အခန်း (၅၁-၅၂)

အခန်း (၅၁) ကံကြမ္မာ အလှည့်အပြောင်း

အတိတ်ကဆိုလျှင် သူက သူမကို ရိုက်နှက်ခြင်း၊ ဆဲဆိုခြင်း သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကိုသာ စိတ်ထဲ၌ တွေးနေတတ်၏။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူက ကြင်နာတတ်ပြီး ဂရုစိုက်တတ်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လဲ့ချန်က ချီလန့် မျက်လုံးများကို ကြည့်၍ ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ ပြောလိုက်၏။

"လန်လန်... မင်းက အရမ်းလှတာပဲ... မြို့ပေါ်က မိန်းမတွေ အားလုံးထက်ကို ပိုလှတယ်..."

ချီလန်၏ မျက်နှာက သွေးထွက်တော့မည့်အလား ပို၍ နီရဲသွားသည်။ သူမက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများကို ရင်ဆိုင် မကြည့်ဝံ့ချေ။ ဤသည်က သူမ၏ ရုပ်ရည်နှင့် ပတ်သက်၍ လဲ့ချန်က ပထမဆုံးအကြိမ် ချီးမွမ်းဖူးခြင်း ဖြစ်၏။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူက သူမကို အသုံးမကျသူ သို့မဟုတ် ဂြိုလ်ဆိုးဟုသာ ခေါ်လေ့ရှိသည်။

လဲ့ချန်က ချီလန်၏ ဆံနွယ်တစ်စကို ညင်သာစွာ ပင့်မြှောက်၍ နှာခေါင်းနားသို့ တေ့ကာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ဆပ်ပြာသီးနံ့ သင်းသင်းလေး ရောယှက်နေသော မွှေးပျံ့သည့် ရနံ့လေးက သူ့နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေ၏။

"လန်လန်... မင်းရဲ့ ဆံပင်လေးက အရမ်းမွှေးတာပဲ..."

ချီလန်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဒိတ်ဒိတ်ကြဲ ခုန်နေပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်နေသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ပူထူလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက ခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် မော့၍ လဲ့ချန်ကို အကဲခတ် ကြည့်လိုက်သောအခါ သူက သူမကို အချစ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ကြည့်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ ချီလန်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

လဲ့ချန်က ယခင်က သူမကို ရိုက်နှက်တတ်သလို ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများကိုလည်း တွေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။

*ငါ ဆက်မတွေးချင်တော့ဘူး…*

*ဘာဖြစ်သွားတာလဲ…*

*သူက ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာကို ကြောက်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို မကြိုက်တော့တာလား…*

*ဒါမှမဟုတ် သရဲပူးနေတာများလား…*

ထူးဆန်းသော တွန်းအားတစ်ခုက သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ လွှမ်းမိုးလာပြီး ချီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးမျိုးစုံ ချာချာလည်နေကာ သူမကို ပို၍ ကြောက်လန့်လာစေ၏။ သူမက ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုခု ချလိုက်သည့်အလား နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်၍ လဲ့ချန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အလိုက်တသိ တိုးဝင်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်မှာ ကြက်သေသေသွားသည်။ ချီလန်က ရုတ်တရက် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

*ဒီကာလအတွင်း ငါ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အဆင်ပြေနေပုံရတယ်…*

သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ခံစားမိပြီး ချီလန်ထံမှ သင်းပျံ့နေသော ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်မိလိုက်သောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သွေးများက ဆူပွက်လာတော့၏။

"လန်လန်..."

လဲ့ချန်၏ အသံက ဩရှရှနှင့် နက်ရှိုင်းနေသည်။ သူက ချီလန့်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး သူမကို အောက်ဘက်သို့ ဖိချလိုက်၏။ မှိန်ပျပျ လင်းနေသော နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် သူတို့ နှစ်ယောက်၏ အသက်ရှူသံများက ပို၍ မြန်ဆန်လာကြသည်။

လဲ့ချန်က နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရှောင်ရှောင်က ရုတ်တရက် နိုးလာသည်။ သူမက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်၍ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်၏။

"အဖေ... အမေ..."

