အခန်း (၇၆-၇၈)

အခန်း ၇၆ - မသေနိုင်သော မိစ္ဆာပညာရပ်

ချွမ်

ကျောက်ဖေးသည် ဓားဖြင့် ခုခံလိုက်သော်လည်း တုန့်ပြန်လာသော အားရှိန်ကြောင့် ခုနစ်လှမ်း ရှစ်လှမ်းခန့် နောက်သို့ ယိုင်နဲ့စွာ ဆုတ်ခွာသွားရပြီး လက်ဖဝါးများပင် ထုံကျဉ်သွားခဲ့သည်။

"ခုနစ်ဆင့်မြောက် သိုင်းပညာရှင်ဆိုတာ တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။"

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် ခုနက တိုက်ခိုက်မှုကို မရှောင်တိမ်းဘဲ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်းသည် ခုနစ်ဆင့်မြောက် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ အင်အားကို စမ်းသပ်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် အလွန်သန်မာလှပေသည်။ ခွန်အားသက်သက်ကို နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုသူသည် မိမိထက် အနည်းဆုံး ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပိုမိုသန်မာသည်။

၂၀ ရာခိုင်နှုန်းဆိုသည်မှာ အနည်းငယ်မျှသာဟု မထင်မှတ်သင့်ပေ။

တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ဆိုသည်မှာ ရိုးရှင်းသော သင်္ချာပေါင်းလဒ် မဟုတ်ပေ။

ခုနစ်ဆင့်မြောက် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် အသက်လုတိုက်ခိုက်နေသော ရှစ်ဆင့်မြောက် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးသုံးဦးကို အသာအယာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်။

ကျောက်ဖေး အသက်ရှူပင် မဝသေးမီမှာပင်...

စုန်ယွမ်သုက ဘေးဘက်မှ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာပြီး ဓားဦးမှာ ကျောက်ဖေး၏ နံရိုးများဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်

နေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်ဖယ်လိုက်ပြီး ဓားအလင်းတန်းကို ပြန်လည်ဝှေ့ယမ်းကာ စုန်ယွမ်သုကို နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူမျိုးနွယ် သန်မာထွားကြိုင်းသော လူကြီး၏ ဓားချက်ကိုလည်း ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအတွင်း ပိတ်မိနေပြီး ဓားချင်းထိခတ်သံများနှင့်အတူ မီးပွားများ လွင့်စင်နေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ယခုအခါ ဖန်ဆင်းရှင်ကိုယ်ပွား စုစုပေါင်း ဆယ့်ကိုးခုကို ခေါ်ယူနိုင်သည်။

ဆယ့်ကိုးခုသော ဦးနှောက်

သူတစ်ပါးထက် ဆယ့်ကိုးဆ ပိုမိုအားကောင်းသော သူ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်စွမ်းက ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦး၏ တိုက်ကွက်တိုင်းကို အတိအကျနီးပါး ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်စေသည်။

လူနည်းစုဖြင့် အားနည်းချက်ရှိနေသော်လည်း သူသည် အခြေအနေကို ထိန်းထားနိုင်ရုံသာမက ဘေးမှ ဝိုင်းရံထားသော စုန်မိသားစု အစောင့်အရှောက် တစ်ဦးနှစ်ဦးကိုပင် အခွင့်သာခိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်မှ စုန်ယွမ်သုနှင့် ချူမျိုးနွယ်လူကြီးတို့သည် တိုက်ပွဲကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုထိတ်လန့်လာကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ စိတ်ချင်းမှာလည်း တူညီနေကြသည်။

ဤကလေးကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးနိုင်တော့ပေ

သူသည် နဝမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခါစသာ ရှိသေးသော်လည်း ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကို ပြသနေပြီဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သော သုံးလခန့်ကမှ ဤလူငယ်သည် စုန်မိသားစု၏ အစေခံတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာနှင့် မည်သို့မျှ မထိတွေ့ခဲ့ဖူးဟု ဆိုကြသည်။

သုံးလအတွင်း ဤမျှ လျင်မြန်စွာ မည်သို့ တိုးတက်လာနိုင်သနည်း?

အကယ်၍ ဤကလေးကို ဆက်လက်ကြီးထွားခွင့်ပေးလိုက်လျှင် အနှေးနှင့်အမြန် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာပေတော့မည်။

ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားခြင်း မရှိဘဲ သူတို့နှစ်ဦးသည် ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး အားပါသော တိုက်ကွက်များကို စတင်အသုံးပြုလာကြသည်။

ခေတ္တမျှအတွင်း ကျောက်ဖေးသည် ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

နောက်ထပ် တိုက်ကွက်အနည်းငယ် အလဲအလှယ်လုပ်ပြီးနောက်...

ချွမ်

သတ္တုချင်း ထိခတ်သံများကြားတွင် ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံး၌ ဟာကွက်တစ်ခုကို တမင်တကာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

"သွားစမ်း”

ချူမျိုးနွယ်လူကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် စူးရှသောအလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မြွေဆိုးတစ်ကောင်၏ လျှာကဲ့သို့ ထက်မြက်သော သူ၏ဓားသည် ကျောက်ဖေး၏ ရင်ဘတ်ကို တဒင်္ဂအတွင်း ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

အောင်မြင်ပြီ

"ကောင်းတယ်……" စုန်ယွမ်သုက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဗြစ်

ဓားရှည်သည် ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး သွေးများမှာ ဓားသွားတစ်လျှောက် စီးကျလာသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် ကျောက်ဖေးသည် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အားအင်ရှိနေသေးသည်။

သူ မသေဆုံးမီ ချူမျိုးနွယ်လူကြီး၏ ညာဘက်ပုခုံးကို ရုတ်တရက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ကလောက်

ပုခုံးရိုး ကျိုးသွားသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရပြီး ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

ချူမျိုးနွယ်လူကြီးသည် နာကျင်စွာ ညည်းတွားရင်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွါသွားခဲ့ကာ သူ၏ ဓားရှည်သည် လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားပြီး ညာဘက်လက်မောင်းမှာ တွဲလောင်းကျနေကာ ဝတ်ရုံတစ်ခြမ်းမှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားခဲ့သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုချူ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား...?"

