အခန်း (၃၅၉-၃၆၀)
Vol. 18 Ch. 359-360
အခန်း (၃၅၉) - အမျိုးမျိုးသော တွေးဆချက်များ
လင်းကျင်းသည် ဤသစ်သားပြားကို မှတ်မိနေသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း သူ၏ 'ဧည့်ခန်းမ' သို့ ရောက်ရှိလာကြသော ဧည့်သည်များကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အရာများကို အများအပြား မြင်ဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောလျှင် ပို၍မှန်ပေလိမ့်မည်။
ဟယ်ချန်း၊ ကျီးကန်းနက် သို့မဟုတ် လတ်တလောမှ ရောက်ရှိလာကြသည့် ဖုန်းဇီချန်းနှင့် ကျောက်ကျင့်ယန်တို့တွင်လည်း ကိုယ်စီ အမှတ်အသားများ ပါရှိကြသည်။ ထိုသစ်သားပြားပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ဂဏန်းများမှာ သူတို့ ဧည့်ခန်းမသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည့် တံခါးနံပါတ်များနှင့် ကိုက်ညီနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါက ဧည့်ခန်းမရဲ့ သော့ချက် ဖြစ်ရမယ်။
ဤသစ်သားပြားပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ဂဏန်းမှာ 'သုံး' ဖြစ်သည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် လည်ပတ်ခြင်းခန်းမရှိ နံပါတ် (၁) မှ (၃) အထိ တံခါးများမှာ တစ်ခါမျှ ပွင့်မလာခဲ့ဖူးချေ။ ခန်းမသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသည့် ဧည့်သည် ဟယ်ချန်းမှာ နံပါတ် (၄) တံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် လင်းကျင်း ၎င်းကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ ရှင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဟယ်ချန်းသည် နံပါတ် (၄) တံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာခြင်းမှာ ပထမဆုံး တံခါးသုံးချပ်၏ အမှတ်အသားများ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သေချာသည်မှာ ထိုအရာများ ပျောက်ဆုံးနေခြင်းအပြင် အခြားသော ဖြစ်နိုင်ခြေများလည်း ရှိနေနိုင်သည်။ ယင်းအတွက် ပိုမိုများပြားသော စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။
မှန်ပေသည်၊ ဤသစ်သားပြားကို ချောင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးများက လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချောင်ဖေးဂုန်း ပြောပြချက်အရ သူတို့၏ ဘိုးဘေးသည် တစ်ချိန်က အဆင့် (၄) သားရဲတစ်ကောင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပြီး ဤရတနာမှာ သားရဲ၏ တိုးတက်မှုအတွက် အရေးကြီးကြောင်း သတင်းစကား ချန်ထားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် အမှန်အတိုင်း ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဤအခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ချောင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးသည်လည်း တစ်ချိန်က ဧည့်သည်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏လက်ထဲတွင် ဧည့်သည်အမှတ်အသား ရှိနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုသို့ဆိုလျှင် ပိုမိုများပြားသော မေးခွန်းများမှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
လင်းကျင်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက ဤကမ္ဘာတွင် ရှိမနေခဲ့ပါဘဲနှင့် ဧည့်ခန်းမက ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်ပါသနည်း။
၎င်းမှာ တွေးတောစရာများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ထို့ပြင် သူ ပိုမိုစဉ်းစားလေလေ ပို၍ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော ရှင်းပြချက်များ ထွက်ပေါ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာ မည်မျှပင် ခိုင်မာပါစေ ယခုအချိန်တွင်တော့ သူ တွေးတောခြင်းများထဲတွင် နစ်မျောမသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
လင်းကျင်းမှာ လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အတွေးထဲ နစ်မျောနေသဖြင့် ချောင်ဖေးဂုန်းနှင့် ချောင်ရှင်းတို့မှာ သူ့အား မနှောင့်ယှက်ဝံ့ကြချေ။ ချောင်ရှင်းက ဘာမှ သိပ်မတွေးမိသော်လည်း ချောင်ဖေးဂုန်းမှာမူ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။
