အခန်း (၁၅၇-၁၅၉)

အခန်း ၁၅၇ - သစ္စာရှိသော အမျိုးသမီးမိတ်ဆွေနှင့် နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းက လျှို့ဝှက်ချက်

“ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူပြောတာလဲ...”

“မင်းက ဘယ်သူလဲ...”

သူ၏ရှေ့တွင် မြင့်မြတ်လှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ပုံရိပ်ယောင်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ၏ ရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာတွင် အတိုင်းအဆမဲ့သော အံ့ဩမှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။ ဤအားနည်းလှသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဝိညာဉ်အာရုံတစ်ခု ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့ဖူးချေ။

တာအိုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိထားသော သန်မာသူတစ်ဦးသာလျှင် ဤကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသော နတ်ဝိညာဉ်အာရုံမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေသည်။

“မင်း... မင်းက...”

သူမ၏ တစ်ဖက်သာလှပသော မျက်နှာမှာ မြင့်မြတ်သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများအကြားရှိ ချောမောခန့်ညားသော ပုံရိပ်ဆီသို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲလာကာ မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာခဲ့ပြီး အသံများမှာလည်း တုန်ရင်နေပေသည်။

ဤသူမှာ သူမ ချင်ယောင်တစ်ယောက် နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့သော ရီယွင်ပင် မဟုတ်ပါလား။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းက...

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် ချစ်ကြပြီး ခွဲခွာ၍မရသော နတ်ဘုရားစုံတွဲတစ်တွဲအလား ရှိခဲ့ကြသည်။

“ချင်ယောင်... နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတောင် ရှိသွားပြီပဲ... ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံခွင့်ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ...”

ရီယွင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ သူ၏ မျက်ဝန်းထောင့်တွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာခဲ့၏။

သူ၏ တာအိုနှလုံးသားမှာ မပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း ရီယွင်မှာ လူသားတစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် သူသည် ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ အတွေ့အကြုံများမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရီယွင်မှာ သူ၏ စိတ်အတွင်းမှ လှုပ်ခတ်မှုများကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ခက်ခဲနေပေသည်။

“အစ်ကိုယွင်... ကျွန်မ အစ်ကို့ကို ရှာနေတာ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတောင် ရှိပြီ... အစ်ကိုမသေဘူးဆိုတာ... ကျွန်မ သိနေခဲ့တယ်...”

ချင်ယောင်က ငိုရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ အသံတွင် ခံစားချက်များစွာ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည့်အခါ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းက ခံစားခဲ့ရသော အခက်အခဲများနှင့် နာကျင်မှုများမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆူပွက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ တစ်ဖက်သာလှပသော မျက်နှာမှာလည်း မျက်ရည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

စုဝမ်ယီမှာ ဤအရာအားလုံးကို ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား မှင်တက်မိကာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

ဤအလောင်းကောင်မိစ္ဆာအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းက သူမ ဘိုးဘေးကြီး၏ ချစ်သူ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတိုင်တိုင် အသက်ရှင်နေခဲ့သော အခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပါတကား။

စုဝမ်ယီမှာ ဦးနှောက်အတွင်း၌ တစီစီ မြည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုခဏ၌ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ အံ့ဩမှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားနေရသဖြင့် သူမ၏ ခံစားချက်များမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေပေသည်။ သူမ၏ ဘိုးဘေးကြီးရော၊ ထိုအလွန်လှပသော အမျိုးသမီးပါ မျက်ရည်ဝိုင်းနေကြသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ စုဝမ်ယီမှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရကာ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်း။ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတိုင်တိုင် ခွဲခွာနေခဲ့ရသော ချစ်သူနှစ်ဦး နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ တကယ့်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ သူက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်းတို့ မိန်းမယုတ်နဲ့ လူယုတ်မာက တကယ်တော့ အဆက်ဟောင်းတွေပေါ့ ဟုတ်လား...”

ရီယွင်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ‘ကောင်းကင်ဘုံသုတ်သင်ခြင်း ပုံရိပ်ယောင်မျက်ဝန်း’ က အသက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားမှာ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး သူ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် မီးခိုးစိမ်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ချင်ယောင်မှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွား၏။

ရီယွင်မှာ ယခုအခါ ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ တစ်ချက် ကြည့်ရုံမျှဖြင့် တာအိုနယ်ပယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော သန်မာသူတစ်ဦးမှာ ပြာကျသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော်လည်း ဤသူမှာ သူမ တစ်ချိန်က ချစ်ခဲ့ရသော အမျိုးသားပင် ဖြစ်ပေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းက ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် ရီယွင်မှာ ထာဝရနယ်ပယ်၏ အသန်မာဆုံးသူ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပြိုင်ဘက်အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ယခု နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်း ကြာပြီးနောက်တွင် ရီယွင်၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမကရော...။

ချင်ယောင်၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ ဝမ်းနည်းမှု အစအနတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း သူမက ၎င်းကို လျင်မြန်စွာပင် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝင်းလက်သွားပြီး ပြောင်းလဲသွားချေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမမှာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“တကယ် လှတာပဲ...”

