အခန်း (၂၁-၂၂)

အခန်း (၂၁) - ချူလုံ၏ S-အဆင့် မြင့်မြတ်သောကုသခြင်း

"အစ်ကို... ဘာဖြစ်လို့လဲ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီလောက်ပြင်းတဲ့ မီးတောက်တွေကြားမှာ လျူယန် သေမှာ သေချာပါတယ်.. ဒါက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး"

ဆန်းယီက သူ၏အစ်ကို ဆန်းရန်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ခုနကထက် ပိုမိုအားကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းကို ခံစားနေရတယ်... လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်သွားပြီဆိုတဲ့ အသိပေးချက်နဲ့ ပေါင်းစပ်ကြည့်ရင် အဲဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ ဝင်ပေါက်က တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ ရှိနေတာ သေချာတယ်... ငါတို့ အမြန်သွားမှဖြစ်မယ်"

ဆန်းရန်က လေးနက်တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဗျာ... တောင်ထိပ်ပေါ်မှာလား.. ဒါပေမဲ့ အခု မီးတွေက အရမ်းပြင်းနေတာ၊ ငါတို့ လုံးဝ တက်လို့မရဘူး"

ဆန်းယီ တစ်ယောက် ဗျာများသွားတော့သည်။

တောင်ကို မီးရှို့ရာတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသော အခြားသော 'နိုးထသူ' များသည်လည်း ပူပန်လာကြသည်။ သူတို့သည် တောင်ပေါ်ရှိ သားရဲကြီးနှင့် သူတို့၏ အဓိကပြိုင်ဘက် လျူယန်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မီးရှို့ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သားရဲနှင့် လျူယန်တို့ သေမသေ မသိရသေးသော်လည်း တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များက သူတို့၏ ရှေ့ဆက်ခရီးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ဝင်ရောက်ရန် နှောင့်နှေးစေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"လျူယန်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေဝင်ပေါက်ကို ငါတို့ထက် အရင်ရှာတွေ့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ခုနက ချူလုံလည်း တောင်ပေါ်တက်သွားတာပဲ... အကယ်၍ ဝင်ပေါက်က အပေါ်မှာဆိုရင် သူမလည်း အထဲရောက်သွားလောက်ပြီ"

"ငါတို့တော့ သွားပြီ... မီးကို အလကား ရှို့လိုက်တာပဲ၊ အခုတော့ ငါတို့လမ်းကို ငါတို့ ပြန်ပိတ်လိုက်သလို ဖြစ်နေပြီ"

"ဟူး... လျူယန်သာ အထဲကို အရင်ဝင်ပြီး ရတနာတွေ အကုန်ယူသွားရင် ငါတို့တော့ အကြီးအကျယ် ရှုံးပြီပဲ"

"ဒီလိုမှန်းသိရင် ငါ အဲဒီမီးကို မရှို့ပါဘူး... အကျိုးအမြတ်လည်း မရှိဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လှည့်ပတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပဲ"

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နိုးထသူများမှာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ငြည်းညူနေကြပြီး တောင်ကို မီးရှို့ခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရနေကြသည်။ ထိုစကားများမှာ ဆန်းရန်၏ နားထဲတွင် အလွန်ပင် ခါးသီးလှ၏။

"တော်စမ်း"

ဆန်းရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"လျူယန်က ဝင်ပေါက်ကို အရင်တွေ့လည်း ဘာဖြစ်လဲ... လျှို့ဝှက်နယ်မြေဆိုတာ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာ... ခုနက ထွက်လာတဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် အထဲက Boss က ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်မလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ရတယ်... လျူယန်သာ အထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရဲရင် သေတွင်းနင်းတာပဲ... အားလုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြ.. မီးငြိမ်းသွားတာနဲ့ ငါတို့ အတူတူ ဝင်ကြမယ်... မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ အခြေအနေကို မပျက်စီးစေနဲ့"

ဆန်းရန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ နိုးထသူများလည်း ယုတ္တိရှိသည်ဟု ထင်မြင်လာကြသည်။ လျူယန် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ အန္တရာယ်များလှသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်ရဲပါက သေဖို့သာ ရှိတော့သည် မဟုတ်ပါလား။

......

