အခန်း (၅၉-၆၀)

အခန်း (၅၉)အားကော်ကို အလုပ်ကူလုပ်ပေးခြင်း

လဲ့ကျီမင်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များက လူအုပ်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် လူအုပ်၏ အနောက်ဘက်ရှိ လဲ့အားကော်ထံတွင် ရပ်တန့်သွား၏။

လဲ့အားကော်မှာ သူ၏ အကြည့်ကြောင့် လန့်သွားပြီး လည်ပင်းကို ပု၍ နောက်သို့ အလိုအလျောက် ပုန်းကွယ်သွားသည်။

"အားကော်..."

လဲ့ကျီမင်က တစ်စုံတစ်ရာကို ရည်ရွယ်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်း အခုနှစ်ထဲမှာ လဲ့ချန်နဲ့အတူ အမဲလိုက်သွားပြီး အတော်လေး အဆင်ပြေတယ်လို့ ကြားတယ်... မင်းအိမ်မှာ ပိုလျှံတဲ့ ကောက်နှံတွေ အများကြီး ရှိရမယ် မဟုတ်လား..."

လဲ့အားကော်က တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့... နည်းနည်းပါးပါး ရှိပါတယ် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကြီး..."

လဲ့ကျီမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လျိုတာကျူး မိသားစုဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။

"မင်းတို့ ဒူးထောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး... ချန်ဇီ မိသားစုလည်း ခက်ခဲနေတာပဲ..."

"ဒီလို လုပ်ကြတာပေါ့... အားကော်... လျိုတာကျူးမိသားစု ဒီအခက်အခဲကို ကျော်ဖြတ်နိုင်အောင် မငရဲ့ ကောက်နှံကို အနည်းငယ်ကို ဖယ်ထားပေးလိုက်ပါ..."

သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အလကားရတဲ့ အရာဆိုတာတော့ မရှိဘူး..."

"လျိုတာကျူး... မင်းရဲ့ မြေရိုင်းဧက အနည်းငယ်က နှစ်အတန်ကြာ ပစ်ထားခဲ့တာ... အခုနွေဦးကျရင် မင်းရဲ့ မိန်းမနဲ့ သားကိုခေါ်ပြီး အားကော်ရဲ့ မြေတွေကို ရှင်းလင်းဖို့၊ ထွန်ယက်ဖို့နဲ့ သီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးဖို့ သွားကူညီပေးလိုက်... အဲဒါကို ကောက်နှံအတွက် အဖိုးအခအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မယ်..."

လဲ့ကျီမင်၏ တွက်ချက်မှုများက အသေးစိတ် ကျနလှပေသည်။

လဲ့ချန်က လျိုတာကျူးမိသားစုကို စားစရာ ချေးငှားရန် သေချာပေါက် ဆန္ဒရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခင်က အခြေအနေများမှာ အလွန် တင်းမာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

လဲ့အားကော်က ရိုးသားအအအသူ ဖြစ်သဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် သေချာပေါက် အားနာနေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မြေရှင်းလင်းရန်နှင့် စိုက်ပျိုးရန်အတွက် လူများကို အလကား ကူညီခိုင်းလို့ရသည်ဆိုတော့ ဘာလို့မလုပ်ဘဲ နေမည်နည်း။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်းနှင့် စွင်းယန်မေတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

သူတို့က မူလက လဲ့ချန်မိသားစုထံမှ အလကား စားစရာ ရချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လဲ့အားကော်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမည်ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ဆန္ဒမပါ ဖြစ်နေကြသည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက ပထမဆုံး ခုန်ထွက်လာပြီး စူးရှသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ သူတို့ မိသားစုအတွက် ငါတို့က အလုပ်လုပ်ပေးရမှာလဲ... ငါတို့က လန်ဇီဆီ အကူအညီ တောင်းဖို့ လာတာ... လဲ့အားကော်ဆီလာတာ မဟုတ်ဘူး..."

