အခန်း (၃၂၃-၃၂၄)

အခန်း (၃၂၃) - အလုံးစုံ သဘောပေါက်ခြင်း

အခြားသော ဥက္ကဋ္ဌများအနေဖြင့် ဤမျှ အရေးပါသော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို တန်ဖိုးထားကြမည် ဖြစ်သော်လည်း လင်းကျင်းအတွက်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် သားရဲများကို လေ့လာခြင်းကိုသာ အဓိကထားသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ စိတ်မဝင်စားသော ကိစ္စရပ်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါ။ ‘အာဏာ’ ဟူသော အပေါ်ယံ အရာမျိုးမှာ လင်းကျင်းကဲ့သို့သော သူကို မည်သည့်အခါမျှ စိတ်ဝင်စားစေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ဖက်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤလုပ်ပိုင်ခွင့် လွှဲပြောင်းပေးခြင်းမှာ ကျားချန်းအပေါ် လင်းကျင်း၏ ယုံကြည်မှုကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤမျှ အရေးကြီးသော တာဝန်ကို သူမထံ လွှဲပြောင်းပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ကျားချန်းမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောသည်။

“ဆရာလင်း၊ ကျွန်မ ဒီတာဝန်ကို ကောင်းကောင်း မထမ်းဆောင်နိုင်မှာ စိုးရိမ်မိပါတယ်”

လင်းကျင်းက ရယ်မောလျက် မေးလိုက်သည်။

"လုပ်လိုက်စမ်းပါ... ဒါမှမဟုတ် မင်းက လုရှောင်ယုကို လုပ်ခိုင်းစေချင်လို့လား”

ကျားချန်းမှာ မှင်တက်သွားသည်။

လုရှောင်ယု၏ ဒေါသကြီးသော စိတ်ကို တွေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမသာ တာဝန်ယူပါက မည်မျှ ရှုပ်ထွေးသွားမလဲဟု တွေးမိပြီး ကျားချန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ရယ်ချင်စိတ်ကို ချုပ်တည်းလိုက်သည်။

“ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ... ကျွန်မ အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ပြီး ဒီကိစ္စကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပါ့မယ် ဆရာလင်း”

ပြောဆိုကာ ကျားချန်းမှာ အရိုအသေပေးပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမမှာ ယခုအခါ လင်းကျင်းအပေါ် အလွန် ရိုသေလေးစားပြီး သစ္စာရှိကြောင်း လင်းကျင်း သိရှိလိုက်သည်။

ကျားချန်း ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းကျင်းမှာ အကဲဖြတ်မှတ်တမ်းများကို ဆက်လက် စီစဉ်သည်။ အပြီးသတ်ခါနီးတွင် ကျောက်ရင်းကို ခေါ်ယူပြီး သိမ်းဆည်းခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းကျင်းမှာ တုန်းဟယ် ပို့ပေးလိုက်သော သေတ္တာကို ကြည့်ရှုသည်။ အတွင်းတွင် အလယ်အလတ်တန်းစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အတော်များများ ပါဝင်နေပြီး သူ၏ လစာဖြစ်သော ငွေဒင်္ဂါး (၅၀) လည်း ပါဝင်သည်။

ဥက္ကဋ္ဌအနေဖြင့် လင်းကျင်း၏ ‘ချီးမြှင့်ငွေ’ မှာ အသင်းချုပ်တွင် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သေတ္တာထဲတွင် ဆေးလုံးများနှင့် ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများစွာ ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းတို့မှာ အနည်းဆုံး အမျိုးအစား (၂၀) မှ (၃၀) အထိ ရှိပြီး စနစ်တကျ ခွဲခြားထားသည်။ အများစုမှာ နေ့စဉ်သုံးများ ဖြစ်သော်လည်း ရှားပါးသော ပစ္စည်းအချို့လည်း ပါဝင်သည်။

ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် လင်းကျင်းမှာ အပိုပစ္စည်း မပါဝင်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းကို စီစဉ်သူမှာ အလွန် စေ့စပ်သေချာကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ဤသည်မှာ တုန်းဟယ်၏ လက်ရာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဘာကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ လင်းကျင်း လက်ရှိ လိုအပ်နေသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သူသည် ‘သင်္ချိုင်းရေညှိ’ အမျိုးအစားကိုပင် တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး ထိုအပင်များမှာ ရှားပါးလှသည်။

