အခန်း (၅၃၁-၅၃၂)

အခန်း။ ၅၃၁

ဧရာမ ရေဘဝဲခရမ်းကြီးကို သုတ်သင်ပြီးနောက် လုချွမ်းသည် ထိုနေရာတွင် ကြာရှည်မနေဘဲ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

လုချွမ်း ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကျိရုရွှယ်သည် ရေနဂါးသံချပ်ကာ သုံးစုံစလုံးကို အောင်မြင်စွာ သွန်းလုပ်ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်းမှာ အနက်ရောင် ရေနဂါးသံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ကာ လိပ်ကြီး၏ကျောပေါ်တွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း ပီတိဖြစ်နေတော့သည်။

ရေနဂါးသံချပ်ကာမှာ တစ်ခုလုံးကို အနက်ရောင်ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိပြီး ရေနဂါးအကြေးခွံများမှာ သွန်းလုပ်စဉ်အတွင်းမှာပင် အချောမွေ့ဆုံး ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ကြသည်။ ဤသံချပ်ကာတွင် ပခုံးကာ၊ လက်မောင်းကာ စသည့် အစိတ်အပိုင်း အစုံအလင် ပါဝင်ကာ ဝတ်ဆင်သူကို အပြည့်အဝနီးပါး ကာကွယ်ပေးထားပြီး ဦးခေါင်းပိုင်းတွင်သာ အကာအကွယ် မရှိဘဲ ကျန်ရစ်သည်။

"လုချွမ်း... ချီချီ လုပ်ပေးတဲ့ ဒီသံချပ်ကာကို ကြည့်ဦး။ တကယ့်ကို လန်းတယ် မဟုတ်လား"

လုချွမ်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်လင်းက သူမ၏ လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းကာ တစ်ပတ်လှည့်ပြရင်း ပြုံးရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူးပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုချွမ်းသည် လိပ်ကျောပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သံချပ်ကာ၏ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျောက်လင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဖေဖေ... ဒါက ဖေဖေ့အတွက်ပါ"

ထိုအချိန်တွင် ဘေး၌ရှိနေသော ကျိရုရွှယ်က လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည့် ကျန်ရှိသော သံချပ်ကာ နှစ်စုံထဲမှ တစ်စုံကို လုချွမ်းထံသို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

လုချွမ်းက လက်လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်လက်နက်ဖြစ်သော ရေနဂါးသံချပ်ကာသည် အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ချက်ချင်းကွဲထွက်သွားပြီး လုချွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အလိုအလျောက် စုစည်း၍ ဝတ်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လုချွမ်းသည် အနက်ရောင် သံချပ်ကာကို အပြည့်အဝ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။ လုချွမ်းသည် သူ၏ ပင်လယ်ခွဲစစ်ဓားကို မြှောက်ကာ ရင်ဘတ်ရှိ သံချပ်ကာကို အသာအယာ ခေါက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...

သတ္တုချင်း ထိခတ်သံမှာ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အားအများကြီး မစိုက်ခဲ့သော်လည်း နှစ်ခုစလုံးမှာ ဝိညာဉ်လက်နက်များ ဖြစ်ကြရာ စွမ်းအားချင်းမှာ များစွာ ကွာခြားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စစ်ဓားဖြင့်ပင် ဤရေနဂါးသံချပ်ကာကို ဖောက်ထွက်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှကြောင်း သိသာနေသည်။

ဤအဆင့် ၈ ရေနဂါးကြီးသည် တကယ့်ကို ကုသိုလ်ပြုသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် အသေခံလာရုံသာမက သူတို့အတွက် ဝိညာဉ်လက်နက် လေးခုကိုပါ ရရှိအောင် ဖန်တီးပေးသွားခဲ့သည်။ ထိုသို့တွေးရင်း လုချွမ်းမှာ တစ်ယောက်တည်း ပြုံးမိနေတော့သည်။

"ကဲ... ဝိညာဉ်လက်နက်တွေလည်း ပြီးပြီဆိုတော့ ငါတို့ ခရီးဆက်ကြရအောင်"