စွင်းယန်မေကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကြီး... ရှင်က ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ငါတို့က အငတ်ဘေးနဲ့ သေတော့မယ်ဆိုတာကိုတောင် ငါတို့ကို အလုပ် လုပ်ခိုင်းချင်သေးတာလား..."

လျိုတာကျူးက ဘာမျှ မပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

သူက ခေါင်းငုံ့၍ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ ဤအဘိုးကြီးက လဲ့ချန် မိသားစုအပေါ် သိသိသာသာ မျက်နှာလိုက်နေပြီး သူတို့ကို အလကား မထောက်ပံ့စေချင်တာပဲ။

လဲ့ကျီမင်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး သူ၏ လေသံမှာ ပြင်းထန်လာ၏။

"မင်းတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား... မင်းတို့ အရင်က လန်ဇီနဲ့ ရှောင်ရှောင်အပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံခဲ့လဲဆိုတာ ရွာထဲက လူတိုင်း သိတယ်... အခု မင်းတို့ အငတ်ဘေး ကြုံနေရတော့မှ သူတို့ဆီ ရုတ်တရက် ပြန်လာချင်တာပေါ့လေ... မင်းတို့က အလကား စားသောက်ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား... လောကမှာ အလကားရတဲ့အရာဆိုတာ

မရှိဘူး..."

သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"အားကော်မိသားစုရဲ့ မြေရိုင်းတွေက အချိန်အကြာကြီး ပစ်ထားခဲ့တာ... အခု မင်းတို့ သွားပြီး ရှင်းလင်းပေးလိုက်... အဲဒါက အမှားကို ပြန်ပြင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သွားမယ်... မင်းတို့ နောက်ထပ် တစ်ခွန်း ဟရဲရင် ငါ ရိုင်းတယ်လို့ မဆိုနဲ့..."

လျိုတာကျူးမှာ အစပိုင်းတွင် မတရားခံရသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း လဲ့ကျီမင်၏ မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာကိုမြင်ပြီး သူက ယခုအခါ လဲ့ချန်၏ အကူအညီကို တောင်းခံရမည့် အနေအထားတွင် ရှိနေကြောင်း သတိရသွားကာ သွားကို ကျိတ်၍ ပြောလိုက်ရ၏။

"တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ လုပ်ပါ့မယ်... စားစရာရမယ်ဆိုရင် ဘာမဆိုလုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်းနှင့် စွင်းယန်မေတို့က ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားကြပြီး လျိုတာကျူးကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူ့ကိုယ်သူ သတ္တိကြောင်ပြီး အမြဲတမ်း အလျှော့ပေးလိုက်လျောမိသည့်အတွက် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိ၏။

လဲ့အားကော်က တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားပြီးနောက် လဲ့ချန်ကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လဲ့ချန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ သူက နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်..."

ကိစ္စ ပြေလည်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့ကျီမင်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... အားလုံးပဲ အိမ်ပြန်ပြီး နှစ်သစ်ကူး ညစာစားကြတော့..."

ရွာသားများ လူစုခွဲသွားကြပြီး လျိုတာကျူး မိသားစုသာ ထိုနေရာတွင် အနေရခက်စွာ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

လျိုတာကျူးက သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ မျက်နှာတွင် ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်၍ လဲ့အားကော်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အားကော်... ဟိုလေ... ကောက်နှံ..."

လဲ့အားကော်က "အိုး..." ဟု ရေရွတ်လိုက်ပြီး လဲ့ချန်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ပြီး ကောက်နှံ သွားယူလိုက်ဦးမယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လှည့်ကာ အိမ်သို့ ပြေးသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ကျောပေါ်တွင် ပြောင်းဖူးမှုန့် အိတ်အချို့ကို သယ်ပိုး၍ ပြန်ရောက်လာ၏။

စွင်းယန်မေ၏ မျက်လုံးများက ပြောင်းဖူးမှုန့်များထံသို့ ချက်ချင်း စူးစိုက်သွားသော်လည်း ထို့နောက် လဲ့ချန်၏ အစားအသောက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ လောဘများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အားကော်... နင့်ဆီမှာ အမဲလိုက်သွားတုန်းက ကျန်တဲ့ အသားတွေ အများကြီး ရှိဦးမှာပဲ မဟုတ်လား... ငါတို့ မိသားစုကိုလည်း ကြည့်ပါဦး..."

