အခန်း (၅၃၉-၅၄၀)

အခန်း။ ၅၃၉

ဂျိမ်း...

ဖြူဖွေးသော ကျောက်စိမ်းတံခါးကြီး ပွင့်ဟသွားတော့သည်။

"ဖေဖေ... ပွင့်သွားပြီ"

ကျိရုရွှယ်က နောက်သို့လှည့်ကာ သတင်းလှမ်းပေးလိုက်သည်။

"သွားကြစို့ အတွင်းထဲဝင်ကြည့်ရအောင်"

လုချွမ်းသည် ဝန်လေးခြင်းမရှိဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဦးဆောင်ကာ ကျောက်စိမ်းတံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ တံခါးအတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ခုလုံး နို့နှစ်ရောင် ကျောက်စိမ်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော နယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဤနေရာမှာ ဘတ်စကက်ဘောကွင်းတစ်ခုစာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ပေရာချီ၍ ရှည်လျားသော ကျောက်စိမ်းစင်များ တည်ရှိနေသည်။ ထိုဖြူဖွေးသော ကျောက်စိမ်းစင်များပေါ်တွင် ရွှေရောင်အစီအရင် သင်္ကေတများကို ထင်ရှားစွာ ထွင်းထုထားပြီး အားနည်းသော အဖြူရောင်အလင်းများ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ထိုသင်္ကေတများ၏ အထက်တွင်မူ ကျောက်စိမ်းလိပ်စာပေများမှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေကြသည်။

ကျိရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများမှာ စင်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းလိပ်များကို ကြည့်ကာ တောက်ပသွားပြီး ရှေ့ဆုံးစင်ပေါ်မှ လိပ်စာပေတစ်ခုကို အမြန်လှမ်းယူလိုက်သည်။

"ဖေဖေ... ဒီကျောက်စိမ်းလိပ်တွေက အချက်အလက်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာ။ အထဲမှာ အမွေအနှစ်နေရာရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ပညာရပ်တွေ ပါတယ်။ နဖူးပေါ်တင်လိုက်တာနဲ့ အလွယ်တကူ ဖတ်လို့ရတယ်"

ကျိရုရွှယ်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို အကြံပြုစကား ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းလိပ်ကို သူမ၏ နဖူးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ကျိရုရွှယ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး သူမလက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းလိပ်ကို လှုပ်ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် နဂါးဆင် မဖျက်ဆီးနိုင်သောခန္ဓာပဲ။ အဆုံးစွန်ထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရင် ကျင့်ကြံသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အကာအကွယ် ဝိညာဉ်လက်နက်တွေနဲ့တောင် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်မှာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုချွမ်းနှင့် အခြားသူများမှာလည်း စိတ်အားထက်သန်သွားကြသည်။ လုချွမ်းသည် မနေနိုင်ဘဲ ကျောက်စိမ်းလိပ်တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ နဖူးပေါ်တင်လိုက်ရာ အတွင်းရှိ အချက်အလက်များမှာ စီးဝင်လာတော့သည်။

"ဒါက တိုက်ခိုက်ရေးပညာ သုံးပါးစု ခန္ဓာခွဲခြင်းအတတ်ပဲ။ အချိန်ခဏအတွင်းမှာ မူလကိုယ်ထည်နဲ့ အစွမ်းတူတဲ့ ကိုယ်ပွားသုံးခုခွဲပြီး ရန်သူကို တိုက်ခိုက်နိုင်တာ"

လုချွမ်းက မျက်လုံးဖွင့်ကာ သူတို့နှစ်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မဆီမှာကတော့ နဂါးအသွင်ပြောင်း ကျင့်စဉ်ပဲ။ နဂါးသွေးပါတဲ့ သားရဲတွေအတွက် စစ်မှန်တဲ့ နဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်းကလည်း ကျောက်စိမ်းလိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောနေသည်။

ထို့နောက်တွင် လုချွမ်းသည် ကျောက်စိမ်းလိပ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ကောက်ယူလိုက်ရာ ပင်လယ်ပြာ ကျင့်စဉ်၊ စစ်မှန်သောမီး ရွှေအရည်ပျော် အတတ်၊ အရိုးပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားဓားသိုင်းတို့အပြင် တိုက်ခိုက်ရေးပညာများဖြစ်သော ဝိညာဉ်အေးမြ ဓားချက်နှင့် ကောင်းကင်ဓား ကောင်းကင်ဖြတ်သိုင်းတို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