ကျိရုရွှယ်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုချွမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ခရီးစတင်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် လုချွမ်းတို့အဖွဲ့သည် ပင်လယ်သားရဲ ဇွန်ဘီရုပ်သေး တပ်မတော်ကြီးနှင့်အတူ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်များ တည်ရှိရာ အပျက်အစီးကျွန်းဆီသို့ ဆက်လက်ချီတက်ကြတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆယ်ရက်တာ အချိန်ကာလ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ခရီးတစ်လျှောက်တွင် လုချွမ်းတို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော ပင်လယ်သားရဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး တိုက်ပွဲများမှာ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာများသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုထူးဆန်းသော ပင်လယ်သားရဲအုပ်စုများနှင့် တွေ့ကြုံရပြီး လုချွမ်းတို့သည် ထိုသားရဲအုပ်စုများကိုသာ အဓိက သုတ်သင်ရှင်းလင်းခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားသော ပင်လယ်သားရဲ အရေအတွက်မှာ အနည်းဆုံး ငါးသိန်းမှ တစ်သန်းခန့်အထိ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သွေးချောင်းစီးနေသည့် မြင်ကွင်းနှင့်ပင် တူလှသည်။

ထိုသို့ သုတ်သင်ခဲ့ခြင်းက လုချွမ်း၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေး တပ်မတော်အတွက် များစွာသော သွေးနှင့် အသားများကို စုပ်ယူနိုင်စေခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်များကို ရရှိစေခဲ့သည်။ အဆင့် ၆ ဇွန်ဘီရုပ်သေး အမြောက်အမြားမှာ အဆင့် ၇ သို့ တိုးတက်သွားကြပြီး ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားမှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားလာကြသည်။

မူလက အဆင့် ၅ ရှိသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးများမှာလည်း အဆင့် ၆ သို့ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးတက်သွားကြရာ တစ်တပ်လုံးတွင် အဆင့် ၅ ဇွန်ဘီရုပ်သေးဟူ၍ ရှာရန်ပင် ခဲယဉ်းသွားတော့သည်။ ဤပြောင်းလဲမှုကြီးက လုချွမ်း၏ တပ်မတော် တစ်ခုလုံးကို အဆင့်တစ်ဆင့် မြင့်မားသွားစေခဲ့သည်။

ထိုသို့ဆိုသော်လည်း ခရီးတစ်လျှောက်တွင် အစွမ်းထက်လှသော အဆင့် ၈ ပင်လယ်သားရဲများနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော သားရဲကြီးများမှာ ဤအဆုံးမဲ့ သမုဒ္ဒရာကြီးထဲတွင်ပင် အလွန်တရာ ရှားပါးလှပြီး တွေ့ရခဲသည်။

ခရီးစတင်ချိန်မှ ယခုအထိ လုချွမ်းသည် အဆင့် ၈ ပင်လယ်သားရဲ နှစ်ကောင်ကိုသာ သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သေးသည်။ တစ်ကောင်မှာ ဧရာမ ငါးမန်းကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အရွယ်အစားမှာ ယခင်က ရေနဂါးကြီးထက်ပင် မငယ်ဘဲ ပင်လယ်ပြင်ထက်ရှိ ဧရာမ စစ်သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းနှင့် ဆင်တူလှသည်။

ကျန်တစ်ကောင်မှာမူ အလွန်မာကျောသော အခွံရှိသည့် ပုစွန်ထုပ်ကြီးဖြစ်ပြီး ကြီးမားလှသော လက်သည်းခွံကြီးများ ပါရှိသည်။ သို့သော်လည်း ပင်လယ်ခွဲစစ်ဓားကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးနောက်တွင်မူ တစ်ချိန်က ပင်လယ်ပြင်ကို စိုးမိုးခဲ့သော ဤသတ္တဝါကြီးများမှာ လုချွမ်း၏ရှေ့တွင် အနည်းငယ်မျှပင် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ကြပေ။

ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် လှိုင်းတံပိုးများမှာ ဆက်လက်ထကြွနေဆဲဖြစ်ပြီး ရေပြင်မှာလည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာဟန်ရှိသည်။

လိပ်ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင်...