သူမ စကားပင် မဆုံးသေးမီ လဲ့ချန်၏ အေးစက်သော အကြည့်ကြောင့် ရပ်တန့်သွားရ၏။

"စွင်းယန်မေ..."

လဲ့ချန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းကြီး လောဘမတက်နဲ့... ဒီပြောင်းဖူးမှုန့်တွေက မင်းတို့ မိသားစု နွေဦးပေါက်တဲ့အထိ စားဖို့ လုံလောက်တယ်... အသားအတွက်ကတော့ မင်းတို့ဘာသာ ကြံဖန်ကြ... မမေ့နဲ့... နွေဦးပေါက်ရင် မင်းတို့က အားကော်မိသားစုရဲ့ စိုက်ခင်းတွေကို ရှင်းလင်းပေးရဦးမှာ... မင်းတို့ အပျင်းထူရဲရင် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဆီ ငါ တိုင်ပစ်မယ်..."

စွင်းယန်မေမှာ လဲ့ချန်၏ စကားကြောင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားကာ ထို့နောက် နီရဲလာတော့၏။

ကျန်းကွေ့ဖန်းမှာ အလွန် ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ခြေဆောင့်ကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ကျိန်ဆဲနေသည်။

လျိုတာကျူးမှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ဇနီးနှင့် မိခင်ဖြစ်သူကို ဆွဲခေါ်ကာ ပြောင်းဖူးမှုန့်များကို သယ်ပိုး၍ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားတော့၏။

သူက လမ်းလျှောက်သွားရင်း လဲ့ချန်၏ မိသားစုကို တိုးတိတ်စွာ ကျိန်ဆဲသွားသည်။

သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် လဲ့အားကော်က ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် လဲ့ချန်ကို မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက ဘာလို့ သူတို့ကို စားစရာ ချေးငှားခိုင်းရတာလဲ... အစ်ကိုသာ ခေါင်းခါပြလိုက်ရင် ကျွန်တော် သေချာပေါက် ငှားမှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က အရင်က အစ်ကိုနဲ့ မရီး၊ ရှောင်ရှောင်တို့အပေါ် အဲဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံခဲ့တာကို..."

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက မင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား... ကောင်းပါတယ်... မင်း ငါနဲ့အတူ ဆေးပင်ရှာ၊ အမဲလိုက်ဖို့ တောင်ပေါ်တက်နေတာ အချိန်အတော်လေး ကြာနေပြီဆိုတော့ အိမ်က မြေတွေလည်း တကယ်ကို ပစ်ထားသလို ဖြစ်နေတာ... သူတို့က မင်းမြေတွေကို ရှင်းလင်းပေးပြီး သီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးပေးတာ ကောင်းတာပေါ့..."

လဲ့အားကော်မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူက ရိုးသားအအအသူ ဖြစ်သော်လည်း လျိုတာကျူးမိသားစုက လဲ့ချန် မိသားစုအပေါ် အတိတ်တွင် မည်မျှ ကြမ်းတမ်းခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေး၏။

ထို့နောက် လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်မှာလည်း အခက်အခဲ ရှိတယ်လေ... လျိုတာကျူး မိသားစု အငတ်ဘေးနဲ့ သေသွားမှာကို သူ ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး မဟုတ်လား..."