ကျိရုရွှယ်နှင့် ကျောက်လင်းတို့သည်လည်း ကျောက်စိမ်းလိပ်များစွာကို စစ်ဆေးပြီး ကျင့်စဉ်နှင့် ပညာရပ်အချို့ကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီမှာ ကျောက်စိမ်းလိပ်တွေက အများကြီးပဲ။ အားလုံးကို သိမ်းသွားပြီး ပြန်ရောက်မှ တစ်ခုချင်းစီ အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြတာပေါ့"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်စိမ်းစင် ကိုးခုကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်းက အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျိရုရွှယ်နှင့် ကျောက်လင်းတို့ကလည်း မငြင်းဆန်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ကျောက်စိမ်းလိပ်များကို အိတ်များအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် စတင်ထည့်သွင်းကြတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် ရာနှင့်ချီသော ကျောက်စိမ်းလိပ်များကို စုစည်းပြီး အိတ်များထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြသည်။

"သွားကြစို့ ကျန်တဲ့ ကျောက်စိမ်းတံခါး လေးခုကိုလည်း ဖွင့်ပြီး အထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲ ကြည့်ရအောင်"

ထို့နောက် သူတို့ သုံးယောက်မှာ ကျောက်စိမ်းတံခါးအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ကျန်ရှိသော တံခါးလေးခုထံသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်ကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ကျိရုရွှယ်၏ အစွမ်းဖြင့် ကျောက်စိမ်းတံခါးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွင့်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်ရှိသော ရတနာခန်း လေးခုအတွင်း၌ သိမ်းဆည်းထားသည်များကိုလည်း လုချွမ်း သိရှိခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ လက်နက်တိုက်၊ ဆေးတိုက်၊ ကုန်ကြမ်းခန်းနှင့် အထွေထွေ ပစ္စည်းခန်းတို့ပင်။

သူတို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် အခန်းမှာ ဆေးခန်းဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဆေးခန်းအတွင်း၌ ဆေးပုလင်း အခွံများသာ အများဆုံးရှိနေပြီး ဆေးလုံးများမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဆေးပုလင်းအနည်းငယ်ထဲရှိ ဆေးလုံးများမှာလည်း ၎င်းတို့၏ ဆေးစွမ်းများ ဆုံးရှုံးကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူတို့ သုံးယောက်မှာ ကုန်ကြမ်းခန်းနှင့် အထွေထွေ ပစ္စည်းခန်းများသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအခန်းနှစ်ခုတွင် ပစ္စည်းအမြောက်အမြား ရှိနေသော်လည်း စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ အများစုမှာ အသုံးမပြုနိုင်တော့သည်ကို တွေ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် စွမ်းအင်လှုပ်ခတ်မှု အားကောင်းပြီး အရွယ်အစား သေးငယ်သည့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းအချို့ကိုသာ ရွေးချယ်ယူဆောင်ခဲ့ကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် လုချွမ်းသည် နီရဲနေသော ရေနဂါးဂျိုတစ်ခုနှင့် ခရမ်းရောင် အမွေးအတောင်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုခရမ်းရောင် အမွေးမှာ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်ပြီး မီးလျှံများ အစဉ်အမြဲ ထွက်ပေါ်နေကာ အားနည်းသော ဖီးနစ်ငှက်၏ ဟိန်းဟောက်သံများလည်း ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ၎င်းမှာ ဖီးနစ်သွေးပါသော ငှက်တစ်ကောင်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အရာဖြစ်နိုင်သည်ဟု လုချွမ်းက သံသယဝင်မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ သုံးယောက်မှာ လက်နက်တိုက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကံကောင်းခြင်းက သူတို့ဘက်မှာ ရှိနေခဲ့သည်။ လက်နက်များ ပြသထားသည့် ကျောက်စိမ်းစင် အများအပြားမှာ အလွတ်ဖြစ်နေသော်လည်း ကောင်းမွန်စွာ ကျန်ရစ်နေသည့် ဝိညာဉ်လက်နက်သုံးခုကို အောင်မြင်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ပထမဝိညာဉ်လက်နက်မှာ အဆုံးမရှိသော မီးလျှံများ ကိန်းအောင်းနေသည့် ကြက်ဥအရွယ်အစားရှိသော ပုလဲနီတစ်ခုနှင့် တူသည်။ ၎င်းမှာ စူးရှသော မီးအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ကြည်လင်တောက်ပကာ အလွန်လှပလှသည်။