'အကဲဖြတ်မှူးလင်းက ဒီရတနာရဲ့ နောက်ကွယ်က လျှို့ဝှက်ချက်ကို နားလည်နိုင်တာများလား'
ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ချောင်ဖေးဂုန်း စတင် စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ထိုရတနာမှာ အသုံးမဝင်ဟု ထင်ထားသဖြင့် များများစားစား မတွေးတောခဲ့သော်လည်း အကယ်၍ ၎င်းမှာ တကယ်တမ်း တန်ဖိုးရှိနေလျှင် ဘာဖြစ်မည်နည်း။
သေချာသည်မှာ ၎င်းမှာ အတွေးတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး ချောင်ဖေးဂုန်းသည် ၎င်းကို မျက်နှာပေါ်တွင် ထုတ်မပြခဲ့ပေ။ သူ၌ အခြားသော အတွေးတစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ အကဲဖြတ်မှူးလင်းမှာ ဤမျှ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပြီး အရည်အချင်း ရှိသူဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူ တစ်စုံတစ်ခု သိရှိနေပါက ချောင်ဖေးဂုန်းအနေဖြင့် ဤသစ်သားပြားနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့ထံမှ အကြံဉာဏ် တောင်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
ထိုသို့ တွေးတောရင်း ချောင်ဖေးကုဂုန်း ခဏ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်၏။
"အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ခင်ဗျား ဒီပစ္စည်းကို သိလို့လား"
"ကျုပ် မြင်ဖူးပါတယ်"
လင်းကျင်းသည် မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲခြင်းမရှိဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖြေလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ တွေးဆချက်အားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူသည် သစ်သားပြားကို ချောင်ဖေးဂုန်းထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်၏။
ချောင်ဖေးဂုန်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ၎င်းကို လက်ခံလိုက်ပြီး လက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ကျုပ်တို့ ချောင်မိသားစုထဲမှာ ဘယ်သူမှ ဒီသစ်သားပြားက ဘာအတွက်လဲဆိုတာ မသိကြဘူး... စောစောက သူခိုးတွေကလည်း တကယ်တော့ ဒါကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားခဲ့တာပါ... ဒီသစ်သားပြားက အခုအချိန်မှာ ကျုပ်တို့ မိသားစုအတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်နိုင်ပေမဲ့ ဒါက ကျုပ်တို့ ဘိုးဘေးရဲ့ ရတနာဖြစ်နေတုန်းပါပဲ၊ ဒါကြောင့် တခြားသူကိုတော့ အလွယ်တကူ ပေးလို့မရပါဘူး... ကျုပ်တို့ သိချင်တာက ဒါက တကယ်တမ်း ဘာလဲဆိုတဲ့ ရှင်းပြချက်တစ်ခုပါပဲ... အကယ်၍ အကဲဖြတ်မှူးလင်း တစ်ခုခု သိထားတယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား၊ ကျုပ်တို့ မိသားစုက အလွန်ပဲ ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ"
ပြောပြီးနောက် သူသည် လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ ချောင်ရှင်းမှာလည်း ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ လင်းကျင်းအား ဂါရဝပြုလိုက်၏။
လင်းကျင်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။
"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီလိုမျိုး လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး... အကယ်၍ ကျုပ် ပြောပြဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးဆိုရင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်မှာပေါ့"
၎င်းကို သိလိုက်ရသောအခါ ချောင်ဖေးဂုန်းနှင့် ချောင်ရှင်းတို့မှာ သူ့အား အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပြီး ပြန်ထလာကြသည်။
သားအဖ နှစ်ယောက်လုံး မည်မျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသလဲဆိုသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်၊ အထူးသဖြင့် ချောင်ဖေးကုန်းပင်။
သုံးဆက်တိုင်တိုင် သူတို့ မိသားစုမှာ ဤရတနာကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ ချောင်ဖေးဂုန်း၏ ဖခင်မှာလည်း ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သုတေသန ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အရာတစ်ခုမျှ ဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် နောင်တများစွာဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။