စုဝမ်ယီက အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ထိုအလွန်လှပသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဘိုးဘေးကြီး၏ ဤအမျိုးသမီးမိတ်ဆွေမှာ ဤမျှအထိ လှပနေသဖြင့် ‘တိုင်းပြည်ကို ပြိုလဲစေနိုင်သော အလှ’ သို့မဟုတ် ‘ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တင့်တယ်မှု’ စသည့် စကားလုံးများဖြင့်ပင် တင်စားရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူမမှာ ကိုးဆင့်မြောက် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးအလား အမှန်တကယ်ပင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် လှပလှသည်။

ရီယွင်က လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ချင်ယောင်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ချင်ယောင်၏ မျက်နှာကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အတိုင်းအဆမဲ့သော ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

“အစ်ကို... ကျွန်မ အစ်ကို့ကို ရှာနေတာ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတောင် ရှိပြီ...”

ချင်ယောင်က မျက်ရည်များ စီးကျလျက် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဒီရုပ်သွင်က စွဲလမ်းမှု ဝိညာဉ် အစအနတစ်ခုပဲ...”

ရီယွင်က လေးလံသော စိတ်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အတင်းလိုက်ရှာနေရတာလဲ... တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ...”

အစစ်အမှန် ချင်ယောင်မှာ သေဆုံးသွားသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ရှေ့မှ အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ စွဲလမ်းမှု ဝိညာဉ်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယောင်၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ ‘မသေမျိုးသုတ်သင်ခြင်း လှံသွား’ တစ်ခု စိုက်ဝင်နေသည်ကိုလည်း ရီယွင် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဤ မသေမျိုးသုတ်သင်ခြင်း လှံသွားမှာ သူနှင့် ချင်ယောင်တို့ ‘ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ ချောက်နက်’ တွင် စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်စဉ်က မထင်မှတ်ဘဲ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ထိုအရာကို ချင်ယောင်အား ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယောင်၏ ဤစွဲလမ်းမှု ဝိညာဉ် အစအနမှာ မသေမျိုးသုတ်သင်ခြင်း လှံသွားနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤအလောင်းကောင်မိစ္ဆာကို ချုပ်နှောင်ကာ နှစ်ပေါင်းသောင်းနှင့်ချီ၍ စဉ်ဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ စွဲလမ်းမှု ဝိညာဉ်မှာလည်း အလွန်ပင် အားနည်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယောင်က မျက်ရည်များ ဝိုင်းလျက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုယွင်... အဲ့ဒီတုန်းက အစ်ကိုသေဆုံးသွားတာဟာ တော်တော်လေး သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မ အမြဲ ခံစားခဲ့ရတယ်... ဒါကြောင့် ကျွန်မ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းခဲ့ရာမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှေးဟောင်း ဧရာမမိစ္ဆာအိုကြီးတွေကို အမိန့်ပေးပြီး နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းခဲ့တာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်... အစ်ကိုယွင်... ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အစ်ကိုတစ်ခုခု သတိရနိုင်မလား...”

“ရှေးဟောင်း ဧရာမမိစ္ဆာအိုကြီးတွေကို အမိန့်ပေးတာ ဟုတ်လား...”

ရီယွင်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်း မျောက်ဝံမိစ္ဆာ ဆီကို လေ့ကျင့်ရေးခရီး သွားခဲ့စဉ်က သူတို့ သုံးဦး ပါဝင်ခဲ့သည်။ ရီယွင်နှင့် သူ၏ အမျိုးသမီးမိတ်ဆွေ နှစ်ဦးဖြစ်သော ချင်ယောင်နှင့် နန်ကုန်းယွိတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုစဉ်က ရီယွင်သည် အချို့သော ရှေးဟောင်း ဧရာမမိစ္ဆာများကို အမိန့်ပေးနိုင်သည့် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ တယော တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ နန်ကုန်းယွိ၏ အင်အားမှာ ချင်ယောင်ထက် အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေသဖြင့် ထိုတယောကို သူမအား ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်ယောင်ကိုမူ မသေမျိုးသုတ်သင်ခြင်း လှံသွားကို ပေးခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွိက ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ တယောကို သုံးပြီး ရှေးဟောင်း ဧရာမမိစ္ဆာတွေကို အမိန့်ပေးကာ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာများလား။ ဤသို့ တွေးမိလိုက်သည့်အခါ ရီယွင်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ချင်ယောင်၏ စကားများအပေါ် သံသယဖြစ်မိသွားသည်။ နန်ကုန်းယွိမှာလည်း သူ၏ အမျိုးသမီးမိတ်ဆွေများအနက် တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူမက ဘာကြောင့် သူသေဆုံးပြီးနောက်မှာ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ရမည်နည်း။ ဤသည်မှာ တကယ်ပင် ယုံကြည်ရ ခက်ခဲလှပေသည်။

“အစ်ကိုယွင်... ကျွန်မ စုံစမ်းနေတုန်းမှာပဲ လျှို့ဝှက်တဲ့ အင်အားစုတစ်ခုက ရှာတွေ့သွားတယ်... အဲ့ဒီနောက်မှာ ရှေးဟောင်း ဧရာမမိစ္ဆာ အမြောက်အများ ပေါ်လာပြီး ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သတ်လိုက်ကြတယ်...”