စုန်ယွမ်သုက အပြေးအလွှား သွားရောက်တွဲကူလိုက်သည်။

မီတာတစ်ရာခန့်အကွာရှိ သစ်ပင်အုပ်ကြီးတစ်ခု၏ သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် ကျောက်ဖေးသည် ဤမြင်ကွင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်

နေသည်။

အသတ်ခံလိုက်ရသောသူမှာ သူ၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

စိတ်အာရုံတစ်ခုဖြင့်...

အသတ်ခံလိုက်ရသော ကိုယ်ပွား၏ အလောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် နဂိုအတိုင်း ပြန်လည်ရှင်သန်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုးဖောက်ခံထားရသော သွေးစွန်းသည့် အဝတ်အစားများကြောင့် ရင်ဘတ်ရှိ ဓားဒဏ်ရာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တစ်ဖက်လူများ မမြင်နိုင်ပေ။

ချူမျိုးနွယ်လူကြီးသည် စုန်ယွမ်သုထံမှ ကုသရေးဆေးလုံးများကို ယူ၍ တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်နေသည်။

အစောပိုင်းနှစ်များတွင် သူသည် စုန်ယွမ်သုနှင့်အတူ ချင်းဖုန်းဓားဂိုဏ်းတွင် သိုင်းပညာသင်ယူခဲ့ပြီး သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့ဖူး၏

သို့သော်လည်း ဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျန်းလင်းခရိုင်သို့ အမှတ်မထင် ဖြတ်သန်းလာရင်း စုန်မိသားစု၏ ဧည့်ခံမှုကို လက်ခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စုန်မိသားစုကို ကူညီပေးခြင်းမှာ အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဆုလာဘ်လည်း ရနိုင်မည်ဟု သူထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤကိစ္စကြောင့် ဒဏ်ရာရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏ ပုခုံးရိုးကျိုးသွားသည်ကို သူခံစားနေရသည်။ ပြန်လည်သက်သာလာလျှင်ပင် ဤဒဏ်ရာသည် သူ၏ အနာဂတ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ထိခိုက်မလားဆိုသည်မှာ ပြောရခက်လှသည်။

တောက် ..ဒီအရှုပ်အထွေးထဲ ငါမပါဝင်ခဲ့သင့်ဘူး။

"စီနီယာအစ်ကိုချူ ဒီလိုဒဏ်ရာရသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားမိဘူး။ တကယ်ကို အားနာမိပါတယ်။ စီနီယာအစ်ကိုချူကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်။ စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ သွေးတွေကို အလကားအဆုံးရှုံးမခံပါဘူး..."

စုန်ယွမ်သုက နောင်တရဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်

သည်။

ချူမျိုးနွယ်လူကြီး၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး "ဂျူနီယာညီလေး၊ ဒါတွေ မလိုပါဘူး..."

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင်...

ဝှူး

ရုတ်တရက် သူတို့၏ ခြေရင်းမှ စူးရှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

နှလုံးကို ထိုးဖောက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားသော ကျောက်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဓားကိုကိုင်ဆောင်လျက် ထူးဆန်းစွာ ထလာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လေကိုခွဲထွက်လာသော တိုးလျှိုးသည့် အသံနှင့်အတူ ထက်မြက်သောဓားသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ချူမျိုးနွယ်လူကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။

ဗြစ်

သွေးများမှာ ကောင်းကင်သို့ ပန်းထွက်သွားသည်။

ချူမျိုးနွယ်လူကြီး၏ ဦးခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ကြောင်တောင်တောင် အမူအရာဖြင့် အေးခဲနေဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် သေရမှန်းပင် မသိလိုက်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

စုန်ယွမ်သုမှာလည်း နေရာတွင်ပင် မှင်တက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော သွေးများ စင်ဟပ်နေသည်။

သူသည် ဓားကိုကိုင်ကာ ရပ်နေသော ကျောက်ဖေးကို စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ခြေထောက်များမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာသည်။

မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် စုန်ယုယောင်၏ အောင်နိုင်သူအပြုံးသည် မျက်နှာပေါ်၌ပင် အေးခဲသွားပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အား... သရဲ”

စုန်ယုယောင်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်း... မင်း အစောကပဲ... ဘယ်လိုလုပ် မသေနိုင်ရတာလဲ..." စုန်ယွမ်သုက စကားလုံးများပင် မပီမသ ထစ်ထစ်အအ ဖြစ်နေသည်။

စီနီယာအစ်ကိုချူက ကျောက်ဖေး၏နှလုံးသားအား ဓားဖြင့်ထိုးဖောက်လိုက်သည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

သူ မည်သို့ အသက်ရှင်နိုင်မည်နည်း?

ဤအရာသည် စုန်းအတတ်တစ်ခုလော? သို့မဟုတ် မျက်လှည့်တစ်ခုလော?

သူ၏ မသိစိတ်ကြောင့်

စုန်ယွမ်သုသည် လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

"အခုမှ ထွက်သွားဖို့ဆိုတာ နောက်ကျသွားပြီ”

ကျောက်ဖေးက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး စုန်ယွမ်သု လှည့်ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်မှ လှမ်းလိုက်သည်။

သူသည် စုန်ယွမ်သု၏ ထွက်ပြေးလိုသော ဆန္ဒကို ကြိုတင်သိမြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် နှစ်ဦးကြားအကွာအဝေးမှာ မီတာအနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။

ကျောက်ဖေးသည် စုန်ယွမ်သုကို ချက်ချင်းပင် မီသွားပြီး သူ၏ဓားကျောဖြင့် စုန်ယွမ်သု၏ ကျောပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဗြစ်

စုန်ယွမ်သုသည် သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲသွားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျန်ရှိနေသော အစောင့်အနည်းငယ်မှာ ထိတ်လန့်ကုန်ကြပြီဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အိမ်တော်သခင်ပင်လျှင် ကျောက်ဖေး၏ ဓားချက်တစ်ချက်အောက်တွင် ပြိုလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် အသက်လု၍ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

စည်းနှောင်မှုများမှ လွတ်မြောက်လာကာစ စုန်ယုယောင်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းနေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေယိုင်ကျသွားသည်။

ကျောက်ဖေးသည် စုန်ယွမ်သု၏ ကျောကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းထားပြီး ဓားဦးကို သူ၏ လည်ပင်းသို့ တေ့ထားကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်တော်သခင်စုန့် ထွက်သွားဖို့ ဒီလောက် မလောပါနဲ့ဦး။"

သူသည် စုန်ယုယောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ရင်း "တတိယသခင်မလေး... ပြောပါဦး... မင်းရဲ့ဖခင်ကို ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ?"