မသေဆုံးမီ သူ၏ အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒမှာ ဤသစ်သားပြားမှာ ဘာအတွက် အသုံးပြုသလဲဆိုသည်ကို သိရှိသွားရန်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း အသက်ကြီးလာသည်အထိ ချောင်ဖေးဂုန်းမှာ ယင်း၏ အစွမ်းအစများကို မသိရှိနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် စိတ်ပျက်အားငယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီး အကျိုးမရှိသော ဤရှာဖွေမှုကို စွန့်လွှတ်ရန်ပင် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ သူ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်အချို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် အကဲဖြတ်မှူးလင်း၏ အရည်အချင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အစောင့်ခေါင်းဆောင် ကျန်း ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ထိုလူမှာ အမှန်တကယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ချောင်ဖေးဂုန်းမှာ လင်းကျင်းအား သူတို့၏ ရတနာကို ရိုးသားစွာ ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမျှ မြင့်မားသော စံနှုန်းရှိသည့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးမှာ သူတို့၏ အရေးမပါသော ရတနာကို မျက်စိကျလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့်နှင့် သူ၏ သဘောထားကြီးမှုကို ပြသရန်အတွက် ယင်းကို ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ မျှော်လင့်ချက် ပေါ်လာပြီဖြစ်ရာ သူ ၎င်းကို လက်လွှတ်မခံနိုင်ပေ။
လင်းကျင်းသည် စကားကို လှည့်ပတ်မပြောခဲ့သော်လည်း အမှန်တရား အားလုံးကိုတော့ ပြောပြ၍ မရနိုင်ပေ။ သူသည် 'ဧည့်ခန်းမ' တည်ရှိမှုကို ထုတ်မပြောခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ဘိုးဘေးမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်ဘဝမှ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ဤသစ်သားပြားကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။
ထိုမျှလောက်ကိုတော့ သူ အတည်ပြုပေးနိုင်ပေသည်။
၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချောင်ဖေးဂုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ တုန်ရင်သွားခဲ့ရသည်။
သူတို့၏ ဘိုးဘေးကလည်း ထိုကဲ့သို့ သတင်းစကား ချန်ထားခဲ့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ထိုအထဲက မည်မျှအထိ အမှန်တရား ဖြစ်သလဲဆိုသည်ကို သူတို့ အတည်မပြုနိုင်ခဲ့ကြပေ။ လင်းကျင်း ပြောပြနေသော အရာများကို ထောက်ရှု၍ ၎င်းမှာ မှန်ကန်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ချောင်ဖေးဂုန်း သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒီပစ္စည်းက ခင်ဗျားတို့ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်တဲ့ သော့ချက်တစ်ခုပဲ၊ အဲဒီနေရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က ခင်ဗျားတို့ကို လမ်းညွှန်မှုတွေ ပေးလိမ့်မယ်... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးဟာ တစ်ချိန်တုန်းက ဒီလိုမျိုး ကြုံတောင့်ကြုံခဲ အခွင့်အရေးကို ရရှိခဲ့ပြီး အဲဒါကြောင့်ပဲ သူ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိခဲ့တာ ဖြစ်သလို ချောင်မိသားစုရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့တာလည်း ဖြစ်ပုံရတယ်"
လင်းကျင်း ပြောနိုင်သည်မှာ ထိုမျှသာ ရှိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင်၌လည်း သံသယများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချောင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးမှာ ဤသစ်သားပြားကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက ဧည့်ခန်းမသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် ထိုအချိန်က ခန်းမ၏ 'ပြတိုက်မှူး' မှာ မည်သူ ဖြစ်ပါသနည်း။
၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင်တော့ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
