အခန်း (၅၅-၅၆)

အခန်း(၅၅) လဲ့ချန်အား သတ်ဖြတ်ခြင်း

ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ကာ ဟောက်သံများက နားကွဲမတတ် ဆူညံနေ၏။

လျိုတာကျူးက အပူပေး အုတ်ကုတင်ပေါ်မှ သတိထား၍ ဆင်းလာပြီး အဝတ်အစားများကို စမ်းတဝါးဝါး ယူဝတ်လိုက်သည်။

စွင်းယန်မေက တစ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ တစ်စုံတစ်ရာကို ရေရွတ်ပြီးနောက် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ပြန်အိပ်ပျော်သွား၏။

လျိုတာကျူးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ ခြေဖျားထောက်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆောင်းဦးည၏ လေပြင်းက မျက်နှာကို ဓားဖြင့် မွှန်းသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် လျိုတာကျူးမှာ မနေနိုင်ဘဲ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွား၏။

သူက သူ၏ ပါးလွှာသော အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီကို တင်းကြပ်စွာ ဆွဲစေ့လိုက်ပြီး လိုင်ကျားမင်၏ အိမ်ဆီသို့ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လိုင်ကျားမင်က ရွာ၏ အနောက်ဘက် အစွန်ဆုံးရှိ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ရွှံ့အုတ်အိမ်လေးထဲတွင် နေထိုင်သည်။ သက်ငယ်မိုးထားသော အမိုးမှာ ကျဲပါးနေပြီး လေနှင့် မိုးစိမ့်ဝင်နိုင်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှ၏။

လျိုတာကျူး တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ဆေးလိပ်နံ့ ရောနှောနေသော ပြင်းထန်သည့် အရက်နံ့က ဆီးကြိုတိုက်ခတ်လာသည်။

သူက တစ်ဝက်ပိတ်ထားသော သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ လိုင်ကျားမင်က အရက်ပုလင်းခွံများနှင့် စီးကရက်တိုများ ဝန်းရံလျက် စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"အစ်ကိုကျားမင်..."

လျိုတာကျူးက တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

လိုင်ကျားမင်က ခေါင်းကို မူးဝေစွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လျိုတာကျူးကို မြင်သောအခါ တစ်ခဏမျှ ငေးကြောင်သွားကာ သတိရသွားပြီးနောက် သလိပ်သံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"တာ့ကျူး... ညသန်းခေါင်ကြီး ဒီနေရာကို ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

လျိုတာကျူးက သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အတင်းပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျားမင်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောစရာရှိလို့ပါ..."

လိုင်ကျားမင်က လျိုတာကျူး လောင်းကစား လုပ်ချင်လာသဖြင့် သူ့ကို လာခေါ်သည်ဟု ထင်သွားကာ လက်ယမ်း၍ ပြောလိုက်၏။

"ညဉ့်နက်နေပြီ... ဘယ်နေရာမှာ လောင်းကစားဝိုင်း သွားရှာမှာလဲ... မင်းမိန်းမကို သိပ်အနိုင်ကျင့်မခံနဲ့... လောင်းကစားဝိုင်းဆိုတာ ညနေဘက်မှ လုပ်လို့ရတာကွ..."

ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်လျှင်ပင် လျိုတာကျူး ဒေါသထွက်သွားသည်။ စွင်းယန်မေနှင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းဟူသော ထိုမိန်းမနှစ်ယောက်သာ သူ့နားထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပူညံပူညံ လာမလုပ်လျှင် သူ လိုင်ကျားမင်၏ အိမ်သို့ လာမည် မဟုတ်ပေ။

"အဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး..."

လျိုတာကျူးက အသံကို နှိမ့်လိုက်၏။

"အစ်ကိုကျားမင်... လဲ့ချန်က ခင်ဗျားကို အဲ့လို လုပ်သွားတာတောင် ခင်ဗျား ကလဲ့စားချေဖို့ မတွေးဖူးဘူးလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လိုင်ကျားမင်မှာ အတော်လေး အမူးပြေသွားသည်။ သူက မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး လျိုတာကျူးကို မျက်လုံးမှေးကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"တာ့ကျူး... မင်းက ဘာသဘောလဲ..."

