မဟာကောင်းကင်အရှင်တိုကင်
Vol. 77 Ch. 805
ထိုတိုကင် ပေါ်လာသည့် ခဏတွင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်သွားသယောင် ထင်ရသည်။
ထန်ထျန်းနှင့် နေနတ်ဘုရားတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုတိုကင်ထံမှ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတစ်ခုကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။
ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းနေသည့် သွေးရောင်ဓားရှည်ကြီးက ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းလာတော့သည်။
“ဘုန်း”
နောက်တစ်ခဏတွင် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းကို ဗဟိုပြု၍ ဟိန်းထွက်ပေါက်ကွဲသွားသည်။
ထိုစွမ်းအားက ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် မည်သို့မျှ တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။
ချီလင်မိန်းကလေး၊ ဟုန်းမုန့် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်၊ ဟုန်းမန်ကျိကျွင်းနှင့် ဝူချန်းကျိကျွင်းတို့ အပါအဝင် လူတိုင်းက ထိုစွမ်းအားကြောင့် ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားကြပြီး ဝေးကွာလှသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
အောက်ရှိ ထျန်းတိကျင့်ကြံရေးကွင်းပြင်တွင် ကျိကျွင်းတစ်ရာကျော် စုပေါင်းပြီး ထိန်းထားသည့် အကာအကွယ်မှာလည်း ထိုစွမ်းအားအောက်တွင် ခဏချင်းပင် ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။
စွမ်းအားတုံ့ပြန်မှုကြောင့် ကျိကျွင်းတိုင်းမှာ ဒဏ်ရာအနည်းနှင့်အများ ရရှိခဲ့ကြပြီး အချို့မှာ သွေးအန်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေယိုင်လဲကျသွားကြသည်။
အကာအကွယ် မရှိတော့သည့်နောက်တွင် ထျန်းတိကျင့်ကြံရေးကွင်းပြင်နှင့် မဟာပျက်သုဉ်းမြို့ဟောင်း အတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
မူလကပင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မဟာပျက်သုဉ်းမြို့ဟောင်းမှာ ထပ်မံ၍ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြန်ပြီး အဆောက်အအုံပေါင်းများစွာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျကာ ဖုန်မှုန့်ပုံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
မုန်တိုင်းငြိမ်သွားချိန်တွင် မူလမြို့ဟောင်းကြီးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဲကန္တာရကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
ကြီးမားသော အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ထျန်းတိကျင့်ကြံရေးကွင်းပြင်နှင့် ထန်ထျန်းက လက်လှမ်းပြီး ကာကွယ်ပေးထားသည့် ထျန်းတိယဇ်ပလ္လင်တို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
အဲဒါက... ဘယ်လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားလဲ
နေနတ်ဘုရား တစ်ဦးတည်းသာ မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။
“သူ...”
“သူ တကယ်ပဲ ပြန်လာပြီ”
သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ စစ်မြေပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ချီလင်မိန်းကလေးတို့မှာ ခုနက စွမ်းအားကြောင့် လွင့်စင်သွားကြပြီ။
သူတို့က တိုက်ရိုက် ထိမှန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် တစ်ဦးချင်းစီ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေသည်။
ချီလင်မိန်းကလေးမှာ သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်နေပြီး လက်ထဲရှိ သွေးရောင်ဓားရှည်ကြီးမှာလည်း မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ချီလင်ကျောရိုးဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော ဤလက်နက်က ၎င်း၏ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။
ဟုန်းမုန့် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်က ပို၍ သနားစရာကောင်းနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်တစ်ခြမ်းမှာ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားပြီး အဆုံးမရှိသော ဖရိုဖရဲ စွမ်းအားများ တရဟော ထွက်ပေါ်နေကာ တားဆီး၍ပင် မရတော့ပေ။
ချန်တာအို ကျိကျွင်း လက်ထဲမှ ဓားကျိုးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် အမြဲပတ်ထားသော ဝတ်ရုံနက်မှာလည်း အပေါက်အပြဲများဖြင့် ဗရပွဖြစ်နေကာ ဆံပင်များလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတော့သည်။
ဝူချန်းကျိကျွင်းမှာလည်း မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူလျော်ဖြစ်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အတင်းအားတင်း၍ ရပ်နေရသည်။
သူတို့က ဤကမ္ဘာ၏ အမြင့်ဆုံးမှာ ရှိနေသည့် အားအကောင်းဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များ မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ဤမျှ ရိုးရှင်းသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့် သူတို့အားလုံး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားကြပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အတော်များများ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။
အပြန်အလှန်အားဖြင့် ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းတို့ အဖွဲ့မှာမူ အားလုံး ဘေးကင်းနေကြသည်။
