အတိတ်သမိုင်းကြောင်း
Vol. 77 Ch. 809
ထန်ထျန်းက ရှေ့သို့ အဆက်မပြတ် လျှောက်လှမ်းလာသည်နှင့်အမျှ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ အချိန်မြစ်သည်လည်း အတိတ်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ နောက်ပြန်စီးဆင်းနေသည်။
မကြာမီမှာပင် ဝူရှန့်ကျိကျွင်းအဆင့်အောက်တွင် နံပါတ်တစ် အဖြစ် လူတိုင်းအသိအမှတ်ပြုထားသည့် ချန်ဝူဟွေ့ ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
သူ၏ ထူးချွန်ထက်မြက်မှုမှာ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီအတွင်း ပေါ်ထွန်းခဲ့သည့် စစ်မှန်သော အာဏာရှင် တစ်ဦးဟု ခေါ်ဆိုရန် ထိုက်တန်ပေသည်။ ထိုခေတ်တွင် သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် ရွယ်တူချင်းဟူ၍ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူက မှားယွင်းသော ခေတ်တစ်ခုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်းပင်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သိန်းချီအတွင်း တာအိုအရှင် တစ်ဦးကို ဝူရှန့်ကျိကျွင်းအဖြစ်သို့ တက်လှမ်းစေနိုင်သည့် နတ်ဘုရားပစ္စည်းများမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။
သင့်တော်သော အခွင့်အရေးနှင့် ကံတရားသာ မရှိခဲ့လျှင် မည်မျှပင် ပါရမီထူးချွန်စေကာမူ၊ မည်မျှပင် ကြိုးစားအားထုတ်စေကာမူ သက်ရှိတို့၏ နောက်ဆုံးအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ချန်ဝူဟွေ့က နောက်ဆုံးတွင် အထွတ်အထိပ် တာအိုအရှင်အဆင့်၌သာ ရပ်တန့်ခဲ့ရပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှ ထပ်မတက်နိုင်ခဲ့ချေ။
“နှမြောစရာပဲ”
ထန်ထျန်းက ခေါင်းအသာအယာ ခါယမ်းရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
မကြာမီမှာပင် သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းခန့်က လုံကျိုကျိုး၏ ခေတ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူက ထိုက်ယိ မြင့်မြတ်နယ်မြေ စတင်တည်ထောင်စ အချိန်ကို မြင်တွေ့ရသလို ဟုန်းယွင် နှင့် မြောင်ယန် တို့ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုစဉ်က မြောင်ယန်သည် အင်အားစုကြီးများကြားတွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း အာဏာအားလုံးကို သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ကစားနိုင်ခဲ့သည်။
အကယ်၍ သူမကို အချိန်အနည်းငယ် ထပ်ပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုက်ယိ မြင့်မြတ်နယ်မြေ တစ်ဝိုက်မှာ မြောင်ယန်၏ ကိုယ်ပိုင် ပန်းခြံလေးတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။
သို့သော် လုံကျိုကျိုး ပေါ်လာခြင်းက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုံကျိုကျိုးက သာမန်လူတို့၏ စည်းမျဉ်းများအတွင်း တည်ရှိနေသူ မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ သာမန်လူများကို ကိုင်တွယ်သည့် မြောင်ယန်၏ နည်းလမ်းများက ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းသော လူတစ်ယောက်အပေါ် မည်သို့ သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။
ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သူမ ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျခဲ့ရသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်တိုင် သည်းခံအောင့်အီးခဲ့ပြီးနောက် သူမ လိုချင်သည့်အရာကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိသွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ သူမက တိတ်ဆိတ်သည့် တစ်နေရာရာ၌ ပုန်းအောင်းရင်း သူမ၏ အောင်မြင်မှုများကို ခံစားကာ ဝူရှန့်ကျိကျွင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပေလိမ့်မည်။
လုံကျိုကျိုး၏ အချိန်မှတ်တိုင်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ထပ်မံ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။