ထိုပုလဲမှာ မီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိပြီး အရာအားလုံးကို ပြာကျစေနိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသည်။ လုချွမ်းက ထိုလက်နက်ကို မီးလျှံမီးလျှံပုလဲဟု အမည်ပေးလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အားနည်းနေသော ကျောက်လင်းအား ပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဒုတိယဝိညာဉ်လက်နက်မှာမူ အေးစက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည့် လခြမ်းဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းကို ဆွဲယူထားသည့်အလား ထင်မှတ်ရပြီး ရန်သူများကို နှေးကွေးသွားစေနိုင်သည့် အေးခဲအလင်းတန်းများ ပစ်လွှတ်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် တရားဓမ္မများကို ဆင်ခြင်နားလည်စေနိုင်သော အေးမြသော လမင်းနယ်မြေတစ်ခုအဖြစ်လည်း ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။ ထိုလက်နက်ကိုမူ ကျိရုရွှယ်အား ပေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးလက်နက်မှာမူ မည်သူနှင့်မျှ အငြင်းပွားစရာမရှိဘဲ လုချွမ်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလက်နက်မှာ ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အလွန်ထူးကဲသော စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသောကြောင့်ပင်။ ၎င်းမှာ လက်ဝါးအရွယ်အစားရှိသော ကျောက်စိမ်းကရားလေးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အတွင်း၌ မိုင်တစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ပါရှိသဖြင့် အရာအားလုံးကို သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။

ဤကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို သိုလှောင်နိုင်သည့် စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ဇွန်ဘီ စစ်တပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော လုချွမ်းအတွက် အလွန်ပင် သင့်တော်လှသည်။ နောင်တွင် သူ၏ စစ်တပ်ကြီးကို သယ်ဆောင်သွားရာ၌ အချိန်ကုန် လူပန်းခံစရာ မလိုတော့ဘဲ ထိုကျောက်စိမ်းကရားလေးထဲသို့ ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် အရာအားလုံး ပြီးမြောက်သွားမည်ပင်။

လုချွမ်းသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းကရားလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျေနပ်နေသော အမူအရာဖြင့် ခေတ္တစဉ်းစားကာ ၎င်းကို ကောင်းကင်မျိုကရားဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။

"ချီချီ၊ ကျောက်လင်း... မင်းတို့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်မျိုကရားထဲ ထည့်လိုက်ကြ။ အဲဒါဆို သယ်ရတာ ပိုလွယ်သွားမှာ"

သူ့တို့ ရရှိထားသော ဝိညာဉ်လက်နက်သစ်များကို လေ့လာနေသည့် ထိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ"

ကျိရုရွှယ်က သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်လေးကို လုချွမ်းထံသို့ ချက်ချင်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကျောက်လင်း၏ ကျောပိုးအိတ်မှာမူ ပို၍ ကြီးမားပြီး အိတ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ လွတ်ကင်းရတော့မည်ဟု သိလိုက်ရသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး လုချွမ်းထံသို့ အကုန်ပေးလိုက်တော့သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် လုချွမ်းသည် သူတို့ သုံးယောက်၏ အိတ်များအားလုံးကို ကောင်းကင်မျိုကရားအတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"ချီချီ... နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားကြမလဲ။ သမီးမှာ အစီအစဉ် ရှိလား"

လုချွမ်းက မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်လင်းကလည်း ကျိရုရွှယ်၏ အဖြေကို စောင့်မျှော်နေသည်။ ရတနာတိုက်ကို ရှာဖွေရာတွင် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်များ ရရှိခဲ့သဖြင့် နောက်ထပ်ခြေလှမ်းများအတွက် ကျိရုရွှယ်၏ အကြံပြုချက်ကို လိုက်နာခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု သူတို့ ယူဆထားကြသည်။

"ဖေဖေ... ဒီအမွေအနှစ်နေရာရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ ဗောဓိပင်တစ်ပင် ရှိတယ်လို့ သမီးကြားဖူးတယ်။ အဲဒီအပင်မှာ နိယာမ အရင်းအမြစ်တွေ ကိန်းအောင်းနေပြီး လူတွေကို နိယာမစွမ်းအားတွေကို နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်။ အခုပဲ အဲဒီကို သွားကြည့်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ"