၎င်းမှာ လင်းကျင်း ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် တွေးမရနိုင်သော အရာဖြစ်ပြီး ပိုမို စဉ်းစားလေလေ သူ ပို၍ ထူးဆန်းသလို ခံစားလာရလေလေ ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ဧည့်ခန်းမနှင့် ပြတိုက်၏ မူလအစတို့နှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စောစောက ၎င်းကို တွေးတောမိလိုက်သောအခါ လင်းကျင်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထလာခဲ့သည်။
သူသည် အကန်းယုံ တွေးဆနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဧည့်ခန်းမရှိ နံပါတ် (၁) မှ (၃) အထိ တံခါးများ ယခုအချိန်အထိ ပွင့်မလာခြင်းမှာ အချက်အလက်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းက ဘာကို ဆိုလိုပါသနည်း။
၎င်းမှာ ထိုတံခါးများ၏ အမှတ်အသားများမှာ ပြင်ပကမ္ဘာတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဟု လင်းကျင်း တွက်ဆလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ ဘာကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်နေသလဲဆိုသည်ကိုမူ လင်းကျင်း မသိချေ။
အစပိုင်းတွင် လင်းကျင်းသည် ဤအမှတ်အသားကို လည်ပတ်ခြင်းခန်းမသို့ ပြန်လည် ယူဆောင်သွားပြီး ဘာဖြစ်လာမည်လဲဆိုသည်ကို ကြည့်ရန် စဉ်းစားမိသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ စွန့်စားရလွန်းသော ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားလျှင် ဘာဖြစ်မည်နည်း။
ထို့ကြောင့် စိတ်ချလက်ချ ရှိနေခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။
သူသည် နောက်ထပ် ခြေလှမ်းကို မလှမ်းမီ ဧည့်ခန်းမနှင့် ၎င်း၏ ဧည့်သည်အမှတ်အသားများ၏ အလုပ်လုပ်ပုံကို အရင်ဆုံး နားလည်အောင် လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အန္တရာယ် အကင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထို့ပြင် ဤချောင်မိသားစုမှာ သူ့အား ယုံကြည်ပြီး သူတို့၏ ဘိုးဘွားပိုင် ရတနာကို ပြသရန် လုံလောက်သော တရားမျှတမှုနှင့် ပွင့်လင်းသော စိတ်ထား ရှိကြသည်။ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ယင်းကို တောင်းဆိုရန် သို့မဟုတ် ၎င်းကို ယူဆောင်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ပြရန်မှာ မသင့်လျော်ပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချောင်ဖေးဂုန်းနှင့် ချောင်ရှင်းတို့မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။
လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နေရာတစ်ခုလား။
သော့ချက်တစ်ခုလား။
သူတို့မှာ အရာအများစုကို အမှောင်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် မေးမြန်းလိုသော ဆန္ဒကို မအောင့်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
"အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ဒါကို ကျုပ်တို့ ဘယ်လို အသုံးပြုရမလဲ"
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လင်းကျင်းလည်း မသိချေ။
သူသည် ချောင်ဖေးဂုန်းကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒါကို သိနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကျုပ် သိတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ ဒီသစ်သားပြားကို ယူလာဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်"
သေချာသည်မှာ သူ၏ စကားများက ချောင်ဖေးဂုန်းကို တွန့်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။
လင်းကျင်း ပြုံးလိုက်၏။
"အလျင်မလိုပါဘူး... ခေါင်းဆောင်ချောင် စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီဆိုရင် ကျုပ်ဆီ စာရေးလိုက်ပါ ဒါမှမဟုတ် မေပယ်မြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်ဆီ တိုက်ရိုက် လာခဲ့ပါ"
အခန်း (၃၆၀) - အခေါင်းအိုကြီး ရောက်ရှိလာခြင်း
လင်းကျင်းသည် ချောင်မိသားစုနှင့်အတူ ညစာမစားဘဲ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့် ပိုမို အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူသည် နံပါတ်ပြားကိုလည်း ယူမသွားခဲ့ချေ။ ချောင်မိသားစုအနေဖြင့် ၎င်းကို လွှဲပြောင်းပေးရန်အတွက် စဉ်းစားရန် အချိန်ပိုရသလို လင်းကျင်းအနေဖြင့်လည်း လည်ပတ်ခြင်းခန်းမ၏ နောက်ကွယ်က လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပိုမို အသေးစိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အချိန်ရသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လောလောဆယ်တွင်မူ ထိုသစ်သားပြားမှာ သိပ်ပြီး အရေးမကြီးသေးပေ။