ထိုသင်္ချိုင်းရေညှိများမှာ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်နေခြင်းမှာ လင်းကျင်းအတွက် နှစ်လိုဖွယ် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤဆေးဖက်ဝင် အပင်များမှာ အရိပ်စွမ်းအား ရှိသော သားရဲများကို ကုသရန် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။ လင်းကျင်းမှာလည်း ဖုတ်ကောင်သားရဲကို ကုသပေးနေချိန် ဖြစ်သဖြင့် ဤပစ္စည်းများ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။

တုန်းဟယ်မှာ ကောင်းသော သူတစ်ဦးပင်။

“ဒီ ‘သင်္ချိုင်းရေညှိ’ တွေကို ပုံမှန်အားဖြင့် ရောင်းဖို့ မထုတ်ပြကြဘူး... ဆေးဆိုင်တွေမှာတောင် ရှားပါးပစ္စည်းတွေလို့ သတ်မှတ်ကြတယ်... တုန်းဟယ် ဘယ်လိုလုပ် ရလာလဲ မသိဘူး... ဒါ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစုတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး”

လင်းကျင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အတွေးမှာ မှန်ကန်နေသည်။

အသင်းချုပ်အတွင်း တစ်နေရာတွင် တုန်းဟယ်မှာ နာကျင်သော မျက်နှာဖြင့် ရေရွတ်နေသည်။

“ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖိုးတန် ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတစ်ခု ထည့်လိုက်တယ်၊ အကဲဖြတ်မှူးချုပ် လင်း သိမှာပါနော်”

တုန်းဟယ်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ထိုသင်္ချိုင်းရေညှိမှာ နေရာတိုင်းတွင် ဝယ်၍ မရနိုင်သော အဖိုးတန်ပစ္စည်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ဆေးဆိုင်များတွင်ပင် ရောင်းရန်မရှိဘဲ ရတနာတိုက်ထဲတွင်သာ သိမ်းဆည်းထားလေ့ရှိသည်။

အကယ်၍သာ ရောင်းရမည်ဆိုပါက သာမန် သင်္ချိုင်းရေညှိများ၏ ဈေးနှုန်းထက် အဆ (၂၀) ခန့် ဈေးပိုရနိုင်ပြီး ငွေဒင်္ဂါး (၁၀၀) အထိပင် ရောက်ရှိနိုင်သည်။

သို့သော် အချို့ပစ္စည်းများမှာ ငွေရှိရုံမျှဖြင့် မရနိုင်ပေ။ ရှားပါး သင်္ချိုင်းရေညှိမှာ ထိုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အရိပ်စွမ်းအားရှိသော သားရဲများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော အကဲဖြတ်မှူးများမှာ ဤပစ္စည်းကို ရရှိရန် ခေါင်းစားကြရသည်။

ထောက်ပံ့ရေးဌာနကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စီမံခန့်ခွဲခဲ့သော်လည်း တုန်းဟယ်မှာ သူ၏ ကြောက်တတ်သော စိတ်ကြောင့် အကျိုးအမြတ်အချို့သာ ရရှိခဲ့ပြီး ငွေကြေးခိုးယူခြင်းကို မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းအချို့ကိုမူ သူ ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ပြီး ဤသင်္ချိုင်းရေညှိမှာ သူ၏ စုဆောင်းမှုများထဲတွင် အရေးကြီးသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တုန်းဟယ်မှာ လင်းကျင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိရန်အတွက် ဤပစ္စည်းကို လင်းကျင်း၏ သေတ္တာထဲသို့ ထည့်ရန် များစွာ စဉ်းစားခဲ့ရသည်။ သူ ယခင်က လုပ်ခဲ့သော အမှားများအတွက် လင်းကျင်း၏ အမြင်ကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ရန်အတွက် ဤမျှ စွန့်လွှတ်ရမည်ကို သူ သိသည်။

သို့သော် ပြဿနာ မရှိပါ။ သူ၏ အစ်မနှင့် ယောက်ဖတို့ မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီးနောက် သူတို့ထံမှ စာတစ်စောင် ရရှိခဲ့သည်။