လဲ့ချန်နှင့် ချီလန်တို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။ လဲ့ချန်က ဘာမှမတတ်နိုင်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချီလန်၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်၍ ပြောလိုက်၏။

“နောက်တစ်ခါမှပေါ့..."

ချီလန်က မျက်နှာ ရဲတက်သွားသည်။

"ဘယ်သူက နောက်တစ်ခါမှလို့ ပြောလို့လဲ..."

...

နှင်းပွင့်များကို သယ်ဆောင်လာသော ကိုက်ခဲလောက်သည့် မြောက်လေက သစ်ရွက်ကင်းစင်နေသော ပေါ်ပလာ တောအုပ်ကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားပြီး စူးရှသော ဝီစီမှုတ်သံကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ နှောင်းပိုင်း၏ ဆောင်းရာသီများက ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံးကို အေးခဲပစ်တော့မည့်အလား ထူးကဲသော ကြမ်းတမ်းမှုများနှင့်အတူ အမြဲ ရောက်ရှိလာတတ်သည်။

ဟုန်ရှင်းစက်ယန္တရားစက်ရုံ၏ ဂိတ်တံခါးမှာ သံချေးတက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကင်းတဲထဲတွင် ထူထဲသော ဂွမ်းအင်္ကျီကို ခြုံထားသည့် အဘိုးကျန်းက အကြွေရောင်ခွက်တစ်ခွက်ကိုကိုင်ကာ အအေးဒဏ်ကို ခုခံရန် ရေနွေးကြမ်းကို တရှူးရှူး စုပ်သောက်နေ၏။

ဤနှစ်၏ နှစ်သစ်ကူး အငွေ့အသက်က ယခင်နှစ်များထက် များစွာ ပို၍ အားကောင်းနေသည်။

လဲ့ချန်က သူ၏ စစ်သုံးအပေါ်အင်္ကျီကို ပို၍ တင်းကျပ်အောင် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်ကာ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေသော လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ယနေ့က တဆယ့်နှစ်လပိုင်း၏ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ ဖြစ်ပြီး ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့သို့ ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်၏။

သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးများလည်း သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော နှစ်သစ်ကူးလေး တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်စေရန် နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ယူရန် မြို့ပေါ်သို့ သွားရမည် ဖြစ်သည်။ ဘဝက ခက်ခဲကြမ်းတမ်းနေလျှင်တောင်မှ နှစ်သစ်ကူး ကာလအတွင်းတွင် ပွဲတော် အငွေ့အသက်လေးတော့ရှိရန် လိုအပ်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

စက်ရုံတွင် အလုပ်သိပ်မကျန်တော့ဘဲ ထုတ်လုပ်မှုများကို ရပ်နားရတော့မည် ဖြစ်၏။ လဲ့ချန်က အလုပ်မှ စောစောဆင်းလာပြီး လေတိုက်ခတ်မှုနှင့် နှင်းကျဆင်းမှုများကို အန်တုကာ မြို့ပေါ်သို့ ဦးတည် သွားလိုက်သည်။

လမ်းပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာ အနည်းငယ်သာရှိပြီး ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်လာသော မြည်းလှည်း အနည်းငယ်ကသာ နှင်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ဘီးရာများကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ကြသည်။ မြို့၏ လမ်းမများတစ်လျှောက်တွင် အနီရောင် မီးပုံးများကို အနီရောင် ငရုတ်သီးတောင့်တွဲများကဲ့သို့ ချိတ်ဆွဲထားကြရာ ပွဲတော် အငွေ့အသက်ကို ဖန်တီးပေးနေ၏။ ဗျောက်အိုးများက အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲမြည်ဟည်းနေပြီး လေထုထဲတွင် လှော်ထားသော အခွံမာသီး ရနံ့များနှင့် ရောယှက်နေသည့် ယမ်းနံ့များက ဖုံးလွှမ်းနေကာ သွားရည်ကျချင်စရာပင်။

