အခန်း (၆၇-၆၈)

အခန်း (၆၇)ကျေးလက်လူများက ယဉ်ကျေးမှု မသိကြပေ

လဲ့ချန်က ဖြူဖွေးသော သွားတန်းများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးလိုက်၏။

"မရီး... အစ်ကိုလျူ... ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... နားလည်ပါတယ်... အခုခေတ်မှာ ဘယ်သူမှ မလွယ်ကြပါဘူး... ပူးတွဲအာမခံဆိုတာက အန္တရာယ်ရှိတာမလို့ ကျွန်တော်တို့လည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး..."

သူက စကားပြောရင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ မရှိသော ဖုန်များကို ခါထုတ်ဟန်ပြု၍ ထပ်ပြောလိုက်၏။

"အင်း... ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်လေး ရှိသေးလို့ သွားလိုက်ပါဦးမယ်..."

လျူဇနီးမောင်နှံလည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယဉ်ကျေးသော အပြုံးများကို အတင်းတပ်ဆင်ထားသော်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားခြင်းကိုမူ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ကြပေ။

"အေး... မန်နေဂျာလဲ့... လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားဦး..."

လဲ့ချန်က စားပွဲအနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး မုန့်ထုပ် အနည်းငယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းသည့်အခါ လက်ဆောင်ယူလာရန် သူ အစကတည်းက စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ... သူက စိတ်ထဲမှ သရော်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ မုန့်ထုပ်များကို ကောက်ယူလိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်တရာ မြန်ဆန်ပြတ်သားလှ၏။

"မန်နေဂျာ… ဒါက.."

အဘိုးလျူ၏ ဇနီးအသံက အနည်းငယ် ချီတုံချတုံဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

လဲ့ချန်က သူ့လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“ယူသွားမယ်... ယူသွားမယ်... အိမ်က ကလေးတွေ စားဖို့ စောင့်နေလို့..."

သူက ဤပစ္စည်းများကို သူတို့ထံ ထားခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။ အကူအညီမရဘဲနှင့် ပစ္စည်းထားခဲ့မည်ဆိုလျှင် အလွန် မိုက်မဲရာ ကျပေလိမ့်မည်။

လဲ့ချန်တစ်ယောက် အဘိုးလျူအိမ်မှ ထွက်လာစဉ် အဘိုးလျူ၏ ဇနီးက တီးတိုးရေရွတ်နေသံကို ကြားနေရဆဲ ဖြစ်၏။

"တကယ်ပါပဲ... ကျေးလက်က လူတွေက သိပ်ကပ်စေးနှဲတာပဲ... ပေးပြီးသား လက်ဆောင်ကိုတောင် ပြန်ယူသွားသေးတယ်..."

အဘိုးလျူ၏ အသံတွင် ကူကယ်ရာမဲ့နေမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

"တော်ပါတော့... တော်ပါတော့... သူတို့က ငါတို့ကို အကူအညီ မတောင်းရသေးပါဘူး... စကား နည်းနည်းပါးပါး ပြောရုံပါပဲ..."

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ဝင်လုဆဲဆဲ နေမင်းက မြို့ငယ်လေး၏ ဖုန်ထူသော လမ်းများပေါ်သို့ မှိန်ပျပျ အဝါရောင် အလင်းတန်းများကို ဖြန့်ကျက်ထား၏။ မြို့ပေါ်ရှိ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ထောင့်တစ်နေရာ၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ခဲပြီး မာကျောနေသော ပေါက်စီကို ကိုက်စားနေသည့် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို လဲ့ချန် ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

လျိုတာကျူး ဖြစ်နေ၏။

လဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ လျိုတာကျူးမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီသွားသည်။ သူက ပုန်းအောင်းချင်သော်လည်း သွားစရာ နေရာမရှိသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့၍ ခေါင်းကို ပို၍ ငုံ့ထားလိုက်ရ၏။

လဲ့ချန်က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ပိုက်ကွန်အိတ်ထဲမှ ပန်ကိတ်တစ်ဝက်ကို ထုတ်၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ပန်ကိတ်လေးက လေထဲတွင် မျဉ်းကွေးတစ်ခု ဖန်တီး၍ လျိုတာကျူး၏ ရှေ့သို့ ကျသွား၏။

သူက မော့ကြည့်လာပြီး လဲ့ချန်ကို ငေးမောကြည့်နေရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အကြောက်တရားနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လဲ့ချန်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"စားလိုက်... နင်မသွားစေနဲ့..."