ထိုစာ၏ အကြောင်းအရာမှာ ရှင်းလင်းသည်။

သူ လင်းကျင်းနှင့် မိတ်ဖွဲ့ရမည်။

သူ မည်သည့်နည်းလမ်းကိုပင် သုံးရပါစေ၊ လင်းကျင်း၏ စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရရှိရန် လိုအပ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ လင်းကျင်း သူ့ကို မုန်းတီးခြင်း ရပ်တန့်သွားစေရမည်။

တုန်းဟယ်၏ နိဂုံးမှာ ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစ်မနှင့် ယောက်ဖတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ စာရေးရသနည်းဟု မသိသော်လည်း လင်းကျင်းမှာ ယခုအခါ သူ ရင်ဆိုင်ရမည့် သူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

အထူးသဖြင့် အသင်းချုပ်၏ အကဲဖြတ်မှူးချုပ် ဖြစ်လာပြီးနောက် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။

တုန်းဟယ်မှာ ဉာဏ်ရည် အကန့်အသတ်ရှိသော်လည်း ကြိုးစားမှုများက အောင်မြင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမည်ကို နားလည်သည်။

သင်္ချိုင်းရေညှိမှာ သူ၏ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတွင် အခြားသော ကောင်းမွန်သည့် ပစ္စည်းများလည်း ရှိသေးသည်။ အကယ်၍ သူ ဤနေရာတွင် အဆင်ပြေချင်ပါက လင်းကျင်းနှင့် မိတ်ဖွဲ့ရမည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ရတနာများကို စွန့်လွှတ်ရမည် ဖြစ်ပါကလည်း စွန့်လွှတ်ရမည်ပင်။

ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က တုန်းဟဲ့၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။

“ခွေးကောင်... မျက်စိမပါဘူးလား”

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်လိုက်သည်။ တုန်းဟယ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ခနဲ ခုန်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူ ရှောင်ရှားနေသည့် ကျန်းယိုဒူ ဖြစ်နေ၍ပင်။

ဤသည်မှာ ရူးသွပ်စရာပင်။

ကျန်းယိုဒူမှာ သူ့ကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ စနောက်လေ့ရှိပြီး ယခုအခါ အကြောင်းပြချက် ကောင်းကောင်း ရသွားပြီ ဖြစ်ရာ သူ့ကို လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် တုန်းဟယ်မှာ ယခင်ကတည်းက အရှက်ခွဲခြင်းများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုအခါ သူ့ကိုယ်သူ နှိမ့်ချလိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပေးကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

“မန်နေဂျာကျန်း၊ ကျွန်တော့်အမှားပါ၊ ကျွန်တော့်အမှားပါ... ကျွန်တော် မမြင်ဘဲ တိုက်မိသွားတာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော်လို လူမျိုးနဲ့ အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့”

သူသည် လုံလောက်အောင်ပင် နှိမ့်ချခဲ့သည်။

ကျန်းယိုဒူမှာ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု တုန်းဟယ် ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် အားပြင်းသော ပါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တုန်းဟယ်မှာ ပါးစပ်တစ်ဖက် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ သားရဲမှာ ဟိန်းဟောက်ရန် ပြင်သော်လည်း တုန်းဟယ်က တားဆီးလိုက်သည်။

ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကျန်းယိုဒူမှာ မုတ်ဆိတ်မွှေးများဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

“တုန်းဟယ်... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ... တိုက်မိပြီးတာနဲ့ တောင်းပန်လိုက်ရုံနဲ့ အကုန်အဆင်ပြေသွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား”

ကျန်းယိုဒူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီပါးရိုက်ချက်က မင်းကို ပညာပေးတာ... တစ်ချိန်က မန်နေဂျာ ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ဘာမှ မဟုတ်တဲ့ ကောင်.. မင်း လမ်းမှားသွားပြီ... အကဲဖြတ်မှူးချုပ်တောင် မင်းကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့အချိန်မှာ အသင်းချုပ်ထဲမှာ ဘယ်လို ဆက်နေမလဲ... ငါပြောမယ်၊ ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားပြီး အခြား အလုပ်တစ်ခုခု ရှာတာ ပိုကောင်းမယ်”

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ကျန်းယိုဒူ၏ နောက်လိုက်များမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ ထိုအထဲတွင် တစ်ချိန်က တုန်းဟယ်ကို ‘အစ်ကိုတုန်း’ ဟု လေးစားစွာ ခေါ်ခဲ့ကြသူများလည်း ပါဝင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တုန်းဟယ်မှာ ပါးစပ်မှ နာကျင်မှုနှင့်အတူ အလုံးစုံ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