အဝတ်အစားသစ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သကြားလုံးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသော ကလေးများက ပျော်ရွှင်နေသည့် စာကလေးတစ်အုပ်ကဲ့သို့ အချင်းချင်း လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ဆော့ကစားကာ ဆူညံစွာ စကားပြောဆိုနေကြသည်။ လူကြီးများက နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်များနေကြပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တိုးဝှေ့လျက် ဈေးဆစ်နေကြရာ စည်ကားသိုက်မြိုက်သော အငွေ့အသက်ကို ဖန်တီးပေးနေ၏။

လဲ့ချန်က အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ ထွက်လာပြီး စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူက ဦးစွာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမသို့ သွား၍ သကြားဖြူ၊ ဖရဲစေ့နှင့် မြေပဲအိတ်ကြီး တစ်အိတ်ကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သားသတ်ရုံသို့ သွား၍ အဆီနှင့် အသား မျှတစွာ ပါဝင်သော ဝက်သားကျင်းအနည်းငယ်ကို ဝယ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းက လေးလံနေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် အလေးချိန် စီးနေသည်။

သူက အထည်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားသောအခါ ရှောင်ရှောင်နှင့် သူ့ညီမ လဲ့ချင်းတို့၏ ဂွမ်းအင်္ကျီများမှာ တိုလွန်းနေပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေသော လက်ကောက်ဝတ်များ ပေါ်နေကြောင်းကို သတိရသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ရှောင်ရှောင်အတွက် အနီရောင်တစ်ထည်၊ လဲ့ချင်းအတွက် အပြာရောင်တစ်ထည် ချုပ်ပေးရန် ရည်ရွယ်၍ တောက်ပသော အနီရောင်နှင့် ရေပြာရောင်ရင့်ရင့်ရှိသော ထူထဲသည့် ဝါဂွမ်းစ ပေအနည်းငယ်ကို ဝယ်ယူလိုက်၏။

နှစ်သစ်ကူး ဈေးဝယ်ခြင်း ပြီးစီးသွားသောအခါ လဲ့ချန်က အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များကို သယ်ဆောင်၍ ရွာသို့ လမ်းလျှောက်ပြန်လာသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်နေသည်။

သူတို့ မိသားစုလေးယောက် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော စားပွဲကို ဝိုင်းထိုင်၍ ဖက်ထုပ် စားနေကြသည့် စည်ကားပျော်ရွှင်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို သူ မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေ၏။ ဤနှစ်၏ နွေဦးပွဲတော်က အခြားမည်သည့် နှစ်များထက်မဆို ပို၍ ကြီးပွားချမ်းသာပြီး ပိုမို ကောင်းမွန်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

အတိတ်ဘဝက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများက ဘယ်တော့မှ ပြန်လည်ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ဘုရားသခင်က သူ့အပေါ် အလွန် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်တိုင်းတွင် မီးပုံးများနှင့် ရောင်စုံအလှဆင်ပစ္စည်းများကို ချိတ်ဆွဲထားကြပြီး ၎င်းတို့၏ တံခါးများတွင် အသစ်စက်စက် နွေဦးပွဲတော် ကဗျာစပ်စာတမ်းများနှင့် ဖူ စာလုံးများကို ကပ်ထားကြသည်။

လဲ့ချန်က နွားတင်းကုပ် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်များနေသော ချီလန့်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ လဲ့ချန် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချီလန်၊ ရှောင်ရှောင်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ အားလုံးက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"အစ်ကို... ပြန်ရောက်ပြီလား..."

လဲ့ချင်းက ပထမဆုံး ပြေးလာပြီး လဲ့ချန်၏ လက်ထဲမှ ပစ္စည်းအချို့ကို ယူလိုက်သည်။

"ဘာအရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ဝယ်လာတာလဲ..."