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။

လဲ့ချန်မှာ အရင်ကလို အနိုင်ကျင့်ရ လွယ်ကူသူ မဟုတ်တော့ချေ။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်းက သူ့ကို ဆဲဆိုပြီး မောင်းထုတ်ခဲ့သည့် အချိန်ကို ပြန်သတိရသွား၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကသာ လျိုတာကျူး သူ့အနားတွင် ကပ်နေခဲ့ခြင်း မရှိလျှင်...

သူက လျိုတာကျူးကိုပါ သေသည်အထိ ဆဲဆိုပစ်ချင်နေမိသည်။

လျိုတာကျူးက လိုင်ကျားမင်၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး လျှို့ဝှက်သော ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုကျားမင်... ကျွန်တော်တို့ အဆုံးထိ သွားပြီး လဲ့ချန်ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား..."

ဤခေတ်ကာလတွင်။

စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းများ မရှိသကဲ့သို့ လက်ဗွေရာများလည်း မရှိပေ။

လူတစ်ယောက် သေသွားခြင်းက ထူးဆန်းသော ကိစ္စမဟုတ်ချေ။

လိုင်ကျားမင်က အသက်ရှူမှားသွား၏။

"သတ်... သူ့ကို သတ်မယ်… ဒီ... ဒီကိစ္စက သေဒဏ်ကျမယ့် အပြစ်ကြီးပဲ..."

လျိုတာကျူးက အကြံပိုင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ... ကျွန်တော်တို့ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း လုပ်နိုင်သရွေ့ ဘယ်သူက ကျွန်တော်တို့ လုပ်မှန်း သိမှာလဲ... စဉ်းစားကြည့်လေ... လဲ့ချန် သေသွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့လှပတဲ့ မိန်းမချီလန်နဲ့ ချစ်စရာ ကောင်းတဲ့ ညီမလေး လဲ့ချင်းတို့က ကျွန်တော်တို့အပိုင် ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."

သူ စကားပြောနေရင်းနှင့်ပင် လျိုတာကျူးက တံတွေးမြိုချလိုက်ကာ ချီလန်၏ သွယ်လျလှပသော ပုံရိပ်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ရင်ထဲ၌ အပူလှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွား၏။

လိုင်ကျားမင်ကလည်း ချီလန်ကို သတိရသွားသည်။ သူက သူမကို တပ်မက်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။

"ချီလန်... ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့ကို ငါ့အတွက် ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျိုတာကျူးက အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း လဲ့ချန်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရပြီးသည်နှင့် သူ လိုချင်သော မည်သည့် မိန်းမကိုမဆို ရွေးချယ်နိုင်ပြီ မဟုတ်ပါလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"ကောင်းပြီ... ချီလန်က ခင်ဗျားအပိုင်... လဲ့ချင်းက ကျွန်တော့်အပိုင်..."

လိုင်ကျားမင်က တံတွေး ထွေးချလိုက်၏။

"သဘောတူတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဘယ်လို သတ်ကြမလဲ..."

လျိုတာကျူး၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုသည်သည် ကစားသွားသည်။

"လဲ့ချန်က တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက် ထွက်လေ့ရှိတယ် မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်တော်တို့ လမ်းကနေ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီး သူ တောင်ပေါ် တက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ကြတာပေါ့..."

သူက လည်လှီးမည့် ဟန်ပန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်၏။

လိုင်ကျားမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မရှာတွေ့နိုင်တဲ့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခုကိုတော့ ရှာဖို့လိုတယ်..."

သူတို့နှစ်ယောက်က ခေါင်းချင်းဆိုင်၍ တီးတိုး စကားပြောကာ တိကျသော အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဆွေးနွေးလိုက်ကြ၏။

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် လျိုတာကျူးနှင့် လိုင်ကျားမင်တို့က အမှောင်ထုထဲ၌ ထလာကြသည်။

လူနှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့၏ အိမ်များမှ ယူဆောင်လာသော ကိရိယာများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။ တစ်ယောက်က ပေါက်တူးကို ကိုင်ထားပြီး အခြားတစ်ယောက်က တံစဉ်ကို ကိုင်ထားကာ မြေရှင်းလင်းရန် သွားမည့်သူများနှင့် တူနေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဤလယ်ယာသုံး ကိရိယာ နှစ်ခုက ယနေ့ လယ်လုပ်ရန်အတွက် မဟုတ်ချေ။

"အစ်ကိုကျားမင်... လဲ့ချန်က ဒီနေ့ တောင်ပေါ်ကို တကယ် တက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်သလား..."