"ချီချီ... အပျက်အစီးကျွန်းကိုရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ"

လုချွမ်းသည် ပူပြင်းလှသော နေမင်းနှင့် ရှေ့မှ အဆုံးမဲ့နေသော ရွှေရောင်ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဘေးနားတွင် တရားမှတ်နေသော ကျိရုရွှယ်ကို မေးလိုက်သည်။

"ဖေဖေ... နောက်ထပ် တစ်နာရီ ဒါမှမဟုတ် နှစ်နာရီလောက်ဆိုရင် ရောက်ပါပြီ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိရုရွှယ်က စိတ်ထဲတွင် အမြန်တွက်ချက်ပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဤအဖြေကြောင့် လုချွမ်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီဆိုသည်မှာ အပျက်အစီးကျွန်းက သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေပြီဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

"နောက်ဆုံးတော့... ရောက်တော့မှာပဲ"

လုချွမ်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ရှည်လျားလှသော ခရီးစဉ်ကြီးမှာ အတော်ပင် ပျင်းရိငြီးငွေ့စရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုအချိန်တွင် စွမ်းအင်ဆေးရည်များကို အသုံးပြု၍ လေ့ကျင့်မှုအပေါ် အာရုံစိုက်နေသော ကျောက်လင်းမှာလည်း ဆေးအရှိန်ကုန်သွားသဖြင့် နိုးထလာခဲ့သည်။ ကျိရုရွှယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်လင်းလည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထပ်တူညီနေသော မြင်ကွင်းများကြောင့် ငြီးငွေ့မှုမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိလာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ကျောက်လင်းသည် ဤခရီးစဉ်အတွင်း လေ့ကျင့်မှုထဲ၌သာ စိတ်နှစ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် တစ်နာရီခွဲခန့် ကြာသွားခဲ့သည်။

"ဟိုမှာကြည့်... အဲဒါ ကျွန်းလား ငါတို့ ရောက်ပြီ"

လိပ်ကျောပေါ်မှနေ၍ စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော ကျောက်လင်းက ရှေ့မှ ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ လုချွမ်းနှင့် ကျိရုရွှယ်တို့သည်လည်း ရှေ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ အမှန်ပင် ဝေးလံသော ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် အိပ်မောကျနေသော ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်အလား ဧရာမကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်း ပေါ်ထွက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

လုချွမ်းက ကျိရုရွှယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"ဟုတ်တယ်... ဒီနေရာပဲ"

အပျက်အစီးကျွန်းမှာ ဧရိယာကျယ်ဝန်းရုံသာမက ၎င်း၏အထက်တွင် ထူးခြားသော ရောင်စဉ်တန်းတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေသဖြင့် အဝေးမှကြည့်လျှင်ပင် သိသာထင်ရှားလှသည်။

အတည်ပြုချက်ရသည်နှင့် လုချွမ်းသည် ပင်လယ်သားရဲ ဇွန်ဘီရုပ်သေး တပ်မတော်ကြီးကို ထိုကျွန်းဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချီတက်ရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့ ပို၍နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အပျက်အစီးကျွန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ လုချွမ်း၏ရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဤကျွန်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှပြီး ကမ်းခြေလိုင်းမှာလည်း ဝဲယာနှစ်ဖက်စလုံးသို့ အဆုံးမရှိအောင် ရှည်လျားလှသည်။ ကျွန်းပေါ်ရှိ အပင်များမှာလည်း အလွန်ပင် ထူထပ်လှရာ စိမ်းစိုနေသော တောအုပ်ကြီးမှလွဲ၍ အခြားဘာမျှ မမြင်ရပေ။

ထို့အပြင် ကျွန်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပင်လယ်သားရဲများစွာ နေထိုင်ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကမ်းပေါ်သို့ တက်လာတတ်ကြသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပင်လယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဆင်းသွားကြသည်။

လုချွမ်းတို့ ဦးတည်သွားနေသော ကမ်းခြေတစ်လျှောက်တွင်မူ ဧရာမ ကျောက်ဂဏန်းအုပ်စုကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုဂဏန်းကြီးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရေအတွက်ဖြင့် ကမ်းခြေပေါ်တွင် စုဝေးကာ နေပူစာလှုံနေကြသည်။

သို့သော် လုချွမ်းတို့အဖွဲ့နှင့် ဇွန်ဘီရုပ်သေး တပ်မတော်ကြီး ချဉ်းကပ်လာခြင်းက ထိုကျောက်ဂဏန်းကြီးများကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

"ရှူး... ရှူး... "

စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ကျောက်ဂဏန်းအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလာပြီး လုချွမ်းတို့ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်များထံသို့ အနက်ရောင် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုအလား တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ပြေးဝင်လာသော ကျောက်ဂဏန်းလှိုင်းလုံးကြီးကို မြင်သောအခါ လုချွမ်း အပါအဝင် သူတို့ သုံးယောက်လုံးမှာ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ သူတို့၏ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