သူမက စကားပြောရင်းနှင့် အိတ်ထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်၏။

"သကြားလုံးတွေ၊ နေကြာစေ့တွေနဲ့ အသားတွေ ပါတယ်..."

ရှောင်ရှောင်က ပြေးလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင်ကတော့ အစားအသောက်ဆို သိပ်မက်တာပဲ..."

လဲ့ချင်းက ရှောင်ရှောင်၏ နဖူးလေးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ပြီး လဲ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"အစ်ကို... ညီမလေးအတွက် အဝတ်အစားသစ်တွေ ဝယ်လာတာလား..."

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး အိတ်ထဲမှ ရေပြာရောင် အထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ဝယ်လာတာလေ... တစ်ယောက်ကို ဂွမ်းအင်္ကျီ အသစ်တစ်ထည်စီ ရမယ်..."

လဲ့ချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ပေါက်သွား၏။

"ဝေး... အပြာရောင်ကို အကြိုက်ဆုံးပဲ..."

"အမေ့ ဟင်းချက်လက်ရာက အကောင်းဆုံးပဲ..."

ရှောင်ရှောင်ကလည်း အရှုံးမပေးဘဲ ဝင်ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ ပါးစပ်လေးမှာ ဆီတွေပေပွနေပြီး အလွန်ချစ်စရာ ကောင်းနေသည်။

ထိုအချိန်၌ ရွာ၏ အရှေ့ဘက်ရှိ လျိုတာကျူး၏ အိမ်တွင် ပြင်းထန်သော အငြင်းပွားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေ၏။

ပြတင်းပေါက်များကို စက္ကူဟောင်း၊ စက္ကူစုတ် အထပ်ထပ် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံများကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်... ရှင် လုပ်နေတာက အိမ်မှာနေပြီး မီးလှုံနေတာပဲ ရှိတယ်... တခြား ယောက်ျားတွေ အကုန်လုံးက အလုပ်မှတ်တွေရဖို့ အလုပ်ထွက်လုပ်နေကြတယ်... ရှင်ကရော ဘာလုပ်နေလဲ... ရှင့်အလုပ်က စားဖို့... စားဖို့... စားဖို့ပဲ... ဝက်တွေနဲ့ သွားလုစားပါလား..."

စွင်းယန်မေက ခါးထောက်ရပ်နေပြီး လျိုတာကျူး၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲနေရာ သူမ၏ တံတွေးများက သူ၏ မျက်နှာကို လွင့်စင်လာမတတ်ပင်။

လျိုတာကျူးက ငုံးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဇက်ပုသွားပြီး အသံတစ်သံမျှ မထွက်ဝံ့ချေ။ သူက စုတ်ပြဲနေသော ဂွမ်းအင်္ကျီကို ခြုံထားပြီး မီးဖိုနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်ထဲမှ သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ကိုင်းဖြင့် သေခါနီး မီးခဲများကို ထိုးဆွနေ၏။

အခန်းထဲတွင် ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံးကဲ့သို့ အေးစက်နေသော်လည်း စွင်းယန်မေက ထင်းများဖြုန်းတီးသည်ဟုဆိုကာ ထပ်ဆဲမည်ကို ကြောက်သဖြင့် သူက ထင်း မထည့်ရဲချေ။

"တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ရောက်တော့မှာကို အလုပ်မှတ်တွေနဲ့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ... အေးခဲနေတာကို..."

လျိုတာကျူးက သီသီလေးသာ ကြားရသော အသံဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာပြောလိုက်တယ်..."

စွင်းယန်မေက သူမ၏ နားပါးမှုကြောင့် ချက်ချင်း ကြားသွား၏။

"နှစ်သစ်ကူး ဟုတ်လား... ရှင့်ရဲ့ နည်းပါးလှတဲ့ အလုပ်မှတ်တွေနဲ့ ဘာနှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းတွေများ ဝယ်နိုင်မှာလဲ... လဲ့ချန်ကို ကြည့်စမ်း... သူ့မှာ စားစရာ အသားတွေ၊ အဝတ်အထည်တွေ ရှိနေပြီ... ရှင့်ကိုယ်ရှင်လည်း ပြန်ကြည့်ဦး... အသုံးမကျတဲ့ကောင်..."