“အရင်က ငါ ဒီလိုမျိုးလား... အာဏာကို သုံးပြီး အားနည်းတဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာ၊ ဘယ်လောက်တောင် ရုပ်ဆိုးလိုက်သလဲ”

တုန်းဟယ်မှာ သူ၏ ပါးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ အရှက်ရသည်ဟု မခံစားရသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် ဆင်ခြင်မိသည်။

အမှန်တိုင်း ပြောရလျှင် လူအများရှေ့တွင် ပါးရိုက်ခံရခြင်းမှာ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကြီးစွာသော ထိခိုက်မှု ဖြစ်သည်။

“ငါ ခံထိုက်ပါတယ်”

တုန်းဟယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ထွက်သွားသော ကျန်းယိုဒူနှင့် သူ၏နောက်လိုက်များကို ကြည့်ကာ ထောက်ပံ့ရေးဌာနသို့ အမြန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

“ကျန်းယိုဒူ၊ မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုဆိုးတယ်... ငါ အပြစ်ပေးခံရပြီးပြီ၊ မင်းကော... ကံကြမ္မာဆိုတာ နောက်ကျနိုင်ပေမယ့် လွဲချော်သွားတာ မရှိဘူး... မင်း ဘယ်တော့ အပြစ်ပေးခံရမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

အခန်း (၃၂၄) - အမွေးကျွတ်ခြင်း

ခြံဝင်းငယ်လေးအတွင်းတွင် လင်းကျင်းမှာ ဖုတ်ကောင်၏ ခေါင်းတလားရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း ဖုတ်ကောင်မှာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသော်လည်း သူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသည်ဟု မခံစားရပေ။ အရိပ်ဝံပုလွေ၊ ရွှေဝါလေးနှင့် မျောက်ဖြူတို့ကဲ့သို့သော သားရဲများနှင့် မိစ္ဆာများက ခြံထဲတွင် ရှိနေကြပြီး အထူးသဖြင့် မြေခွေးပေါက်စလေးများက သူ့ကို အဖော်ပြုပေးနေကြသည်။

အိမ်တစ်အိမ်လုံးတွင် အသက်ဝင်ဆုံး နေရာမှာ ဤသားရဲခြံပင် ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်းသည် ဖုတ်ကောင်၏ အခြေအနေကို နေ့စဉ် စစ်ဆေးလေ့ရှိပြီး သူ၏ ပြန်လည်သက်သာလာမှုမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမို မြန်ဆန်နေသည်။ ယခုအခါ လင်းကျင်းတွင် ရှားပါးသင်္ချိုင်းရေညှိများ ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ဖုတ်ကောင်၏ အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ လုံးဝ ပြန်လည် ကျန်းမာလာခြင်းမှာလည်း ခက်ခဲသော အတားအဆီး မဟုတ်တော့ပေ။

လင်းကျင်းအတွက် ဤသည်မှာ အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် အခေါင်းလူသားထံ ပေးထားသော ကတိစကားအတိုင်း တာဝန်ယူထားရသောကြောင့်ပင်။

ဖုတ်ကောင်ကို ကုသပေးခြင်းမှာ သူ့အတွက် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပြတိုက်မှူးသည် လင်းကျင်းအား ကုသမှု နည်းလမ်းများစွာကို ပေးထားပြီး လင်းကျင်းက သူ သင်ယူထားသည်များကို အသုံးချနေသည်။ နေ့စဉ်ရက်ဆက် သူသည် ဖုတ်ကောင်ကို အပ်စိုက်ကုသပေးကာ ပြန်လည်သက်သာမှုကို အားပေးပြီး လင်းကျင်း ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးဝါးများကိုလည်း တိုက်ကျွေးသည်။ အောင်မြင်နိုင်ခြေမှာ ပို၍ မြင့်မားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ရှားပါး သင်္ချိုင်းရေညှိများ ရှိနေသဖြင့် ဤတာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

“ဟိုဘက် သွားကြ"

လင်းကျင်းက မြေခွေးပေါက်စလေးများနှင့် မျောက်ဖြူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းတလားပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရွှေဝါလေးကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"မင်းရောပဲ..."

