အခန်း (၃၂၇-၃၂၈)

အခန်း (၃၂၇) - ပြင်းထန်သော အပြစ်ပေးခြင်း

သူ လုပ်ဆောင်နေသည့်အရာမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ စာရင်းဇယားတွင် အလယ်အလတ်တန်းစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံး လက်ခံရရှိမည်ဟု ဖော်ပြထားလျှင် သူသည် စာရင်းဇယားကို မထိမကိုင်ဘဲ အလယ်အလတ်တန်းစား ပစ္စည်းကို အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးဖြင့် အစားထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့်၊ ပစ္စည်းစာရင်းတွင် အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲမှု မရှိသဖြင့် မည်သူမျှ ဘာဖြစ်နေမှန်း သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဈေးကွက်တွင် ပို၍ဈေးပေါသော အစားထိုးပစ္စည်း မရှိသည့်အရာများအတွက်မူ သူသည် သာမန် ကျောက်တုံးများ၊ သစ်ကိုင်းခြောက်များနှင့် အလွတ်သေတ္တာများကဲ့သို့ အတုအယောင် ပစ္စည်းများကိုသာ အသုံးပြု၍ အစားထိုးလေသည်။

မည်သူမျှ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့် ကျန်းယိုဒူမှာ ပို၍ပင် မဆင်မခြင် ဖြစ်လာတော့သည်။

လူ၏ လောဘတွင် နယ်နိမိတ် မရှိပါပေ။

လင်းကျင်း ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ကျန်းယိုဒူမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းမှာ သူ လိုချင်သည့်နေရာသို့ မရောက်ရှိသေးပေ။ ယနေ့ သူ ရရှိထားသော ရာထူးကို ရရှိရန်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ နာကျင်မှုကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသည်။

ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက် အောင်မြင်မှု အရသာကို မြည်းစမ်းလိုက်ရချိန်တွင် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

“အာဏာအတွက် ရုန်းကန်ရတာဟာ နောက်ဆုံးတော့ အကျိုးအမြတ်အတွက်ပဲပေါ့”

ကျန်းယိုဒူက အဖိုးတန် ဝိညာဉ်မြက်ခြောက်များကို သစ်သားသေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အဆင့်နိမ့် ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတစ်ခုနှင့် အစားထိုးလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ... ဒီတစ်ခါတော့ ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေ ရပြန်ပြီ”

ကျန်းယိုဒူက မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်ပြီး ဘေးရှိ ဝန်ထမ်းကို ပြောလိုက်သည်။

“အမြန်လုပ်စမ်း၊ အမှားမလုပ်နဲ့”

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူ၏ ဝန်ထမ်းမှာ ပြန်မဖြေကြောင်း ကျန်းယိုဒူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်နေရုံသာမက တုန်ရီနေပုံပင် ပေါ်၏။

“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ... အလုပ်ဆက်လုပ်စမ်း”

ကျန်းယိုဒူက ဆူလိုက်သည်။ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အခြားဝန်ထမ်းတစ်ဦးမှာ သူ၏ နောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းယိုဒူ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ခနဲ ခုန်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းကျင်း ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

လင်းကျင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တင်းမာသော အမူအရာတွင် လူသတ်ချင်စိတ်များပင် ပါဝင်နေသည်။

ကျန်းယိုဒူမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

“အ-အကဲဖြတ်မှူးချုပ်"

သူ တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း အလကားပင် ဖြစ်သည်။ အကဲဖြတ်မှူးချုပ် လင်း၏ လက်ပူးလက်ကျပ် မိသွားပြီဖြစ်ရာ မည်သည့် အကြောင်းပြချက်နှင့်မျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပါပေ။

“ကျ...ကျွန်တော်...”