သူ၏ အဓိက ပစ်မှတ်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သန်းချီက အချိန်ကာလပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ကျွင်းချန်ချင်း၏ ခေတ် ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ ကျွင်းချန်ချင်းက အတိတ်ကို လာရောက် တမ်းတနေသည်ဆိုပါက ထိုအချိန်တွင် ရှိနေဖို့ များပေသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထန်ထျန်းက ဤနှစ်ပေါင်း သန်းချီအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အပေါ်ယံကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။
ကပ်ဘေးကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဤကမ္ဘာကြီး၏ တိုးတက်မှုမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့သည်။
ပေါ်ထွက်လာသော အားကောင်းသည့် ကျင့်ကြံသူများမှာ နည်းပါးလာပြီး ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူ များမှာမူ လက်ချိုးရေတွက်၍ပင် ရနိုင်ပေသည်။
လုံကျိုကျိုးက တစ်ဦး၊ ဝူချန်းကျိကျွင်းက တစ်ဦး အပါအဝင် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံအားထုတ်ပြီး ဝူရှန့်ကျိကျွင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခဲ့ကြသူများ မဟုတ်ဘဲ နောက်ကွယ်တွင် ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူ များ၏ ထောက်ပံ့မှု ရှိနေကြသူများ ဖြစ်သည်။
လုံကျိုကျိုး၏ နောက်တွင် နေနတ်ဘုရား ရှိနေပြီး ဝူချန်းကျိကျွင်း၏ နောက်တွင် လနတ်သမီး ရှိနေသည်။
၎င်းတို့အပြင် ရှို့ကျွင်းကျိကျွင်း ကဲ့သို့ ဝူရှန့်ကျိကျွင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် နတ်ဘုရား ရတနာ များကို ရှာတွေ့ခဲ့သည့် ကံကောင်းသူ အနည်းငယ်သာ ရှိတော့ပေသည်။
သို့သော် ထိုမျှသာ ဖြစ်၏။
ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းနေစဉ်အတွင်း ထန်ထျန်းက အလွန်အရေးကြီးသော ပြဿနာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
၎င်းမှာ အချိန်မြစ်က ကျိကျွင်းအဆင့်အောက်ရှိ သမိုင်းကြောင်းများကိုသာ မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝူရှန့်ကျိကျွင်း နှင့် အထွတ်အထိပ် ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများ၏ အခြေအနေမှာမူ လုံးဝ တည်ရှိမနေပေ။
စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ဝူရှန့်ကျိကျွင်းအဆင့်ဟူသည် ကမ္ဘာကြီးကို ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်ရာ အနန္တစကြာဝဠာ ဟူသော ဘောင်ကြီးအတွင်းမှ ခုန်ထွက်သွားခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
အချိန်မြစ်က ၎င်းတို့ကို မှတ်တမ်းမတင်နိုင်ခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။
နှစ်ပေါင်း သန်းချီသည့် အချိန်ကာလသို့ ပိုမို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ထန်ထျန်း၏ စိတ် သည်လည်း ပိုမို လေးလံလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်ကာလမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းလှပေသည်။
တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ စစ်မီးများအတွင်း ကျရောက်နေပြီး ကောင်းကင်ယံမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးကာ မြေပြင်မှာလည်း ပြိုကွဲနေသည်။ သက်ရှိအပေါင်းတို့မှာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်နေကြရသည်။
ထိုရူးသွပ်ဖွယ်ရာ စစ်ပွဲကြီးက ကမ္ဘာကြီးအပေါ် ပေးခဲ့သည့် သက်ရောက်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။
လေးလံပြီး သတိကြီးစွာထားသည့် စိတ်ဖြင့် ထန်ထျန်းက နောက်ဆုံးတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သန်းချီသည့် အချိန်မှတ်တိုင်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်။
သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဤနေရာသည်လည်း အခြားနေရာများကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေသော အချိန်မြစ်မှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်အရာမျှ တည်ရှိမနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွင်းချန်ချင်းက ဤနေရာတွင် မရှိပေ။
ထွက်သွားပြီလား၊ သို့မဟုတ် ရှေ့တွင် ရှိနေသေးသလား။
ထန်ထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဒုတိယ အချက်ကို ပို၍ အလေးပေးမိသည်။
ထိုက်ချန်ကျိကျွင်းကို အနိုင်ယူပြီးချိန်မှ အချိန်မြစ်အတွင်းသို့ လာသည့်အချိန်အထိ ကြားတွင် ကြာမြင့်စွာ နှောင့်နှေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း၏ ပြောကြားချက်အရ ကျွင်းချန်ချင်းက အချိန်မြစ်အတွင်း၌သာ ရှိနေဖို့ များပေသည်။
အချိန်မြစ်တွင် လမ်းတစ်လမ်းတည်းသာ ရှိရာ ဤနေရာတွင် သူ့ကို မတွေ့ရခြင်းက သူက ပိုမိုဝေးကွာသော အတိတ်သမိုင်းမှတ်တိုင်များဆီသို့ သွားနေခြင်းကိုသာ ဆိုလိုပေသည်။
သို့သော် ထိုနေရာများတွင် ကျွင်းချန်ချင်း တမ်းတရမည့်အရာများ ရှိမနေပေ။
ထန်ထျန်း၏ စိတ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လေးလံလာသည်။
အတိတ်ကို လာရောက် တမ်းတခြင်း မဟုတ်ပါက ထူးခြားသော အရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူက ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သန်းချီသည့် စစ်ပွဲကြီး၏ အချိန်မှတ်တိုင်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ကမ္ဘာကြီး၏ အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် သက်ရှိဧကရာဇ်နန်းတော် ပင် ဖြစ်၏။
ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း ပြောသည်မှာ မလိမ်ပေ။ သက်ရှိဧကရာဇ် နန်းတော် တည်ရှိစဉ်အခါက ဤကမ္ဘာကြီး၏ နှစ်ပေါင်းသန်းချီအတွင်း အစည်ကားဆုံးနှင့် အသာယာဆုံး အချိန်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများက ထိုဧကရာဇ်နန်းတော်ကို တစ်ခုတည်းသော မြင့်မြတ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ကြပြီး ကျွင်းချန်ချင်းကို ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ၏ အရှင်သခင်အဖြစ် ရိုသေကြသည်။
အကယ်၍ ကျွင်းချန်ချင်းသာ ထာဝရအဆင့်သို့ သွားရန် အတင်း မကြိုးစားခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးပြီးမှ ထာဝရအဆင့် ရယူမည့် နည်းလမ်းကို မသုံးခဲ့လျှင် သူက ခေတ်သစ်တစ်ခုကို စတင်တည်ထောင်သည့် ကျင့်ကြံခြင်း အရှင်သခင်အဖြစ် ကမ္ဘာတည်သရွေ့ အလေးအမြတ် ထားခံရပေလိမ့်မည်။
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ လက်တွေ့တွင် "အကယ်၍" ဟူသောအရာ မရှိခြင်းပင်။
ကျွင်းချန်ချင်းက ဤလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း က စွန့်ခွာသွားကြပြီး ကမ္ဘာကြီးမှာ ပျက်စီးခဲ့ရကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကမ္ဘာ့အရှင်၏ အနိုင်ယူ ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ နှစ်ပေါင်း သန်းချီ ကြာမြင့်မှသာ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“သက်ရှိတွေရဲ့ လောဘကတော့ အဆုံးမရှိနိုင်ပါလား”
ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ တစ်ဖက်မှ ကြည့်လျှင် နေနတ်ဘုရား ပြောခဲ့သည့် ဤစကားမှာ အလွန်မှန်ပေသည်။
အတားအဆီး မရှိပါက အဆုံးမရှိသော လောဘစိတ်အောက်တွင် သက်ရှိတို့သည် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သက်ရှိဟူသည်မှာ မူလကတည်းက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ခြင်း၏ ကိုယ်စားပြုမှု ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ရှေ့သို့ ဆက်သွားရင်း ထန်ထျန်းက နှစ်ပေါင်း သန်းချီသည့် အချိန်မှတ်တိုင်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ခြေလှမ်းများကို ထပ်မံ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။