ချင်ယောင်၏ မျက်နှာမှာ မှိုင်းညှို့သွားပြီး သူမ၏ မျက်ရည်များမှာလည်း ထိန်းမရအောင် စီးကျလာသည်။

“နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ မူလဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်က မသေမျိုးသုတ်သင်ခြင်း လှံသွားမှာ ကပ်တွယ်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင် လေစီးကြောင်းတွေထဲကို လွင့်စင်သွားခဲ့ရာကနေ ရှေးဟောင်း ဧရာမမိစ္ဆာတွေရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ဟင်းလင်းပြင် လေစီးကြောင်းတွေရဲ့ ဒဏ်ကြောင့် ကျွန်မရဲ့ မူလဝိညာဉ်က လုံးဝ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်...”

“ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့ကို ရှာတွေ့ဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ မူလဝိညာဉ်ကို အတင်းအကျပ် လောင်ကျွမ်းစေပြီး မသေမျိုးသုတ်သင်ခြင်း လှံသွားထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ စွဲလမ်းမှု ဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့တယ်... နောက်ပိုင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ လွင့်မျောနေတဲ့ ဒီအလောင်းကောင်မိစ္ဆာကို မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့လိုက်ရတာနဲ့ သူ့စီမှာ ကပ်တွယ်ခဲ့တာပေါ့...”

“နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်မတို့ မထင်မှတ်ဘဲ ဆန်းကြယ်သွေးမျှော်စင်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရရှိခဲ့ကြတယ်... အလောင်းကောင်မိစ္ဆာရဲ့ သိစိတ်က ကျွန်မကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်နေသလို ကျွန်မကလည်း အစ်ကို့ရဲ့ သတင်းကို သိရဖို့အတွက် လူသားကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ချင်နေခဲ့တာ... ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ ပူးပေါင်းပြီး လူသားကျင့်ကြံသူတွေ စမ်းသပ်မှု ပြုလုပ်နိုင်ဖို့ လူ့ဘုံနတ်ဘုရားနယ်မြေကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ကြတာပေါ့...”

“ဒီနည်းနဲ့ တစ်ဖက်မှာ ဆန်းကြယ်သွေးမျှော်စင်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ဖြည့်တင်းနိုင်သလို နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ သေဆုံးသွားတဲ့ လူသားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး အစ်ကို့ရဲ့ သတင်းကို လိုက်ရှာနေခဲ့တာပါ အစ်ကိုယွင်... ကျွန်မရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေက အရာထင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ အစ်ကို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီပေါ့ အစ်ကိုယွင်...”

ဤနေရာသို့ ရောက်သည့်အခါ ချင်ယောင်မှာ သူမ၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ သူမသည် ရီယွင်၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လျက် ထိန်းမရအောင် ငိုကြွေးတော့သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ မြစ်တစ်စင်းအလား စီးကျလာပြီး ရီယွင်၏ အင်္ကျီများကို ရွှဲနစ်စေခဲ့ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာပင် လျောကျသွားချေသည်။

ရီယွင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

‘ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ကို ရူးသွပ်တာပဲ၊ ဒီနှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းအတွင်းမှာ ဒုက္ခပေါင်းများစွာကို တောင့်ခံခဲ့ရတာပေါ့...’

သူ၏ ချစ်သူများအားလုံးအနက် ချင်ယောင်က သူ့အပေါ်တွင် ဤမျှအထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သစ္စာရှိလိမ့်မည်ဟု ရီယွင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤသည်က သူ့ကို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားစေခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်း ကြာပြီးနောက်တွင်...

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ အရာရာမှာ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု ရီယွင် တစ်ချိန်က တွေးခဲ့ဖူးသည်။ ဓားဘုရင်ကျောက်တုံးမှ လျူယီယီ ကဲ့သို့သော သူ၏ ယခင်က အမျိုးသမီးမိတ်ဆွေများမှာလည်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ရီယွင် တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်း ကြာသည့်တိုင်အောင် ချင်ယောင်ကို အသက်ရှင်လျက် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် မြင်တွေ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း ၁၅၇ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၅၈ - ချစ်သူအတွက် ကောင်းကင်တာအိုကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခြင်း

“နောင်ကို... မင်း ဘယ်တော့မှ မတရား အနိုင်ကျင့်ခံရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူကမှ မင်းကို အနိုင်မကျင့်ရဲစေရဘူး... မင်းကို ရန်ပြုဝံ့တဲ့သူမှန်သမျှကို ငါက ဘဝကူးလို့ မရအောင် လုပ်ပစ်မယ်...”

ရီယွင်က ချင်ယောင်၏ ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းပြီး အာဏာရှင်ဆန်လှသော စကားများကို ကြားရသည့်အခါ ချင်ယောင်၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ကြည်နူးမှု အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် ရီယွင်၏ ရင်ခွင်အတွင်းမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ ချင်ယောင်သည် သူမ၏လက်ဖြင့် ရီယွင်၏ မျက်နှာကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုယွင်... ကျွန်မရဲ့ ဒီစွဲလမ်းမှု ဝိညာဉ်က... ကောင်းကင်တာအိုကို ကျိန်ဆိုခဲ့တုန်းက ထာဝရအစဉ်အမြဲ ပျောက်ကွယ်မသွားတဲ့ စိတ်အာရုံတစ်ခုပဲ... အခု အစ်ကို့ကို တွေ့လိုက်ရပြီဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ စွဲလမ်းမှုက ပြေပျောက်သွားပါပြီ... ကျွန်မမှာ ဘာမှ တွယ်တာစရာ မကျန်တော့လို့ အေးအေးချမ်းချမ်း ထွက်သွားနိုင်ပါပြီ...”