သူ၏ ရှင်းပြချက်များကို နားထောင်ရန် ငြင်းဆန်ကာ လင်းကျင်းက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အပ်တစ်ချောင်းကို ပစ်လိုက်သည်။ ကျန်းယိုဒူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲသွားပြီး လှုပ်ရှားမရတော့ပေ။

ဤသည်မှာ ကျန်းယိုဒူက အသည်းအသန် ခုခံခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခြင်း မပြုနိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်း၏ အတွေ့အကြုံအရ အခြေအနေ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဦးစွာပထမ လှုပ်ရှားမရအောင် လုပ်ထားခြင်းမှာ အမြော်အမြင်ရှိသော ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ကျားချန်းကို ပစ္စည်းစာရင်း စစ်ဆေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

တံခါးဝတွင် လူအုပ်ကြီးက ကြည့်ရှုနေကြပြီး မည်သူမျှ အထဲသို့ ဝင်ရန် မရဲကြပေ။

“ကျန်းယိုဒူတော့ ပြီးပြီပဲ”

“သူက မကြာသေးခင်ကမှ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးနေတာ၊ သူ ခံရတာကောင်းတယ်"

အချို့မှာ ဝမ်းသာနေကြပြီး အချို့မှာမူ ကြောက်ရွံ့နေကြ၏။

ထောက်ပံ့ရေးဌာန၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တုန်းဟယ်မှာ အိမ်သာဆေးခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေသည်။ ဤနေရာမှာ အနံ့ဆိုးလွန်းသဖြင့် လူတိုင်းက ရှောင်ဖယ်နေကြသည်။

တုန်းဟယ်တွင်မူ ရွေးချယ်စရာ မရှိပါပေ။

အိမ်သာဆေးရုံသာမက အိမ်သာခွက်ကိုပါ ပွတ်တိုက်သန့်စင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဉာဏ်ကောင်းသူတိုင်း ဤသို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်မည် မဟုတ်သော်လည်း တုန်းဟယ်မှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါပေ။ သူ အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း မလုပ်လျှင် အပြစ်ပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ ခံစားနေရသည်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

“အစ်ကို တုန်း... သတင်းကောင်း... သတင်းကောင်းပါတယ်ဗျို့"

ထိုသူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ တုန်းဟယ်၏ နှလုံးသားမှာ ခုန်ပေါက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ထင်ဟပ်လာသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ”

သူ ထရပ်လိုက်ပြီး သူကိုင်ထားသော ရေပုံးကို သွန်ချလိုက်၏။

ဤသတင်းပေးမှာ ထောက်ပံ့ရေးဌာနတွင် တုန်းဟယ် ကျန်ရစ်ခဲ့သော နောက်ဆုံး သူငယ်ချင်းအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တုန်းဟယ်မှာ သူ့ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် ဆက်လက်ထားရှိရန် အကျိုးအမြတ်အချို့ ပေးရလေ့ရှိသော်လည်း သူ၏ အဓိက အလုပ်မှာ တုန်းဟယ်ကို အရေးကြီးသော သတင်းများ ပေးရန် ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထိုသူမှာ အလွန် ရိုသေစွာ ပြောဆိုနေ၏။

ပုံမှန်ရက်များတွင် သူသည် တုန်းဟယ်ကို နာမည်တပ်၍သာ ခေါ်လေ့ရှိသည်။ ယခုမူ ‘အစ်ကို တုန်း’ ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သေချာသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက...

ဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိပြီးနောက် တုန်းဟယ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

မကြာမီပင် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။ အကဲဖြတ်မှူးချုပ် လင်း၏ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာမှုမှာ ကျန်းယိုဒူကို နောက်ခန်းတွင် လက်ပူးလက်ကျပ် မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“အဲဒီကောင် ကျန်းယိုဒူ... အကဲဖြတ်မှူးချုပ် လင်း ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ အသင်းချုပ်ပစ္စည်းတွေကို ခိုးနေတာလေ.. သူ အရမ်း ထိတ်လန့်သွားပြီး စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘူး”

သတင်းပေးသူမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သူသည် ဤကိစ္စတွင် တုန်းဟယ်က လင်းကျင်းကို သတင်းပေးခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ တုန်းဟယ်၏ အစီရင်ခံစာမှလွဲ၍ အကဲဖြတ်မှူးချုပ် လင်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို အခြား အကြောင်းပြချက် မရှိနိုင်ပါပေ။