တိုက်ပွဲပြင်းထန်မှုကြောင့် ဆုံးရှုံးသွားသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားများပင်လျှင် ယခုအခါ သူတို့ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြန်လည် ပတ်နွယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း၏ ရှေ့တွင် စိမ်းပြာရောင် တိုကင်လေးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေသည်။
တုန်လှုပ်ဖွယ် စွမ်းအားများက ထိုတိုကင်ထံမှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ ခုနက လူတိုင်းကို ချက်ချင်း နှိမ်နင်းလိုက်သည်မှာ ဤသေးငယ်သော တိုကင်လေးပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါက... မဟာကောင်းကင်အရှင်ရဲ့ စွမ်းအားပဲ”
ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းက ရှေ့ရှိ တိုကင်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဘုရားဖူးသွားသည့် ဗုဒ္ဓဘာသာ တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။
ခဏအကြာတွင် သူက တိုကင်၏ နောက်ကွယ်၌ ရပ်ကာ အောက်ရှိ သက်ရှိအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အခုထိ မင်းတို့ မသိသေးဘူးလား”
“မဟာကောင်းကင်အရှင်ကို ဘယ်သူမှ တားလို့ မရဘူး”
“သူက ကံကြမ္မာပဲ၊ သူက ဒီစကြာဝဠာထဲမှာ တစ်ခုတည်းသော အမှန်တရားပဲ”
“ငါတို့ လုပ်နိုင်တာက ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်”
“အညံ့ခံဖို့ပဲ”
သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။
တစ်ကမ္ဘာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူ့စကားကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် မည်သူ့တွင်မျှ နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။
ကျွင်းချန်ချင်း ကိုယ်တိုင် ပေါ်မလာသေးဘဲ တိုကင်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သူတို့ဘက်မှ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်အားလုံးကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူသွားခဲ့ပြီ။
အဲဒါက ဘယ်လိုမျိုး စွမ်းအားလဲ
ကောင်းကင်ဆန္ဒ ထက်ပင် ပို၍ ကောင်းကင်ဆန္ဒ နှင့် တူလှသည်။
အနိုင်မယူနိုင်။
မတွန်းလှန်နိုင်။
ဆန့်ကျင်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့။
ထိုကဲ့သို့သော ဆန္ဒ အောက်တွင် သူတို့ဟု ခေါ်ဆိုနေကြသည့် ကျိကျွင်းများ၊ ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများက ပုရွက်ဆိတ်များနှင့်ပင် သိပ်မကွာခြားတော့ပေ။
အညံ့ခံခြင်းမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်လမ်း ရှိနိုင်ဦးမည်နည်း
မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း အော်ရာများက လူတိုင်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဖုံးလွှမ်းလာပြန်သည်။
ဒါကို မြင်တော့ ထန်ထျန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် တိုးတိုးလေး ချလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူအနေဖြင့် ဆက်လက် ပုန်းကွယ်နေ၍ မရတော့မှန်း သူ သိလိုက်ပြီ။
ကျွင်းချန်ချင်း မလာသေးသော်လည်း သူ သေချာပေါက် လှုပ်ရှားရပေမည်။ မဟုတ်ပါက လူတိုင်း၏ ယုံကြည်ချက်များသည် ဤသေးငယ်သော တိုကင်လေးအောက်တွင် ပြိုလဲသွားပေလိမ့်မည်။
နေနတ်ဘုရားကလည်း ဤအချက်ကို သိနေသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထန်ထျန်းကို မတားတော့ပေ။
ထန်ထျန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသည်။
“အညံ့ခံတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါက တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ၊ အမှားအမှန် ခွဲခြားလို့ မရဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ ငါ အရမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားတယ်”
“ကျွင်းချန်ချင်းက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမှန်တရားကို ဘယ်တော့မှ ကိုယ်စားမပြုနိုင်ဘူး”
သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
ထန်ထျန်း ပေါ်လာခြင်းက ယုံကြည်ချက်များ ပြိုလဲနေသည့် လူအားလုံးကို စိတ် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားစေသည်။
ဟုတ်တာပေါ့၊ သူတို့မှာ မျှော်လင့်ချက် တစ်ခု ကျန်သေးတာပဲ။
သို့သော် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်မူ ထိတ်လန့်နေဆဲပင်။
ထန်ထျန်းက တကယ်ပဲ ဤမျှအထိ ထူးခြားဆန်းပြားနေသည့် ကျွင်းချန်ချင်းကို တားဆီးနိုင်ပါ့မလား
ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းကမူ ထန်ထျန်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟမ့်၊ ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ”
သူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ “မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကနေ အတင်းအကျပ် မျှော်လင့်ချက် ပေးထားခံရတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ”
“မင်း တကယ်ပဲ ဒီ ရေစီးကြောင်းကြီးကို တားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”
“ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်း ကို ဆောင်ထားရုံနဲ့ မင်းက အကုန်လုံးကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”
ထန်ထျန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါလည်း အမြဲတမ်း မသေချာဘူး”
“သူတို့တွေ လူမှားနေကြတာလို့တောင် ငါ ခံစားရတယ်”
“ဒါပေမဲ့လေ...”