စုန်ယုယောင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်ရှာသည်။ "လွှတ်ပေးပါ... ကျွန်မအသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... ကျောက်ဖေး... မဟုတ်ဘူး၊ သခင်လေးကျောက်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကရုဏာထားပေးပါ..."

ကျောက်ဖေးက နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ငါက လူသတ်ရတာကို လုံးဝ မကြိုက်ပါဘူး။ ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ၊ မင်းအဖေရဲ့ အသက်ကို ရွေးဖို့ ငွေပြား နှစ်သောင်း ပေးမလား?"

စုန်ယုယောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်နှင့် နှပ်များ စီးကျနေပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေကာ စကားပင် မပြောနိုင်ရှာတော့ပေ။

"ဘာ? ငွေပြားနှစ်သောင်း? ဒါ... ဒါက အရမ်းများလွန်းတယ်၊ ညီအစ်ကိုကျောက်၊ ငါတို့ စုန်မိသားစုမှာ အဲ့ဒီလောက် လက်ငင်းငွေ အများကြီး မရှိပါဘူး..."

စုန်ယွမ်သုက မြေပြင်ပေါတွင် လဲလျောင်းလျက် ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ဖေးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း "မင်းတို့ စုန်မျိုးနွယ်တွေ၊ ငါက မင်းတို့နဲ့ ဈေးဆစ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား? မပေးနိုင်ရင် ချေး၊ မချေးနိုင်ရင် သေ၊ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို ငွေနဲ့ဝယ်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိနေသေးတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။"

ပြောရင်းနှင့် သူ၏ လက်မောင်းကို အနည်းငယ် အောက်သို့ နိမ့်လိုက်သည်။

ထက်မြက်သော ဓားဦးသည် အရေပြားကို လွယ်ကူစွာ ထိုးဖောက်သွားသည်။

စုန်ယွမ်သုသည် လည်ပင်းတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် နွေးထွေးသော အရည်များ စီးကျလာသည်ကို သိလိုက်သည်။

သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။ "ငါ သဘောတူတယ်၊ သဘောတူပါတယ်၊ ညီအစ်ကိုကျောက်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ..."

"ယုယောင်၊ နင် ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ? မြန်မြန် အိမ်ပြန်ပြီး ငွေသွားယူတော့လေ..."

"အာ... ဟုတ်ကဲ့ ငွေသွားယူပါ့မယ်၊ အခုချက်ချင်း သွားပါ့မယ်၊ ကျောက်ဖေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မအဖေကို မသတ်ပါနဲ့..."

စုန်ယုယောင်သည် ရုန်းကန်ထရပ်ပြီး ကုန်းရုန်းထွက်ပြေးသွားသည်။ သူမ၏ ပေါင်များမှာ တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူမ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ကျောက်ဖေးက နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မှောင်မလာခင် ငွေကို ငါမမြင်ရရင်တော့၊ အလောင်းလာကောက်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်တော့။ နားလည်လား?"

"နား... နားလည်ပါပြီ..."

စုန်ယုယောင်သည် ယိုင်နဲ့စွာဖြင့် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

တောင်ပေါ်မှ လေညင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး လေထဲတွင် ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များ ပါလာသည်။

စုန်ယွမ်သုတစ်ဦးတည်းသာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

အခန်း ၇၇ - မြေဓာတ်ကို ဆင်ခြင်ခြင်း

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ရောက်သော် စုန်မိသားစု၏ အိမ်တော်ထိန်းသည် အစေခံအချို့နှင့်အတူ ငွေစက္ကူများထည့်ထားသော သေတ္တာကို သယ်ဆောင်၍ မှောင်မလာမီ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသော ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် သစ်သားသေတ္တာကို ချထားပြီး စကားပြောသည့်အခါတွင်လည်း ကျောက်ဖေး၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲပေ။

"ကောင်းပြီ၊ သွားကြတော့။"

ကျောက်ဖေးသည် ငွေစက္ကူများကို ရေတွက်ကြည့်ရာ ပမာဏမှန်ကန်ကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် စုန်ယွမ်သုကို ခြေဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ လှန်ပေးလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းသည် ဘုရင်၏ အမိန့်တော်ဖြင့် အပြစ်မှ လွတ်ငြိမ်းခွင့်ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာပြာနှမ်းနေသော စုန်ယွမ်သုကို အစေခံများနှင့်အတူ အပြေးအလွှား တွဲထူကာ တောင်အောက်သို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးကြလေတော့သည်။

ကျောက်ဖေးသည် လှည့်ထွက်လာပြီး ငွေစက္ကူများကို ယူဆောင်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။

ငွေပြားနှစ်သောင်းဆိုသည်မှာ မနည်းလှသော ပမာဏဖြစ်သဖြင့် စုန်မိသားစုက လက်မခံဘဲ ပြဿနာရှာလာနိုင်သည်ဟု သူ အစောပိုင်းက ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အလွယ်တကူပင် လာရောက်ပေးချေသည်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩစရာပင်။

သို့သော် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင်မူ...