ထို့ကြောင့် တုန်းဟယ်မှာ အကဲဖြတ်မှူးချုပ်သစ်၏ အားပေးမှုကို ရရှိနိုင်ခြေ ရှိသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် တုန်းဟယ်ကို ကြိုတင်၍ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ တုန်းဟယ်သာ ပြန်လည် ထမြောက်လာပါက သူ့ကိုယ်ပိုင် လူယုံတော်များနှင့် နောက်လိုက်များ လိုအပ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် တုန်းဟယ်မှာ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ၏ ညစ်ပတ်နေသော လက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အိပ်မက် မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုရန် မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်ပြီး မိုးကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆိုလိုက်သည်။

“ကျန်းယိုဒူ... ဒီနေ့လို နေ့မျိုး မင်းအတွက် ရောက်လာမယ်ဆိုတာ ငါ သိခဲ့တယ်... မင်း ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ ကြည့်ရအောင်၊ ဟားဟား... မင်း လက်ပူးလက်ကျပ် မိသွားတာဆိုတော့ ဘာမှ လုပ်လို့ မရတော့ဘူး... ငါ သိနေတယ်... မင်းရဲ့ လိမ်လည်မှုတွေအတွက် အပြစ်ပေးခံရတော့မှာ"

နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် ကျန်းယိုဒူ၏ အဆုံးသတ်မှာ တုန်းဟယ်ထက် များစွာ ပိုမို ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။

တုန်းဟယ်မှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးသော်လည်း ကျန်းယိုဒူမှာမူ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“အစ်ကို တုန်း၊ သွားကြည့်ဦးမလား”

သတင်းပေးသူက မေးသည်။ တုန်းဟယ်မှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်များကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်မိပြီးနောက် သူ မည်သို့ပင် လုပ်လုပ် ပြန်လည် ထမြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

အများဆုံးအနေဖြင့် သူသည် ကျန်းယိုဒူကဲ့သို့သော သူများ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ဒါဟာ သူ့အတွက် လုံလောက်ပါသည်။ ကံကောင်းပါက သူသည် သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်းကို ပြန်လည် လေ့လာနိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယခင်က အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။ အနည်းငယ်မျှ ကြိုးစားလိုက်ရုံဖြင့် ထိုအခွင့်အရေးကို ပြန်လည် ရရှိနိုင်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ သူ ဆိုလိုသည့် ‘အခွင့်အရေး’ မှာ တရားဝင် သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အရည်အချင်း ရရှိရန် ဖြစ်သည်။

“ငါ မသွားတော့ဘူး”

သူ၏ အစီအစဉ်များကို တွေးတောပြီးနောက် တုန်းဟယ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အိမ်သာခွက်ကို ပြန်လည် ပွတ်တိုက်ရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။

သတင်းပေးသူမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

“အစ်ကို တုန်း... အစ်ကိုက...”

တုန်းဟယ်က မော့မကြည့်ဘဲ ပြောသည်။

“မမြင်ဘူးလား... ငါ လုပ်စရာ အလုပ် ရှိသေးတယ်... မင်းလည်း နောက်ပိုင်း စည်းကမ်းအတိုင်းပဲ နေဖို့ အကြံပေးချင်တယ်... မဟုတ်ရင် မင်းလည်း ကျန်းယိုဒူလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

ကျန်းယိုဒူမှာ တကယ်ပင် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ အသေအချာပင်။ ကျားချန်းမှာ ပစ္စည်းစာရင်း စစ်ဆေးရန် အချိန် လိုအပ်သဖြင့် လင်းကျင်းမှာ အချိန်ဖြုန်းမနေဘဲ သူ၏ ရုံးခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဟန်ဒုန်းနှင့် အသင်းချုပ်၏ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့ကို ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အမိန့်ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းက အလေးအနက် ထားကြသည်။