“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ရိုးအလိုက်တာ၊ ငါက မင်းကို ငါ့ဆီက ထွက်သွားဖို့ ခွင့်ပြုလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

ရီယွင်၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာခဲ့သည်။ သူမ၏ စွဲလမ်းမှုမှာ ဤကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်မှန်းဆထားခဲ့သော်လည်း ချင်ယောင်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ နှလုံးသားအတွင်းမှ ဝမ်းနည်းမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

“အစ်ကိုယွင်... ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ အသက်ဓာတ်ခုနစ်ပါးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကတည်းက ပျက်စီးသွားခဲ့တာပါ... ဒီစွဲလမ်းမှု ဝိညာဉ် အစအနလေးက လွင့်မျောနေတဲ့ မှော်ပင်လေးလိုပါပဲ...”

“အခု အစ်ကို့ကို တွေ့လိုက်ရပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီစိတ်ဆန္ဒက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ... ကျွန်မ မခွဲနိုင်ပေမဲ့လည်း အစ်ကို့ကို ခွဲခွာသွားဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး...”

ချင်ယောင်က ငိုရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်သည့်အခါ အလွန်လှပသော အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးမှာ စတင်ပြောင်းလဲလာပြီး ရုပ်ဆိုးလှသော အမျိုးသား၏ ရုပ်သွင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ထို့နောက်တွင် သူမ၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပျံတက်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ရှိ ရီယွင်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြောင်းလဲလာပြီး ကမ္ဘာပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“အီး...”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စုဝမ်ယီမှာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ထိန်းမရအောင် ငိုကြွေးတော့သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုးကို လက်မခံနိုင်ချေ။ ချင်ယောင်ဟု အမည်ရသော ဤအမျိုးသမီးသည် ဘိုးဘေးကြီးကို နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတိုင်တိုင် ရှာဖွေခဲ့ပြီးမှ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် မထင်မှတ်ဘဲ ဤကမ္ဘာကြီးမှ ထွက်ခွာသွားရတော့မည်လား။ ဤသည်မှာ သူမ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေပေသည်။

“ချင်ယောင်... စိတ်မပူနဲ့... ငါ မင်းကို ပြန်လည်ရှင်သန်အောင် လုပ်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ပြည့်စုံတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကိုလည်း ငါ ပေးမယ်...”

ရီယွင်သည် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ပုံရိပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော စွမ်းအားများဖြင့် ချင်ယောင်ကို သူ၏ လက်အတွင်း၌ ဖမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကြယ်တာရာများ လည်ပတ်သွားပြီး စုဝမ်ယီနှင့် ရီယွင်တို့မှာ အနက်ရောင် ရထားလုံးအတွင်း၌ ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရီယွင်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ သူ၏ လက်အတွင်း၌ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပွင့်လန်းလာပြီး အဆုံးမဲ့သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများဖြင့် ချင်ယောင်၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်ရာ ဤစွဲလမ်းမှု ဝိညာဉ် အစအန ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို အတင်းအကျပ် ဟန့်တားလိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတိုင်တိုင် စနစ်တွင် ဝင်ရောက်မှတ်တမ်းတင်ပြီးနောက် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူ ဖြစ်လာခဲ့သော ရီယွင်က ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုးကို မည်သို့ လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

“ဘုန်း...”

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ ရုတ်တရက် ဆူပွက်လာသည်။ တိမ်တိုက်လွှာများအတွင်း၌ ဧရာမ နဂါးကြီးများအလား လျှပ်စီးတန်းများမှာ အဆက်မပြတ် ဝဲပျံနေပြီး ကျယ်လောင်လှသော မြည်ဟည်းသံများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အဝေးမှနေ၍ မီးလျှံနီဓားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲချုပ်သည် ကောင်းကင်ယံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထူးဆန်းသည့် ပြောင်းလဲမှုများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဖော်ပြ၍မရလောက်အောင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူက အလျင်အမြန်ပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အားလုံး... မီးလျှံနီဓားဂိုဏ်းကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်ခွာကြ...”

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် တပည့်အချို့ကို ဆွဲခေါ်ကာ ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်ရပ်ဆန်းမှာ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်ဘုံ စမ်းသပ်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်ဟု ညွှန်ပြနေပေသည်။ မီးလျှံနီဓားဂိုဏ်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံစမ်းသပ်မှု၏ နောက်ဆက်တွဲ သက်ရောက်မှုများကို တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်ဖုန်းမင်းဆက် တစ်ခုလုံးတွင်...