ဤအချိန်မှတ်တိုင်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် အားကောင်းသည့် ကျင့်ကြံသူ များ၏ အရေအတွက်မှာ သိသိသာသာ တိုးပွားလာပြီး ဝူရှန့်ကျိကျွင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ များမှာလည်း ယခုခေတ်ကဲ့သို့ ကျဲပါးမနေဘဲ အတော်များများ ရှိနေကြသည်။
ခဏအကြာတွင် သူသည် ယခင်က ယွီဟွား အင်မော်တယ်နိုင်ငံ ကို မြင်လိုက်ရသည်။
အင်မော်တယ်နိုင်ငံ၏ ဘိုးဘေး ခြောက်ဦးမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီး အနန္တစကြာဝဠာ ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ လောဘကြောင့်ပင် ပျက်စီးခဲ့ရပြန်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထန်ထျန်းက ဟုန်းမန်ကျိကျွင်း ၏ ပုံရိပ်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။
ဘိုးဘေး ခြောက်ဦး၏ နယ်မြေများအပြင် ကျန်ရှိသည့် နယ်မြေများမှာ ဟုန်းမန်ကျိကျွင်း၏ အင်အားစုများ ဖြစ်သည်။ သူက တစ်ကိုယ်တည်းဖြင့် ယွီဟွား အင်မော်တယ်နိုင်ငံ၏ ဖိအားကို တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့ပြီး ယခုခေတ်ထက် ပိုမို အားကောင်းပုံ ရပေသည်။
ကျွင်းချန်ချင်းနှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲကြီးအတွင်း သူ၏ ခွန်အားအချို့ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ထန်ထျန်းက ရှေ့သို့ အရှိန်မြှင့် ဆက်သွားနေရာ နှစ်ကာလများမှာ ခြေဖဝါးအောက်တွင် လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းသွားသည်။
ထိုအတောအတွင်း ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း နှင့် ချန်တာအို ကျိကျွင်း တို့ ရှိခဲ့သည့် ထျန်းမန်ဂိုဏ်း ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာလည်း အလွန်ပင် စည်ကားနေခဲ့ပြီး အခြားသော ထိပ်တန်းအင်အားစု အချို့သည်လည်း ခေတ်အဆက်ဆက်ကို အုပ်စိုးနေခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့အားလုံးသည်လည်း ကျယ်ပြောလှသော နှစ်ကာလများအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သမိုင်းကြောင်း တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ထန်ထျန်းက နှစ်ပေါင်း ဘီလီယံ ချီသော အချိန်ကာလများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သော်လည်း ကျွင်းချန်ချင်း၏ ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရသေးပေ။
လေးလံသော စိတ်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းရင်း နောက်ဆုံးတွင် သူက ငွေရောင်မြစ်ကြီး၏ အစပြုရာနေရာကို မြင်လိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ ထာဝရကြေးမုံ ကိုယ်တိုင် အချိန်မြစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းမှာ ကမ္ဘာ့အရှင် က အနန္တစကြာဝဠာ ကို ဖျက်ဆီး လိုက်သည့် အချိန်မှတ်တိုင်လည်း ဖြစ်၏။
ဤနေရာက အချိန်မြစ်၏ အစပြုရာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ၎င်းက အနန္တစကြာဝဠာ ကြီး စတင် ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားစေသည့် အစပြုရာနေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ထန်ထျန်းက အချိန်မြစ်မှလွဲ၍ တည်ရှိနေသော အခြားအရာတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်လိုက်ရလေသည်။
၎င်းမှာ အမည်းနှင့် အဖြူ နှစ်ရောင်စပ်ထားသော နားနေဆောင် တစ်ခု ဖြစ်သည်။
တစ်ဝက်မှာ အဖြူ၊ တစ်ဝက်မှာ အမည်း ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် တိကျပြတ်သားလှသည်။
ထိုအချိန်တွင် လူရိပ်တစ်ခုမှာ နားနေဆောင် အောက်ရှိ အဖြူရောင်ဘက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေသည်။
သူကား ထန်ထျန်း လိုက်ရှာနေသည့် ပစ်မှတ်...
ကျွင်းချန်ချင်း ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။