ထို့ပြင် မိစ္ဆာအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်သည်လည်း တစ်နည်းတစ်ဖုံအားဖြင့် ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေခဲ့သည်။
သူတို့သည် ချောင်မိသားစု၏ ရတနာအကြောင်းနှင့် ၎င်းမှာ မည်မျှအထိ တန်ဖိုးရှိသည်ဆိုသည်ကို သိရှိနေကြသည်။ ယခုကိစ္စမှာ လည်ပတ်ခြင်းခန်းမနှင့် သက်ဆိုင်နေသဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောမထားဝံ့ဘဲ ပိုမို သေချာသော အဖြေများကို သိရှိရန် လိုအပ်လှပေသည်။
သူသည် လင်းယုန်စီးကာ မြို့တော်ရှိ ဌာနချုပ်သို့ သွားရောက်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာ၌ မိစ္ဆာအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များ ပိုမို ရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းသည် အာရုံစူးစိုက်မှု ကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် ထိုအလုပ် ပြီးဆုံးသည်အထိ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတတ်သူ ဖြစ်သည်။
ချောင်မိသားစု၏ အကျပ်အတည်းမှာ ပြေလည်သွားပြီဟု ထင်ရသော်လည်း အန္တရာယ်မှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ် မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သလို လင်းကျင်းက သူတို့၏ ဘေးကင်းမှုကို အာမခံထားပြီးဖြစ်ရာ သူ သေချာပေါက် အဆုံးအထိ တာဝန်ယူပေးမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် မထွက်ခွာမီ လင်းကျင်းသည် မျောက်ဖြူကြီးအား သူတို့နှင့်အတူ နေခဲ့ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
မျောက်ဖြူကြီးသည် လင်းကျင်းနောက်သို့ လိုက်ပါရင်း မြို့တော်သို့ ခရီးစဉ်မှသည် ယခု ကျူရိပ်မြို့ ခရီးစဉ်အထိ တန်ဖိုးရှိသော သင်ခန်းစာများစွာ ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လည်ချောင်းရိုးကို ပြုပြင်ပြီးနောက် သူ၏ ဉာဏ်ရည်မှာလည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ 'မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းခြင်း' ပညာရပ်မှာ ရှန်းအာပြီးလျှင် ဒုတိယ အလိုက်နိုင်ဆုံး ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အဆင့် (၃) မိစ္ဆာတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သော်လည်း အဆင့် (၄) သားရဲတစ်ကောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အားနည်းခြင်း မရှိပေ။ သူ ရှိနေသဖြင့် ချောင်မိသားစုမှာ လောလောဆယ်တွင်တော့ ဘေးကင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။
မိစ္ဆာအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်မှာ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု လင်းကျင်း သေချာပေါက် ယုံကြည်ထားသဖြင့် ချောင်မိသားစုကို သူ ပိုမို ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ မျောက်ဖြူကြီးကို ယာယီ ဤနေရာတွင် ထားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်းအာနှင့် ငါးလေးတို့ကိုပါ ဤနေရာသို့ လွှတ်ရန် လင်းကျင်း စဉ်းစားနေမိသည်။ ဤသို့ စီစဉ်ထားမှသာ သူ စိတ်အေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
အတိတ်ကဆိုလျှင် လင်းကျင်းအနေဖြင့် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ရန် အတော်လေး အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါ လင်းယုန်တစ်ကောင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ခရီးသွားရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူချောမွေ့သွားသဖြင့် တစ်နေ့တည်းနှင့်ပင် အသွားအပြန် လုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ ထွက်ခွာသည့် အချိန်တွင်တော့ အပြင်ဘက်၌ မှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အချိန်တွင် လင်းယုန်စီး၍ ခရီးသွားရခြင်းမှာ ဆန်းသစ်သော အတွေ့အကြုံတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မေပယ်မြို့၏ နေရာအတော်များများမှာ ညဥ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတတ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာရှိ လူများမှာ ရိုးသားစွာ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်တတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသော သူဌေးသားများသာလျှင် မေတ္တရိပ်မြုံ ကဲ့သို့သော ငွေဖြုန်းရာ နေရာများသို့ သွားရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှန်းအာသည် လောလောဆယ်တွင် စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ စာဖတ်နေသည်။ လင်းကျင်း အိမ်မှာ မရှိသဖြင့် သူမအား သူ၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ အမြဲတမ်း တွေ့နိုင်ပြီး ဤနေရာရှိ စာအုပ်အများစုကို သူမ ဖတ်ပြီးဖြစ်သော်လည်း အချို့သော စာအုပ်များမှာ သူမ၏ ဗဟုသုတကို တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားစေနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် သူမ၏ ထင်ရှားသော မျက်ခုံးလေးများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။
"ဘယ်သူလဲ... ငါတို့ လင်းအိမ်တော်ထဲကို ဘယ်လိုတောင် အတင့်ရဲပြီး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာရတာလဲ"
ရှန်းအာက တိုးညင်းစွာ သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလွှာများမှတစ်ဆင့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
မိစ္ဆာစွမ်းအင်မှာ စားပွဲပေါ်ရှိ တောက်လောင်နေသော ဖယောင်းတိုင်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သောအခါ မီးမြွေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းအာသည် သူမ၏ စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။
အတွင်းခြံဝင်း၏ နံရံပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်တစ်ခုမှာ နားခိုနေသည်။
ရှန်းအာ၏ မီးမြွေမှာ ထိုလူ၏ အနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုလူမှာ ဆုတ်ခွာမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ ရှန်းအာကို မြင်သောအခါ သူက ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး မထိတ်လန့်ပါနဲ့ မိန်းကလေး... ကျုပ်က အခေါင်းအိုကြီးပါ... အကဲဖြတ်မှူးလင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ လာခဲ့တာပါ... သူ့ကို တစ်နေ့လုံး မတွေ့ရသေးလို့ အခုလိုမျိုး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမိတာကို စိတ်မကောင်းပါဘူး..."
မီးမြွေမှာ ထိုလူနှင့် တစ်လက်မပင် မပြည့်သော နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။
သေချာသည်မှာ ထိုလူမှာ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ ရှန်းအာသည် ခြေဦးလေးဖြင့် အသာအယာ တွန်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိုလူ၏ ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် အခေါင်းလူသားမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းပင် ထသွားခဲ့ရသည်။
ကျွမ်းကျင်သူများစွာကို မြင်တွေ့ဖူးသော်လည်း ဤမိန်းကလေးကဲ့သို့ ဖျတ်လတ်သူမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ အကယ်၍ သူမကသာ သူ့ကို သတ်ချင်သည်ဆိုပါက သူ ယခုအချိန်တွင် အလောင်း ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဆရာလင်းကို ရှာနေတာလား"
ရှန်းအာက သူမဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး မေးလိုက်၏။
"ရှင်က ဖုတ်ကောင်ကို လာယူတာ မဟုတ်လား"
"မှန်ပါတယ်... အဲဒီအတွက် လာတာပါ"
အခေါင်းလူသားက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။
လင်းကျင်း မထွက်ခွာမီက အခေါင်းလူသား သို့မဟုတ် အခေါင်းအိုကြီးဟု ခေါ်သော လူတစ်ယောက် ဖုတ်ကောင်သားရဲကို လာယူလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမအား သတိပေးခဲ့သည်ကို ရှန်းအာ သတိရလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ အချိန်မီ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ပါက ရှန်းအာအနေဖြင့် ထိုသတ္တဝါကို ပိုင်ရှင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးရန် ဖြစ်သည်။