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ အကျိုးအမြတ် အမြောက်အမြား ရရှိထားသော လျူယန်သည် ရေခဲပုံဆောင်ခဲ လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး အပြင်သို့ ပြန်ထွက်ရန် ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ ယခင်က သူသည် ဝင်ပေါက်သို့ မည်သို့ ပြန်သွားရမည်ကို မသိခဲ့သော်လည်း ထောင်ချောက်မြေပုံကို ရရှိပြီးနောက်တွင်မူ တယ်လီပို့စင်ကို မည်သို့ အသက်သွင်း၍ ထွက်ခွာရမည်ကို သိရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေစဉ်မှာပင် လျူယန်သည် အထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာသော ချူလုံနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရ၏။ လျူယန်မှာ အံ့ဩသွားပြီး သူမထံသို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ချူလုံ.. နင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

လျူယန်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

ချူလုံသည် လျူယန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး သူ့ထံသို့ ပြေးလာတော့သည်။ သူမသည် အခြားသော နိုးထသူများက တောင်ကို မီးရှို့ခဲ့သည့် အကြောင်းစုံကို အချိန်မဆွဲဘဲ လျူယန်အား ပြောပြလိုက်၏။

"ဆန်းရန်တို့ အဖွဲ့က သားရဲကို သတ်ဖို့ မီးရှို့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ခံစားရတယ်... နင့်ကို သေအောင် မီးရှို့သတ်ချင်နေကြတာ ပိုသေချာတယ်... နင် အန္တရာယ်ဖြစ်မှာ စိုးလို့ ငါ ချက်ချင်း လိုက်လာခဲ့တာ"

ချူလုံက ရှင်းပြသည်။

လျူယန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်၏။ သူ ၎င်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြပြီး သံယောဇဉ် အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းကြသည်။ ချူလုံက သူ့ကို သတိပေးရန် အသက်အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လိုက်လာခဲ့သည့်အတွက် လျူယန် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောနေရန် မလိုပေ။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးအရ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခြင်းက သူစိမ်းဆန်သွားစေလိမ့်မည်။

"ဟေး... နင် ဒဏ်ရာရထားတာပဲ... ငါ ကုပေးမယ်"

လျူယန်၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို မြင်သောအခါ ချူလုံက ပြောလိုက်သည်။

လျူယန်က သူ၏ ပုခုံးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရေခဲငှက်နှင့် တိုက်ပွဲကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော နက်ရှိုင်းသော ကုတ်ခြစ်ရာများ ရှိနေ၏။ သူသည် အလျင်စလို ဖြစ်နေခဲ့သဖြင့် ထိုဒဏ်ရာကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။ ၎င်းအပြင် အလွန်အေးစက်လှသော ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ အအေးဓာတ်ကြောင့် နာကျင်မှုကိုလည်း သိပ်မခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

လျူယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချူလုံသည် နို့နှစ်ရောင် အလင်းလုံးလေးတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး လျူယန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အုပ်မိုးလိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် လျူယန်သည် သူ၏ ပုခုံးပေါ်၌ ယားကျိကျိ ခံစားမှုကို ရရှိလိုက်သည်။ အရိုးအထိ မြင်နေရသော နက်ရှိုင်းလှသော ဒဏ်ရာကြီးမှာ မျက်စိရှေ့တင် သိသိသာသာ ပြန်လည်ကျန်းမာလာတော့သည်။