ရလဒ်များမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းယိုဒူ ခိုးယူခဲ့သည့် ပမာဏကို ခန့်မှန်းခြေ သိရှိသွားသည်။ သူ၏ အိမ်ကိုလည်း စီးနင်းခဲ့ရာ ငွေဒင်္ဂါး ထောင်ပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများစွာကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ကျန်းယိုဒူကို တရားဥပဒေထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ အထူးတောင်းဆိုစရာ မလိုဘဲ တရားရုံးမှ သူ၏ လုပ်ရပ်အတွက် ထိုက်တန်သော အပြစ်ပေးလိမ့်မည်ဟု လင်းကျင်း ယုံကြည်သည်။ မည်သူမျှ ကျန်းယိုဒူအတွက် အာမခံပေးပြီး ပြစ်ဒဏ် လျှော့ပေါ့ပေးရန် မတောင်းဆိုရဲကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍သာ ထိုသို့ မိုက်မဲသူ ရှိပါက လင်းကျင်းမှာ ကျောက်ဝမ်ထန်ထံ သွားရောက် သို့မဟုတ် ပိုင်ကျန့်ခုန်းနှင့် တိုက်ရိုက် တွေ့ဆုံရန် ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းသည် ယခုလက်ရှိတွင် စာဖတ်နေသည်။

ယနေ့ အကဲဖြတ်မှတ်တမ်းများကို စီစဉ်ရန် တာဝန်ရှိသူမှာ ကျောက်ရင်း ဖြစ်သည်။

သူမမှာ ဤသို့သော အသေးစိတ် အလုပ်များကို လုပ်ရာတွင် အတော်ဆုံး ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းမှာ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို အမှားများ ပြုလုပ်လေ့ရှိသော လုရှောင်ယုအား မပေးအပ်ခြင်းမှာ ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ကျောက်ရင်းမှာ လက်ဖက်ရည် ဖျော်ရာတွင်လည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကျွမ်းကျင်သည်။ လင်းကျင်း၏ လက်ဖက်ရည်ခွက် လွတ်သွားတိုင်း အချိန်တိုအတွင်း ပြန်လည် ပြည့်သွားလေ့ရှိသည်။

ကျားချန်း ရောက်လာပြီး အသစ်ရရှိသည်များကို တင်ပြရာ လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် အသင်းချုပ်၏ ကိစ္စရပ်များကို အလွန်အကျွံ စိတ်မဝင်စားပါပေ။ ရလဒ်ကိုသာ သိရှိရန် လိုအပ်သည်။

လင်းကျင်းမှာ ထိုသို့သော အသေးစိတ်အချက်များကို ဂရုမစိုက်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် ကျားချန်းမှာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလာသည်။

“ဆရာလင်း... ကျန်းယိုဒူကို တရားဥပဒေထံ ပို့လိုက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ထောက်ပံ့ရေးဌာနက ဒီအတိုင်း ရပ်နားလို့ မရဘူး... အလုပ်တွေ ဆက်လုပ်နိုင်ဖို့ မန်နေဂျာတစ်ယောက် လိုအပ်ပါတယ်”

လင်းကျင်းမှာ မှင်တက်သွား၏။

သူ ဤကိစ္စကို မေ့လျော့နေမိသည်။

ကျန်းယိုဒူကို ရာထူးမှ ဖယ်ရှားရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး သူ့နေရာတွင် မည်သူ အစားထိုးရမည်ကို လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပါပေ။

တုန်းဟယ် မှန်းဆခဲ့သည့်အတိုင်း သူသည် တုန်းဟယ်ကဲ့သို့သော သူမျိုးကို ထိုအာဏာမျိုး ပြန်လည် ရရှိခွင့် ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့ ရွေးချယ်မှုမျိုးမှာ လင်းကျင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ထောက်ပံ့ရေးဌာနတွင် စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းရန် လူတစ်ဦး လိုအပ်သည်။

သို့သော် လင်းကျင်းမှာ မည်သူ့ကို ခန့်အပ်ရမည်ကို မသိရှိခဲ့ပါပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျားချန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ သိလိုက်ပြီ....