လင်းကျင်းသည် ရွှေဝါလေး၏ ကျောပြင်တွင် ရွှေကျီးကန်းအမွေးကို စိုက်ပေးလိုက်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမှာ ဒေါသပိုကြီးလာကြောင်း သိသာလာသည်။ ဘာဖြစ်နေမှန်း သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိသော်လည်း အေးမြသော နေရာတွင်သာ ပုန်းအောင်းနေချင်သည်။ ဤခြံဝင်းအတွင်း အအေးဆုံး နေရာမှာ မည်သည့်နေရာ ဖြစ်မည်နည်း။

ထင်ရှားသည်မှာ ဖုတ်ကောင်၏ ခေါင်းတလားအဖုံးပေါ်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အမှောင်ဆုံးနှင့် အအေးဆုံး နေရာ ဖြစ်သည်။ သာမန်လူသာဆိုလျှင် ယင်စွမ်းအင်များကြောင့် ဖျားနာသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ရွှေဝါလေးမှာမူ ကွဲပြားသည်။

သူသည် ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး ရွှေကျီးကန်းအမွေးတစ်ချောင်း ထပ်မံရရှိထားသဖြင့် ထိုကြက်ဖကြီးမှာ ယန်စွမ်းအင်များဖြင့် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများကို ဖျားနာစေနိုင်သည့် ယင်စွမ်းအင်များမှာ သူ့အတွက်မူ အကောင်းဆုံး အအေးပေးစနစ် ဖြစ်လာသည်။

ရွှေဝါလေးမှာ ဤနေရာကို နှစ်သက်လာသော်လည်း လင်းကျင်းက သူ့ကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ကြက်ဖကြီးအနေဖြင့် ဤနေရာမှ မဖယ်ရှားလိုသဖြင့် ရွှေဝါလေးမှာ ဆက်လက် ထိုင်နေသည်။ လင်းကျင်းမှာ သူ့ကို ကောက်ယူပြီး အခြားနေရာသို့ ရွှေ့ပေးရုံမှလွဲ၍ တခြားမရှိတော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင်မှ ရွှေဝါလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန် ပူပြင်းနေကြောင်း လင်းကျင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

လင်းကျင်း စဉ်းစားမိသည်။ ထိုရွှေကျီးကန်းအမွေးမှာ ရွှေဝါလေးအတွက် အနည်းငယ် များလွန်းနေပုံရသည်။ အစွမ်းထက်သော ဆေးလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင် ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းသူတိုင်းမှာ ထိုဆေး၏ အာနိသင်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ရွှေဝါလေးမှာ အားနည်းသူ မဟုတ်သော်လည်း ရွှေကျီးကန်းအမွေး၏ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် သန်မာသူလည်း မဟုတ်ပေ။

“ငါ့ပုခုံးပေါ်မှာ နေ”

လင်းကျင်းက ရွှေဝါလေး ဖျားနာသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ရှောင်ဟော့မှာ ယင်-ယန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ရေခဲနှင့် မီးကို ဖန်တီးနိုင်သည်။ သူသာ အေးမြသော လေအေးများကို ထုတ်လွှတ်ပေးမည်ဆိုပါက လင်းကျင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖုတ်ကောင်၏ ခေါင်းတလားကဲ့သို့ပင် အေးမြနေပေလိမ့်မည်။

ရွှေဝါလေးကို ပုခုံးပေါ်တင်လိုက်သောအခါ အေးမြသော ယင်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသော်လည်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေသည်ကို လင်းကျင်း တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ရွှေဝါလေး၏ ယန်စွမ်းအင်များနှင့် ရောနှောသွားသောအခါ ပြီးပြည့်စုံသော ဟန်ချက်ညီမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤအရာက လင်းကျင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒါက ယင်-ယန် ပေါင်းစပ်လေ့ကျင့်ခန်း မဟုတ်ဘူးလား”

ယင်-ယန် ပေါင်းစပ်လေ့ကျင့်ခန်းမှာ လင်းကျင်း လေ့ကျင့်နေသော စွမ်းအားမြှင့်တင်ရေး နည်းလမ်း၏ အမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် လေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်ချက်များ ပြင်းထန်သဖြင့် လင်းကျင်းမှာ မစမ်းသပ်ရသေးပေ။