လဲ့ချန်အကြောင်းကို ဖော်ပြလိုက်ခြင်းက လျိုတာကျူးကို ပို၍ ခံစားရ ခက်သွားစေသည်။ ယခင်က လျိုတာကျူးသည် ရွာတွင် အနိုင်ကျင့်တတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လဲ့ချန်မှာမူ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွယ်တကူ ခြယ်လှယ်နိုင်သည့် အကောင်ပေါက်လေး တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်၏။

ယခုအခါတွင် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လဲ့ချန်က အောင်မြင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူကမူ လူတိုင်း၏ ရွံရှာမုန်းတီးမှုကို ခံရသော လူပျင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

အခန်း (၅၂) အဘွားလျို ခမ်းနာသောမြင်ကွင်းပန်းခြံသို့ အလည်သွားခြင်း

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လျိုတာကျူးမှာ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို မျိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချဉ်သက်သက်နှင့် အော့အန်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

စွင်းယန်မေ၏ ဆဲဆိုသံများက ဆက်ထွက်လာသည်။

"လဲ့ချန်ကို ကြည့်စမ်း... သူ့မှာ အသားတွေ၊ အဝတ်အစားတွေရှိနေပြီ... ရှင့်ကိုရှင့်လည်း ပြန်ကြည့်ဦး... ရှင့်မိသားစုက ငတ်သေတော့မယ်... လဲ့ဝမ်ပင်းလည်း ငတ်လွန်းလို့ ပိန်ခြောက်နေပြီ... အဲဒါကို ရှင်က အိမ်မှာ မီးလှုံနေရဲသေးတယ်ပေါ့... ထပြီး အလုပ်သွားလုပ်စမ်း... အလုပ်မှတ်တွေ သွားရှာချေ..."

လျိုတာကျူးမှာ စွင်းယန်မေ၏ တွန်းထိုးမောင်းထုတ်မှုကြောင့် တံခါးအပြင်သို့ ရောက်သွား၏။

အေးစက်သော လေပြင်းက သူ၏ မျက်နှာကို ဓားဖြင့် မွှန်းသကဲ့သို့ တိုက်ခတ်သွားသဖြင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

သူက ရွာထိပ်သို့ အချိန်ဆွဲကာ လေးကန်စွာ လျှောက်သွားပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်၏။

ဤမျှအေးခဲနေသော ရာသီဥတုတွင် မည်သူက အလုပ်လုပ်ချင်မည်နည်း။ လဲ့ချန်၏ အိမ်သို့ သွားခြင်းက ပိုကောင်းမည် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုခုတော့ ပြန်ရကောင်း ရနိုင်ပေ၏။

အိမ်နှစ်လုံးမှာ ရေမြောင်းတိမ်တိမ်လေး တစ်ခုသာ ခြားနေသည်။ လျိုတာကျူးက ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ လဲ့ချန်၏ တံခါးရှေ့သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချဉ်းကပ်သွား၏။

သူ အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် လဲ့အားကော်က ခြံဝင်းထဲ၌ ထပ်မံ လှည့်လည်သွားလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေပြီး လဲ့ချန် သင်ပေးထားသော လက်ဝှေ့သိုင်းကွက်များကို လေထဲတွင် လှုပ်ရှား ကစားနေ၏။

"ဒီခွေးကောင်..."