ဂိုဏ်းအားလုံးမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သဖြင့် ထိန်းမရအောင် တုန်ရင်နေကြသည်။

ယွီမော့ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ကောင်းကင်ယံကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မည်ကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမှာ ဤစမ်းသပ်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ချေ။

“မြန်မြန်... အကာအကွယ်အစီရင်ကို အသက်သွင်းကြစမ်း...”

သူက ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ လှမ်း၍ ဟောက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ဓားအစီရင်တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ယွီမော့ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ နဂါးဧကရာဇ်မင်းဆက် တစ်ခုလုံးရှိ ဂိုဏ်းအားလုံးနီးပါးမှာ သူတို့၏ ကာကွယ်ရေးအစီရင်များကို အသက်သွင်းလိုက်ကြသည်။ လူတိုင်းမှာ ဤကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြီး မည်သည့်အချိန်တွင် ကုန်ဆုံးသွားမလဲဆိုသည်ကို မသိရှိကြဘဲ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ရှင်သန်နေကြရသည်။

ရီယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် မြို့တစ်မြို့ကို ဖိသိပ်တော့မည့်အလား မှိုင်းညှို့နေသော မည်းမှောင်သည့် တိမ်တိုက်များကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့အတွင်း၌ လျှပ်စီးတန်းများမှာ အဆက်မပြတ် စုစည်းနေပေသည်။ ရီယွင်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး အေးစက်သော ရယ်မောသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းကင်တာအို... မင်းက ငါ့ကို တားရဲတယ်ပေါ့လေ...”

“ဘုန်း...”

မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များအတွင်းမှ ဧရာမ မိုးခြိမ်းသံကြီးများ လိမ့်ဆင်းလာခဲ့သည်မှာ ကောင်းကင်တာအိုက သူ၏ စိတ်အတွင်းမှ ဒေါသကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။ ရီယွင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ချင်ယောင်၏ မူလဝိညာဉ်မှာ ကောင်းကင်တာအိုကို ကျိန်ဆိုခဲ့စဉ်က လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီး စွဲလမ်းမှု ဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤစိတ်နှောင်ကြိုးမှာ ပြေလျော့သွားပြီဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးဆီသို့ သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးကို ကောင်းကင်တာအိုက စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ရီယွင်သည် ကောင်းကင်တာအို၏ ချုပ်နှောင်မှုများကို အတင်းအကျပ် ဖြိုခွဲလိုနေသည်မှာ ၎င်းကို ရန်စလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“သခင်... သူက ကောင်းကင်တာအိုကို စိန်ခေါ်တော့မှာလား...”

မြင်းနက်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံကို ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဖြစ်ရပ်ဆန်းကို ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် ၎င်းသည် ဗီဇအရ ဖော်ပြ၍မရသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရသည်။ ၎င်းသည် ထာဝရနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိထားလျှင်ပင် ကောင်းကင်တာအိုကို စိန်ခေါ်ရန် သတ္တိမရှိပေ။

“ဦးလေးမြင်း... ကျွန်တော် အသက်ရှူလို့ မရတော့ဘူး...”

လွှမ်းမိုးထားသော ကောင်းကင်ဘုံအရှိန်အဝါကို ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် ကြောင်နက်ကြီးမှာ ဘောလုံးတစ်လုံးအလား ကွေးနေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ရင်နေသည်။ ၎င်းမှာ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှ မိစ္ဆာသားရဲလေးမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်ရပ်ဆန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ၎င်းမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်အလား နိမ့်ကျလှပြီး အလွန်ပင် သေးငယ်လှပေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှပ်စီးစွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ဝှေ့ယမ်းကျဆင်းလာပြီး ကြောင်နက်ကြီးကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။ ထိုခဏ၌ မြင်းနက်ကြီးသည် မဟာနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ကြောင်နက်ကြီးကို လွှမ်းခြုံကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

“မကြောက်နဲ့... ငါတို့က သခင်ကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားအိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေပဲ၊ ကောင်းကင်တာအိုကို ငါတို့ အရှုံးမပေးနိုင်ဘူး...”

မြင်းနက်ကြီးက အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်သည့်အခါ မြင်းနက်ကြီး၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဝင်းလက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်အာခံမှုကိုလည်း ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။ ဦးလေးမြင်း၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ကြောင်နက်ကြီးသည်လည်း မနည်းရုန်းထပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လျက် တံတွေးတစ်ချက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

မြင်းနက်ကြီးနှင့် ကြောင်နက်ကြီးတို့၏ ဤကဲ့သို့ အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရီယွင်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တာအိုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင်အောင် အညံ့မခံသော စိတ်ဓာတ်ရှိသည့် ဤမိစ္ဆာသားရဲလေး နှစ်ကောင်မှာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရကျိုး နပ်လှပေသည်။

“ဝုန်း...”

ဧရာမ လျှပ်စီးမိုးတိမ်တောင်တန်းကြီးတစ်ခုမှာ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များအတွင်းမှ ရုတ်တရက် စုစည်းလာပြီး ရီယွင်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ရီယွင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အတိုင်းအဆမဲ့သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုခဏ၌ သူသည် သူ၏ အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံမှုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် လက်သီးကို မြှောက်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“ဝုန်း...”