လင်းကျင်းက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ သင့်တော်တဲ့သူ မတွေ့သေးဘူး... ကျားချန်း... အခုလောလောဆယ်တော့ အဲဒီရာထူးကို မင်းပဲ တာဝန်ယူပေးပါ”

အခန်း (၃၂၈) - ကျူရိပ်မြို့ရှိ ကျွန်းငယ်လေး

လင်းကျင်း၏ တာဝန်ပေးအပ်မှုမှာ မကြုံစဖူးသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကျားချန်းမှာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လင်းကျင်းမှာ နောက်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ သူသည် ထောက်ပံ့ရေးဌာန၏ မန်နေဂျာ တာဝန်ကို သူမထံ အမှန်တကယ်ပင် လွှဲပြောင်းပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လူပေါင်းများစွာ အိပ်မက်မက်လေ့ရှိသည့် အကျိုးအမြတ်များသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်းမှာ ဤရာထူးမှာ အရေးကြီးကြောင်း သိရှိမှာ အသေအချာပင်၊ သို့ဆိုလျှင် သူ အဘယ်ကြောင့် သူမကို ပေးအပ်ရသနည်း။

ထပ်မံ မေးမြန်းရန် လိုအပ်ပါဦးမည်လော။

ကျားချန်းအနေဖြင့် အဖြေကို ရှာဖွေရန် အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားစရာ မလိုခဲ့ပေ။

အစပိုင်းတွင် တုန်းဟယ် တာဝန်ယူစဉ်က ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှာ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေခဲ့ပြီး မင်းမဲ့စရိုက်များ လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျန်းယိုဒူ ရောက်လာခဲ့ပြီး အချို့သော စည်းကမ်းများကို ပြန်လည် ထူထောင်ပေးခဲ့သော်လည်း ဌာနအတွင်းရှိ ကိုယ်ကျင့်တရားများကို ပို၍ ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

ထိုမျှ အရေးကြီးသော ဌာန၏ မန်နေဂျာ နှစ်ဦးလုံးမှာ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်များဖြင့် ပြုမူခဲ့ကြသဖြင့် အသင်းချုပ်၏ အကဲဖြတ်မှူးချုပ် လင်းအနေဖြင့် စိတ်ပျက်နေမည်မှာ သေချာသည်။ သူ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် သင့်လျော်သော ကိုယ်စားလှယ်လောင်း မရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ အမှန်တရား မဟုတ်ကောင်းပါ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လင်းကျင်းသည် အခြားသူ မည်သူ့ကိုမျှ မယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ကျားချန်းအပေါ် သူ၏ ယုံကြည်မှုကြောင့်သာ ဤမျှ အရေးကြီးသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာလင်းသည် ကျားချန်းအနေဖြင့် အသင်းချုပ်၏ အသက်သွေးကြောဖြစ်သော ဌာနတွင် စည်းကမ်းများကို ပြန်လည် ထူထောင်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

အိုး... သူ သူမကို မည်မျှအထိ ယုံကြည်ထားသနည်း။

ကျားချန်းသည် သူမ၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ တာဝန် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ တိုးပွားလာကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဆရာလင်းမှာ ပြောဆိုပြီးဖြစ်သဖြင့် သူမ ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

လင်းကျင်း၏ တပည့် ဖြစ်လာပြီးချိန်မှစ၍ လင်းကျင်း၏ သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်း စွမ်းရည်မှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် သာလွန်ကြောင်း ကျားချန်း သက်သေပြခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ သူ၏ တိုးတက်မှုမှာလည်း အံ့သြဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လင်းကျင်းသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ဆရာတစ်ဦးထံမှ သင်ယူခဲ့ရသဖြင့် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း အလျင်အမြန် တိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကြားသိခဲ့ရသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူသည် ထိုအရာအတွက် သဘာဝပါရမီလည်း ရှိထားရပေမည်။