ဤပန်ကိတ်တစ်ဝက်ကို လမ်းဘေးခွေး တစ်ကောင်အား ကျွေးလိုက်သည်ဟုသာ သဘောထားလိုက်သည်။

အဝေးမှ နွားလှည်းတစ်စီး ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး အပေါ်မှ လူများက အော်ဟစ်နေကြ၏။

"ရွာကို ပြန်တော့မယ်... မြန်မြန် လှည်းပေါ်တက်ကြ..."

လဲ့ချန်က အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီး နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်ကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လိုင်ကျားမင်တစ်ယောက် ရွာ၏ စပါးကျီဘက်သို့ အမှောင်ထဲတွင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားနေ၏။

သူ၌ ဤည အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျန်းကွေ့ဖန်း ပေးလိုက်သော လျှို့ဝှက်လက်နက်ကို သတ်မှတ်ထားသည့် နေရာသို့ ပို့ဆောင်ရန် ဖြစ်၏။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ဤစပါးကျီ ဂိုဒေါင်ဆိုသည်မှာ ပြိုကျလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော သက်ကယ်မိုး ရွှံ့အုတ်အိမ် အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင် အဆင်ပြေသော်လည်း ညဘက်တွင်မူ သရဲခြောက်သော အိမ်ကဲ့သို့ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းပြီး အုံ့မှိုင်းနေ၏။

ရွာသားများအားလုံးက ဤနေရာကို ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ဆိုကြပြီး လွယ်လွယ်နှင့် အနီးသို့ မသွားရဲကြပေ။

လိုင်ကျားမင်က စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း ကျန်းကွေ့ဖန်း ကတိပေးထားသော အကျိုးအမြတ်များကို တွေးမိသောအခါ ရဲတင်းလာသည်။

သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်း၍ နံရံတွင် ကပ်ကာ ဂိုဒေါင်၏ အနောက်ဘက် နံရံဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ သွားလိုက်၏။ မည်သူမျှ မရှိကြောင်း သေချာစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူ၍ လက်ရော ခြေပါ အသုံးပြုကာ နံရံကို ကျော်တက်လိုက်သည်။

ဂိုဒေါင်ထဲတွင် အပ်ကျသံ ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မျက်စိရှေ့မှ မိမိလက်ကိုပင် မမြင်ရလောက်အောင် မှောင်မည်းနေ၏။

လိုင်ကျားမင်က စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရာ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားနေရသည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

အမှောင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ လိုင်ကျားမင်မှာ လန့်ဖြတ်သွား၏။ သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် ကြီးမားသော ခြေထောက်တစ်ဖက်က သူ့ဗိုက်ကို လာကန်လေသည်။

"အား..."

လိုင်ကျားမင်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရာ သူ သယ်လာသော ပစ္စည်းများလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

မှိန်ပျပျ လရောင်အောက်တွင် ရောက်လာသူမှာ အားကော် ဖြစ်ကြောင်း လိုင်ကျားမင် မြင်လိုက်ရ၏။

လဲ့အားကော်က ညဘက်တွင် စပါးကျီကို ကင်းလှည့်ရန် တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်သည်။

သူက အနည်းငယ် ဉာဏ်ရည်နှေးကွေးပြီး မိဘများကလည်း စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သောကြောင့် ရွာက သူ့ကို သနား၍ ဤအလုပ်ကို ရှာပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။

"အားကော်... ဘာ... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လိုင်ကျားမင်က နာကျင်မှုကြောင့် ချွေးများပြိုက်ပြိုက်ကျကာ ဗိုက်ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က သူ့လက်ထဲတွင် ရေနံဆီမီးခွက် တစ်လုံးကို ကိုင်ထား၏။ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်က သူ၏ ရိုးသားအေးချမ်းသော မျက်နှာကို ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ဖန်တီးပေးနေသည်။

"မင်း... မင်း ခိုးတယ်..."

လိုင်ကျားမင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ငါ ဘာမှ မခိုးပါဘူး... ငါ ဒီအတိုင်း... လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာပါ..."

"လမ်းကြုံလို့..."

လဲ့အားကော်က မြေကြီးပေါ်ရှိ ပစ္စည်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဲဒါ... အဲဒါက ဘာလဲ..."