စောစောက သူမ စာဖတ်ခြင်းထဲတွင် အာရုံနစ်မျောနေသဖြင့် ၎င်းကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှန်းအာသည် အခေါင်းလူသားအား အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး ရှောင်ဝူအား လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ အခေါင်းလူသားမှာ အလွန်ပင် သတိထား၍ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ရ၏။ သူကဲ့သို့သော လူဆိုးကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးမှာ သူ ရှိနေရုံမျှဖြင့်ပင် အခြားသူများကို ထိတ်လန့်စေနိုင်သော်လည်း လင်းကျင်း၏ အိမ်တော်တွင်မူ ပိုင်ရှင်မှာ အိမ်မှာ မရှိလျှင်ပင် အခေါင်းလူသားမှာ ရိုင်းပျစွာ မပြုမူဝံ့ပေ။
"ဆရာလင်းက ရှင်လာရင် ဖုတ်ကောင်ကို ယူသွားခွင့်ပြုဖို့ ကျွန်မကို ပြောထားပြီးသားပါ"
ရှန်းအာက သူ့အား အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်စဉ် ရှောင်ဝူကမူ သူ၏ မျက်နှာကို စပ်စုလိုသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။
အခေါင်းလူသား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်ရည်ကြောင့် လူအများစုမှာ သူ့ကို မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ဝံ့ကြချေ။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်တော့ အခြေအနေမှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူကသာ ထိုသူတို့၏ ရှေ့တွင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။
အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ဤမိန်းကလေး နှစ်ယောက်လုံးမှာ လူသားများ မဟုတ်ကြောင်း သူပြောနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူတို့မှာ လူသားများ မဟုတ်လျှင် သေချာပေါက် မိစ္ဆာများ ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။ လူသားအသွင် ဖန်တီးနိုင်သော မိစ္ဆာများမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။
အခေါင်းလူသားမှာ ငယ်တော့သည် မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်က သူသည် ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်နှင့်အတူ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သူတို့အား 'လင်နန် နတ်ဘုရားငါးပါး' ဟု လူသိများခဲ့ကြသည်။ သူ မြင်တွေ့ဖူးခဲ့သမျှ အရာများမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။
သူသည် မိစ္ဆာများစွာကိုလည်း မြင်တွေ့ဖူးခဲ့သည်။ အချို့မှာ သူနှင့်အတူ အရက်သောက်ကာ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရသော တိုက်ပွဲများကို အတူတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည့် မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ကြသည်။ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း အချို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် အခေါင်းလူသားမှာ မိစ္ဆာများအကြောင်း ကောင်းကောင်း သိရှိထားသည်။
သို့သော်လည်း ဤမိန်းကလေး နှစ်ယောက်မှာမူ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ တစ်ယောက်မှာ သိပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိသော်လည်း ရှန်းအာသာ သူမ၏ မီးမြွေဖြင့် တိုက်ခိုက်လာပါက သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ်ထက် ပို၍ သူ ခုခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေသည်။
အကဲဖြတ်မှူးလင်း၏ အိမ်တော်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ကျွမ်းကျင်သူ မည်မျှအထိ ရှိနေသလဲဆိုသည်ကို သူ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေမိသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်၌ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရှိလာပြီး အခေါင်းလူသားမှာ ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဖုတ်ကောင်သားရဲမှာ သူ့အား နှာမောင်းတစ်ခုဖြင့် လက်ဝေ့ယမ်းပြနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုသတ္တဝါမှာ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော အခေါင်းကို ကျောပေါ်တွင် ထမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။