အခန်း။ ၅၃၂

လုချွမ်း၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ ပင်လယ်ခွဲစစ်ဓားမှာမူ စူးရှတောက်ပသော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လျက် သူသည် ရှေ့မှပြေးဝင်လာသော ဧရာမ ကျောက်ဂဏန်းအုပ်ကြီးထံသို့ စစ်ဓားကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရှပ်...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလွန်လျင်မြန်လှသော အစိမ်းရောင် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ ကျောက်ဂဏန်းအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ထက်တွင် ဧရာမ ဓားရာကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အနီးနားရှိ ကျောက်ဂဏန်းများအားလုံးမှာ ထိုအစိမ်းရောင်ဓားအရှိန်အဝါအောက်တွင် သွေးမြူများအဖြစ်သို့ ကြေမွသွားကြရာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းပင်။

အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းရုံနှင့်ပင် ဤဓားတစ်ချက်တည်းက ကျောက်ဂဏန်း အကောင်ပေါင်း ငါးရာခန့်ကို သုတ်သင်လိုက်နိုင်ပြီး ဂဏန်းအုပ်ကြီးအတွင်း၌ ဟာကွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။

လုချွမ်း၏ တိုက်ကွက်အပြီးမှာပင် ကျိရုရွှယ်၏ တိုက်စစ်ကလည်း အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...

ကျိရုရွှယ်သည် သူမ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ တူအချောင်းများခန့် ထူထဲသော စိတ်အာရုံအပ်စိုက် ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဖန်တီးလိုက်ကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ မိုးပေါက်များအလား ကျဆင်းလာသော စိတ်အာရုံအပ်စိုက်များကြောင့် ကျောက်ဂဏန်းအုပ်ကြီးမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားတော့သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ကျောက်ဂဏန်း အမြောက်အမြားမှာ သူတို့၏ မာကျောလှသော အခွံများကို ဖောက်ထွက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော အပ်စိုက်များကြောင့် အသားများ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် အသက်ပျောက်ကာ သေဆုံးသွားကြသည်။

စိတ်အာရုံအပ်စိုက်များဖြင့် အသတ်ခံရသော ကျောက်ဂဏန်းများမှာ ခန္ဓာကိုယ်မပျက်မစီးဘဲ ရေပေါ်တွင် လွင့်မျောနေကြရာ ပတ်ဝန်းကျင် ပင်လယ်ရေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ သွေးရောင်လွှမ်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။

ကျောက်ဂဏန်းများ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးသွားခြင်းကြောင့် ဂဏန်းအုပ်ကြီးမှာ သိသိသာသာ ကျဲပါးသွားတော့သည်။ ကျောက်လင်း၏ တိုက်ကွက်မှာ လုချွမ်းနှင့် ကျိရုရွှယ်တို့ကဲ့သို့ အစွမ်းမထက်သော်လည်း သူမသည် ဓားအရှိန်အဝါများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်ကာ ကျောက်ဂဏန်းအုပ်ကို တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် အတော်ပင် အထိနာစေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သုံးယောက်၏ မနားတမ်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ကျောက်ဂဏန်းအုပ်ကြီးမှာ အလျင်အမြန်ပင် ပြုန်းတီးသွားတော့သည်။ အနီးနားရှိ ပင်လယ်သားရဲ အန္တရာယ်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လုချွမ်းတို့အဖွဲ့သည် ကမ်းခြေသို့ ဘေးကင်းစွာ ဆိုက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

လုချွမ်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ပင်လယ်သားရဲ ဇွန်ဘီရုပ်သေး တပ်မတော်ကြီးမှာလည်း တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ကမ်းပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။ အပျက်အစီးကျွန်းပေါ်သို့ ခြေချပြီး မိုင်အနည်းငယ်ခန့် ဆက်လက်ချီတက်လာသောအခါ လုချွမ်း၊ ကျိရုရွှယ်နှင့် ကျောက်လင်းတို့သည် ထူထပ်လှသော ဧရာမ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများကိုသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။

များပြားလှသော ထိုသစ်ပင်ကြီးများမှာ ရှေးဦးတောအုပ်ကြီးတစ်ခုအလား လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် ကျွန်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိရန် ဤတောအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