ကျိရုရွှယ်က ဝန်လေးခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ အစီအစဉ်ကို တင်ပြလိုက်သည်။ ဤအမွေအနှစ်နေရာသို့ လာခဲ့သည့် အဓိက အကြောင်းရင်းများထဲတွင် ထိုဗောဓိပင်မှာလည်း တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တရားသိမြင်မှုနှင့် နိယာမစွမ်းအားများကို နားလည်အောင် ကူညီပေးနိုင်သဖြင့် အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဗောဓိပင်လား"

လုချွမ်းမှာ ကျိရုရွှယ်၏ စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဗောဓိပင်ဟူသော အမည်နာမမှာပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ကျိရုရွှယ် ပြောပြသော တရားသိမြင်နိုင်သည့် စွမ်းအားမှာမူ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

အခန်း။ ၅၄၀

"သွားကြစို့ သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

လုချွမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤဗောဓိပင်သည် ချီချီလေး ပြောသကဲ့သို့ အမှန်တကယ် အဖိုးတန်လှသည်ဆိုပါက သူတို့ လုံးဝ လက်လွှတ်၍ မဖြစ်ပေ။ ဤဗောဓိပင်ကို အမွေအနှစ်နေရာထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားစေမည့်အစား အပြင်သို့ ယူဆောင်သွားခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် ကျိရုရွှယ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့ သုံးယောက်မှာ အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြရာ မကြာမီမှာပင် အမွေအနှစ်နေရာ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤနေရာမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး အမွေအနှစ်နေရာ အပြင်ဘက်ရှိ ကွင်းပြင်နှင့် ဆင်တူကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြူဖွေးသော ကျောက်စိမ်းအုတ်ချပ်များကို အဝိုင်းပုံစံ ခင်းကျင်းထားသည်။

သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ထိုအဝိုင်းပုံစံ ကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ပူဇော်ရာ စင်မြင့်တစ်ခုထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။ မြင့်မားလှသော ထိုစင်မြင့်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အစီအရင် သင်္ကေတများမှာ သိပ်သည်းစွာ တည်ရှိနေပြီး ကွင်းပြင်အလယ်တွင် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ ခန့်ညားစွာ ရှိနေသည်။

"ဟေး... ဒီစင်မြင့်က အစောပိုင်းက ငါတို့ နယ်မြေကူးပြောင်းဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ စင်မြင့်နဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ရုတ်တရက်ကြီး စင်မြင့်တစ်ခု ရှိနေရတာလဲ"

ကျောက်လင်းက သူမရှေ့ရှိ သုံးထပ်စင်မြင့်ကြီးကို စစ်ဆေးရင်း အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ အတူတူနီးပါးပါပဲ။ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ပြန်ထွက်တဲ့အခါ ဒီစင်မြင့်ရဲ့ စွမ်းအားကိုပဲ အားကိုးရမယ် ထင်တယ်"

လုချွမ်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ခေတ္တစဉ်းစားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကျန်

နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ "သွားကြစို့။ အတွင်းထဲကို ဆက်သွားကြမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကလည်း ခေါင်းညိတ်သဘောတူကြသည်။ ချက်ချင်းပင် သူတို့ သုံးယောက်မှာ ထိုစင်မြင့်ကို ရှောင်ကွင်းကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ချီတက်ခဲ့ကြရာ မကြာမီမှာပင် အမွေအနှစ်နေရာ၏ ဒုတိယမြောက် အစိတ်အပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။ ဤနေရာမှာ တစ်နေရာလုံးရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စိုက်ပျိုးရာ ဥယျာဉ်ပင်။

သူတို့ရှေ့ရှိ ဆေးဥယျာဉ်ကြီးမှာ အဆုံးမရှိလောက်အောင် ကျယ်ပြောလှသည်။ မြေပြင်ကို ကျောက်စိမ်းအုတ်ချပ်များနှင့် ဝိညာဉ်မြေဆီလွှာ အမြောက်အမြားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ဘတ်စကက်ဘောကွင်း တစ်ဝက်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော ဆေးကွက်များမှာ ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးတွင် ညီညာစွာ ပြန့်ကျဲလျက် ရှိနေသည်။

"နှမြောစရာကြီးပဲ အချိန်တွေ အများကြီး ကြာသွားခဲ့ပြီဆိုတော့ ဒီဆေးကွက်တွေထဲက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ အားလုံးနီးပါးက ညှိုးနွမ်းပျက်စီးကုန်ပြီ"

လုချွမ်းသည် သူ၏ရှေ့မှ စိုက်ပျိုးမြေအလွတ်များကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

"ဗောဓိပင်"