တစ်မိနစ်မပြည့်မီမှာပင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လျူယန်၏ ပုခုံးမှာ နဂိုအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့ပြီ။ ဒဏ်ရာ လုံးဝ မရခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဒဏ်ရာရခဲ့သော နေရာမှ အသားအရေမှာ အခြားနေရာများထက်ပင် ပိုမို ချောမွေ့နေသေးသည်။

"မဆိုးဘူးပဲ... နင့်ရဲ့ စွမ်းရည်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ"

လျူယန် အံ့ဩသွားမိ၏။

"ဒါပေါ့"

ချူလုံက ဂုဏ်ယူသော မျက်နှာပေးဖြင့်ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က S-အဆင့် မြင့်မြတ်သောကုသခြင်းလေ... ဘယ်လိုလဲ... အားကျသွားပြီမလား"

"အားကျတာပေါ့... နောင်ကျရင် ငါ နင့်နောက်ကပဲ လိုက်တော့မယ်"

လျူယန်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကုသရေး အမျိုးအစား S-အဆင့် စွမ်းရည်များမှာ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား မရှိသော်လည်း အလွန်ပင် အစွမ်းထက်ပြီး အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သော စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေသဖြင့် ချူလုံ၏ အနာဂတ်မှာ အလွန်တောက်ပမည်မှာ သေချာလှပြီး လျူယန်မှာလည်း သူမအတွက် ဝမ်းသာမိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျူယန်သည် စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိ၏ - 'တကယ်လို့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က SSS-အဆင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ထုတ်ယူခြင်း ဆိုတာသာ ချူလုံ သိသွားရင် သူမ ဘယ်လို တွေးမလဲ'

သို့သော် လျူယန်သည် သူမကို ထိုအကြောင်းကို ပြောပြရန် မရည်ရွယ်ပေ။ SSS-အဆင့် စွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ တစ်ဖက်တွင် မိမိ၏ အစွမ်းကို လျှို့ဝှက်ထားလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ချူလုံ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကို မထိခိုက်စေလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဩော်... ဒါနဲ့..."

ချူလုံက လေသံကို ပြန်ထိန်းကာ မေးလိုက်သည်။

"နင်နဲ့ ဆန်းရန်၊ ဆန်းယီတို့ကြားမှာ ဘာပြဿနာတွေ ရှိလို့လဲ.. ငါကြည့်ရသလောက် သူတို့ နင့်ကို တကယ် သတ်ချင်နေတာ...တကယ်လို့ နင် မီးထဲမှာ မသေဘူးဆိုတာ သိသွားရင် သူတို့ နင့်ကို ထပ်ပြီး ရန်ရှာကြမှာပဲ"

"ပြဿနာလား"

လျူယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်၏။

"ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဆန်းယီက ငါ သူ့ရဲ့ ပထမနေရာကို လုယူလိုက်လို့ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာ နေမှာ... မျှော်စင်ထဲမှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံးက သားရဲတွေတင် မဟုတ်ဘူး၊ လူသား နိုးထသူတွေလည်း ပါဝင်တယ်... အမှန်တော့ တူညီတဲ့ မျိုးစိတ်အချင်းချင်းရဲ့ ရက်စက်မှုက တခြား သတ္တဝါတွေထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းသေးတယ်"

"အဲလိုလား..."

ချူလုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားမိ၏။ ပထမနေရာကို လုယူရုံဖြင့် လျူယန်ကို သတ်ရန် ကြံစည်ကြသည်မှာ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများက အလွန်ပင် ယုတ်မာလှပေသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ဆန်းရန်နဲ့ ဆန်းယီတို့က အားမနည်းဘူး၊ အခုဆို တခြား နိုးထသူတွေလည်း သူတို့ဘက်မှာ အများကြီးပဲ... သူတို့ အင်အားစုလိုက်ရင် တကယ် အစွမ်းထက်တယ်"

ချူလုံက စိုးရိမ်တကြီး ပြောရှာသည်။

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်... နင် အပြင်ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျရင်..."