သို့သော် ရှေ့ဆုံးမှ ရပ်နေသော လုချွမ်းမှာမူ အဆင်ခြင်မဲ့စွာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်လွန်းနေပြီး မည်သည့် သက်ရှိအငွေ့အသက်မျှ မရှိသောကြောင့်ပင်။

ဤသည်မှာ အပျက်အစီးကျွန်းအတွက် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

"လုချွမ်း... ဒီနေရာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ဘာအသံမှ မကြားရဘူး။ ဒီတောအုပ်ထဲမှာ ငှက်တွေ သားရဲတွေ တစ်ကောင်မှ မရှိတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်းမှာလည်း မူမမှန်မှုကို သတိပြုမိသွားပြီး လုချွမ်းကို အမြန်သတိပေးလိုက်သည်။ သူမသည် တောရိုင်းနယ်မြေများတွင် အခြားမျိုးနွယ်စုများနှင့် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးသူဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးမှာ ထူးဆန်းသော အန္တရာယ်တစ်ခုခု ရှိနေသည်ကို သိထားသည်။

"ငါလည်း သတိထားမိပါတယ်..."

လုချွမ်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဖေဖေ... ဒီတောအုပ်ထဲမှာ သစ်ပင်လူသားမျိုးနွယ်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်။ သမီးတို့ တောထဲဝင်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တာ မခံရအောင် အထူးသတိထားရမယ်"

ကျိရုရွှယ်သည် သူမ၏ ယခင်ဘဝမှတ်ဉာဏ်များမှ ရရှိထားသော အချက်အလက်များကို အခြေခံ၍ လုချွမ်းကို အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

သစ်ပင်လူသားမျိုးနွယ်တဲ့လား။

သစ်ပင်လူသားမျိုးနွယ် ရှိနေနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ဤတောအုပ်အတွင်း၌ အဘယ်ကြောင့် ငှက်သံ၊ သားရဲသံများ တိတ်ဆိတ်နေရသနည်းဆိုသည်ကို လုချွမ်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ထိုသတ္တဝါများမှာ သစ်ပင်လူသားများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

"သစ်ပင်လူသားမျိုးနွယ် အဲဒါက ဘာကြီးလဲ"

ကျိရုရွှယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်လင်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အန်တီကျောက်လင်း... သစ်ပင်လူသားတွေဆိုတာ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတွေကနေ ဖြစ်တည်လာတဲ့ ဝိညာဉ်သတ္တဝါတွေပါ။ သူတို့က အနားယူနေတဲ့အချိန်မှာ သာမန်သစ်ပင်တွေလိုပဲ တောထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်နဲ့ နေပူစာလှုံနေတတ်ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ သားကောင်တွေ သူတို့နား ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီသစ်ပင်တွေက နိုးကြားလာပြီး တိုက်ခိုက်ပါတော့တယ်။ သစ်ပင်လူသားမျိုးနွယ်တွေက သူတို့ ကြီးထွားဖို့အတွက် အသားနဲ့သွေး အမြောက်အမြားကို စားသုံးကြရတာပါ။

သမီးတို့ တောထဲဝင်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်ရမှာမို့လို့ အားလုံး သတိထားကြပါ"

ကျိရုရွှယ်က သစ်ပင်လူသားများ၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မခံရစေရန် သတိပေးရင်း ကျောက်လင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကျိရုရွှယ်သည် စကားအဆုံးတွင် ရေနဂါးသံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ကျောက်လင်းသည်လည်း သူမနောက်မှ လိုက်၍ လွယ်အိတ်ထဲမှ ရေနဂါးသံချပ်ကာကို ထုတ်ကာ ကာကွယ်ရေးအတွက် ဝတ်ဆင်လိုက်တော့သည်။

လုချွမ်းမှာမူ ဤသံချပ်ကာကို ရရှိကတည်းက အိပ်ချိန်၌ပင် ချွတ်လေ့မရှိဘဲ အမြဲဝတ်ဆင်ထားသူဖြစ်ရာ ထွေထွေထူးထူး လုပ်ဆောင်ရန် မလိုပေ။

"သစ်ပင်လူသားမျိုးနွယ်က တကယ်ကို ခွဲခြားရခက်တာပဲ..."