ထိုအချိန်တွင် ကျိရုရွှယ်က ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ပြီး ဥယျာဉ်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ အမြန်ပြေးသွားရာ ကျောက်လင်းကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားသည်။ ထိုအသံကို ကြားသောအခါ လုချွမ်း၏ အာရုံမှာလည်း ဆွဲဆောင်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လုချွမ်းသည် ဥယျာဉ်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ဆေးကွက်တစ်ခုအတွင်း၌ ရွှေရောင် ဝိညာဉ်အလင်းများ ထုတ်လွှတ်နေသည့် အပင်တစ်ပင်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါ ဗောဓိပင်လား"

လုချွမ်းက အမြန်လျှောက်သွားပြီးနောက် ဗောဓိပင်ကို အနီးကပ် မြင်လိုက်ရသောအခါ အတန်ငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုဗောဓိပင်မှာ အမြင့် ပေနှစ်ဆယ်ခန့် ရှိပြီး လက်မောင်းတစ်လုံးခန့် တုတ်ခိုင်ကာ မျက်နှာပြင်မှာ ရွှေရောင် တောက်နေသည်။

၎င်း၏ သစ်ကိုင်းများမှာ တွန့်လိမ်နေသော်လည်း အလွန်အသက်ဝင်ကာ စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသော ရွှေရောင်အရွက်ဝိုင်းလေးများမှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ခါနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဗောဓိပင်ထံမှ ရွှေရောင် အလင်းကွင်းများမှာ လှိုင်းများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထို့အပြင် ဗောဓိပင် ပေါက်ရောက်နေသည့် ဆေးကွက်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ရွှေရောင်အစီအရင် သင်္ကေတများ အထပ်ထပ် ထွင်းထုထားသည်ကိုလည်း လုချွမ်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအစီအရင်သင်္ကေတများသည် ဆေးဥယျာဉ်မျက်နှာပြင်ရှိ ကျောက်စိမ်းအုတ်ချပ်များပေါ်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားထွက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆေးကွက်များကို ချိတ်ဆက်ထားသော သံကြိုးများနှင့် တူနေသည်။

သို့သော် ထိုရွှေရောင်အစီအရင်သင်္ကေတများသည် အပြင်ဘက်သို့ ပို၍ဝေးကွာသွားလေလေ ပို၍မှေးမှိန်သွားလေလေ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဘာမျှမရှိတော့သော ထိုဆေးကွက်များထံမှ အားနည်းသော စွမ်းအင်အချို့ကို အစီအရင်သင်္ကေတများတစ်ဆင့် ဗောဓိပင်ရှိရာ ဆေးကွက်ဆီသို့ စီးဆင်းသွားစေသည်ကို သိသာစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

လုချွမ်းသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဤဗောဓိပင် အဘယ်ကြောင့် ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်သန်နေနိုင်သည်ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသော ဆေးကွက်များမှ စုဆောင်းထားသည့် စွမ်းအင်များနှင့် ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များက ဗောဓိပင်ထံသို့ စွမ်းအင်များ အစဉ်မပြတ် ပေးပို့နေခြင်းကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်တိုင် ရှင်သန်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ ဗောဓိပင် အသက်ရှင်နိုင်ခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ပင်။ သူတို့ ယခုအချိန်တွင် ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ တကယ်ပင် ကံကောင်းလှသည်။ သို့မဟုတ်ပါက လက်ရှိ ဆေးဥယျာဉ်၏ အခြေအနေအရ ဗောဓိပင်သည် စုပ်ယူစရာ စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး မကြာမီ ညှိုးနွမ်းပျက်စီးသွားနိုင်သည်။

လုချွမ်းသည် ကျိရုရွှယ်နှင့် ကျောက်လင်းတို့ရှိရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် ကျိရုရွှယ်မှာ ဗောဓိပင်ရှေ့တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နိယာမစွမ်းအားများ လှည့်ပတ်နေကာ တရားသိမြင်မှု နက်နဲသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပုံပင်။ ကျောက်လင်းမှာမူ လှုပ်ရှားမှုမရှိသော ကျိရုရွှယ်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဘေးမှ စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုနေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

အနားသို့ ရောက်သည်နှင့် ကျိရုရွှယ်၏ အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားသော လုချွမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ကျောက်လင်းကို မေးလိုက်သည်။ တရားသိမြင်မှု ရရှိခြင်းမှာ မကောင်းသည့်အရာ မဟုတ်သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ထိုသို့လုပ်ရန် သင့်တော်သည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ ချီချီလေးမှာ အဘယ်ကြောင့် ဗောဓိပင်ရှေ့တွင် ထိုင်နေရသနည်း။