မိုင်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ရှည်လျားလှသော ထို ဧရာမ လျှပ်စီးတောင်တန်းကြီးမှာ ရီယွင်၏ ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် လုံးဝကို မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားခဲ့သည်။

“ဝူး...”

ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရီယွင်၏ မောက်မာမှုကြောင့် ကောင်းကင်တာအိုမှာလည်း ဒေါသထွက်နေပုံရ၏။

“ကောင်းကင်တာအို... ဒီနေ့ ငါ့ကို တားဆီးဖို့ စိတ်တောင် မကူးနဲ့... မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို နောင်တရအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်...”

ရီယွင်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်းမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ လက်တွေ့ ထိတွေ့၍ ရနိုင်လောက်အောင်ပင် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ရီယွင်၏ လက်အတွင်း၌ အကိုင်ခံထားရသော ချင်ယောင်မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောပြွမ်းနေပေသည်။ သူမအတွက်ကြောင့် အစ်ကိုယွင်က ကောင်းကင်တာအိုကိုပင် ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ဝံ့လိမ့်မည်ဟု သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။

‘အစ်ကိုယွင်... သူ ကောင်းကင်တာအိုကို အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလား...’

ချင်ယောင်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ ရီယွင်မှာ အမြဲတမ်း ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် သူ ရင်ဆိုင်နေရသော ရန်သူမှာ ကောင်းကင်တာအိုပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ မည်သည့် ကျင့်ကြံသူ၏ စိတ်ထဲတွင်မဆို ကောင်းကင်တာအို ဆိုသည်မှာ အနိုင်မယူနိုင်သော အစွမ်းထက်လှသည့် တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ချင်ယောင်မှာလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။ ဤအယူအဆမှာ သူမ၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကိန်းအောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၁၅၈ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၅၉ - ဓားတစ်ချက်က ကောင်းကင်ကို ပိုင်းဖြတ်ပြီး ကောင်းကင်တာအို ဆုတ်ခွာသွားစေခြင်း

“ဝုန်း...”

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ထက်တွင် ဒေါသတကြီး မိုးခြိမ်းသံများ ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာသည်။ ကောင်းကင်တာအိုမှာ ပိုမို၍ ဒေါသထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များမှာ လျင်မြန်စွာ ဆူပွက်လာတော့သည်။ ဧရာမ လျှပ်စီးတောင်တန်းကြီးများမှာ နှင်းပွင့်များအလား တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

“ဟင်း...”

ရီယွင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။ ထိုခဏ၌ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော နတ်ဝိညာဉ်တစ်ပါးအလား ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖန်သားအလား ကြည်လင်နေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တုန်ခါမှုများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ရီယွင်သည် လက်ဗလာဖြင့် အထက်သို့ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဤလက်သီးချက်ကြောင့် ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားရပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးတောင်တန်းများမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ရီယွင်သည် ဤလက်သီးချက်အပြီးတွင် နောက်ထပ် လက်သီးချက်ပေါင်းများစွာကို ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ လျှပ်စီးတောင်တန်း အားလုံးကို အတင်းအကျပ် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။

ကြေမွသွားသော လျှပ်စီးတောင်တန်းများ၏ အကြွင်းအကျန်များမှာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လွင့်စင်သွားချေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်အတွင်းရှိ အင်အားစုကြီးငယ် အသီးသီး၏ မရေမတွက်နိုင်သော ကာကွယ်ရေးအစီရင်များမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပြိုကွဲသွားတော့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများမှာ လျှပ်စီးများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်တစ်ခုလုံးရှိ ဂိုဏ်းအားလုံးမှာ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သော ယွီမော့ဂိုဏ်းပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး ဘာမှမကျန်တော့ချေ။

ရီယွင်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေ၏။

သူ၏ နတ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ် မျက်ဝန်းများတွင် သက်ရှိအားလုံးမှာ ပုရွက်ဆိတ်များအလား ဖြစ်ပေသည်။ ကောင်းကင်တာအို၏ မျက်ဝန်းတွင်လည်း သက်ရှိအားလုံးမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက်ပင် နိမ့်ကျနေပေသည်။ ကောင်းကင်တာအိုသည် အောက်ဘက်ရှိ မည်သည့်သက်ရှိ၏ သေခြင်း၊ ရှင်ခြင်းကိုမျှ ဂရုစိုက်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

“ဝုန်း...”

ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်နေသော မည်းမှောင်သည့် တိမ်တိုက်များအတွင်း၌ ဧရာမ မျက်နှာကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းနှစ်လုံးမှာ ရီယွင်ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုသည့်အလား စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

“တိုက်ချင်သေးတာလား...”

ရီယွင်က ထိုဧရာမမျက်နှာကြီးကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သေစမ်း...”

ထိုဧရာမမျက်နှာကြီးက ရုတ်တရက် စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်သည်။

၎င်း၏ အေးစက်ရက်စက်သော မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှလှသော အလင်းတန်းနှစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး ရီယွင်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ ပြင်းထန်လှသော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြတော့သည်။

ထာဝရနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်နေကြရပြီး မလှုပ်ဝံ့ကြချေ။

‘ဘုရားရေ... ကောင်းကင်တာအိုကို ဆန့်ကျင်နေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ... နယ်ပယ်ချိုးဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးများလား...’