လုချွမ်းက စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး သစ်ပင်လူသားများ၏ ပုန်းကွယ်နိုင်စွမ်းကို ထည့်တွက်ကာ ပင်လယ်သားရဲ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်စေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သစ်ပင်လူသားများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရလျှင်ပင် ဇွန်ဘီရုပ်သေး အနည်းငယ် ဆုံးရှုံးရုံသာ ဖြစ်သဖြင့် အရေးမကြီးပေ။

"ချီချီ၊ ကျောက်လင်း... ငါ့နားမှာပဲ ကပ်နေကြ"

လုချွမ်းက ထိုနှစ်ယောက်ကို သူ့အနီးသို့ ခေါ်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်အကြံဖြင့် ဇွန်ဘီရုပ်သေးတပ်စုများမှာ ရှေးဦးတောအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ စတင်ချီတက်သွားကြသည်။ လုချွမ်းသည် ကျန်ရှိသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးများနှင့်အတူ ကျိရုရွှယ်နှင့် ကျောက်လင်းတို့၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

တဂျိန်းဂျိန်း မြည်သံများနှင့်အတူ ပင်လယ်သားရဲ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများမှာ အရွယ်အစား ကြီးမားလှသဖြင့် တောအုပ်အတွင်း ရွေ့လျားရာတွင် ဆူညံသံကြီးများ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သစ်ပင်ကြီးနှစ်ပင်ကြား လမ်းကျဉ်းနေပါက ဇွန်ဘီရုပ်သေးများမှာ ရှောင်ကွင်းမနေဘဲ သူတို့၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးများဖြင့် တိုက်ခိုက်ဖြိုလဲကာ လမ်းဖောက်သွားကြသည်။

ဇွန်ဘီရုပ်သေး တပ်မတော်ကြီး၏ ရှေ့ပြေးတပ်စုများကြောင့် လုချွမ်းတို့ရှေ့တွင် ကျယ်ဝန်းသော လမ်းကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ပိတ်ဆို့နေသော သစ်ပင်ကြီးများမှာလည်း လဲပြိုကာ အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

သူတို့သည် တောနက်အတွင်းသို့ မိုင်အနည်းငယ်ခန့် ရောက်ရှိလာသော်လည်း ဇွန်ဘီရုပ်သေးများ၏ ဖျက်ဆီးမှုများကြားတွင် သစ်ပင်လူသားတစ်ကောင်ကိုမျှ မတွေ့ရသေးပေ။ ဤသည်က လုချွမ်းကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေသည်။

ချီချီလေးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်များ မှားယွင်းနေတာလား ဒါမှမဟုတ် သစ်ပင်လူသားတွေက ဒီနေရာမှာ မရှိကြတာလား။

လုချွမ်း သံသယဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရှေ့ဆုံးမှ ဇွန်ဘီရုပ်သေးတစ်ကောင်က လမ်းပိတ်နေသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တိုက်ခိုက်ဖြိုလဲရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော စူးရှသည့် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရုတ်တရက်ပင် ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ ကျယ်ဝန်းသော သစ်ကိုင်းများမှာ ထူထဲလှသော ကြိမ်လုံးကြီးများအလား လှုပ်ရှားလာပြီး ဇွန်ဘီရုပ်သေးကို ဝိုင်းဝန်း၍ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း

"ဝူး... "

သစ်ကိုင်းပေါင်းများစွာ၏ ရိုက်နှက်မှုကို ခံလိုက်ရသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးမှာ နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော လိပ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အားအရှိန်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး နောက်မှ လိုက်ပါလာသော အခြားဇွန်ဘီရုပ်သေးတစ်ကောင်နှင့် တိုက်မိမှသာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ ကျောပေါ်ရှိ လိပ်ခွံကြီးမှာလည်း သိသာထင်ရှားသော အက်ကြောင်းများစွာ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် ထိုဧရာမသစ်ပင်ကြီး၏ ပင်စည်မှာ တုန်ခါလာတော့သည်။

ဝုန်း

မြေကြီး တုန်ခါသွားမှုနှင့်အတူ ပုန်းကွယ်နေသော သစ်ပင်လူသားမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ၎င်း၏ ပင်စည်ပေါ်တွင် အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်လှသော မျက်နှာကြီး ပေါ်လာပြီး ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ မြေကြီးထဲမှ အမြစ်များကို ဆွဲနှုတ်

လိုက်သည်။

ထို့နောက် သစ်ကိုင်းလက်တံကြီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပင်လယ်သားရဲ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို စတင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။