"ချီချီပြောတာတော့ ဗောဓိပင်မှာ ဝိညာဉ်ရှိတယ်တဲ့။ အဲဒါကို ယူသွားဖို့က မလွယ်ဘူး။ သူရဲ့ လက်ခံသဘောတူမှုကို ရဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့။ အခု ချီချီက အဲဒါကို ကြိုးစားနေတာ"

ကျောက်လင်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမအနေဖြင့် ချီချီလေးကို ဤဗောဓိပင်ထံမှ တရားသိမြင်မှု ရယူရန် မကြိုးစားစေချင်ပေ။ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားပါက ဒုက္ခရောက်နိုင်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော်လည်း ဗောဓိပင်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ တရားဆင်ခြင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် ချီချီလေးကို သူမ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုချွမ်းမှာ စကားပြောရခက်သွားသော်လည်း ချီချီလေးမှာ ထိုအခြေအနေထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမကို အနှောင့်အယှက် မပေးနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည်လည်း ကျောက်လင်းကဲ့သို့ပင် ချီချီလေး၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် အနားတွင် ထိုင်ကာ စောင့်ကြပ်ပေးနေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိရုရွှယ်မှာမူ တရားဓမ္မနှင့် နိယာမများ၏ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ နစ်မြုပ်နေသည်။ သူမ၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာလည်း ရွှေရောင်ဝိညာဉ်အလင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျိရုရွှယ်သည် အာရုံကို အပြည့်အဝ စုစည်းထားပြီး သူမ၏ နိယာမစွမ်းအားများကို အပြင်ဘက်သို့ အစဉ်မပြတ် ထုတ်လွှတ်ကာ ဗောဓိပင်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော နိယာမစွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်မိစေရန် ကြိုးစားနေသည်။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက်မှ စွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်မိမှသာ ဗောဓိပင်၏ လက်ခံမှုကို ရရှိရန် အခွင့်အရေးရှိပြီး ၎င်းကို အောင်မြင်စွာ ယူဆောင်သွားနိုင်မည်ပင်။

ဝိန်း... ဝိန်း...

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ခင်မှာပင် ဗောဓိပင်သည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ထစ်ချုန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဗောဓိပင်၏ သစ်ကိုင်းများနှင့် အရွက်များမှာ အပြင်ဘက်သို့ ဆန့်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ အထက်တွင် နိယာမစွမ်းအားများမှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေတော့သည်။

ဗောဓိပင်နှင့် စွမ်းအားချင်း ချိတ်ဆက်မိသွားပြီးနောက် လုချွမ်းသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ယခုလေးတင် သူမသည် ဗောဓိပင်၏ အသံ သို့မဟုတ် ထူးခြားသော သတင်းစကားတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ဗောဓိပင်က သူမကို လက်ခံလိုက်ပြီဟူသော အချက်ပင်။

ကျိရုရွှယ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာပီတိများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့နောက် သူမက စိတ်အာရုံဖြင့် ခိုင်းစေလိုက်သည်။

ဝုန်း

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဆေးကွက်အတွင်း ပေါက်ရောက်နေသော ဗောဓိပင်သည် ၎င်း၏ တုတ်ခိုင်လှသော အမြစ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နုတ်ယူလိုက်ပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ စူးရှသော ရွှေရောင်အလင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် လေထဲရှိ ဗောဓိပင်မှာ ရွှေရောင်သရဖူတစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျိရုရွှယ်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

ကျိရုရွှယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ... သမီး အောင်မြင်သွားပြီ..."

မထင်မှတ်ဘဲ ကျိရုရွှယ် စကားမဆုံးခင်မှာပင် အမွေအနှစ်နေရာတစ်ခုလုံးတွင် ကျယ်လောင်လှသော ထစ်ချုန်းသံကြီးတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာသည်။

ဒိုင်း…

ဗောဓိပင်သည် ဆေးကွက်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစီအရင်သင်္ကေတများမှာ စတင်ပြိုလဲလာပြီး ဆေးဥယျာဉ်၏ မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း တုန်ခါလာတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် အမွေအနှစ်နေရာတစ်ခုလုံးနှင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလုံးပါ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး ဖေဖေ ဒီနေရာက ပြိုကျတော့မယ်။ သမီးတို့ အမြန်သွားမှဖြစ်မယ်"