အကယ်၍သာ ရွှေဝါလေးကို ပုခုံးပေါ် မတင်ခဲ့ပါက ဤနည်းလမ်းကို လင်းကျင်း မေ့လျော့နေမိမည် ဖြစ်သည်။

ရွှေဝါလေး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ပုံရသည့် ရှောင်ဟော့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရေခဲဝံပုလွေလေးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာကာ ရွှေဝါလေးနှင့် ကစားပေးနေသည်။

လင်းကျင်းက ခေါင်းတလားအဖုံးကို ခေါက်လိုက်ရာ ဖုတ်ကောင်က ခေါင်းတလားအဖုံးကို ပြန်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

“မင်း ဒီနေရာမှာပဲ အမြဲ နေလို့ မရဘူး... ထပြီး လှုပ်ရှားပါဦး”

လင်းကျင်းက ဖုတ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထိုသူ၏ ခေါင်းမှာ မိကျောင်းခေါင်းနှင့် ဆင်တူပြီး ပုတ်လိုက်သည့်အခါ အသံမှာ ကြည်လင်နေသည်။

ရိုးသားစွာ ပြောရလျှင် ရှန်းအာနှင့် ရှောင်ဝူတို့မှာ ဖုတ်ကောင်၏ ပုံစံကို ကြောက်လန့်နေကြသည်။ ဖုတ်ကောင်မှာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ကို အပြင်ထုတ်ထားသဖြင့် မြင်ကွင်းမှာ ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ရှန်းအာမှာ သူ၏ အခန်းထဲတွင်သာ သားရဲစွမ်းအင်ဖွဲ့စည်းမှုကို လေ့ကျင့်နေပြီး ရှောင်ဝူမှာမူ အိမ်ထဲတွင် ပုန်းနေသည်။ သူမမှာ ဖုတ်ကောင်၏ ရုပ်ဆိုးသော အသွင်အပြင်ကို မကြည့်ရဲပေ။

မျောက်ဖြူကမူ ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်နေခဲ့သည်။ သူလည်း စိတ်ထဲ မသက်မသာ ဖြစ်နေသော်လည်း လင်းကျင်း ကုသနေသည်ကို ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ကြည့်နေသည်။

လင်းကျင်းက ရှားပါး သင်္ချိုင်းရေညှိကို ထုတ်ယူကာ ဖုတ်ကောင်၏ အစွယ်များ ပြည့်နှက်နေသော ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ငုံထား... ဝါးမစားနဲ့၊ ပြီးတော့ မျိုလည်း မမျိုနဲ့”

လင်းကျင်းက အပင်ကို စနစ်တကျ နေရာချပေးကာ ဖုတ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဖုတ်ကောင်၏ ကွဲအက်နေသော ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် ဟနေသည်။ သူသည် ရိုသေစွာဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် မရဲဘဲ ဖြစ်နေ၏။ သူ၏ လက်တံများမှာ တောင့်တင်းစွာ ပြုတ်ကျနေပြီး သူမှာ အလွန် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ အပ်စိုက်ကုသခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှားပါး သင်္ချိုင်းရေညှိကို ထည့်သွင်းထားသဖြင့် လင်းကျင်းမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုမို အချိန်ပေးရသည်။ ဆေးဝါး၏ အာနိသင်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အလုပ်လုပ်ပြီး အပ်နှင့်အတူ ဖုတ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်ရောက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

လုပ်ငန်းစဉ်မှာ လင်းကျင်း မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ဘာကြောင့်ဆိုသော် သင်္ချိုင်းရေညှိမှာ ဖုတ်ကောင်အပေါ် ထူးခြားသော အာနိသင်ကို ပြသနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အလုံးစုံမှာ ကောင်းမွန်သော လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်းမှာ အသင်းချုပ်သို့ မရောက်ရှိသေးသဖြင့် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်ရန် လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။

ထိုသူမှာ လုရှောင်ယုပင် ဖြစ်သည်။

တည်ငြိမ်သော ကျောက်ရင်းနှင့် မတူဘဲ လုရှောင်ယု၏ ပျော်ရွှင်သော စိတ်သဘောထားကြောင့် သူမမှာ အသင်းချုပ်တွင် ငြိမ်ငြိမ် မနေနိုင်ဘဲ လင်းကျင်းကို သွားခေါ်ရန် ဆန္ဒပြုခဲ့သည်။