လျိုတာကျူးက တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ဤကာလအတွင်း လဲ့အားကော်မှာ ပူးကပ်ခံထားရသကဲ့သို့ နေ့စဉ်ရက်ဆက် လဲ့ချန်၏ အိမ်နားတွင် လေလွင့်နေတတ်သည်။ လဲ့ချန် သိုင်းကျင့်သည်ကို ဆောင့်ကြောင့်ထိုင် ကြည့်နေတတ်ပြီး သို့မဟုတ်လျှင်လည်း သူ့ဘာသာသူ အရမ်းကာရော သိုင်းကွက်များ လုပ်နေတတ်၏။

အတော်ကို အသုံးမကျသည့် လူအပါတကား။

လျိုတာကျူးကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသောအရာမှာ မကြာသေးမီက လဲ့ချန်သည် နေ့စဉ် မြို့သို့ သွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ယခင်က လဲ့ချန်သည် အမဲလိုက်ရာမှ သားကောင်အချို့ကို တစ်ခါတစ်ရံ ပြန်သယ်လာတတ်သော်လည်း ယခုမူ သူက အလွန် လျှို့ဝှက်နေသည်။ သူ မြို့ထဲတွင် ကောင်းသောအရာတစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်မှာ သေချာလှ၏။

လျိုတာကျူး၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုသည်သည် ဝေ့ဝဲသွားပြီး နွားလှည်းစောင့်ရန် ရွာထိပ်သို့ ကမန်းကတန်း ပြေးထွက်သွားသည်။

အဝေးမှနေ၍ ဟောင်းနွမ်း ယိုင်နဲ့နေသော နွားလှည်းတစ်စီးက ဖုန်တလိပ်လိပ် ထလျက် ယိမ်းထိုး လာနေ၏။

လှည်းပေါ်တွင် လူများ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးအချို့က ကလေးများကို ပွေ့ချီထားကြပြီး နေ့စဉ် သာမန်ကိစ္စရပ်များကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

"ဟေ့... တာကျွမ်း... ဒီလောက်အေးခဲနေသော ရာသီဥတုမှာ အိမ်မှာပဲ မနေဘဲ မြို့မှာ ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ..."

လှည်းမောင်းသည့် အဘိုးကြီးက နွားများကို အော်ငေါက်လိုက်ပြီး လျိုတာကျူးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

လျိုတာကျူးက လှည်းပေါ်သို့ တိုးဝှေ့ တက်သွားပြီး တွန့်ကြေနေသော အကြွေစေ့ အနည်းငယ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ မလိုလားသည့် ဟန်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဦးလေး... မြို့သွားဖို့ နှစ်ပြားလောက်ဆို ရမလား..."

အဘိုးကြီးက သူ့ကို စွေကြည့်လိုက်၏။

"နှစ်ပြား... မင်းက ငါ့ကို သူတောင်းစားလိုများ သဘောထားနေတာလား... အခု စျေးတွေ တက်နေပြီ... သုံးပြားပေးရမယ်..."

"ဦးလေးကလည်း... နှစ်ပြားပဲ ယူပါ... ကျွန်တော့်အိတ်ကပ်ထဲမှာ ဒီငွေပဲ ရှိတော့လို့ပါ..."

လျိုတာကျူးက အပြုံးတစ်ခု ဖန်တီး၍ ဈေးဆစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လှည်းပေါ်ရှိ လူများက ဤသည်ကို လှောင်ပြောင်လိုက်ကြ၏။ အဘွားအို တစ်ယောက်က နှုတ်ခမ်းမဲ့၍ ပြောလိုက်သည်။

"လျိုတာကျူး... နင်က လှည်းစီးဖို့ကို နှစ်ပြားပဲ ပေးရဲတယ်ပေါ့... နင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... ပိုက်ဆံမရှိရင် အပြင်မထွက်နဲ့လေ..."

အခြားအသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါ့... အရင်တုန်းကတော့ ရွာထဲမှာ အခန့်သား လျှောက်သွားနေကြတာ... အခုတော့ အကြွေစေ့ အနည်းငယ်တောင် မတတ်နိုင်ကြတော့ဘူး... သူတို့တော့ တကယ် ဒုက္ခရောက်နေကြပြီ..."

လျိုတာကျူး၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ပူထူသွားပြီး မြေကြီးထဲသို့သာ ဝင်ပျောက်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

သူက အံကိုကြိတ်၍ နောက်ထပ် အကြွေစေ့ တစ်စေ့ကို ထုတ်ကာ အဘိုးကြီးအား ကမ်းပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

"တကယ်ပါပဲ... နွားလှည်း စီးတာလေးတောင် ဒီလောက်စျေးကြီးနေရတယ်လို့..."