ဤအရာမှာ ယုတ္တိရှိပေသည်။

သူသည် ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ခုနစ်ဆင့်မြောက် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ခုနစ်ဆင့်မြောက် သိုင်းပညာရှင်ဆိုသည်မှာ တစ်ခရိုင်လုံးတွင် အလွန်ရှားပါးသော ထိပ်တန်းပညာရှင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် စုန်ယွမ်သုမှာ အိမ်တော်သခင်ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် လက်ပိုက်ကြည့်နေ၍ မဖြစ်နိုင်

ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စုန်မိသားစုထံမှ ငွေစက္ကူပေါင်း သုံးသောင်းခန့် အမြတ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျောက်ဖေးအနေဖြင့် ခေတ္တခဏအတွင်း ငွေကြေးအတွက် ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ငွေသည် အရာအားလုံး မဟုတ်သော်လည်း ငွေရှိခြင်းက မလိုအပ်သော ဒုက္ခအများစုမှ ကယ်တင်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။

တောင်ပေါ်ရှိ မုဆိုးတဲဟောင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ...

ကျောက်ဖေးသည် မြေကွက်လပ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံးသည် ဗလာကျင်းနေပြီး အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

သို့သော် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းစဉ်အတွင်း စတေးလိုက်ရသော ကိုယ်ပွားများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ဗီဇစိတ်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

မီးသည် မြေကို ဖြစ်စေသည်

သူသည် မီး၏ စွမ်းအင်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီးဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ဆင့်မှာ မြေဓာတ်၏ စွမ်းအင်ကို ဆင်ခြင်နားလည်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အနီးနားတွင် မြေကြီးများ လွင့်စင်နေပြီး မြင်ကွင်းမှာ ရှုပ်ပွနေသည်။

ကိုယ်ပွားများသည် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကာ ကျင်းခြောက်ကျင်းကို လျင်မြန်စွာ တူးကြ၏

ကိုယ်ပွားခြောက်ခုကို မြေမြှုပ်လိုက်ကြသည်။

ကျန်ရှိသော ကိုယ်ပွါးများသည်လည်း သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားမှတစ်ဆင့် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းရန် အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် ကြိုးစားနေကြသည်။

ကိုယ်ပွားတစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ မြေကြီးတစ်ဆုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ဝါးစားနေသည်။ မြေကြီး၏ အနံ့တွင် ပါဝင်သော သိမ်မွေ့သော ခြားနားချက်များကို မြည်းစမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အချို့သော ကိုယ်ပွားများက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လှည့်လည်ကာ မတူညီသော မြေအမျိုးအစားများကို ရှာဖွေနေကြသည်။

ပို၍ ပြင်းထန်သော အပြုအမူမှာမူ...

အချို့သော ကိုယ်ပွားများသည် ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အသားကို လှီးဖြတ်ကာ ဒဏ်ရာထဲသို့ စိုစွတ်သော မြေကြီးများကို ထည့်သွင်းနေကြသည်။ သွေးနှင့် အသားတို့သည် မြေကြီးနှင့် ရောနှောသွားစေပြီး ကမ္ဘာမြေကြီး၏ ရှေးဦးအကျဆုံးသော သက်စွမ်းအားကို ခံစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤရူးသွပ်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းများသည် သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ရူးသွပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

အရာအားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသည်။

အချိန်သည်လည်း တိတ်တဆိတ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန် ရောက်လုနီးပါးတွင် ကျောက်ဖေးသည် နောက်ဆုံး၌ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

မြေကြီးကဲ့သို့ ခိုင်မြဲလျက် အရာအားလုံးကို ကျွေးမွေးပြုစု၏၊ မြူမှုန်ကဲ့သို့ လွင့်ပါးလျက် နောက်ဆုံးတွင် မြေကြီးသို့သာ ပြန်သွားရ၏

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသော ကျောက်ဖေး၏ မျက်နှာပေါ်၌ နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းမြောက်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

တောင်တန်းများထဲတွင် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းရန် ကြိုးပမ်းနေစဉ် အချိန်ကုန်မှန်း မသိလိုက်ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခုနစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုနေ့၏ ပထမဆုံးသော အရုဏ်ဦး အလင်းတန်းသည် တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်လာသောအခါ

ကျောက်ဖေးသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား စတုတ္ထမြောက် အလင်းရောင်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

မြေပြင်မှ ဝါဂွမ်းရောင် အလင်းတန်းပေါင်းများစွာသည် ကြယ်တာရာ ဂလက်ဆီတစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပကျယ်ပြောစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာလည်း ငါးမီတာကျော်အထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ငါးမီတာကျယ်သော စက်ဝိုင်းအတွင်း၌ အပြာရောင်၊ အစိမ်းရောင်၊ အနီရောင်နှင့် အဝါရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အစက်အပြောက်များသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်လာကြသည်။

အဝါရောင် အစက်အပြောက်များမှာ မြေဓာတ်စွမ်းအင်များ ဖြစ်သည်။

အခြားသော အရောင်သုံးမျိုးကဲ့သို့ပင် အဝါရောင် မြေဓာတ်စွမ်းအင်သည်လည်း သူ၏ အတွင်းကလီစာများဆီသို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

သရက်ရွက်ရှိ မြေဓာတ်သည် နှလုံးရှိ မီးဓာတ်၊ အသည်းရှိ သစ်သားဓာတ်၊ ကျောက်ကပ်ရှိ ရေဓာတ်တို့နှင့် အချိုးကျ ဆက်စပ်နေသည်။

ရေသည် သစ်သားကို ဖြစ်စေသည်၊ သစ်သားသည် မီးကို ဖြစ်စေသည်၊ မီးသည် မြေကို ဖြစ်စေသည် ဟူ၍ ဓာတ်လေးပါးတို့သည် အပြန်အလှန် အဆက်မပြတ် ကူးပြောင်းဖြစ်တည်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မြေဓာတ်စွမ်းအင်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဓာတ်ငါးပါး သံသရာ လည်ပတ်နေသော်လည်း အရေးကြီးသော ကွင်းဆက်တစ်ခု လိုအပ်နေသေးသဖြင့် စစ်မှန်သော ပြည့်စုံမှုကို မရရှိနိုင်သေးပေ။

ကျောက်ဖေးသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အာရုံသွင်းကြည့်ရာ သူ၏ သရက်ရွက်သည် အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အတွင်းအင်္ဂါငါးပါးအနက် သရက်ရွက်နှင့် အူလမ်းကြောင်းမှာ မြေဓာတ်တွင် ပါဝင်ပေသည်။

နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းတွင် မြေဓာတ်စွမ်းအင်ကို သရက်ရွက်က စုပ်ယူလိုက်ပြီး စင်ကြယ်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများသည် သွေးနှင့် အသက်ရှူစွမ်းအင်တို့အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။

သရက်ရွက်အနီးရှိ ချီနှင့် သွေးစီးဆင်းမှုမှာ ပိုမိုသန်မာလာပြီး ထုထည်ကြီးမားလာခဲ့သည်။

ကျောက်ဖေးသည် စိတ်ကူးတစ်ခု ရုတ်တရက် ရလိုက်သည်။

ချီ နှင့် သွေးစွမ်းအားသည် စီးကြောင်းနှစ်ခု၊ ထို့နောက် လေးခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။

၎င်းတို့သည် မြွေများကဲ့သို့ လှည့်ပတ်သွားလာနေကြပြီး သီးခြားစီဖြစ်သော်လည်း ဟန်ချက်ညီစွာ ပေါင်းစပ်နေကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုစွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခြေလက်များဆီသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အားကောင်းသော သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်တို့၏ အထောက်အပံ့ကြောင့် ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ ခြေလက်များတွင် ခွန်အားများ ပြည့်လျှံနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျောက်ဖေး မျက်လုံးဖွင့်၍ ထရပ်လိုက်သည်။

ကလောက်

အချိန်အတော်ကြာ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် ထ၍ လှုပ်ရှားလိုက်သဖြင့် သူ၏ အရိုးအဆစ်များသည် ယမ်းတောင့်များ ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ တဂျောက်ဂျောက် မြည်ဟည်းသွားသည်။

သူသည် မည်သည့် မအီမသာဖြစ်မှုကိုမျှ မခံစားရဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယခင်ကထက် ပိုမို ကောင်းမွန်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

အသာအယာ ခုန်လိုက်ရုံဖြင့် မည်သည့် ပေါ့ပါးမှု သိုင်းပညာကိုမျှ မသုံးဘဲ သုံးမီတာခန့် အမြင့်သို့ အလွယ်တကူ ခုန်တက်နိုင်ခဲ့သည်။

"လမ်းကြောင်းလေးခု ခွဲထွက်နိုင်ပြီ... အခုဆိုရင် ငါ ခုနစ်ဆင့်မြောက် သိုင်းပညာရှင်အဖြစ် တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားလို့ရပြီ”

ကျောက်ဖေးသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။

သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး အဆင့်ရှစ်သို့ ရောက်ရှိပါက သူတို့၏ အတွင်းစွမ်းအင်နှင့် သွေးစွမ်းအားကို ခွဲထုတ်၍ ပိုမိုပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိသော တိုက်ခိုက်ရေးစတိုင်ကို ရရှိနိုင်သည်။

သို့သော် ခွဲထုတ်နိုင်သည့် အရေအတွက်မှာ သတ်မှတ်ချက် မရှိပေ။

အဆင့်ခုနစ်သို့ ရောက်ရှိရန် အနည်းဆုံး လိုအပ်ချက်မှာ မိမိ၏ ချီ နှင့် သွေးစွမ်းအားကို လေးပိုင်းခွဲခြားနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် ရှစ်ဆင့်မှာပင် ဆက်နေ၍ သူ၏ ချီနှင့် သွေးစွမ်းအားကို ပိုမိုများပြားသော ပုံစံများသို့ ခွဲခြားရန် ဆက်လက်ကြိုးစားနိုင်သည်။

အချို့သော ဝါရင့် အဆင့်ရှစ် ပညာရှင်များသည် အတွင်းသွေးနှင့် ချီစွမ်းအားကို စီးကြောင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်အထိပင် ခွဲခြားနိုင်သည်။

တိုက်ပွဲအတွင်း၌ ထိုစွမ်းအင်များကို ခြေလက်များ၊ မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်၊ နှာခေါင်းနှင့် အခြားသော အင်္ဂါရပ်များအတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းကာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို ဘက်စုံ မြှင့်တင်ကြသည်။

ဤဝါရင့် အဆင့်ရှစ်ပညာရှင်များသည် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ မိမိထက် အဆင့်မြင့်သော ပြိုင်ဘက်များကိုပင် စိန်ခေါ်နိုင်ကြသည်။

သို့သော် ကျောက်ဖေးကမူ ဤအရာမှာ သိပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ထင်သည်။

ခုနစ်ဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက် မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားလျှင်လည်း နောင်တွင် သူ၏ ချီ နှင့် သွေးစွမ်းအားကို ပိုမိုများပြားသော အပိုင်းများအဖြစ် ခွဲခြားရန် ကြိုးစားနိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့အပြင် ခြောက်ဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက ချီ နှင့် သွေးစွမ်းအားကို တစ်ကိုယ်လုံး ဖုံးလွှမ်းနိုင်သည်ဟု ကြားဖူးသည်။

ထိုဝါရင့် အဆင့်ရှစ်ပညာရှင်များမှာ အဆင့်တက်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သောကြောင့် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကျောက်ဖေး၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းမှာ သူတို့၏ အရည်အချင်း မပြည့်မီခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင် မည်သူက ပိုမြင့်သော အဆင့်သို့ မတက်လှမ်းချင်ဘဲ နေပါမည်နည်း?

အဆင့်ကျော်၍ စိန်ခေါ်ခြင်းမှာ ချွင်းချက်သာဖြစ်ပြီး မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့် သူတစ်ပါးကို ဖိနှိပ်ခြင်းမှာသာ ပုံမှန်နိယာမ ဖြစ်ပေသည်။

အဆင့် ရှစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ ခုနစ်ရက်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော? အလွန်လျင်မြန်လှပေသည်၊ သူသည် ခုနစ်ဆင့်မြောက် သိုင်းပညာ၏ အခြေသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ။

ဒါဟာ ပါရမီရှင်တွေရဲ့ သဘောသဘာဝပဲ မလား?