လင်းကျင်း၏ အရိပ်အောက်တွင် သင်ယူနိုင်သည့်အတွက် ကျားချန်းမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေပြီး ထိုသို့သော အဖိုးတန် အခွင့်အရေးကို သူမ အလဟသ မဖြစ်စေနိုင်ပါပေ။ လင်းကျင်းမှာ သူမကို အခက်အခဲများထဲမှ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ မည်သည့်အရာကိုပင် တောင်းဆိုပါစေ ကျားချန်းမှာ သူမ၏ အစွမ်းအစရှိသမျှဖြင့် လုပ်ဆောင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ဤမျှ လေးနက်သော တာဝန်ကို ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ သူမ အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ပေလိမ့်မည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျားချန်း၏ ဤအတွေးများမှာ လင်းကျင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

လင်းကျင်းသည် ကျန်းယိုဒူ၏ လုပ်ရပ်များကို သိရှိသွားသဖြင့်သာ ထောက်ပံ့ရေးဌာနကို အရေးယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် စီမံခန့်ခွဲရေး လုပ်ငန်းများတွင် ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သဖြင့် အခြား အရာများကို စဉ်းစားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ အဓိက အာရုံစိုက်မှုမှာ သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ တောင်ဘက်၊ ကျူရိပ်မြို့တွင် ဖြစ်သည်။

ကျူရိပ်မြို့မှာ အာဟာရ ပြည့်ဝသော စပါးခင်းများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး မြစ်ချောင်း အင်းအိုင်များစွာ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသည်။ တစ်နှစ်တာ၏ အချိန်အတော်များများတွင် ကျူရိုးပင်များမှာ မြို့၏ နေရာတိုင်းတွင် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ဤမြို့ကို ထိုအမည်ဖြင့် ခေါ်တွင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြို့တော်တွင် ကျော်ကြားသော အိုင်ကြီး သုံးခုရှိပြီး ‘ကိုးလွှာလခြမ်းအိုင်’မှာ တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။

ကိုးလွှာလခြမ်းအိုင်မှာ ကွေ့ကောက်များပြားသော မြစ်ရှည်တစ်စင်းနှင့် တူသည်။ ကျူရိုးပင် အကြီးကြီးများက အိုင်မျက်နှာပြင်ကို စင်္ကြံလမ်းကဲ့သို့ ပိုင်းခြားထားသည်။ ငါးဖမ်းသမားများပင် တစ်ခါတစ်ရံ လမ်းပျောက်တတ်သဖြင့် ဤအိုင်သို့ လာရောက်သူ နည်းပါးလှသည်။ ဤနေရာမှာ လူများ အမြဲ ပျောက်ဆုံးလေ့ရှိပြီး အလောင်းများကိုလည်း ရှာမတွေ့တတ်သော နေရာ ဖြစ်သည်။ ငါးဖမ်း၍ အသက်မွေးသူများပင် တတ်နိုင်လျှင် ဤနေရာကို ရှောင်ရှားကြသည်။

ဤနေရာ၏ ထူးခြားချက်မှာ ကိုးလွှာလခြမ်းအိုင်မှာ မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း မည်သူမျှ အတည်မပြုနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ရေစီးကြောင်းများမှာ အန္တရာယ်များခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုမှာ ကျူရိုးမြို့မှာ အမြဲတမ်း မြူဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုးလွှာလခြမ်းအိုင်မှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး မြူဆိုင်းနေသဖြင့် အကြောင်းရင်း ခိုင်လုံခြင်း မရှိဘဲ မည်သူမျှ မလာရောက်ကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် သစ်သားလှေတစ်စင်းမှာ စင်္ကြံကဲ့သို့သော ရေပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေသည်။ လှေဦးတွင် ဖိနပ်မပါဘဲ ရပ်နေသူမှာ လှေလှော်သမား ဖြစ်ပြီး ပေသုံးဆယ် ရှည်လျားသော ဝါးလုံးဖြင့် လှေကို တွန်းပို့နေသည်။ လှေလှော်သမားသည် ထူထဲသော ဝါးလုံးကို အိုင်၏ အောက်ခြေသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး အားပြုကာ လှေ၏ အစွန်းတစ်ဖက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သစ်သားလှေငယ်လေးမှာ ရေပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ရွေ့လျားသွား၏။