လျိုတာကျူးက စုတ်ပြတ်နေသော ဂွမ်းထည့်ထားသည့် အင်္ကျီကို တင်းကြပ်စွာ ဆွဲစေ့လိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ နွေးထွေးစေရန် လေမှုတ်ထုတ်ရင်း အအေးဒဏ်ကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေ၏။

ချမ်းစိမ့်စိမ့် ဆောင်းဦးမနက်ခင်းတွင် ထွက်သက်လေများက မြူခိုးဖြူများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လိုင်ကျားမင်က အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေသော နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်၏။

“သူ လာသင့်တယ်... သူ နေ့တိုင်းသွားတာပဲ... တောင်ပေါ်မှာ ကောင်းတဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်... သူ အဲ့ကနေ ငွေရှာနိုင်တယ်လေ..."

သူက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ကာမရမ္မက်ပြင်းစွာဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့အချိန်ရောက်ရင်... ချီလန်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက..."

လျိုတာကျူးက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ချီလန်၏ လှပသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို တွေးမိကာ အာသာငမ်းငမ်းဖြစ်သွား၏။

"လဲ့ချန်ကို ငါတို့ သတ်ပြီးသွားရင်... သူမ ဘယ်လောက်တောင် မာနကြီးဟန် ဆောင်နေနိုင်ဦးမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

သူတို့နှစ်ယောက်က ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ထားပြီး တောင်ခြေရှိ ချုံပုတ်တစ်ခုသို့ ရောက်သည်အထိ လယ်ကန်သင်းရိုး တစ်လျှောက် တိတ်တဆိတ် တွားသွားလိုက်ကြသည်။

ဤနေရာက လူသူကင်းမဲ့ပြီး မြင်ကွင်းကျယ်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်သည့်လမ်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်၏။

နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် လဲ့ချန်က လမ်း၏ အဆုံး၌ ပေါ်လာသည်။

"သူတို့လာပြီ..."

လျိုတာကျူးက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။

လဲ့ချန်က သူ၏ ကျောပေါ်တွင် ခြင်းတောင်း တစ်လုံးကို လွယ်ထားလျက် လျှောက်လာနေသည်။

လဲ့ချန် ချုံခိုတိုက်ခိုက်မည့် နေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် လျိုတာကျူးနှင့် လိုင်ကျားမင်တို့က သစ်ပင်နောက်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ လဲ့ချန်ထံသို့ ခြိမ်းခြောက်သည့်ဟန်ဖြင့် တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားကြ၏။

"လဲ့ချန်... ခွေးကောင်လေး... ဒီနေ့ မင်းကို ငါ သတ်ပစ်မယ်..."

လျိုတာကျူးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ နှစ်ယောက် လဲ့ချန်ပေါ်သို့ ခုန်အုပ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် လဲ့ချန်က အံ့မခန်း မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။

သူက အတိတ်ဘဝတွင် ထိပ်တန်း စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤဘဝတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေက အထွတ်အထိပ်သို့ ပြန်မရောက်သေးသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံနှင့် ထက်မြက်သည့် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းများက ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လျိုတာကျူးနှင့် လိုင်ကျားမင်တို့မှာ ပစ်မှတ်နှင့် လွဲချော်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ရက်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြ၏။

သူတို့နှစ်ယောက် လွဲသွားသောအခါ လဲ့ချန်၏ ဘေးတွင် အခြားလူတစ်ယောက် ရပ်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများနှင့် ထူထဲသော ခါးရှိသည့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသား လဲ့အားကော်ပင် ဖြစ်၏။

"လဲ့အားကော်... မင်း ဒီနေရာကို ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

လျိုတာကျူးမှာ ကြက်သေသေသွားသည်။

လဲ့အားကော်က ပုံမှန်အားဖြင့် လဲ့ချန်၏ အိမ်တွင်နေ၍ ပစ္စည်းများကို စောင့်ရှောက်လေ့ရှိရာ ယနေ့မှ ဘာကြောင့် လဲ့ချန်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာရသနည်း။

ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကိုသာ ကြိုသိခဲ့ပါလျှင် သူတို့က လဲ့ချန်၏ အိမ်သို့သာ သွား၍ သူ့ကို "လုယက်" ခဲ့သင့်ပေသည်။

လိုင်ကျားမင်ကလည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပုံပေါ်ပြီး သူ၏ ကံဆိုးမှုကို ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