လျူယန်သည် သူ စဉ်းစားထားသော အစီအစဉ်ကို ချူလုံအား ပြောပြလိုက်သည်။

သူသည် သူမကို ရေခဲနှင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှ ထွက်ခွာနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ပြောပြလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမကို အပြင်သို့ ပြန်သွားရန်၊ သူရှိရာ တည်နေရာကို သူတို့ကို ပြောပြရန်နှင့် သူတို့ကို ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာရန် မှာကြားလိုက်သည်။ ထိုသို့ လမ်းပြလာပြီးနောက် သူမအနေဖြင့် အထဲသို့ လိုက်မဝင်ဘဲ အပြင်၌သာ ကျန်ရစ်ရန် သတိပေးလိုက်၏။

သူတို့ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူတို့အားလုံးကို လျူယန်က စနစ်တကျ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချူလုံသည် လျူယန်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ လျူယန်သည် မျှော်စင် (၁၀၅) ၏ နံပါတ် (၁) အဆင့်ရှိသူဖြစ်ပြီး အလွန်အစွမ်းထက်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း ဆန်းရန်နှင့် အခြား အစွမ်းထက် နိုးထသူ တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်အောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေပါ့မလား။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အချိန်အတော်ကြာ သိကျွမ်းလာခဲ့သူများဖြစ်ရာ လျူယန်သည် လေလုံးထွားတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိရှိသဖြင့် ဆက်မမေးတော့ဘဲ ယုံကြည်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချူလုံသည် လက်ဖဝါးခန့်ရှိသော အဖြူရောင်ပုလဲတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ လျူယန်အား ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကုသခြင်းပုလဲလေ... အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာ အတော်များများကို ကုသပေးနိုင်တယ်... ဒါကို သေချာ သိမ်းထားပြီး နောင်ကျရင် သုံးပါ... ငါ အရင်ထွက်သွားပြီး အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်လိုက်မယ်.. နင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဦး"

"ကောင်းပြီ"

လျူယန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီး ချူလုံမှာ ဆန်းရန်တို့ကို လမ်းပြရန်အတွက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လျူယန်မှာမူ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဆန်းရန်တို့ကို မည်သို့ နှိမ်နင်းရမည်ကို စတင် စဉ်းစားတော့သည်။ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေရာ သူတို့ကို ရှင်းထုတ်ရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိ၏။ အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ သူတို့ကို အထဲသို့ မျှားခေါ်ပြီးနောက် သူက တယ်လီပို့စင်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ အပြင်ထွက်မည့်လမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် ဤနှင်းကမ္ဘာအတွင်း ပိတ်မိနေပြီး နောက်ဆုံး၌ အေးခဲကာ သေဆုံးသွားကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုနည်းလမ်းမှာ အချိန်အလွန် ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများလည်း ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

ထိုစဉ် လျူယန်သည် ခုနက ရေခဲပုံဆောင်ခဲ လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်းရှိ ထောင်ချောက်များကို သတိရလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်တောက်ပ သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၂၂) - ထောင်ချောက်များကို အဆင့်မြှင့်ခြင်း၊ သားကောင်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော မုဆိုး

ရေခဲပုံဆောင်ခဲ လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်းဝယ် မူလကတည်းကပင် အန္တရာယ်အသွယ်သွယ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ လိမ့်ဆင်းလာမည့် ကျောက်မောင်းများ၊ မြှားတိုစင်များ၊ ရုန်းမထွက်နိုင်သော သဲကျင်းများ၊ နက်ရှိုင်းလှသော မြေကျင်းများနှင့် အသက်ရှူရပ်စေမည့် အဆိပ်ငွေ့များ စသည့် ထောင်ချောက်ပေါင်းစုံ ရှိနေသည်။