သူတို့မှာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် လုရှောင်ယုမှာ ခေါက်မနေဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုအခါ သူမသည် ဖုတ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် လုရှောင်ယုမှာ ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားပြီး အော်ဟစ်တော့မည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ကောင်းသော မျောက်ဖြူက ဘာဖြစ်လာမည်ကို သိရှိပြီး ချက်ချင်းပင် နှုတ်ခမ်းရှေ့တွင် လက်ညှိုးကို တင်ပြလိုက်သည်။

လုရှောင်ယု၏ ထိတ်လန့်မှု ပြေလျော့သွားပြီးနောက် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ဘဝတွင် ထူးဆန်းသော အရာများကို မြင်တွေ့ဖူးသူ ဖြစ်သဖြင့် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး လင်းကျင်း ရှိနေသဖြင့် သူမအတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။ ထိုမိစ္ဆာကဲ့သို့ သတ္တဝါမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း သူမအတွက်မူ ဘေးကင်းသည်။

သူမ တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ ထိုထူးဆန်းသော သတ္တဝါကို အနီးကပ် လေ့လာရန် သွားလိုက်သည်။

လင်းကျင်းမှာ အပ်စိုက်ကုသခြင်းကို အာရုံစိုက်နေသဖြင့် လုရှောင်ယွန်းအတွက် အချိန် မပေးနိုင်ပေ။ သူ သူမကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်ရှုခွင့် ပေးလိုက်သည်။

ကုသမှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို ကြည့်ရှုရင်း လုရှောင်ယုမှာ လင်းကျင်း၏ ထူးချွန်သော အပ်စိုက်ကုသမှု စွမ်းရည်ကို အာရုံစိုက်မိသွားပြီး အသင်းချုပ်သို့ ပြန်ရန် ပြောရမည်ကိုပင် မေ့လျော့သွားသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် လုရှောင်ယုအပြင် သူမ၏ အစ်ကို လုယွန်ဟယ်လည်း ရောက်ရှိလာသည်။

မကြာသေးမီက လုယွန်ဟယ်၏ သားရဲ လုပါမှာ ပြဿနာတစ်ခု ကြုံတွေ့နေရသည်။ သူ၏ အမွေးများ စတင် ကျွတ်လာသည်။

၎င်းမှာ ပုံမှန် အမွေးကျွတ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အလွန် ဆိုးရွားလာသဖြင့် ထိုသန်မာသော ခြင်္သေ့မှာ ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အမွေးမဲ့နေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လုယွန်ဟယ်မှာ ဤအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြရန် မရဲပေ။

သူသည် ဤကိစ္စအတွက် စိတ်ပျက်ပြီး အကူအညီမဲ့နေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ လုပါကို လမ်းပေါ် ခေါ်ထုတ်ရန်ပင် မရဲခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ အပြင်ထွက်ရန် အလွန် ရှက်စရာ ကောင်းနေသောကြောင့်ပင်။

လုယွန်ဟယ်မှာ မေပယ်မြို့တွင် ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံသူများအသင်း၏ ထိပ်တန်းလေးဦးတွင် ပါဝင်ပြီး အဆင့် ၃ သားရဲတစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် လုပါကို အခြားသော အကဲဖြတ်မှူးများထံ ခေါ်သွားခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းကျင်း ပြန်မရောက်သေးသလို လုပါ၏ အမွေးကျွတ်ခြင်းမှာလည်း မဆိုးရွားသေးသဖြင့် လုယွန်ဟယ်က ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ကုသမှု အကြိမ်အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် သက်သာလာမည့်အစား လုပါ၏ အမွေးကျွတ်ခြင်းမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ ထိုအချက်က လုယွန်ဟယ်ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုပါကို လင်းကျင်း ကုသပေးနိုင်စေရန် သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်း အသင်းချုပ်သို့ ခေါ်သွားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အံ့အားသင့်စရာမှာ လင်းကျင်းမှာ ယနေ့ မရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပြီး စောင့်ဆိုင်းရသည်ကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လင်းကျင်း၏ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အိမ်ပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိသောအခါ လုယွန်ဟယ်မှာ လင်းကျင်း၏ ခြံတံခါးမှာ အနည်းငယ် ဟနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ညီမ လုရှောင်ယု ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။