ဤအရာက သူတို့၏ အစီအစဉ်များကို လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်မျက်လုံးထဲရှိ နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများကို တစ်ယောက် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့တွင် လက်နက်များ ရှိသော်လည်း လဲ့အားကော်က အနိုင်ကျင့်၍ လွယ်ကူသူ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် သူတို့ အသာစီး ရနိုင်မည်ဟု မသေချာချေ။

လဲ့ချန်က သူ့ရှေ့ရှိ လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူက လှုပ်ရှားမည့် အရိပ်အယောင် မပြဘဲ လဲ့အားကော်ကိုသာ ပြောလိုက်၏။

"အားကော်... ဒီလူပြက်နှစ်ယောက်ကို မင်းပဲ ရှင်းလိုက်တော့... မင်း အသစ်သင်ထားတဲ့ နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက်ကို စမ်းသပ်ဖို့ အခွင့်ကောင်းပဲ..."

လဲ့အားကော်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ဖြီးဖြီးဖြန်းဖြန်း ပြုံးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်ကလည်း စမ်းကြည့်ဖို့ တွေးနေတာ..."

ဤသည်က လဲ့ချန် သူ့ကို သင်ပေးထားသော တိုက်ခိုက်ရေးသိုင်းကွက် ဖြစ်၏။

၎င်းက ရုပ်ပြစာအုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ အံ့မခန်း ကောင်းမွန်လှသည်။

ထိုသို့ပြောရင်းနှင့် လဲ့အားကော်က သူ၏ ခြေလက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ပဲလှော်များ ပေါက်ထွက်သွားသကဲ့သို့ တဂျွတ်ဂျွတ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

လျိုတာကျူးနှင့် လိုင်ကျားမင်တို့က ခြေဖဝါးမှသည် ငယ်ထိပ်အထိ အေးစက်သွားသော ခံစားချက်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤလဲ့အားကော်က ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးအပြီး အသုံးမကျပုံ ပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်း သိုင်းပညာ တတ်ကျွမ်းနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"အားကော်... မ... မလုပ်နဲ့... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့... ငါတို့ သေချာ စကားပြောကြရအောင်..."

လျိုတာကျူးက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော်လည်း သတ္တိကြောင်နေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

အခန်း (၅၆) လူနှစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်ခြင်း

လိုင်ကျားမင်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ငါတို့အားလုံးက ရွာတည်းသားတွေပဲ... မျက်နှာချင်းဆိုင် အမြဲ တွေ့နေရတာကို ဘာလို့ သင့်မြတ်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာလဲ..."

လဲ့အားကော်က တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ရာ တောက်ပသော သွားဖြူဖြူများကို ပေါ်လွင်သွားစေ၏။

"မင်းတို့က ငါ့အစ်ကိုချန်ကို သတ်မယ်ဆို... အခုကျမှ ကြောက်သွားပြီလား..."

လျိုတာကျူး၏ ခြေသလုံးများ ကြွက်တက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

လဲ့အားကော်၏ နာမည်က အတော်လေး ကြီးမား၏။ ဤကောင်လေးက ငယ်စဉ်ကတည်းက အလွန်ခွန်အားကြီးမားခဲ့ပြီး ယခု လဲ့ချန်နှင့် နေ့စဉ် လေ့ကျင့်နေသောအခါ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလာတော့သည်။

လိုင်ကျားမင်က ထိုမျှလောက် မတွေးထားပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချီလန်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေးဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေ၏။ လဲ့အားကော် မည်မျှပင် ခွန်အားကြီးမားစေကာမူ သူက ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းသည့် လူအတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး မိမိ၌ လက်နက် ပါသည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

သူက သွားကို ကျိတ်၍ သူ့လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွား၏။

"လူအ... သေစမ်း..."

လဲ့အားကော်က ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှောင်တိမ်းခြင်း၊ နောက်ဆုတ်ခြင်း အလျဉ်းမရှိချေ။ လိုင်ကျားမင် အနီးသို့ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် လှမ်း၍ လိုင်ကျားမင်၏ လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို ဆွဲလုလိုက်၏။ လျင်မြန်သော ဆွဲယူမှုနှင့်အတူ လိုင်ကျားမင်မှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး သူ့ထံသို့ ယိုင်လဲလာသည်။

လဲ့အားကော်က လိုင်ကျားမင်၏ ဗိုက်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ကန်ထည့်လိုက်၏။

"အား..."