ထိုအခါမှ လိုင်ကျားမင်က သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဘာရှိနေသည်ကို သတိရသွားပြီး ကမန်းကတန်း လှမ်းကောက်ရန် ပြင်လိုက်၏။

လဲ့အားကော်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော စက္ကူများကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူက အလင်းရောင်အောက်တွင် ၎င်းတို့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အမူအရာက တစ်မုဟုတ်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။

"ဒါ... ဒါက..."

အခြေအနေ မဟန်ကြောင်း မြင်သောအခါ လိုင်ကျားမင်က လှည့်ပြေးလေတော့သည်။ လဲ့အားကော်က တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း လိုက်ဖမ်း၏။

"ရပ်စမ်း... မပြေးနဲ့..."

လဲ့အားကော်က သူ့နောက်သို့ လိုက်ရင်း အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူခိုး... သူခိုး..."

လိုင်ကျားမင်မှာ မောဟိုက်နေပြီး စိုးရိမ်ကြောက်လန့်နေ၏။ ထို့ကြောင့် သူက ထင်းပုံတစ်ပုံကို မတော်တဆ ဝင်တိုက်မိပြီး မှောက်လျက် လဲကျသွားတော့သည်။

ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့အားကော်က လိုင်ကျားမင်အပေါ်သို့ ချက်ချင်း ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်၏။

"မ... မလှုပ်နဲ့..."

လဲ့အားကော်က အသက်ရှူဝဝ ရှူရင်း စက္ကူကို သူ့လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ... ငါ မင်းကို... တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ဆီကို ပို့မယ်..."

လိုင်ကျားမင်မှာ စိတ်ထဲတွင် ညည်းညူလိုက်မိ၏။ သူက ကြက်ကို ခိုးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဆန်များပါ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

လဲ့အားကော်က စက္ကူကို ယူ၍ လရောင်အောက်တွင် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာက ပို၍ မှုန်ကုပ်လာ၏။

"ဒါ... ဒါက တိုင်စာလား..."

သူက ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တိုင်စာ... လဲ့ချန်... မှောင်ခိုကူးပြီး အမြတ်ထုတ်တာ..."

"မင်းက ငါ့အစ်ကိုချန်ကို တိုင်မလို့လား..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ လက်ထဲရှိ တွန့်ကြေနေသော စက္ကူစကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့လက်ညှိုးဖြင့် စာရွက်ပေါ်တွင် ဟိုဟိုသည်သည် ထိုးပြကာ စစ်ဆေးရန် သူ၏ မျက်နှာကို နီးကပ်စွာ ကပ်ထားလိုက်၏။

သူက စာများများစားစား မဖတ်တတ်ဘဲ စာလုံး အနည်းငယ်ကိုသာ သိသော်လည်း ၎င်းတို့အနက်မှ စာလုံးနှစ်လုံးက သူ၏ ခေါင်းကို မူးနောက်သွားစေသည်။ ၎င်းမှာ 'လဲ့ချန်' ပင် ဖြစ်၏။

လဲ့အားကော်က မျက်လုံးကို မှေး၍ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သော လိုင်ကျားမင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခုံးများက ရုတ်တရက် ထောင်တက်သွားသည်။

အားကော်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးသားအေးချမ်းပုံရသော်လည်း ဒေါသထွက်လာသောအခါတွင်မူ ရှားရှားပါးပါး ရက်စက်မှုကို ပြသတတ်၏။

"အခု မင်းက ငါ့အစ်ကိုချန်ကို ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

သူက ရေနံဆီမီးခွက်ကို မြှောက်၍ လိုင်ကျားမင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထိုးပေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက ဓားများကဲ့သို့ စူးရှနေ၏။

လိုင်ကျားမင်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို အရင်ပုလိုက်ကာ လက်များကို အသည်းအသန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အားကော်... စိတ်အေးအေးထားပါ... ငါ အပြစ်ကင်းပါတယ်... ငါနဲ့ တကယ် ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး... အဲဒါ... တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို လုပ်ခိုင်းတာပါ..."

"တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ခိုင်းတာလား..."

အားကော်၏ အသံက တစ်ဆင့် မြင့်တက်သွားပြီး သူ အတော်လေး ဒေါသထွက်နေကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။

သူက လိုင်ကျားမင်၏ နဖူးကို ရိုက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

အခြေအနေ ဆိုးရွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ လိုင်ကျားမင်က နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်လိုက်ပြီး ဗလုံးဗထွေး အော်ပြောလိုက်၏။

"လဲ့အားကော်... မင်း ငါ့ကို ရိုက်လို့ မရဘူး... ကျန်းကွေ့ဖန်းက ငါ့ကို လုပ်ခိုင်းတာ... ဟုတ်တယ်... သူမပဲ... သူမက ဒီဟာကို ငါ့ဆီ အတင်းထည့်ပေးပြီး လာပို့ခိုင်းတာ..."