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ သိုင်းပညာ တိုးတက်မှုအတွက် ဝမ်းသာနေစဉ်မှာပင်

ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်မှုကြောင့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ ကိုယ်ပွားများကို အစားအစာ ပြင်ဆင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွားတစ်ဦးသည် တဲအတွင်းရှိ ကျောက်ဖေး၏ ဆေးသေတ္တာကို သွားယူလာပေးသည်။

ကျောက်ဖေးသည် သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကြွေပုလင်းနှစ်လုံးထဲမှ မူလစွမ်းအင်ဆေးလုံးငယ် တစ်လုံးနှင့် သွေးဝိညာဉ်ဆေးလုံး လေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် နဝမမြောက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သွေးဝိညာဉ်ဆေးလုံးမှာ သူ့အတွက် အာနိသင် သိပ်မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ခြင်ခြေထောက်လည်း အသားပဲဟု သဘောထားကာ ကျောက်ဖေးသည် တစ်လုံးမျှ အလဟဿ မဖြစ်စေဘဲ သွေးဝိညာဉ်ဆေးလုံး လေးလုံးစလုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချလိုက်သည်။

ဆေးလုံးများသည် လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။

အားကောင်းသော အစာခြေစနစ်အောက်တွင် ဆေးအာနိသင်များအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျောက်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘာမှမရှိတာထက်စာရင်တော့ ကောင်းသေးသည်ဟု ဆိုရမည်။

ထို့နောက် ကျောက်ဖေးသည် မူလစွမ်းအင်ဆေးလုံးငယ်ကို ထပ်မံ မျိုချလိုက်

သည်။ ဆေးလုံးငယ်မှာမူ အမှန်တကယ်ပင် အာနိသင် ထူးကဲလှသည်။ မကြာမီမှာပင် ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်တစ်ခုလုံးမှတစ်ဆင့် ခြေလက်များဆီသို့ နွေးထွေးသော အာရုံတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ အာနိသင်မှာ သွေးဝိညာဉ်ဆေးလုံးထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုပြင်းထန်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် ရိုးရိုးတန်းတန်း ချီ နှင့် သွေးကို တိုးမြှင့်ပေးရုံသာမကေပ

သူ၏ ချီ နှင့် သွေးစီးဆင်းမှုကို အနည်းဆုံး ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပိုမိုမြန်ဆန်လာစေသည်။

သူသည် ဆေးအာနိသင်များ အလဟဿ မဖြစ်စေရန် ချက်ချင်းပင် လေထိန်းချုပ်ပုံစံဖြင့် နေရာမှာတင် ကျင့်စဉ်ကို စတင်လေ့ကျင့်လေတော့သည်။

အခန်း ၇၈ - ကြွယ်ဝချမ်းသာခြင်း၏ အရှိန်အဝါ

လေထိန်းချုပ် ကျင့်စဉ်ကို တစ်ကျော့ပြီးမြောက်သွားသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆေးအာနိသင်များမှာ အတော်အတန် ကြေညက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ မြေဓာတ်စွမ်းအင်ကို သူဆင်ခြင်နားလည်သွားခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျောက်ဖေးသည် မိမိ၏ အစာခြေစနစ် သိသိသာသာ တိုးတက်လာကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဤမျှများပြားသော ဆေးအာနိသင်များကို စုပ်ယူနိုင်ရန် လေထိန်းချုပ်ကျင့်စဉ်ကို အနည်းဆုံး ဆယ်ဂဏန်းကျော်ခန့် လေ့ကျင့်ရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့်ပင် ကိစ္စပြတ်သွားခဲ့သည်။

ဤအချက်မှာ

နောက်ဆက်တွဲ စားသောက်ချိန်တွင် ပိုမိုထင်ရှားလာခဲ့သည်။

ကိုယ်ပွားများသည် အိမ်ထဲရှိ ချဉ်ဖတ်များနှင့် အသားခြောက်များကို ဒယ်အိုးကြီး နှစ်လုံးစာခန့် မွှေကြော်လိုက်ကြသည်။ ထမင်းပင် မနပ်သေးမီ ကျောက်ဖေးမှာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ စတင်စားသောက်တော့သည်။

သူ၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ဆာလောင်မှုကြောင့် အဆက်မပြတ် အော်မြည်နေခဲ့သည်။

ကျောက်ဖေး၏ ချက်ပြုတ်မှုစွမ်းရည်မှာ မကောင်းလှသလို ကိုယ်ပွါးများသည်လည်း အထူးတလည် လေ့ကျင့်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် ဟင်းပွဲများမှာ သာမန်အရသာသာ ရှိသည်။

သို့သော် ကျောက်ဖေးမှာ အရသာခံနေရန် အချိန်မရှိဘဲ အငမ်းမရ စားသောက်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းနှစ်အိုးနှင့် ထမင်းအိုးကြီးတစ်လုံး ကုန်သွားမှသာ ၇၀-၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဗိုက်ဝသွားတော့သည်။

"အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က တစ်နေ့ကို နွားတစ်ကောင်တောင် ကုန်အောင် စားနိုင်တယ်တဲ့။ အခုချိန်မှာ ငါ နွားတစ်ကောင်လုံးကို မစားနိုင်သေးပေမဲ့ နွားပေါက်တစ်ကောင်လောက်ကိုတော့ သာသာယာယာ စားနိုင်နေပြီ။"

ကျောက်ဖေးသည် သူ့ဘာသာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ယခုအချိန်မှာ မွန်းပင်မတည့်သေးပေ။

သူသည် ဝအောင်စား၊ သောက်ပြီးနောက် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူသည် ကျန်းလင်းခရိုင်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ဓာတ်ငါးပါးအနက်သတ္တုဓာတ်

တစ်ခုသာ လိုတော့သည်။

၎င်းကို မည်သို့ကျင့်ကြံရမည်ကို ကျောက်ဖေး စီစဉ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော မရေရာမှုမှာ...