ရေမှာ တိမ်သဖြင့် ဝါးလုံးတစ်ချောင်းတည်းနှင့်ပင် လှေကို ကောင်းစွာ ရွေ့လျားနိုင်သည်။ ရေပိုနက်ပါက လှော်တက် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ကိရိယာနှစ်ခုလုံးကို ဆောင်ထားသည်။

လှေလှော်သမားမှာ အသားညိုပြီး သူ၏ လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်များမှာ ထူထဲသန်မာသည်။ နေရောင်နှင့် မိုးရွာထဲတွင် အမြဲရှိနေသဖြင့် ထိုသူမှာ အတော်လေး အသက်ကြီးပုံရသည်။ သို့သော် သူ၏ ဦးထုပ်အောက်မှ မျက်လုံးများတွင်မူ စူးရှသော အလင်းရောင် ရှိနေ၏။

လှေပေါ်တွင် အခြားသူတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။

ထိုလူမှာ ဂွမ်းအင်္ကျီနှင့် သားရေဖိနပ် ဝတ်ဆင်ထားသော ခရီးသွား ဆေးဝါးကျွမ်းကျင်သူကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူတွင် ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တင်းတင်း စေ့ထားပြီး ပါးစပ်ထောင့်တွင် သွေးစက်အချို့ ရှိနေသည်။

လှေကို လမ်းပြနေသော လှေလှော်သမားက မေးသည်။

“လျန်လာဆန်း... မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ... ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ငါ မေးနေတာ မင်း ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး... အခု ဌာနချုပ်နဲ့ နီးနေပြီဆိုတော့ မင်း ပြောသင့်ပြီ မဟုတ်လား”

လှေလှော်သမား၏ အသံမှာ အားနာမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

ထိုခရီးသွား ဆေးဝါးကျွမ်းကျင်သူက မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလျက် အားနည်းစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

“မင်းကို ပြောပြရင်ရော ဘာထူးမှာလဲ... ငါ ကံဆိုးပြီး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနဲ့ တွေ့လိုက်မိတာပါ... ကျွန်းပေါ်က ဌာနချုပ်ကို မြန်မြန် သွားပါ... အကြီးအကဲတွေပဲ ငါ့ကို ကယ်နိုင်တယ်... မင်း ငါ့ကို ဂရုစိုက်တယ်ဆိုရင် မေးခွန်းတွေ မမေးပါနဲ့တော့”

ထိုစကားကြောင့် လှေလှော်သမားမှာ မေးခွန်း ထပ်မမေးတော့ပေ။

ရှေ့တွင် ထူထဲသော မြူများ ရှိနေသော်လည်း လှေမှာ အရှိန်ကို မလျှော့ဘဲ မသိနားမလည်သော နေရာသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ မြူဆိုင်းနေသော အိုင်မှာ အလွန် အန္တရာယ်များပြီး ရှေ့တွင် ဘာရှိမှန်း မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါပေ။ အကယ်၍သာ ကျောက်တုံးကို တိုက်မိခြင်း သို့မဟုတ် ကျူပင်များတွင် ပိတ်မိခြင်း ဖြစ်ပါက သူတို့၏ ခရီးမှာ ထိုတွင် အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လှေလှော်သမားမှာ ဤလမ်းကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပုံရသဖြင့် ရေပြင်ကို ဘေးကင်းစွာ လမ်းပြနိုင်ခဲ့သည်။ အကွေ့အကောက်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် အိုင်အလယ်ရှိ ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကျူရိပ်မြို့ရှိ ဒေသခံများပင် ဤကျွန်းငယ်လေး ရှိကြောင်း မသိရှိကြပေမည်။

သို့သော် အနီးကပ် လေ့လာကြည့်ပါက ဤကျွန်းမှာ ထူးဆန်းကြောင်း တွေ့ရှိရပေလိမ့်မည်။ ချွန်ထက်သော ကျောက်တုံးများ ရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ လိပ်ခွံတစ်ခုပေါ်တွင် ကြီးထွားနေသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် လှေလှော်သမားနှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ဤနေရာကို ‘လိပ်ကျွန်း’ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