လိုင်ကျားမင်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပြုတ်ထားသော ပုစွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ သူ့ဗိုက်ကို ဖက်၍ တလိမ့်ခေါက်ကွေး ဖြစ်နေပြီး ချဉ်စော်နံသော အရည်များကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။

လျိုတာကျူးက ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးအေးများ စီးကျလာ၏။

သူက တိတ်တဆိတ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးရှာဖို့ တွေးလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က သူ့ကို ထိုအခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျိုတာကျူးအနီးသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ ကော်လာမှ ဆွဲ၍ ကြက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မ,ချီလိုက်၏။

"မင်းရော စမ်းကြည့်ချင်သေးလား..."

လျိုတာကျူးမှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားသည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ကမန်းကတန်း ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

"မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်တော် မရဲပါဘူး... အစ်ကိုအားကော်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က ပွဲလာကြည့်ရုံသက်သက်ပါ..."

"ပွဲလာကြည့်တာ..."

လဲ့အားကော်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ့မရီးနဲ့ ချင်းချင်းအပေါ် မင်း ထပ်ပြီး အကွက်ဆင်ရဲရင် မင်းကိုယ်တိုင် တကယ့် ပွဲကြမ်းကြီးဖြစ်သွားအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်..."

ထိုသို့ းပြောပြီးနောက် လျိုတာကျူးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်၏။

ထို့နောက် အနားကပ်သွားကာ လက်သီးဆုပ်ဖြင့် အချက်အနည်းငယ် ထိုးကြိတ်လိုက်သည်။

သူက သူ့ဘာသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေ၏။

"ဘယ်ချိတ်လက်သီး... ညာချိတ်လက်သီး..."

လဲ့ချန်က သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး သေလုမျောပါး ဖြစ်သွားသည်အထိ ဘေးမှနေ၍ အေးစက်စက် ကြည့်နေပြီးနောက် လဲ့အားကော်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... အားကော်... ပြန်လာခဲ့တော့..."

လဲ့အားကော်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကုတ်၍ သွားဖြဲပြလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် အခုလေးတင် သင်ထားတဲ့ သိုင်းကွက်အသစ်တွေကို စမ်းကြည့်မလို့ ရှိသေးတယ်... အားမရသေးဘူးဗျ..."

"နောက်တစ်ခါ မင်းကို အခွင့်အရေး ထပ်ပေးမယ်..."

လဲ့ချန်က ပြောရင်းနှင့်လှည့်ကာ တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

လဲ့အားကော်ကလည်း တက်ကြွစွာဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။

အမှန်တကယ်တော့ လဲ့ချန်သည် ယနေ့ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာရာတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရှာဖွေခြင်းအပြင် အခြားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ သူ ယခင်က ထောင်ထားခဲ့သော ထောင်ချောက်များကို သွားရောက် စစ်ဆေးရန် ဖြစ်၏။

ထိုကာလများ၌ ကျေးလက်ဒေသများတွင် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ ရှားပါးပြီး အမဲလိုက်ခြင်းက အရေးပါသော စားနပ်ရိက္ခာ ရင်းမြစ်များထဲမှတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် လူတို့သည် အသားအနည်းငယ်ကို သိုလှောင်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

လဲ့အားကော်သည် ခွန်အားကြီးမားသော်လည်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်က မကောင်းသဖြင့် ထောင်ချောက်များ၏ တည်နေရာကို မကြာခဏ မေ့လျော့တတ်၏။

အကယ်၍ လဲ့ချန်သာ သူ့ကို အတူလိုက်လာရန် မခေါ်ခဲ့လျှင် သူက အချိန်အတော်ကြာအောင် ထပ်ရှာနေရလောက်မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်စောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ လဲ့ချန်က ထူထပ်သော ချုံပုတ်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ သစ်ကိုင်းများနှင့် နွယ်ပင်များကို အသုံးပြု၍ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်စွာ တည်ဆောက်ထားသော ထောင်ချောက် အနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို့ရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ..."