သတ္တုဓာတ်ကို ဆင်ခြင်ရန် မည်မျှကြာမည်ကို မသိခြင်းပင်။

ကျောက်ဖေးသည် ဓာတ်တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆင်ခြင်နားလည်ပုံချင်း မတူညီသည်ကို သတိထားမိသည်။

အမြန်ဆုံးမှာ မီးဓာတ်ဖြစ်ပြီး တစ်ညနှင့် တစ်မနက်အတွင်း ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်။

အနှေးဆုံးမှာ မြေဓာတ်ဖြစ်ပြီး ခုနစ်ရက်နှင့် ခုနစ်ည ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းရန် သူအသုံးပြုသော နည်းလမ်းများပေါ်တွင် မူတည်နိုင်သလို၊ သူ၏ ပင်ကိုယ်ပါရမီနှင့်လည်း သက်ဆိုင်နိုင်ပေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် မီးဓာတ်နှင့် ပိုမိုကိုက်ညီနေသောကြောင့် မီးဓာတ်ကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ချောမွေ့နေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

ကျန်းလင်းခရိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ

ကျောက်ဖေးသည် မြို့တောင်ဘက်ရှိ နာမည်ကြီး ရာကျော်သန့်စင် အလုပ်ရုံသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။

သိုင်းပညာထွန်းကားသောကြောင့် ပန်းပဲဖိုကဲ့သို့ နေရာမျိုးမှာ အလွန်လူစည်ကားသည်။

ပန်းပဲဆရာ အဘိုးအိုကျန်းသည် နီရဲနေသော သံတုံးကို ထုနှက်နေပြီး မီးပွားများမှာ အရပ်ရပ်သို့ လွင့်စင်နေသည်။

"ဧည့်သည် ဘာလိုအပ်လို့လဲ?"

အဘိုးအိုကျန်းက ခေါင်းမဖော်ဘဲ မေးလိုက်

သည်။

" ဘာမှမလိုဘူး၊ တစ်နေ့ကို ငွေနှစ်ဆယ်ပေးမယ်၊ အဘိုးရဲ့ဆိုင်ကို ခဏသုံးချင်ပါတယ်” ကျောက်ဖေးသည် ငွေတုံးတစ်တုံးကို ပန်းပဲခုံပေါ်သို့ အသာအယာ ချလိုက်ရာ သတ္တုချင်း ထိခတ်သံမှာ အလွန်သာယာလှသည်။

"ဘာ... ဘာပြောတယ်?"

အဘိုးအိုကျန်း၏ လက်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ မှုန်ဝါးသော မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩလွန်း၍ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် တစ်နှစ်ခွဲခန့် အလုပ်လုပ်မှ ငွေနှစ်ဆယ် ရတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။

ဤလူငယ် ရူးသွားပြီလား?

"မင်း... မင်း ဘာလက်နက် လုပ်ချင်လို့လဲ?" အဘိုးအိုကျန်းက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ကို လက်နက်လုပ်နည်း သင်မပေးပါနဲ့”ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်ရာ ကြွက်သားအဖုအထစ်များနှင့် သန်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ " ပန်းပဲထုနည်း သင်ပေးပါ။"

"ငါက မင်းကို ပန်းပဲထုနည်း သင်ပေးရမယ်? ပြီးတော့ မင်းက ငါ့ကို ငွေပြားနှစ်ဆယ် ပေးမယ်?"

အဘိုးအိုကျန်း၏ မျက်လုံးထဲမှ အလင်းရောင်မှာ အနည်းငယ် မှိန်သွားသည်။

ငွေပြားနှစ်ဆယ်မှာ များလှသော်လည်း ပန်းပဲပညာမှာ ထမင်းအိုးဖြစ်ပေသည်။

တပည့်ကို သင်ပေးလိုက်လျှင် ဆရာငတ်တတ်သည် မဟုတ်ပါလော

ထိုသို့တွေးကြည့်လျှင် ငွေပြားနှစ်ဆယ်မှာ အနည်းငယ် နည်းနေသလို ခံစားရသည်။

အဘိုးအိုကျန်းက ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း...

“နောက်မနေပါနဲ့ ဧည့်သည်”

ကျောက်ဖေးက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဆောရီး၊ ကျွန်တော် အစောက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောမိဘူး။ ငွေပြားနှစ်

ဆယ်ဆိုတာ ဆိုင်ကို တစ်နေ့စာ ငှားခပဲ ရှိသေးတယ်။ တစ်နေ့ ငွေနှစ်ဆယ်ဆိုတာ အဘိုးအတွက် ဘယ်လိုမှ အရှုံးမရှိနိုင်ဘူး မလား?"

"ကျွန်တော်ကို ပန်းပဲပညာ သင်ပေးတဲ့အတွက် သင်တန်းကြေးကို သီးသန့်ပေးမယ်။"

ကျောက်ဖေးက လက်တစ်ဖက်ကို ထောင်ပြလိုက်ရင်း "ငွေပြား ငါးရာ”

"ငါး... ငါးရာ..."

အဘိုးအိုကျန်းမှာ သူ၏လျှာကိုပင် ကိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ငွေငါးရာဆိုသည်မှာ သူ၏အသက်ကိုပင် ဝယ်နိုင်သော ပမာဏပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးက ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို ထုတ်ယူကာ လက်ငင်းပေးချေလိုက်သောအခါ အဘိုးအိုကျန်းမှာ သူ၏ မျိုးရိုးလိုက် ကံကောင်းခြင်းများ ရောက်လာပြီဟု ခံစားလိုက်ရ၏

သူသည် ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်လေတော့သည်။

ကျောက်ဖေးသည် အဘိုးအိုကျန်းကို ဆိုင်ပိတ်ခိုင်းပြီး အပြင်ဘက်တွင် ယာယီပိတ်သည်ဟု ဆိုင်းဘုတ်ချိတ်ခိုင်းလိုက်သည်။

သူသည် ပန်းပဲဖိုကို စစ်ဆေးကြည့်၏

နေရာမှာ မဆိုးလှပေ။

အရှေ့ဘက်တွင် ဆိုင်ခန်းရှိပြီး နောက်ဘက်

တွင် ဝင်းတစ်ခုနှင့် ဂိုဒေါင်ကြီး နှစ်ခုရှိသည်။

ဂိုဒေါင်တစ်ခုတွင် သတ္တုရိုင်းများနှင့် သတ္တုတုံးများကို သိုလှောင်ထားပြီး နောက်တစ်ခုတွင် လက်နက်အမျိုးမျိုးနှင့် သံထည်ပစ္စည်းများကို ထားရှိသည်။

သင်ခန်းစာမှာ လျင်မြန်စွာပင် စတင်ခဲ့သည်။

ချွတ်၊ ချွတ် ချွတ်.