လျူယန်သည် အစွမ်းထက်ပြီး လျင်မြန်သူဖြစ်သော်လည်း ဤထောင်ချောက်မြေပုံသာ မရှိပါက သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤလှိုဏ်ခေါင်းကို ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိနားလည်ထားသည်။ ထိုမြေပုံကိုမူ 'နတ်ဘုရားအဆင့် ထုတ်ယူခြင်း'စွမ်းရည်ဖြင့် မှော်ရုပ်သေးရုပ်များထံမှသာ ရရှိနိုင်သဖြင့် အခြားသူများအတွက် ရရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ထို့ပြင် လျူယန်သည် ရုပ်သေးရုပ်အားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းထားပြီး ဖြစ်ရာ အခြားသူများအတွက် သဲလွန်စပင် ရှာတွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

လျူယန်သည် သူ၏ အစီအစဉ်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေရန် ယခင်က ရရှိထားသော ထောင်ချောက်ပစ္စည်းများကို ပြန်ထုတ်ကာ လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်း တစ်ခုချင်းစီ ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ထိုထောင်ချောက်များကို အဆင့်မြှင့်လိုက်ရုံသာမက သေမင်းတံခါးဝသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည့် လက်ဆောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်၏။

သာမန်အဆိပ်မြားများနေရာတွင် သူ၏ အစွမ်းထက် [နှင်းခဲမြား] များကို အစားထိုးလိုက်ရာ မြားများမှာ ပိုမိုလျင်မြန်လာပြီး အဟုန်လည်း ပိုပြင်းသွားသည်။ ထို့ပြင် မြားထိပ်ဖျားများ၌ အဆိပ်မျိုးစုံကို ထပ်မံလူးနယ်ထားသဖြင့် တစ်ချက်ထိရုံဖြင့် အသက်ရှင်ရန် လမ်းမရှိတော့ချေ။ ၎င်းအပြင် သူ၏ [မြူမှောင်] (Fog) စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်း၌ အကြောသေခြင်း၊ အရှိန်နှေးခြင်းနှင့် အဆိပ်သင့်ခြင်း အာနိသင်များကိုပါ ဖြန့်ကျက်ထားလိုက်ရာ မြားများမှာ ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်ရန် မရှိသလောက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လျူယန်သည် C-အဆင့် [အရှိန်အဝါဖျောက်ကွယ်ခြင်း] ကို အသုံးပြု၍ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်ကာ သူ့ကို မီးရှို့သတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော နိုးထသူများအား စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။ မွမ်းမံထားသော ထောင်ချောက်များမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးလှရာ လျူယန်ကိုယ်တိုင်ပင် ကြိုတင်မသိပါက ဘေးကင်းရန် မလွယ်ကူချေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ ချူလုံသည် လျူယန် မှာကြားခဲ့သည့်အတိုင်း တယ်လီပို့စင်ကို အောင်မြင်စွာ အသက်သွင်းကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူမသည် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လာသောအခါ လျူယန်ကို မီးရှို့သတ်ရန် ရောက်လာကြသည့် ဆန်းရန်တို့ အဖွဲ့နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ဆန်းရန်နှင့် လူအုပ်ကြီးမှာ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်လာသောအခါ လောင်မြိုက်နေသော မီးများကို ငြိမ်းသတ်ပြီး လျူယန်၏ အလောင်းကို ရှာဖွေသော်လည်း ဘာမှမတွေ့သဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။

ချူလုံကို မြင်သောအခါ ဆန်းယီက စိုးရိမ်ဟန်ဆောင်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... လျူယန်ကို တွေ့ခဲ့လား... သူ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ချူလုံသည် ဆန်းယီ၏ ယုတ်မာမှုကို လျူယန်ထံမှ ကြားသိထားပြီးဖြစ်ရာ စက်ဆုပ်မိသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်နေဟန်ဖြင့် လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်သည်။