အခန်း (၆၈)တိုင်စာ

ဤအော်သံကြောင့် အားကော်၏ လက်က လေထဲတွင် တန့်ရပ်သွားသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးများက အလွန်အမင်း တွန့်ချိုးသွားပြီး လိုင်ကျားမင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အတန်ကြာမှ နောက်ဆုံးတွင် အသံအုပ်အုပ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျန်းကွေ့ဖန်း... ဒါပေမဲ့ သူမက အစ်ကိုချန်ကို ဒုက္ခရောက်အောင် ဘာလို့ အဲ့လို လုပ်ရတာလဲ..."

လိုင်ကျားမင်က ယခုအချိန်တွင် မည်သို့ ထွက်ပြေးရမည်ကိုသာ တွေးနေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းပြရန် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

အားကော် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူက ဘေးရှိ ထင်းပုံကို လျှပ်တစ်ပြက် အမြန်နှုန်းဖြင့် ကန်ချလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"ရပ်စမ်း..."

အားကော်က သတိဝင်လာပြီး ချက်ချင်း လိုက်ဖမ်းသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်က အခြေအနေချင်း တူညီမနေပေ။

လိုင်ကျားမင်က အမြဲတမ်း ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတတ်သူ ဖြစ်၏။ သူက အမှောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ချုံပုတ်များကြားမှ လျှိုထွက်ကာ လမ်းကျဉ်းလေးများတစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာရင်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ခွေးကောင်..."

အားကော်က သူ၏ ပေါင်ကို ထုလိုက်ရာ ဒေါသကြောင့် သူ၏ မျက်နှာက နီရဲသွား၏။ သူက အသက်ရှူမဝဖြစ်နေရင်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ စက္ကူက မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အလင်းရောင်အောက်တွင် ဝေဝါးရှုပ်ထွေးနေသော စာများ ရှိနေပြီး လိုင်ကျားမင်၏ ပါးစပ်မှ ပြောခဲ့သော အဓိက စကားလုံး အချို့လည်း ပါဝင်နေ၏။

အားကော်က ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ ကောက်ယူလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသွားစေရန် သေချာစွာ ခါထုတ်လိုက်ကာ သွားကြိတ်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒါကို အစ်ကိုချန်ဆီ သွားပြရမယ်..."

အားကော်က စက္ကူကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အမှောင်ထဲတွင် ရွာလမ်းတစ်လျှောက် အရူးအမူး ပြေးလာခဲ့ရာ မကြာမီ လဲ့ချန်၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

အားကော်၏ ပြင်းထန်သော ခြေသံများက တံခါးဝရှိ ရွှံ့ပြင်ပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူ စကားမပြောရသေးမီ အထဲမှ တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဘယ်သူလဲ..."

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်ပါ... အားကော်..."

အားကော်က တံခါးကို ထုရင်း အမောတကော အော်ပြောလိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လိုက်ကာကို မလိုက်၏။

အလင်းရောင်အောက်တွင် ထင်းလင်းပြတ်သားသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လဲ့ချန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အားကော်... သန်းခေါင်ယံကြီး အိပ်မနေဘဲ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

အစ်ကိုချန်၏ အသံကို ကြားသောအခါ အားကော်၏ ရင်ထဲတွင် မခံချင်စိတ်နှင့် ဒေါသများ အပြင်းအထန် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူက အသက်ရှူဝဝ ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ စက္ကူကို မြှောက်ကာ အော်ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... လူတစ်ယောက်က အစ်ကို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်..."

လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ စက္ကူကို လှမ်းယူလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာက လျင်မြန်စွာ မည်းမှောင်သွားသည်။

စက္ကူပေါ်ရှိ စာလုံးများကို သေသပ်စွာ စီစဉ်ရေးသားထားပြီး "မှောင်ခိုကူးပြီး အမြတ်ထုတ်ခြင်း" ဟူသော စွဲချက်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ရည်ညွှန်းနေကာ အကြွင်းမဲ့ သေချာမှုဖြင့် ဖော်ပြထားပြီး အောက်ခြေတွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အနီရောင် လက်ဗွေရာတစ်ခုပင် ပါဝင်နေ၏။

"လဲ့ချန်" ဟူသော နာမည်က တစ်ကြိမ်ထက်မက ပါဝင်နေပြီး ၎င်းမှာ ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသော တိုင်စာတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

"ကျန်းကွေ့ဖန်း... ပြဿနာကို ဖန်တီးတဲ့သူက သူမ အမှန်ပဲ..."