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ ကျေးလက်ဒေသများတွင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ကြီးမားသော အာဏာကို ကိုင်စွဲထားပြီး ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ တစ်ခုလုံး၏ အသက်သွေးကြောကို လက်တွေ့ကျကျ ထိန်းချုပ်ထားသည်။

လဲ့ကျီမင်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များအပေါ် မျက်နှာလိုက်လေ့ရှိသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် သူက တရားမျှတပေ၏။

လဲ့ချန်ကလည်း သူ၏ မိသားစု အကျိုးအတွက် လဲ့ကျီမင်ကို အလွန်အကျွံ စော်ကား၍ မရကြောင်း နားလည်ထားသည်။

ဤသည်က ကျေးလက်ဒေသဖြစ်ပြီး လူအချင်းချင်း ဆက်ဆံရေးများက ရှုပ်ထွေးကာ ကိစ္စရပ်များစွာကို အမှား၊ အမှန် ခွဲခြားရုံသက်သက်ဖြင့် ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်ချေ။

လဲ့အားကော်က နားလည်သလိုလိုနှင့် သိပ်နားမလည်သလိုမျိုး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ချီလန်က လဲ့ချန်ကို အထင်ကြီး လေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က အလွန်ကောင်းမွန်သော အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။ လိုအပ်နေသူများကို ကူညီပေးရင်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အကျိုးစီးပွားကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဤကိစ္စကို ယခုအခါ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု မှတ်ယူလိုက်ရသည်။

ပူနွေးနေသော ပြောင်းဖူးယာဂုနှင့်အတူ လဲ့ချန် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အမဲလိုက်ရလာသည့် တောယုန်သားကို ဂေါ်ဖီထုပ်ဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာက ရိုးရှင်းသော်လည်း မိသားစု တစ်စုလုံးကို အထူး မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်နိုင်စေခဲ့၏။

ရှောင်ရှောင်လေးက ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ဆီများ ပေကျံနေကာ တစ်လုတ်နှင့် တစ်လုတ်ကြားတွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အသား... အရသာရှိလိုက်တာ..."

ချီလန်က သူမ သမီးလေး၏ ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

သူမက အနည်းငယ် ရှက်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ယုန်သားတစ်တုံးကို ယူ၍ လဲ့ချန်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်လည်း များများစားဦး... ဒီရက်ပိုင်း တောင်ပေါ်တက်ရတာ ပင်ပန်းနေမှာပဲ..."

ယခု လဲ့ချန်က အရင်ကနှင့် တကယ်ကို ကွာခြားသွားပြီ ဖြစ်၏။

ပြောင်းလဲမည်ဆိုသော သူ၏ ကတိကို သူ တည်ခဲ့သည်။

သူက သူမကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးခဲ့၏။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူက အခြားတစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သူက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အိမ်လေးထဲကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ အဟောင်းအမြင်း ပရိဘောဂ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ တန်ဖိုးရှိသော အရာဆို၍ ဘာမျှမရှိသလောက်ပင်။

နံရံပေါ်တွင် နှစ်သစ်ကူး ပန်းချီကား တစ်ချပ်သာရှိပြီး အထူးသဖြင့် ဆိတ်ညံခြောက်ကပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

အခန်း (၆၀) အကူအညီတောင်းရန် ရောက်လာသော လဲ့ကျီမင်

“မိန်းမ...”

လဲ့ချန်က သူ၏ တူကို ချလိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“နွေဦးပေါက်ရင် ငါတို့လည်း အိမ်အတွက် ပစ္စည်းကြီးတစ်ခုလောက် ဝယ်ရရင် ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ...”

ချီလန်က အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီး

“ဘာပစ္စည်းကြီးလဲ... အခု အိမ်မှာ ဘာမှလည်း မလိုသေးပါဘူး...”

လဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်ချက်ရှိသကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်ပြီး “ကာလာပါတဲ့တီဗွီလေ... ကာလာပါတဲ့တီဗွီတစ်လုံး ဝယ်ချင်လို့...”

ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး မှင်သက်သွားကြ၏။

ဤကာလ၌ ကာလာပါသောတီဗွီကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ဖြူမဲ တီဗွီပင်လျှင် အလွန်တရာ ရှားပါးလှသည်။ တစ်ခုသော ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ တစ်ခုလုံး၌ပင် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်၏ အိမ်တွင်သာ ၁၄ လက်မ ဖြူမဲ တီဗွီ တစ်လုံးသာရှိ၏။ အားလပ်ရက်များတွင် အိမ်ထောင်စုတိုင်းက ထိုအိမ်သို့ စုပြုံတိုးဝှေ့ ကြည့်ကြရသဖြင့် ဈေးကဲ့သို့ပင် စည်ကားလှသည်။

လဲ့ချင်းက ပထမဆုံး သတိပြန်ဝင်လာပြီး

“အစ်ကို... ကာလာတီဗွီလား... အဲဒါ အတော်လေး ဈေးကြီးမှာပေါ့...”

လဲ့ချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြ၍ “ဘယ်လောက်ပဲ ဈေးကြီးကြီး ဝယ်ရမှာပဲ... ရှောင်ရှောင်က တီဗွီ တစ်ခါမှ မကြည့်ဖူးသေးဘူး... ငါက သမီးကို ပြင်ပကမ္ဘာအကြောင်း သိစေချင်တယ်... ငါတို့လိုမျိုး ဒီတောင်ပေါ်ရွာလေးထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး...”

ချီလန်က တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်နေရင်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ဝေဆာလာသည်။ အတိတ်ကာလက စွင်းယန်မေနှင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းတို့က သူမကို “မိန်းကလေးဆိုတာ မြေပေါ်ကို ဖိတ်ကျသွားတဲ့ ရေလိုပဲ” ဟု သရော်စကားများ ဆိုတိုင်း လဲ့ချန်က တစ်ခါမျှ ပြန်မပြောခဲ့ဖူးချေ။ သို့သော် ယခုမူ သူက ရှောင်ရှောင်ကို ကျောင်းထားပေးရန် မိမိအလိုအလျောက် စတင်ပြောဆိုလာသည်။

လဲ့ချန်သည် သူမ အမှန်တကယ် အားကိုးထိုက်သည့် အမျိုးသားဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဘေးနားတွင်ရှိနေသော ရှောင်ရှောင်ကလည်း မိဘနှစ်ပါး၏ သံယောဇဉ်ကို အာရုံခံမိပုံရသည်။ သူမက တူကို ချ၍ လဲ့ချန်၏ အနားသို့ ပြေးသွားကာ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ကလေးငယ်ပီသသော အသံဖြင့် “အဖေ... သမီး တီဗွီ ကြည့်ချင်တယ်...” ဟု ဆိုလာ၏။

လဲ့ချန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှောင်ရှောင်ကို ပွေ့ချီကာ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီဗျာ... အဖေက သမီးကို တီဗွီ သေချာပေါက် ကြည့်ရအောင် လုပ်ပေးမယ်...”

ထမင်းစားပြီးနောက် လဲ့ချန်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဗျောက်အိုးများနှင့် မီးရှူးမီးပန်းများကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ ကျေးလက်ဒေသတွင် ဖျော်ဖြေရေးမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး ဗျောက်အိုးဖောက်ခြင်းကသာ နွေဦးပွဲတော်အတွင်း တစ်ခုတည်းသော ပျော်ရွှင်စရာပင် ဖြစ်သည်။

“ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...”

