရားရေ... ဒါက ဘိုးဘေးကြီးပဲ...’

ရင်းနှီးလှသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စုဝမ်ယီမှာ အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရကာ မေ့လဲလုနီးပါးပင် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။ ဘိုးဘေးကြီးမှာ သူမကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးရန် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ စုဝမ်ယီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ မျက်ရည်စများမှာ ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဘိုးဘေးကြီး၏ ကာကွယ်မှုသာ မရှိခဲ့ပါက သူမသည် ဤဝိညာဉ်လက်နက်၏ တိတ်တဆိတ် လုပ်ကြံမှုကို ခံလိုက်ရမည်ဟု သူမ တွေးတောလိုက်မိသည်။

ရီယွင်သည် လက်များကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး ဝေဝါးလှသော ပုံရိပ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင်လည်း ပေါ့ပါးသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအခါ ပုံရိပ်ယောင်အလား ဖြစ်နေသော်လည်း မြင့်မြတ်လှသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ မည်သူမျှ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကို ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

“ငါက သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးပဲ...”

ရီယွင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ဂိုဏ်းက တပည့်ကို အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ... ဒီဘိုးဘေးကြီးဆီက ခွင့်ပြုချက်ရော တောင်းပြီးပြီလား...”

‘ဒါဆို ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ယောက်က ချန်ထားခဲ့တဲ့ မူလဝိညာဉ် အစိတ်အပိုင်းလေးပဲလား...’

ဝေဝါးလှသော ပုံရိပ်က စိတ်ထဲမှနေ၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“ရှူး...”

သူက သူ၏ ဧရာမလက်ကြီးဖြင့် ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ သွေးရောင်မျှော်စင်ငယ်မှာ ချက်ချင်း ပျံသန်းလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် ခမ်းနားလှသော အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းလျက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပုံစံရှိပေသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အဆုံးမရှိသော သွေးရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် သွေးပင်လယ်ထဲမှ တိုက်ရိုက်ထွက်ပေါ်လာသော မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးအလား ထင်ရပေသည်။

‘ဒီကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကတော့...’

ရီယွင်သည် ဤမူလဝိညာဉ် အစိတ်အပိုင်းလေးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူ၏ရှေ့မှ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားမှာ အမှန်တကယ်ပင် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားနယ်ပယ်၏ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း ၁၅၃ ပြီးပါပြီ။