လဲ့ချန်၏ အသံက ချက်ချင်း သွေးထားသော ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး အေးစက်နေ၏။

သူက မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော အားကော်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါကို ဘယ်က ရလာတာလဲ..."

အားကော်က စပါးကျီတွင် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ပြန်လည် ပြောပြလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒါက သေချာပေါက် လိုင်ကျားမင်ရဲ့ အကြံမဟုတ်ဘူး... အဲဒီ လူယုတ်မာ လိုင်ကျားမင်က စာတတ်ဖို့ နေနေသာသာ သူ့ဖိနပ်ဖဝါးပေါ် ဂျုံမှုန့်တောင် တင်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်၏ မျက်မှောင်များ ပို၍ တွန့်ချိုးသွားသည်။

သူ စာမတတ်သည်မှာ မှန်ကန်ပြီး ကျန်းကွေ့ဖန်းက လိုင်ကျားမင်ထက် ပို၍ လည်ပတ်သော်လည်း သူမကလည်း သိပ်တော့ သာမည် မဟုတ်ပေ။

တရားဝင် အေဂျင်စီတစ်ခုမှ လာသည်နှင့်တူသော ဤမျှ သေသပ်စွာ ရေးသားထားသည့် တိုင်စာမျိုးကို ဤလူနှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ရေးနိုင်မည်နည်း။

"ထူးဆန်းနေတယ်..."

လဲ့ချန်က ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ သူက စက္ကူကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ဒေါသများ လျော့ကျသွားကာ တွေးတောနေဟန် ပိုများလာသည်။

သူက အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်၏။

"လောလောဆယ် ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားလိုက်... မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ငါ စုံစမ်းကြည့်လိုက်မယ်..."

အားကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မီးခွက်ကို မြေပြင်ပေါ်ချကာ စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ကင်းစောင့်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက အမုန်းတရားများ မလျော့ကျသေးကြောင်း ပြသနေဆဲဖြစ်၏။

အားကော်၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှု တစ်လှိုင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤကောင်လေးက အနည်းငယ် မိုက်မဲသော်လည်း သူ့အပေါ်တွင်မူ အလွန် သစ္စာရှိလှ၏။

သူက အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ သိပါပြီ... အရမ်းစိုးရိမ်မနေနဲ့... ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် အရပ်ရှည်တဲ့သူတွေက ထောက်ထားပေးလိမ့်မယ်... အချိန်လည်း လင့်နေပြီ... ပြန်ပြီး အနားယူတော့... မနက်ဖြန် မင်း အလုပ်လုပ်ရဦးမယ်..."

အားကော်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း လဲ့ချန်က လိုက်ကာကို ချလိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို မြန်မြန် ပြန်ရန် ပြောနေကြောင်း အဓိပ္ပာယ် ရှင်းလင်းနေ၏။

ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် အားကော်မှာ သူ ယူလာသော ရေနံဆီမီးခွက်ကို မြေပြင်ပေါ်ချကာ ခေါင်းကုတ်၍ အူကြောင်ကြောင် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ရသည်။

"အင်းပါ အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်... တစ်ခုခုလိုရင် ခေါ်လိုက်နော်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက လှည့်၍ ညအမှောင်ထုထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အိမ်ထဲတွင် လဲ့ချန်၏ ဇနီးဖြစ်သူ ချီလန်က အင်္ကျီထပ် ဝတ်၍ ထွက်လာပြီး အိပ်မှုန်စုံမွှားဖြင့် မေးလိုက်၏။

"သန်းခေါင်ယံကြီး ဘယ်သူလဲ..."