နားကွဲလုမတတ် ဗျောက်အိုးသံများက တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နီရဲနေသော ဗျောက်အိုး စက္ကူစလေးများက လွင့်ပျံ့နေသော နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကြသည်။ ရှောင်ရှောင်က သူမ၏ နားများကို ပိတ်၍ ချီလန်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေသော်လည်း တောက်ပသော မီးပွားလေးများကိုမူ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မချောင်းကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။

ညမှောင်လာသည်နှင့်အမျှ လဲ့ချန်က မီးရှူးမီးပန်းများကို လွှတ်လိုက်သည်။

ရောင်စုံ မီးရှူးမီးပန်းများက ညကောင်းကင်ယံ၌ ပွင့်အံထွက်လာပြီး တစ်ရွာလုံးကို လင်းထိန်သွားစေ၏။ ရှောင်ရှောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ခုပ်တီး၍ အော်ဟစ်အားပေးနေတော့သည်။

“ဝါး... အရမ်းလှတာပဲ...”

လဲ့ချင်းသည်လည်း ငေးမောကြည့်နေမိ၏။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အခြားကလေးများ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပစ္စည်းများကို မြင်တွေ့နေရသည်ကို အမြဲတမ်း အားကျခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူမကိုယ်တိုင် ဤမျှလှပသော မီးရှူးမီးပန်းများကို မြင်တွေ့ခွင့် ရနေပြီ ဖြစ်၏။

တောက်ပသော မီးရှူးမီးပန်းများ ငြိမ်းသွားပြီးနောက် ညကောင်းကင်ယံသည် ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

သမီးနှင့် ညီမဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်မှာ အတိုင်းမသိ ကျေနပ်မိ၏။

ရှောင်ရှောင် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် လဲ့ချန်က ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းကို ပြောလိုက်သည်။

*ငါ ရှောင်ရှောင်နဲ့ ချင်းချင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကျောင်းထားပေးချင်တယ်...”

ချီလန်က သဘောတူသည်မှာ သေချာပါသည်။ ပညာပညာသည်သာ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်ဟု သူမ အမြဲယုံကြည်ခဲ့ပြီး သမီးဖြစ်သူကို ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ် ရရှိစေချင်သည်။

“ရှောင်ရှောင်က ငယ်သေးတယ်.. လာမယ့်နှစ်မှ မူလတန်း စတက်ခိုင်းပေါ့... ချင်းချင်းကတော့ မငယ်တော့ဘူးဆိုတော့...”

လဲ့ချန်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

“ငါ စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ... မြို့ထဲမှာ ညကျောင်းရှိတယ်... အဲဒါက ပညာဆက်သင်ချင်တဲ့ လူကြီးတွေအတွက် အထူးဖွင့်ထားတာ... ချင်းချင်း အဲဒီမှာ သွားကြိုးစားကြည့်လို့ရတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ဝိုင်းစက်သွားသည်။

“အစ်ကို... တကယ်လား… ညီမ ကျောင်းပြန်တက်လို့ ရတာလား...”

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စာသင်ချင်ခဲ့သော်လည်း မိသားစု ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုကြောင့် တတိယတန်းပင် မအောင်မီ ကျောင်းထွက်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် မိန်းကလေးတစ်ဦး စာဖတ်တတ်နေသည်မှာပင် အောင်မြင်မှု တစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျောင်းပြန်တက်ရလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးဝံ့ခဲ့ချေ။ ယခုအခါ သူမ၏ အစ်ကိုက သူမကို ညကျောင်းသို့ ပို့ပေးမည်ဆိုသဖြင့် မည်သို့လျှင် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

ချီလန်သည်လည်း ခဲအိုဖြစ်သူအတွက် ဝမ်းသာပေးနေမိ၏။

“ချင်းချင်း...နင့်အစ်ကို ပြောတာ မှန်တယ်.. ကျောင်းတက်တာ ကောင်းပါတယ်... နောင်ကျရင် အလုပ်ကောင်းကောင်းတစ်ခု ရှာနိုင်တာပေါ့...”