ကျွန်းမှာ ကြီးမားခြင်း မရှိပေ။ အမှန်တကယ် ပြောရလျှင် အလွန် သေးငယ်လှသည်။ အကျယ်ဆုံးနေရာတွင် ပေသုံးရာသာ ရှိသော်လည်း အပေါ်တွင် အိမ်များစွာ ဆောက်လုပ်ထားသည်။

လှေ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူအချို့က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။

ရေပြင်အောက်တွင် မှောင်မိုက်သော အရိပ်များ စတင် စုရုံးလာသည်။ အချို့မှာ ငါးများနှင့် တူပြီး အချို့မှာမူ ထူးဆန်းသော ပုံစံများ ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ရေပွက်ထနေသကဲ့သို့ ရေပြင်ကို လှုပ်ခတ်စေကာ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

“နောက်မနေနဲ့... လျန်လာဆန်း သေတော့မယ်... အကြီးအကဲ ကျိုးကို အကြောင်းကြားလိုက်... မြန်မြန်"

လှေလှော်သမားက အော်လိုက်သည်။ ကမ်းပေါ်ရှိ လူအနည်းငယ်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရေအောက်မှ သတ္တဝါများကို မောင်းထုတ်ရန် မှော်ပညာများကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

သစ်သားလှေမှာ ကမ်းကပ်သွားသည်။

လှေလှော်သမားက လျန်လာဆန်းကို ကမ်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ထိုနေရာရှိ လူများမှာ အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်လိုက်သည်။

“ဒါ လျန်လာဆန်းပဲ... သူ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်လာတာလဲ”

“မေးတာ ရပ်လိုက်စမ်း... မြန်မြန်ခေါ်သွားကြ... သူ နောက်ထပ် ခံနိုင်ရည် ရှိတော့မယ် မထင်ဘူး"

လူအနည်းငယ်က လျန်လာဆန်းကို အတွင်းသို့ အမြန် ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

ကျွန်းပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အရိုးများနှင့် သားရဲတို့၏ အမွေးများမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေ၏။ အချို့သော ရေစည်များတွင် သွေးစိမ်းများ ရှိနေပြီး ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်များမှာလည်း ထူးဆန်းစွာ မြင်ရသည်။ ဤနေရာတွင် အများဆုံး ရှိနေသည်မှာ အရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လှောင်အိမ်များပင် ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး ဆယ်လုံးခန့် ရှိပြီး လှောင်အိမ်တစ်ခုစီတွင် သားရဲတစ်ကောင်စီ ပိတ်မိနေသည်။

ဤသတ္တဝါများမှာ သာမန် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် မတူပေ။ ၎င်းတို့မှာ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းမှ ရှားပါးသော မျိုးစိတ်များ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်းတွင် လျန်လာဆန်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ လှဲလျောင်းထားပြီး လူများစွာ စုရုံးနေကြသည်။ ခရမ်းရောင်သရဖူ ဆောင်းထားသော လူအိုတစ်ဦးမှာ နောက်ခန်းမှ ထွက်လာသည်။ သူသည် တင်းမာသော အမူအရာ ရှိပြီး မျက်အိတ်များမှာ တွဲကျနေ၏။ ထို့ပြင် သူ့ကို ဝန်းရံထားသော စွမ်းအားမှာ ခရမ်းရောင် အဆင်း ရှိနေသည်။

ခန်းမထဲရှိ လူများက ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"အကြီးအကဲကျိုး"

“ဟွန်း”

အကြီးအကဲ ကျိုးက သူတို့၏ နှုတ်ဆက်မှုကို တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်၍ တုံ့ပြန်လိုက်သည်မှာ ဤနေရာရှိ လူတိုင်းကို မုန်းတီးနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ လျန်လာဆန်းကို ကြည့်ရန် ဦးခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ပင် ကျုံ့သွားသည်။

“ကျန်တဲ့သူတွေ အပြင်ထွက်သွားကြ”

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် လူတိုင်းမှာ တံခါးပေါက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကြသည်။ မကြာမီပင် ခန်းမထဲတွင် လျန်လာဆန်းနှင့် အကြီးအကဲ ကျိုးတို့ နှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့၏။