နီရဲနေသော သံတုံးကို ထုနှက်သံမှာ စည်းချက်ညီညီ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်ဖေးသည် သံတုံး ထုချက်များအောက်တွင် ပုံသဏ္ဍာန် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အဘိုးအိုကျန်းမှာ ချွေးများ ဒီးဒီးကျနေပြီး နီရဲနေသော သံတုံးပေါ်သို့ ချွေးစက်များ ကျသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် အခိုးအငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါက ရာကျော်သန့်စင် သံမဏိကို လုပ်တဲ့နည်းလား?" ကျောက်ဖေးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

အဘိုးအိုကျန်းက ချွေးသုတ်ရင်း "ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး၊ ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကတစ်ဆင့်မှ အနှစ်သာရကို ရနိုင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအလုပ်က အရမ်းပင်ပန်းပါတယ်။ တကယ်သင်ချင်တယ်ဆိုရင် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ ပြင်ဆင်ထားရမယ်။ ပြီးတော့ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒါက အချိန်တိုအတွင်း သင်ယူလို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျောက်ဖေးက "ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်ကို နည်းစနစ်တွေသာ သင်ပေးပါ။ မှတ်မိမလား၊ တတ်မလားဆိုတာကိုတော့ မပူပါနဲ့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ”

အဘိုးအိုက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

သူ ကျောက်ဖေးဆီမှ ပထမဆုံးကြားရတာမျိုး မဟုတ်ပေ

ကျောက်ဖေးမှာ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သဖြင့် အဘိုးအိုကျန်းမှာလည်း မငြင်းတော့ဘဲ အကုန်သင်ပေးလိုက်တော့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အဘိုးအိုကျန်းသည် သူတတ်သမျှ ပန်းပဲပညာ အားလုံးကို လက်တွေ့ပြသခဲ့သည်။

ကျောက်ဖေးကလည်း အသေးစိတ်ကို မကျန်စေရန် မေးမြန်းခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျောက်ဖေးသည် အဘိုးအိုကျန်းကို ဆိုင်ပိတ်ထားစဉ်အတွင်း ပြန်မလာရန်နှင့် ဆိုင်ကို လွှဲပေးရန် ပြောလိုက်သည်။

ငွေပြားနှစ်ဆယ်နှုန်းဖြင့်

"ဒီသခင်လေးက တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့လူပဲ..."

အဘိုးအိုကျန်းသည် ဆိုင်ပြင်တွင်ရပ်ရင်း အတွင်းမှ ပန်းပဲထုသံများကို နားထောင်ကာ အံ့ဩနေမိသည်။

တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် ဤကဲ့သို့သောလူကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။

သို့သော် အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူထူထူကြီးကို ထိလိုက်မိသောအခါ သူ၏ အိုမင်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ပိုက်ဆံပေးရင် ပြီးတာပဲ။ ဆိုင်ကြီး တစ်ခုလုံး မီးလောင်သွားရင်တောင် ငါ့အတွက် တန်ပါတယ်”

“ဒီနေ့တော့ မူးယစ်အင်မော်တယ်ဆိုင်ကိုသွားပြီး ပျော်ပါဦးမယ်။ တစ်သက်လုံး တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး..."

အဘိုးအိုကျန်းသည် မူးယစ်အင်မော်တယ် ဆိုင်သို့ ပေါ့ပါးစွာလျှောက်သွား၏

ဆိုင်အတွင်း၌...

ကိုယ်ပွားတစ်ဦးသည် နီရဲနေသော သံတုံးကို လက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ဆုပ်ကိုင်ကာ ပန်းပဲခုံပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

အသားလောင်သံနှင့်အတူ ညှော်နံ့များ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ဖဝါးမှ ခံစားနေရသော ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။

သတ္တု၏ အပူရှိန်၊ မာကျောမှုနှင့် ပုံသဏ္ဍာန်ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း စသည်တို့ကို နာကျင်မှုမှတစ်ဆင့် သူ၏စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပို့လွှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသော ကိုယ်ပွားနှစ်ဦးမှာ ပန်းပဲတူများကို ကိုင်၍ တစ်လှည့်စီ ထုနှက်နေကြသည်။

ကိုယ်ပွားများသည် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ထားပြီး သာမန်ထက် ၁၉ ဆ ပိုမိုမြန်ဆန်သော သင်ယူမှုစွမ်းရည် ရှိသောကြောင့် ချက်ချင်းပင် လက်ဝင်သွားကြသည်။

စတုတ္ထမြောက် ကိုယ်ပွားမှာမူ ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် နီရဲသော သံစိုင်များ သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျလာသည်ကို ခံယူနေသည်။

အနောက်ဘက် ဂိုဒေါင်များတွင်လည်း

ကိုယ်ပွါးတစ်ဦးသည် သတ္တုရိုင်းပုံများအတွင်း ကိုယ်ကိုမြှုပ်နှံကာ သတ္တု၏ အေးစက်မာကျောမှုကို ခံစားနေသည်။

နောက်တစ်ဦးမှာ သံမှုန့်များကို ပါးစပ်ဖြင့် ဝါးစားနေပြီး သွားများကျိုးကာ သွေးများထွက်နေသော်လည်း မရပ်တန့်ပေ။

ကိုယ်ပွားနှစ်ဦးမှာ သံဓားများ၊ အပ်ချွန်များဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထိုးနှက်ကာ သံဖြူကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲနေကြသည်။

ပန်းပဲဖိုအတွင်း၌ သာမန်လူတို့ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

စိတ်ကူးပင်ယဉ်မရပေ

ကျောက်ဖေးကိုယ်တိုင်မှာမူ ဝင်းအတွင်း၌ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လျက် ကိုယ်ပွားများထံမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော အသိအမြင်များကို တည်ငြိမ်စွာ ဆင်ခြင်နေလေတော့သည်။