မြို့သို့ ရောက်သောအခါ လျိုတာကျူးက လမ်းထောင့်တစ်ခုတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး ရပ်ထားသော နွားလှည်းကို သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စောင့်ကြည့်နေသည်။

လဲ့ချန်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု သေချာပေါက် ရှိရမည်။ သူ ငွေရှာမည့် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် နေ့စဉ် မြို့သို့ ပြေးနေမည်နည်းဟု သူက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေမိ၏။

တစ်နာရီနီးပါးခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ထပ် နွားလှည်းတစ်စီး ရောက်ရှိလာသည်။

လျိုတာကျူးက လဲ့ချန်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မြင်လိုက်ရ၏။ သူသည် အသစ်စက်စက် ဝါဂွမ်းထည့် ချုပ်ထားသော အနွေးထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖောင်းကားနေသော အဝတ်အိတ်တစ်အိတ်ကို လွယ်ထားသည်။ သူက တက်ကြွနေသည့်ပုံ ပေါ်၏။

လဲ့ချန်က နွားလှည်းပေါ်မှ ဆင်း၍ မြို့ထဲရှိ ဟုန်ရှင်း အထည်အလိပ်စက်ရုံဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။

လျိုတာကျူးမှာ မှင်သက်သွား၏။

*အထည်အလိပ်စက်ရုံ…*

ထိုနေရာက အလုပ်သမားများသာ သွားခွင့်ရှိသည့် နေရာဖြစ်သည်။

အလုပ်သမားများသည် အစိုးရမှ ထောက်ပံ့သော ဆန်ရိက္ခာများကို ရရှိကြောင်း၊ လစဉ် ပုံသေလစာငွေ ရရှိပြီး အကျိုးခံစားခွင့် အမျိုးမျိုးကို ခံစားရသဖြင့် မိုးလင်းမှ မိုးချုပ် လယ်ထဲတွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်ရသော လယ်သမားများထက် များစွာ ပို၍ အခြေအနေ ကောင်းမွန်ကြောင်း ရွာစာရင်းကိုင် ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို သူ မှတ်မိသွားသည်။

...

လျိုတာကျူး၏ အံ့အားသင့်နေမှုများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လဲ့ချန်က ဟုန်ရှင်း အထည်အလိပ်စက်ရုံ ဒါရိုက်တာ၏ ရုံးခန်းသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့ပြီး စက်ရုံခေါင်းဆောင် အချို့၊ သူဌေးတို့နှင့် အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြုလုပ်နေသည်။

သူဌေးတစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။

“မန်နေဂျာလဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ 'ဆီးနှင်းပန်း' တံဆိပ် ဝါဂွမ်းအနွေးထည်က အရမ်းကို လူကြိုက်များနေတယ်... ကျွန်တော်တို့ ကွမ်ကျိုးမှာ တစ်လတည်းနဲ့ အထည်ငါးထောင်ကျော် ရောင်းရပြီး အရောင်းရငွေက ယွမ်နှစ်သောင်းကျော် သွားပြီ... အခု တောင်ပိုင်းက ဖြန့်ချိရေးသမား အများအပြားက ထပ်မှာဖို့ လုနေကြပြီ..."

အခြားသူဌေးတစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် မန်နေဂျာလဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ ဒီဇိုင်းက တကယ်ကို အမြော်အမြင် ကြီးမားလှတယ်... ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံရဲ့ 'နွေဦးကြို' တံဆိပ် ဆွယ်တာတွေက ခင်ဗျားရဲ့ ပြုပြင်မွမ်းမံထားတဲ့ ဒီဇိုင်းကြောင့် အရောင်းနှစ်ဆ တက်သွားတယ်... ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က ပြုံးရွှင်သွားပြီး လဲ့ချန်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်၏။

“မင်းက တကယ့်ကို ငါတို့ စက်ရုံရဲ့ ကံကောင်းခြင်း လက်ဆောင်ပဲ... မင်း ရောက်လာကတည်းက ငါတို့ စက်ရုံရဲ့ အမြတ်ငွေတွေက တဟုန်ထိုး တက်သွားတယ်... ဒီနှစ်တော့ လူတိုင်းရဲ့ နှစ်ကုန်ဆုကြေးကို နှစ်ဆတိုးပေးဖို့ ငါ စီစဉ်ထားတယ်..."

အခြားစက်ရုံခေါင်းဆောင်များကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး လဲ့ချန်အပေါ် ၎င်းတို့၏ အထွတ်အထိပ် လေးစားမှုကို ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။

လဲ့ချန်က အနည်းငယ်သာ ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါက လူတိုင်းရဲ့ ပူးပေါင်းကြိုးစားမှု ရလဒ်တွေပါ..."

ထိုအချိန်မှာပင် ရုံးခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လဲ့ချန်က ခွင့်ပြုလိုက်၏။

"ဝင်ခဲ့ပါ..."

လူငယ်အတွင်းရေးမှူးတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။

"ဆရာလဲ့... အပြင်ဘက်မှာ ဆရာ့ကို တွေ့ချင်နေတဲ့ တခြားသူဌေးတချို့ ရှိနေပါတယ်... သူတို့က အော်ဒါတွေ ထပ်မှာချင်လို့တဲ့..."

"သူတို့ကို ပေးဝင်လိုက်ပါ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော သူဌေးအချို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာနေသည်။

"မန်နေဂျာလဲ့... မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားအကြောင်းတွေ အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်..."

"မန်နေဂျာလဲ့... ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံက 'ဆီးနှင်းပန်း' တံဆိပ် ဝါဂွမ်းအနွေးထည်တွေကို အော်ဒါ ထပ်မှာချင်လို့ပါ... ခင်ဗျားများ အဆင်ပြေနိုင်မလားလို့..."

"မန်နေဂျာလဲ့... ကျွန်တော်တို့က ဝယ်ဈေးကို တိုးပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်အချို့က လဲ့ချန် ငြင်းပယ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလုအယက် ဝင်ပြောလိုက်ကြ၏။

လဲ့ချန်က စားပွဲပေါ်ရှိ အော်ဒါစာရင်းကို ကောက်ယူ၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... လာမယ့်နှစ် တတိယ သုံးလပတ်အတွက် အော်ဒါစာရင်းက ပြည့်နေပါပြီ... သူဌေးတို့က အော်ဒါ ထပ်မှာချင်တယ်ဆိုရင်တော့ လာမယ့်နှစ် စတုတ္ထ သုံးလပတ်အထိ စောင့်ရလောက်မယ်..."

"ဟင်...အဲ့လောက်တောင် ကြာတာလား..."

ဆိုင်ရှင်အချို့က စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံ ပေါ်သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က သွားကို ကျိတ်၍ ပြောလိုက်၏။

"မန်နေဂျာလဲ့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အော်ဒါထဲကို နောက်ထပ်အထည်တစ်ထောင် ထပ်တိုးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... ဈေးကိုလည်း ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း တိုးပေးပါ့မယ်... ဘယ်လို သဘောရပါသလဲ..."

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... နောက်ထပ်တစ်ထောင် ထပ်တိုးလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဈေးကိုတော့ တိုးပေးစရာ မလိုပါဘူး..."

"မန်နေဂျာလဲ့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ 'ပျော်ရွှင်မှု' တံဆိပ်ပိုလီအက်စတာ ရှပ်အင်္ကျီတွေအတွက်လည်း ခင်ဗျားရဲ့ လမ်းညွှန်မှု လိုအပ်နေပါတယ်... အခုခေတ် လူငယ်တွေက အဲ့လို ခေတ်မီတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ရတာ အလွန် သဘောကျကြတယ်..."