‘တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ...’

‘...’

ထာဝရနယ်ပယ်နှင့် တာအိုနယ်ပယ်မှ သန်မာသူများသည် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ မှန်းဆနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ထာဝရနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်အနည်းငယ်က ပေါ်ထွက်ခဲ့သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တုန်ခါမှုများကို ပြန်လည် သတိရသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက ဤဖြစ်ရပ်နှစ်ခုကို ဆက်စပ်လိုက်ကြတော့သည်။

ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာပုံရပေသည်။ သို့သော် ထိုသူက အတိအကျဆိုရလျှင် မည်သူနည်း။ လောလောဆယ်တွင်တော့ ထာဝရအဆင့်ဂိုဏ်းများထဲမှ မည်သူမျှ ဤသတင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခြင်း မရှိကြသေးပေ။

...

ကောင်းကင်တာအိုက ပစ်လွှတ်လိုက်သော ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း ရီယွင်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အတွင်း၌ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်သော ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသည်ကို သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ရီယွင်သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ထိတွေ့လိုက်ရာ သူ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ သူ၏ နတ်ဘုရားစစ်သည် မှော်ရတနာများ သိုလှောင်ထားရာ နေရာအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဤသိုလှောင်ရာ နေရာမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ပြောလှပေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားစစ်သည် မှော်ရတနာများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အမျိုးမျိုးသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လျက် ဟင်းလင်းပြင်၌ ဝဲပျံနေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အရေအတွက်မှာ မြူခိုးပင်လယ်အလား များပြားလှသဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ရေတွက်၍ မရနိုင်ချေ။ သို့သော်လည်း ဤနတ်ဘုရားလက်နက်များကို မသိရှိရသော စည်းမျဉ်းတစ်ခုအရ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားလက်နက်နှင့် မှော်ရတနာများ၏ အဆင့်အတန်း ပိုမိုမြင့်မားလေလေ၊ ၎င်းတို့မှာ သိုလှောင်ရာနေရာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ရှိနေလေလေ ဖြစ်သည်။

ရီယွင်၏ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံ အစအနတစ်ခု ရုတ်တရက် တိုးဝင်သွားသည့်အခါ နတ်ဘုရားစစ်သည်များနှင့် မှော်ရတနာ အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလာကြပြီး တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ သိုလှောင်ရာနေရာ တစ်ခုလုံးမှာ လင်းထိန်သွားတော့သည်။

အချို့သော နတ်ဘုရားစစ်သည် မှော်ရတနာများမှာ အပြည့်အစုံသော ဝိညာဉ်လက်နက် အသိဉာဏ် မရရှိသေးသော်လည်း ၎င်းတို့သည်လည်း ရီယွင်က သူတို့ကို ရွေးချယ်စေရန်အတွက် အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေကြသည်။ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ အချို့သော နတ်ဘုရားစစ်သည် မှော်ရတနာများအတွင်းမှမူ ပုံရိပ်ယောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရီယွင်ကို အဆက်မပြတ် လက်လှမ်းခေါ်နေကြသည်။

“သခင်... ကျွန်တော့်ကို အပြင်ထုတ်ပေးပါဦး... ဒီမှာ နေရတာ တကယ်ကို ပျင်းဖို့ကောင်းလွန်းလို့ပါ...”

“ဟုတ်ပါတယ် သခင်... ကျွန်တော့်ကို အပြင်ထုတ်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကူညီခွင့်ပေးပါ... သခင်ကြီးကို အာခံဝံ့တဲ့သူမှန်သမျှကို ကျွန်တော် သတ်ပစ်ပါ့မယ်၊ ကောင်းကင်တာအိုတောင် ချန်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“သခင်... ကျွန်တော်က ခေတ်တစ်ခေတ်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်... ကျွန်တော့်ကို အပြင်ထုတ်ပြီး နည်းနည်းလောက် ဖျက်ဆီးခွင့်ပေးပါနော်... ဟားဟားဟား...”

အမျိုးမျိုးသော နတ်ဘုရားစစ်သည် မှော်ရတနာများအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်လက်နက်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

ရီယွင်က ခေါင်းကို မတတ်သာဘဲ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ အချို့သော နတ်ဘုရားစစ်သည်များနှင့် မှော်ရတနာများကို သေချာပေါက် ထုတ်၍မရချေ။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ကို အပြင်ထုတ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့၏ မြင့်မားလှသော အဆင့်အတန်းမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် မဟာနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများမှာ ဤကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုပါက ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး တစ်ခုလုံးမှာ တည်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ရီယွင်၏ အကြည့်မှာ ငွေရောင် ဓားရှည်တစ်လက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဤဓားရှည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မဟာနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသော်လည်း ရီယွင်၏ ရှေ့တွင်မူ အမြီးနန့်နေသော ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်အလား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုန်ခါနေပေသည်။

“မင်းပဲပေါ့... ဒီတစ်ခါတော့ မင်းက ငါနဲ့အတူ ကောင်းကင်တာဘုံကို သတ်ဖြတ်ဖို့ လိုက်ခဲ့ရမယ်...”