"မတွေ့ဘူး... ပတ်ပတ်လည် ရှာကြည့်ပေမဲ့ သူ့အလောင်းတောင် မတွေ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ အောက်ဘက်မှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေဝင်ပေါက်တစ်ခု ရှိနေတာ တွေ့ခဲ့တယ်...သူ အဲဒီထဲကို ဝင်သွားပြီလား မသိဘူး"

ဆန်းရန်နှင့် နိုးထသူများမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေဝင်ပေါက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရတနာများကို လောဘတက်ကာ အလုအယက် ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။ ချူလုံမှာမူ အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြချေ။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသော ဆန်းရန်တို့အဖွဲ့မှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီနေကြသော်လည်း လျူယန်ကို ရှာဖွေရင်း ရေခဲလှိုဏ်ခေါင်းကို တွေ့ရှိသွားကြသည်။

"ကြည့်စမ်း... ဟိုမှာ လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ရှိတယ်"

"အဝမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေ ရှိနေတာပဲ... လျူယန် တစ်ခုခုနဲ့ တိုးပြီး ဒီထဲမှာ သေသွားပြီထင်တယ်"

"ဒီထဲမှာ ရတနာတွေ ရှိရမယ်၊ အမြန်သွားကြစို့"

ဆန်းရန်သည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ဇယားကို ကြည့်လိုက်ရာ လျူယန်၏ အမည်မှာ ပြောင်းလဲမှု မရှိသေးရာ လျူယန်မှာ ဒဏ်ရာရနေသည် သို့မဟုတ် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသည်ဟု ယူဆကာ အားလုံးကို တက်ခိုင်းလိုက်သည်။

"မြန်မြန်... ရတနာတွေကို သွားရှာကြစို့"

ဆန်းရန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဆန်းရန်ကမူ ပါးနပ်စွာဖြင့် ညီဖြစ်သူ ဆန်းယီကို ဆွဲတားထားပြီး နောက်ဆုံးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ညီလေး... မင်းက တုံးလှချည်လား... ရတနာရဖို့ထက် အသက်ရှင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်... ကြည့်စမ်း... အပြင်မှာတင် တိုက်ပွဲတွေ အပြင်းအထန် ဖြစ်ထားတာ၊ အထဲမှာက ပိုအန္တရာယ်များမှာ သေချာတယ်... တခြားသူတွေကို အရင်ဝင်ခိုင်းလိုက်... သူတို့ အမြှောက်စာ ဖြစ်သွားပြီးမှ ငါတို့က ရတနာကို အေးအေးဆေးဆေး သိမ်းကြတာပေါ့"

ဤယုတ်မာသောအကြံကို အမှောင်ထဲမှ လျူယန်က အကုန်ကြားနေရသည်။ သူသည် လှိုဏ်ခေါင်း၏ ရှေ့ပိုင်းထောင်ချောက်များကို မလှုပ်ရှားသေးဘဲ သူတို့အားလုံး လှိုဏ်ခေါင်းအလယ်သို့ ရောက်ရှိချိန်မှသာ အဝင်ဝကို ပိတ်ဆို့ကာ ရှေ့ရောနောက်ပါ ထောင်ချောက်များဖြင့် အဆုံးစီရင်ရန် စောင့်နေခြင်းပင်။

လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသော နိုးထသူများမှာ အစပိုင်းတွင် ဘာမှမတွေ့သဖြင့် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရှေ့ဆုံးမှလူမှာ ထောင်ချောက်တစ်ခုကို နင်းမိသွားတော့သည်။

"ဖျတ်... ဖျတ်... ဖျတ်"

ပြင်းထန်လှသော နှင်းခဲမြားများမှာ အမှောင်ထဲမှ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြူမှောင်များကြောင့် အမြင်အာရုံ ဝေဝါးနေသော နိုးထသူများမှာ ရှောင်တိမ်းချိန်ပင်မရဘဲ အဆိပ်မြားများ ထိမှန်ကာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သုံးဦးခန့် အသက်ပျောက်သွားကြလေတော့သည်။