အခေါင်းလူသား၏ လက်ချောင်းများ တုန်ရင်သွားခဲ့ပြီး သူ အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
ဖုတ်ကောင်သားရဲသည်လည်း ၎င်း၏ သခင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလားတူပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ အတည်ပြုရန်ပင် မလိုတော့ဘဲ ၎င်း၏ နာတာရှည် ရောဂါမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အခေါင်းလူသားအား အနှောင့်အယှက် ပေးနေခဲ့သော ဤပြဿနာမှာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပြေလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
'ပြတိုက်မှူးဆိုတာ နက်နဲလှတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အကဲဖြတ်မှူးလင်းကတော့ တကယ်ရှိနေပြီး ငါတို့ကြားထဲမှာ ရှင်သန်နေတာ... ဒီတော့ အဘိုးကြီးလိပ်ကို ကူညီပေးဖို့ အကဲဖြတ်မှူးလင်းကို ငါတို့ တောင်းဆိုလို့ ရနိုင်မှာပါ'
အခေါင်းလူသား တွေးတောမိလိုက်သည်။
သူသည် ယခုခရီးစဉ်တွင် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။
မြို့တော်တွင် လမ်းခွဲပြီးနောက် သူ၏သားရဲအား လင်းကျင်းထံသို့ အပ်နှံခဲ့ပြီးနောက် အခေါင်းလူသားသည် သူ၏ လင်နန်နတ်ဘုရား အဖော်တစ်ဦးဖြစ်သော အဘိုးကြီးလိပ်ထံသို့ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
အဘိုးကြီးလိပ်၏ အခြေအနေမှာ သူ သို့မဟုတ် ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်ထက် သိသိသာသာ ပိုမို ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်ကတည်းက သေခြင်းတရားနှင့် အမြဲတမ်း ရင်ဆိုင်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အသက်ရှည်စေရန် တားမြစ်ထားသော ပညာရပ်များကို အသုံးမပြုခဲ့လျှင် ထိုလူမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ ဘဝမှာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အခေါင်းလူသားသည် အဘိုးကြီးလိပ်ကို အတူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူတို့သည် မေပယ်မြို့ အပြင်ဘက်တွင် လှည့်လည် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်ထံမှ သတင်းစကား ရရှိလိုက်သောအခါ သူ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းကျင်း အပြင်ထွက်နေမှန်း သူ မသိသဖြင့် သူတို့သည် အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် နံနက်မှ ညနေစောင်းအထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ အဘိုးကြီးလိပ်မှာ မခံနိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာမှသာ အခေါင်းလူသားသည် လင်းကျင်း၏ အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် နာမည်ပျက်ရှိသော လူဆိုးကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် လူသိရှင်ကြား ပေါ်ထွက်လာပါက ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အရှေ့တံခါးမှ ဝင်ရောက်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်သာ သူ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖုတ်ကောင်သားရဲ ကျန်းမာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အခေါင်းလူသားသည် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်အား အရိုအသေပေးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"မိန်းကလေးတို့... ကျုပ်မှာ အကဲဖြတ်မှူးလင်းနဲ့ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်..."
လမ်းတောင် ကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်တော့သော အဘိုးကြီးလိပ်ကို အခေါင်းလူသားက အိမ်တော်အတွင်းသို့ တွဲခေါ်လာသောအခါ ရှန်းအာနှင့် ရှောင်ဝူတို့၏ မျက်နှာထားများမှာ လေးနက်သွားခဲ့သည်။
အဘိုးကြီးလိပ်မှာ သိသိသာသာပင် အသည်းအသန် ဖျားနာနေခဲ့သည်။ သူ၏ ဖြူဖျော့လွန်းသော မျက်နှာတွင် အသက်ဓာတ် အစအနမျှ မရှိသလို သူသည် လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းတစ်ခုနှင့် ပို၍ တူနေခဲ့သည်။ ရှန်းအာနှင့် ရှောင်ဝူတို့မှာ ပို၍ ပြောနေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဤလူ၏ သေခြင်းအငွေ့အသက်မှာ အသက်ရှင်ခြင်း အငွေ့အသက်ထက် သိသိသာသာ ပို၍ ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။