ညီမဖြစ်သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အရောင်အဝါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲ၌ ကြည်နူးမှုများ လှိုင်းထလာသည်။ ဤခေတ်ကာလ၌ အသိပညာသည် ခွန်အားဖြစ်ပြီး စာသင်ခြင်းဖြင့်သာ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ သူသည် ညီမဖြစ်သူကို သင်ယူမှုမှတစ်ဆင့် ဘဝ၏ တန်ဖိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိစေချင်သည်။

လဲ့ချန်၏ မိသားစုသည် နေမြင့်သည့်တိုင်အောင် အိပ်စက်နေကြပြီး ဤသည်က သူတို့အတွက် ရှားပါးသော အခိုက်အတန့်ဖြစ်၏။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ရှောင်ရှောင်က မိုးမလင်းမီကတည်းက နိုးနေပြီး ချီလန်ကို အစားအစာအတွက် ဂျီတိုက်နေကျ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင်မူ မနေ့ညက မီးရှူးမီးပန်းများ ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသဖြင့် မနက်နောက်ကျသည်အထိ အိပ်ပျော်နေကြခြင်း ဖြစ်ဟန်တူ၏။

အိပ်ရာထပြီးနောက် ချီလန်က ပထမဆုံး လုပ်သည့်အလုပ်မှာ မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ မီးမွှေးကာ ထမင်းချက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျေးလက်ဒေသတွင် ဂတ်စ်မီးဖိုများ မရှိဘဲ ထင်းမီးဖြင့်သာ ချက်ပြုတ်ရသည်။ မီးဖိုမှာ ရွှံ့စေးအုတ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အပေါ်တွင် သံဒယ်အိုးကြီးတစ်လုံး တင်ထား၏။ ချီလန်က မီးဖိုထဲသို့ ထင်းအချို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး မီးခြစ်ဖြင့် ခြစ်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် ဒယ်အိုးထဲမှ ရေများက တဗွက်ဗွက် ဆူပွက်လာတော့သည်။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ ကျေးလက်ဒေသ၌ နွေဦးပွဲတော်သည် ယခုခေတ်ကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါခြင်း မရှိချေ။ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေမည့် မုန့်မျိုးစုံလည်း မရှိသကဲ့သို့ အသား၊ ငါး အမြောက်အမြားလည်း မရှိချေ။ အိမ်ထောင်စုတိုင်းက မိမိတို့ ကိုယ်ပိုင်မြေမှ ထွက်ရှိသည့် ကောက်ပဲသီးနှံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုသာ စားကြရသည်။ နှစ်သစ်ကူးကာလတွင် ဖက်ထုတ်စားရသည်ကိုပင် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သော ခံစားခွင့်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

ချီလန်က ယနေ့တွင် ယာဂုတစ်အိုးချက်ရန်နှင့် သူမကိုယ်တိုင် လုပ်ထားသော မုန်ညင်းချဉ်ကို ကြော်ရန်သာ စီစဉ်ထားသည်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ အိမ်တိုင်း၏ ခေါင်းတိုင်များမှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ကလေးငယ်များက လမ်းကြားထဲတွင် တကောက်ကောက် လိုက်တမ်းကစားနေကြပြီး သူတို့၏ ရယ်မောသံများက တစ်ရွာလုံး ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ နံရံများပေါ်တွင်မူ “နှစ်တိုင်း စားနပ်ရိက္ခာ ပိုလျှံပါစေ” နှင့် “ကောက်ပဲသီးနှံ ငါးမျိုး ပေါများပါစေ” ကဲ့သို့သော လာဘ်လာဘ ရွှင်စေမည့် နှစ်သစ်ကူး ပုံရိပ်များကို ကပ်ထားကြသည်။ အချို့သော မိသားစုများမှာမူ တံခါးဝတွင် မီးအိမ်နီများ ချိတ်ဆွဲထားကြသဖြင့် ပွဲတော်အငွေ့အသက်ကို ပိုမိုတိုးစေသည်။

လဲ့ချန်က အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာရာ မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဇနီးသည်ကို တွေ့သဖြင့် ကူညီရန် သွားလိုက်၏။ သူက ရေစည်ထဲမှ ရေတစ်မှုတ်ကို ခပ်၍ မျက်နှာသစ်ဇလုံထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ပြီး ချီလန်ကို တဘက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“မနေ့ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား...”