သူ၏ အကြည့်များက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာကာ “ငါ ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ငါ တကယ် အလိုရှိတဲ့အရာက ဘာလဲဆိုတာ ငါ သေချာ သိတယ်”
“အဲဒါက ကျွင်းချန်ချင်း ဖျက်ဆီးမယ့် ကမ္ဘာကြီး မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်”
“ကျွင်းချန်ချင်း အခု ဘာလိုချင်နေလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်”
“သူ့ကို ကိုယ်တိုင် လာခိုင်းလိုက်ပါ။ မင်းတို့ ငါးယောက်တည်းနဲ့တော့ မဟာပျက်သုဉ်းမြို့ဟောင်းကို ယူသွားလို့ မရဘူး”
ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
“ဟားဟားဟား...”
“ထန်ထျန်း... မင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် တကယ်ပဲ ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်မယ့် ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူလို့ ထင်နေတာလား”
“မင်းက သာမန် ဝူရှန့်ကျိကျွင်း တစ်ယောက်ပဲ”
“ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ချီလင်မိန်းကလေးသာ မင်းကို မကယ်ခဲ့ရင် မင်း လူသားဧကရာဇ်နန်းတော်ထဲမှာတင် သေနေပြီ”
“အခုထိတောင်မှ ကိုယ့်အားကိုယ် မသိဘဲ ပုရွက်ဆိတ်က လှည်းဘီးကို တားသလို လုပ်ချင်နေသေးတယ်ပေါ့”
သူ၏ မျက်နှာကလည်း လုံးဝ အေးစက်သွားတော့သည်။
“မင်းက ကမ္ဘာ့အရှင် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားတဲ့သူ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လက်ညှိုးကို တိုက်ရိုက် ထိုးလိုက်သည်။
ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများ ပတ်နွယ်နေကာ ဟုန်းမုန့် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်၏ အထွတ်အထိပ် ထိုးနှက်ချက်နှင့် မခြားသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုက ထန်ထျန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားသည်။
ဤမျှ အားကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ထန်ထျန်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
“မင်း ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ”
“ငါ ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ”
“အခုအချိန်မှာ မင်းက ငါနဲ့ စကားပြောဖို့တောင် အရည်အချင်း မရှိတော့ဘူး”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူကလည်း လက်ညှိုးကို တစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်သည်။
ပုံသဏ္ဌာန် မရှိသော စွမ်းအားတစ်ခုက လက်ဖျားမှ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း၏ စွမ်းအားနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။
သို့သော် မျှော်လင့်ထားသည့် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်မလာခဲ့ပေ။ ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း၏ အစွမ်းထက်လှ ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည်ဟု ထင်ရသော စွမ်းအားများက ထန်ထျန်း၏ စွမ်းအားနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် နှင်းများ နေရောင်အောက်တွင် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ လှိုင်းကြက်ခွပ်လေးမျှပင် မကျန်ခဲ့ပေ။
ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။
“မကောင်းဘူး အမြန်ရှောင်ကြ”
သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအားများကို ရှေ့ရှိ တိုကင်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်ရာ တိုကင်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အဆပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမျှ ကြီးထွားလာပြီး ဒိုင်းကာတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ထန်ထျန်း၏ စွမ်းအားက ထိုတိုကင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင် “ခ... ရက်...” ဟူသော အသံများက ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းကို ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားစေသည်။
သူ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ရှေ့ရှိ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော မဟာကောင်းကင်အရှင်တိုကင်ကြီးမှာ...
တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်