လဲ့အားကော်က ထောင်ချောက်ကို ကြည့်၍ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တအံ့တဩ စုတ်သပ်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ချေ။

ဤထောင်ချောက်များကို သူ၏ အတိတ်ဘဝမှ အတွေ့အကြုံများအပေါ် အခြေခံ၍ သူကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းဆွဲထားခြင်းဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းသည့်အပြင် လက်တွေ့လည်း အလွန်အသုံးကျပေသည်။

သူတို့က ထောင်ချောက် အနည်းငယ်ကို စစ်ဆေးခဲ့ရာ ဆူဖြိုးသော ယုန်အချို့ကို ဖမ်းမိခဲ့သဖြင့် အတော်လေး လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြမိခဲ့သည်။

လဲ့အားကော်က ယုန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သယ်ဆောင်ရင်း လဲ့ချန်၏ နောက်မှနေ၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့၏။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ ကျေးလက်ဒေသများရှိ လူများသည် ကြမ်းတမ်းပြီး စည်းကမ်းမဲ့သော သဘာဝရှိကြကာ ရိုက်နှက်ခိုက်ရန်ဖြစ်ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လိုင်ကျားမင်ကဲ့သို့ အလုပ်အကိုင်မရှိသော လူရမ်းကားများမှာ အမြဲတစေ ပြဿနာရှာလေ့ ရှိကြ၏။

ဤပတ်ဝန်းကျင်၌ ခွန်အားကြီးသူကသာ အမှန်တရား ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လဲ့အားကော်က အနည်းငယ် လွန်ကျူးသွားခဲ့လျှင်ပင် မည်သူကမျှ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ထိုသူများကလည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် တက်လာခဲ့ကြရာ မည်သူကမျှ သူတို့ကို မမြင်တွေ့ခဲ့ချေ။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ တကယ် ဖြစ်လာခဲ့လျှင်တောင် လဲ့ချန်ကို မည်သူကမျှ သံသယ ဝင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ လဲ့အားကော်နှင့် လဲ့ချန်တို့ နှစ်ယောက် လမ်းခွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

လဲ့ချန်သည် မြို့သို့ ဦးတည်သွားနေသော နွားလှည်းတစ်စီးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

ယနေ့သည် စက်ရုံတွင် နောက်ဆုံး အလုပ်ဆင်းရမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူးရောက်ရန် နှစ်ရက်သာ လိုတော့၏။

လဲ့ချန် အထည်အလိပ်စက်ရုံ၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

စက်ရုံဝင်းတစ်ခုလုံး လူသူကင်းမဲ့နေပြီး ဂိတ်တံခါးများက ဟင်းလင်းပွင့်နေကာ လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ယောက်ကို မဆိုထားနှင့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မမြင်ရချေ။

သူက ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ တွေးတောနေမိ၏။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဒီနေ့က ငါ နောက်ဆုံး အလုပ်ဆင်းရမယ့်နေ့ မဟုတ်ဘူးလား..."

ထိုသို့ စဉ်းစားတွေးတောနေစဉ်မှာပင် စက်ရုံထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်ချန်ဟယ်ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်ကို မြင်သည်နှင့် သူက ချက်ချင်းပင် နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ညီလေးချန်… မင်း ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ... လာ... က

ငါ့ကို စက်ယန္တရားတွေ ပိတ်သိမ်းဖို့ ကူညီပေးပါဦး..."

လဲ့ချန်မှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေလျက် ကျောက်ချန်ဟယ်၏ နောက်မှနေ၍ စက်ရုံထဲသို့ လိုက်ဝင်သွား၏။ ဧရာမ အလုပ်ရုံကြီးက တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

"ဒါက..."

"ဒီနေ့ သူတို့ကို စောစော အလုပ်ဆင်းခိုင်းလိုက်တာ..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"နွေဦးပွဲတော် ကာလအတွင်းမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု မဖြစ်အောင် စက်ယန္တရားတွေကို မြန်မြန် ပိတ်သိမ်းထားဖို့ လိုတယ်လေ..."

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် တရားဝင် အားလပ်ရက် အရေအတွက်မှာ နောက်ပိုင်း ခေတ်များလောက် မများပြားခဲ့ပေ။ နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် တစ်ရက်သာ နားရပြီး နွေဦးပွဲတော်တွင် သုံးရက်သာ အားလပ်ရက် ရှိသည်။ နောက်ပိုင်းခေတ်များနှင့် မတူဘဲ ရွှေရောင်သီတင်းပတ်များ ဟူ၍ လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

ထိုအခါမှသာ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို လဲ့ချန်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့၏။