ရီယွင်သည် ဤဓား၏ အရင်းအမြစ်ကို သတိရသွားပြီး ၎င်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ဤဓားကို ‘ကောင်းကင်ဘုံသတ်ဖြတ်ခြင်းဓား’ ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ၎င်းသည် တစ်ချိန်က စကြဝဠာတစ်ခုရှိ ကောင်းကင်တာအိုတစ်ခုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးပေသည်။

အရည်အသွေး - အဆင့်လွန် နတ်ဘုရားအဆင့်။

ဤဓားမှာ ရီယွင်၏ လက်ရှိလိုအပ်ချက်နှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။ ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရီယွင် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“သခင်... အခုပဲ ပြန်တော့မလို့လား... သခင်ကြီး ဒီကို မလာတာ ကြာပြီပဲ... ခဏလောက် ထိုင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်လေ...”

အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် ကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ ပြုံးလျက် ဝဲပျံလာပြီး ရီယွင်၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

“နောက်တစ်ခါမှပေါ့...”

ရီယွင်က ထိုအနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လျက် ညင်သာသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤကလေးငယ်မှာလည်း ထူးခြားလှပေသည်။ သူသည် ဓားမဟုတ်ဘဲ ဖိုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

‘စစ်မှန်သောနေမင်းမီးဖို...’

၎င်းကိုသာ လွှတ်ထုတ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ၎င်း၏ တောက်လောင်လှသော စစ်မှန်သောနေမင်းမီးလျှံများမှာ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်များသော အမျိုးအစားတွင် ပါဝင်သည်။ ထို့ကြောင့် ရီယွင်က ၎င်းကို သေချာပေါက် ထုတ်ယူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ရီယွင်သည် သိုလှောင်ရာနေရာမှ ထွက်ခွာပြီး သူ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ငွေရောင် ကောင်းကင်ဘုံသတ်ဖြတ်ခြင်းဓားမှာ သူ၏လက်အတွင်း၌ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ကြာမြင့်လှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်တာအို၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ရီယွင်ကလည်း သူ၏ဓားဖြင့် တန်ပြန် ပိုင်းဖြတ်လိုက်၏။

ကောင်းကင်ဘုံကို တုန်လှုပ်စေသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ဘုံသတ်ဖြတ်ခြင်းဓားအတွင်းမှနေ၍ တောက်ပစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တာအို၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကြေမွသွားခဲ့ချေသည်။

နှိုင်းယှဉ်၍မရလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် နောက်ထပ် ငွေရောင်ဓားအလင်းတန်းမှာ ကောင်းကင်ယံရှိ ဧရာမမျက်နှာကြီးဆီသို့ ပိုင်းဖြတ်သွားခဲ့၏။ ကောင်းကင်တာအို၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားရကာ ၎င်းသည် သေစေနိုင်သော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်တာအိုသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ လှည့်၍ ထွက်ပြေးတော့သည်။

အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ဓားအလင်းတန်းမှာ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်တာအိုမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး ၎င်း၏မျက်နှာ တစ်ဝက်မှာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် အလှီးခံလိုက်ရသည်။ ပြတ်တောက်သွားသော မျက်နှာအစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာပြီး ကောင်းကင်တာအိုမှာမူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိလျက် တိမ်တိုက်များအတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ဝုန်း...”

ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်၏ နယ်မြေအတော်များများတွင် ဧရာမ ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တာအို၏ ဤအစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်မှာ မြေကမ္ဘာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပေပေါင်း သန်းနှင့်ချီသော အနက်သို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်တာအိုမှာ ပျာယာခတ်လျက် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရီယွင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြုံးလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံသတ်ဖြတ်ခြင်းဓားမှာ ၎င်း၏အမည်နှင့် ထိုက်တန်လှပေသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်မှာပင် သူ၏ စွမ်းအင် သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်ကို ကုန်ဆုံးသွားစေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ရီယွင်၏ အတိုင်းအဆမဲ့သော အသက်ဓာတ်နှင့် သွေးစွမ်းအင် ငါးပုံတစ်ပုံခန့်မှာလည်း ကုန်ခန်းသွားခဲ့၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤဓားချက်မှာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်လှပြီး ကောင်းကင်တာအိုကိုပင် ဒဏ်ရာရစေနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အနက်ရောင် ရထားလုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ဝဲပျံနေဆဲပင်။ ရထားလုံး၏ အောက်ဘက်တွင်မူ ယခုအခါ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြောလှသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရထားလုံး၏ အစွန်းတွင် ထိုင်နေသော ကြောင်နက်ကြီးမှာ ကမ္ဘာဖျက်မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ ပါးစပ်ကြီးအလား ဖြစ်နေသော ထိုချောက်နက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... သခင်ကြီးရဲ့ ဓားချက်က ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို တကယ်ပဲ ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တာပဲ...”

“ဟုတ်တယ်... တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်... ထိတ်လန့်စရာပဲ...”

မြင်းနက်ကြီးမှာပင် လှိုင်းတံပိုးပေါင်းများစွာကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တုန်ရင်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှလည်း သိသာလှသော အအေးဓာတ်များ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

အခန်း ၁၅၉ ပြီးပါပြီ။