လဲ့ချန်က မေးလိုက်၏။

“အင်း.. အရမ်းကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်တယ်...”

ချီလန်က ပြုံး၍ ဖြေလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးကြည့်လိုက်ကြပြီး စကားမဆိုဘဲနှင့်ပင် အချင်းချင်း နားလည်နေကြ၏။

“ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...”

အပြင်းအထန် တံခါးခေါက်သံများက နံနက်ခင်း၏ ငြိမ်သက်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

လဲ့ချန် တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖောင်းကားနေသော အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည့် လဲ့ကျီမင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ... အထဲကို ဝင်ပြီး ထိုင်ပါဦး...”

လဲ့ချန်က အလျင်အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

လဲ့ကျီမင်က အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြရင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကာ အဝတ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

“ချန်ဇီရေ.. နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ... ကလေးတွေလည်း ပျော်ရွှင်ပါစေ...”

လဲ့ကျီမင်က ချီလန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချီလန်ကလည်း “တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ... မနက်စာ စားပြီးပြီလား...” ဟု ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

လဲ့ကျီမင်က လက်ယမ်းပြကာ “မစားရသေးဘူး.. မလောပါဘူး.. မလောပါဘူး...”

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့ကျီမင်၌ တစ်စုံတစ်ခု အကူအညီတောင်းစရာ ရှိနေကြောင်း လဲ့ချန်က သိလိုက်သည်။ အားလပ်ရက် ပွဲတော်ရက်များတွင် မည်သူက နံနက်အစောကြီး လက်ဆောင်များ သယ်လာပြီး လူတစ်ဦးထံ လာလည်ပါမည်နည်း။ ထို့အပြင် လဲ့ကျီမင်သည် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ လာသူဖြစ်ပြီး လဲ့ချန်နှင့်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် အပေါင်းအသင်း သိပ်မရှိချေ။

“တပ်မဟာခေါင်းဆောင်... စိတ်ထဲရှိတာကိုပဲ တိုက်ရိုက်ပြောပါ... ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ အားနာနေတာလဲ...”

လဲ့ချန်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။

လဲ့ကျီမင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်နေရင်း မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

“ချန်ဇီ... အကြောင်းက ဒီလိုပါ... ငါ့ရဲ့ လယ်ကွင်းတွေနဲ့ ကြက်တွေက ဒီရက်ပိုင်း တစ်ခုခုရဲ့ ဖျက်ဆီးတာ ခံနေရလို့... အဲဒါ ဘာကောင်လဲတော့ မသိဘူး.. ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု စိုက်လိုက်တိုင်း ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ပျက်စီးသွားတာပဲ... ကြက်အချို့လည်း ပျောက်သွားသေးတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန် အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤကာလ၌ ကျေးလက်ဒေသတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ပေါများလှပြီး ၎င်းတို့က ကောက်ပဲသီးနှံနှင့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်မှာ ထူးဆန်းသည့် ကိစ္စမဟုတ်ချေ။

“အဲဒါ ဘယ်လိုတိရစ္ဆာန်မျိုးလဲဆိုတာ သိလား...”

လဲ့ချန်က မေးလိုက်၏။

“မသိဘူး...”

လဲ့ကျီမင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေပုံရသည်။

“ငါ ကျော့ကွင်းတွေလည်း ထောင်တယ်၊ အဆိပ်တွေလည်း ချတယ်.. ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အန္တရာယ်ကောင်ကို မဖမ်းနိုင်ဘူး.. ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ဖြစ်နေရင် ဒီနှစ် ရိတ်သိမ်းပွဲက ပျက်စီးတော့မှာပဲ.. ကြက်တွေကိုလည်း ဆက်မမွေးနိုင်တော့ဘူး...”