လဲ့ချန်က အလျင်အမြန် တံခါးဂျက်ချလိုက်ပြီး လှည့်၍ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"အားကော်လေ... အဲဒီကောင်လေးက သိပ် စိတ်မြန်တာပဲ... လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို ဒုက္ခပေးချင်နေတယ်လို့ ပြောတယ်..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ချီလန်မှာ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေရာမှ ချက်ချင်း အိပ်ချင်ပြေသွားပြီး လဲ့ချန်ထံသို့ အလျင်အမြန် သွားကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"ဘယ်သူက ဒုက္ခပေးချင်တာလဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လဲ့ချန်က တိုင်စာကို ချီလန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အခြေအနေကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဖတ်ပြီးနောက် ချီလန်၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး "သူမက အရမ်း ယုတ်မာတာပဲ..." ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေမိ၏။

ချီလန်က ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လဲ့ချန်နောက်မှ လိုက်၍ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် မထားနိုင်ခဲ့ပေ။

၁၉၆၀ ခုနှစ်များတွင် ဘဝက အတော်လေး ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ "မှောင်ခိုကူးပြီး အမြတ်ထုတ်ခြင်း" ဖြင့် စွပ်စွဲခံရပါက ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်ပေလိမ့်မည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လဲ့ချန်က စောစော ထလိုက်၏။

သူက တစ်စုံတစ်ခုကို စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေပြီး နံနက်စာကို စိတ်လွင့်စင်စွာဖြင့် စားသောက်လိုက်သည်။

ချီလန်က ဘေးမှ ကြည့်နေရင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း ဘာပြောရမည်ကို မသိပေ။

နံနက်စာ စားပြီးနောက် လဲ့ချန်က ချီလန်ကို နှုတ်ဆက်၍ အပြင်သို့ ထွက်သွား၏။

သူက လျိုတာကျူးကို ရှာဖွေပြီး ကိစ္စရပ်များ၏ အရင်းအမြစ်ကို ဖော်ထုတ်ရန် သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မိသားစုနှစ်စုက မြောင်းကျဉ်းလေး တစ်ခုခြား၍ နေထိုင်ကြပြီး အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေး သိပ်မရှိကြချေ။

လဲ့ချန်က မြောင်းဘေးတွင် ရပ်၍ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ လျိုတာကျူး၏ အနိမ့်ပိုင်း ရွှံ့အုတ်အိမ်လေးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ သရော်လိုက်၏။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက အခေါင်းကို မမြင်ရသရွေ့ မျက်ရည်ကျမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

သူက မြောင်းကို ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဖြတ်ကျော်ကာ လျိုတာကျူး၏ တံခါးဝသို့ တိုက်ရိုက် သွားပြီး တံခါးကို အချက်အနည်းငယ် ထုလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

လျိုတာကျူး၏ အိပ်ချင်မူးတူး အသံက အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

တံခါးက ဂျီခနဲ ပွင့်လာပြီး ဘောင်းဘီတို တစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ထားသော လျိုတာကျူးက မျက်လုံးကို ပွတ်ရင်း ထွက်လာသည်။

လဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ သူက အစပိုင်းတွင် မှင်သက်သွားပြီးနောက် မြှောက်ပင့်သော အပြုံးတစ်ခု သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြန့်နှံ့သွား၏။

"ဘာလေနှင်လို့ အဲ့လောက် စောစော ရောက်လာတာလဲ..."

လဲ့ချန်က ဘာမှ မပြောသော်လည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြုံး၍ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တိုင်စာကို ထုတ်ကာ လျိုတာကျူးရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

လျိုတာကျူး၏ အပြုံးက ချက်ချင်း အေးခဲသွား၏။ သူက မသိစိတ်မှ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ စူးရှသော အသံက အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ... သား... ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ..."

စကားပြောနေရင်းနှင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းနှင့် စွန်းယန်မေတို့လည်း အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြ၏။

လဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အထူးသဖြင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းမှာ တောင်ပေါ်တွင် ကျားများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လဲ့ချန်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသောအခါ သူမ၏ ခြေထောက်များ တုန်ရီလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"မင်း... မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းက တုန်ရီစွာ မေးလိုက်ပြီး အလိုအလျောက် စွန်းယန်မေ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ကျန်းကွေ့ဖန်းကို လျစ်လျူရှု၍ လျိုတာကျူးကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်း ဒါကို မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား..."

လျိုတာကျူး၏ မျက်နှာက သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေကာ အတန်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မထွက်နိုင်တော့ပေ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်းက စွန်းယန်မေ၏ နောက်မှနေ၍ အလျင်အမြန် ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... ငါက မင်းရဲ့ မိထွေးလေ... မင်း ငါတို့ကို ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူးနော်…”