သူ၏ အတိတ်ဘဝရှိ ဤအချိန်ကာလ၌ သူ၏ ဇနီး ချီလန်မှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူက တစ်နေ့လုံး အရက်ကိုသာ အလွန်အကျွံ သောက်နေခဲ့သည်။ ဤမျှသေးငယ်သော ကိစ္စရပ်များကို သူ မည်သို့ မှတ်မိနိုင်မည်နည်း။

သူတို့နှစ်ယောက်က အထည်အလိပ်စက်၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများကို ဆီစိမ်စက္ကူများဖြင့် သေချာစွာ ထုပ်ပိုးကြပြီးနောက် ဖုန်မှုန့်များနှင့် စိုထိုင်းဆများကြောင့် ပျက်စီးခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ကြိုးဖြင့် လုံခြုံစွာ ချည်နှောင်လိုက်ကြသည်။

ထိုကာလများ၌ စက်ယန္တရားများဆိုသည်မှာ အဖိုးတန်ရတနာများဖြစ်ပြီး အလွန် တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။

စက်ယန္တရားများ ပိတ်သိမ်းခြင်းအလုပ်မှာ မရှုပ်ထွေးလှသော်လည်း အရေအတွက်မှာ အတော်လေး များပြားလှသည်။ စက်ယန္တရား အားလုံးကို ပိတ်သိမ်းပြီးစီးရန် သူတို့ နှစ်ယောက်သား အချိန် နေ့ဝက်ခန့် ယူလိုက်ရ၏။

လဲ့ချန်က သူ၏ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်ချန်ဟယ်ကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ကျောက်ချန်ဟယ်က သူ့ကို ဆွဲထားပြီး ပြောလိုက်၏။

"ညီလေးချန်... ရွာကို ပြန်ဖို့က ခက်ခဲမယ် မဟုတ်လား... အခုက နှစ်သစ်ကူးလည်း ဖြစ်နေတယ်... တောင်ပေါ် လမ်းတွေကလည်း သွားလာရ ခက်တယ်လေ... မင်းကို ငါ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်..."

လဲ့ချန်မှာ အံ့သြသွားပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျောက်ချန်ဟယ်၏ ကားမှာ ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် တွေ့ရခဲသော ရှန်ဟိုင်းတံဆိပ်ဆွီဒင်ကား အဟောင်းတစ်စီးဖြစ်ပြီး သာမန်လူများ မြင်တွေ့ရန် အလွန် ခဲယဉ်းသောအရာ ဖြစ်၏။

သူတို့နှစ်ယောက် ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး ကျောက်ချန်ဟယ်က အင်ဂျင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ စက်နှိုးလိုက်သည်။

အင်ဂျင်မှ နက်ရှိုင်းသော ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကားကိုယ်ထည်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ တဖြည်းဖြည်း စတင် ထွက်ခွာသွား၏။

ကားက ကြမ်းတမ်းသော တောင်ပေါ်လမ်း တစ်လျှောက် တုန်ခါ၍ သွားနေသည်။

ထိုကာလများရှိ တောင်ပေါ်လမ်းများက နောက်ပိုင်း ခေတ်များမှ ကတ္တရာလမ်းများကဲ့သို့ မချောမွေ့လှပေ။ ၎င်းတို့က ချိုင့်ခွက်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ကျောက်ချန်ဟယ်က ကားမောင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေးချန်... သေချာကိုင်ထား... ဒီလမ်းက သွားရတာ သိပ်မလွယ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က အတော်လေး ခံနိုင်ရည် ရှိပါတယ်..."

ကားက နောက်ဆုံးတွင် လဲ့ကျားရွာ၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ရွာအဝင်ဝရှိ သစ်ပင်အိုကြီးအောက်တွင် ရွာသားတစ်စုက စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြ၏။

ကားတစ်စီး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းမှာ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားကြသည်။

"ဝိုး... ဒါက ဘယ်သူ့ကားလဲ... အတော်လေး ခမ်းနားတာပဲ..."

"ငါ အရင်က အဲ့လိုကားမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... ကားက နွားလှည်းထက် အများကြီး ပိုမြန်တာပဲ..."

"အဲ့ဒါက ဘယ်လောက်တောင် တန်ကြေးရှိမလဲ..."

ရွာသားများက စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ ကားအကြောင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြ၏။

လဲ့ချန်နှင့် ကျောက်ချန်ဟယ်တို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှု ဗဟိုချက် ဖြစ်သွားတော့သည်။