အခန်း (၃၃-၃၄)

အခန်း (၃၃) - ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားခြင်း

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် မှင်သက်သွားကြသည်။ မုရုံမိသားစု၏ ဂုဏ်သရေရှိ သမီးတော်၊ နာမည်ကျော် သိုင်းအလှလေးက ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုး ပြောလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမှ ထင်မှတ်မထားပေ။

'မနေ့ညက သူ... တကယ်ကို သန်မာခဲ့တာပဲတဲ့လား'

လျူယန် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ စကားပြောပုံပြောနည်းကို လုံးဝ နားမလည်သူ ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်မှာပင် မုရုံရွှယ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သန်း ၃၀... ငါ့ရဲ့ အသင်းဖော်နဲ့ လက်ရည်စမ်းဖော်အဖြစ် မျှော်စင်ကနေ မထွက်မချင်း နေပေးမယ်ဆိုရင် ငါ နင့်ကို သန်း ၃၀ ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ"

လျူယန်က စိတ်မဝင်စားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်လောကတွင်ဆိုပါက သန်း ၃၀ မှာ တစ်သက်စာ လောက်ငသော်လည်း၊ မျှော်စင်အတွင်း၌မူ ထိုငွေမှာ အဆင့်မြင့်လက်နက် တစ်ခုတောင် ဝယ်မရနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် လျူယန်သည် ဂုဏ်သတင်းအဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် ပထမရထားသူဖြစ်ရာ ထိုမျှသော ငွေကြေးကို အမှုမထားတော့ချေ။

သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်မဝင်စားဘူး၊ တခြားတစ်ယောက်ကိုသာ သွားရှာပါ"

မနေ့ညက တိုက်ပွဲအရ မုရုံရွှယ်မှာ မဆိုးလှသော်လည်း လျူယန်က အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်ပါက သူမကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အနိုင်ယူနိုင်သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် သူမသည် သူ၏ ရုပ်သေးရုပ်များထက် အနည်းငယ်သာ ပိုစွမ်းသူ ဖြစ်သည်။ လျူယန်သည် သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချူလုံနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မုရုံရွှယ်မှာ တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် ပထမဆုံးအကြိမ် ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဆွံ့အကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမကဲ့သို့သော ပါရမီရှင် အလှလေးတစ်ဦးက အစပြု၍ ဖိတ်ခေါ်သည်ကို ငြင်းဆိုရဲသူ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးပေ။

"ငါ့လက်ကနေ လွတ်မယ်ထင်နေလား... အိပ်မက်မက်နေလိုက်"

မုရုံရွှယ်က မကျေမနပ် ရေရွတ်ရင်း ကျောင်းအုပ်ကြီးထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်တော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လျူယန်နှင့် ချူလုံတို့သည် တတိယအဆင့်အတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူနေစဉ် ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် မုရုံရွှယ်တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲခင်ဗျာ"

လျူယန်က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အနေရခက်ဟန်ဖြင့် နှိမ့်ချစွာပြောလာသည်။

"လျူယန်... ငါ မင်းကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စလေးတစ်ခု ပြောချင်လို့ပါ...ကျောင်းအုပ်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ခဏမေ့ထားပေးပါ... စကားပြောဖို့ တခြား နေရာလေး သွားကြမလား"

မကြာမီ သူတို့အားလုံး စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ထိုင်မိကြသည်။ အပြင်လောကထက် အဆပေါင်း ထောင်ချီ၍ ဈေးကြီးလှသော အစားအသောက်များကို ကျောင်းအုပ်ကြီးက တည်ခင်းဧည့်ခံပြီးနောက် စကားစလိုက်သည်။

"ဒီလိုပါ လျူယန်... မင်းရဲ့ အသင်းက လူမပြည့်သေးဘူး မဟုတ်လား... မုရုံရွှယ်ကို မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးအသင်းဖော်အဖြစ် လက်ခံပေးလို့ ရမလား... ငါက အတင်းအကျပ် ခိုင်းတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ညှိနှိုင်းတာပါ... မုရုံရွှယ် S-အဆင့် 'သောင်းကျန်းသူအသွင်' ပါရမီရှိပြီး အခြေခံလည်း အရမ်းကောင်းပါတယ်"

"ပြီးတော့... မင်းသာ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ငါတို့ဘက်က ပေးမယ့် အကျိုးခံစားခွင့်တွေ ရှိပါတယ်... ဒါက စာရင်းပါ၊ ကြည့်လိုက်ပါဦး... ငါ့မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး သဘောတူပေးပါဦး လျူယန်ရာ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ကမ်းပေးသော စာရင်းတွင် အနာဂတ်အတွက် အသုံးဝင်မည့် ဆေးမြစ်များနှင့် ပစ္စည်းများစွာ ပါဝင်နေသည်။ အဖိုးတန်ဆုံးအရာမှာမူ B-အဆင့် လက်နက်လဲလှယ်ခွင့်လက်မှတ် တစ်စောင်ပင် ဖြစ်သည်။ မုရုံမိသားစု၏ ဩဇာမှာ ကြီးမားလှသဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးပင်လျှင် ဤမျှအထိ ရက်ရက်ရောရော ပေးကမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူယန်က စာရင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် မုရုံရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏အသင်းထဲ ဝင်ရန်အတွက် ကျောင်းအုပ်ကြီးအထိပါ အကူအညီတောင်းခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဇွဲကြီးလှသည်။ လျူယန်သည် ချူလုံဘက်သို့ လှည့်ကာ အရင်မေးလိုက်သည်။

"ချူလုံ... နင်ကော ဘယ်လိုသဘောရလဲ... နင် အဆင်ပြေရင် မုရုံရွှယ်ကို ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးအသင်းဖော်အဖြစ် လက်ခံလိုက်မယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ချူလုံကို ကြည့်နေပြီး၊ မုရုံရွှယ်မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရင်တဖိုဖိုဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ချူလုံသည် မုရုံရွှယ်ကို အားကျသူဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အင်းလေ... အဆင်ပြေတာပေါ့... ငါကတော့ သဘောတူတယ်"

အခန်း (၃၄) - မြစိမ်းရောင် မှော်တောင်ဝှေးဓား

"ကောင်းပြီလေ... အဲဒါဆိုရင်တော့ မုရုံရွှယ်ကိုပဲ ကျုပ်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးအသင်းဖော်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မယ်"

လျူယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချနိုင်တော့သည်။

မုရုံရွှယ်မှာ မုရုံမိသားစု၏ သမီးတော်ဖြစ်ရုံသာမက မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ အချစ်ဆုံးသမီးလည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လိုလေသေးမရှိ အလိုလိုက်ခံထားရသူ ဖြစ်၏။ ကျောင်းအုပ်ကြီးအနေဖြင့် သူမကို အလွယ်တကူ အမျက်မထွက်စေလိုပေ။ သူမ၏ တောင်းဆိုချက်ကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါက သူမ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်ကို သူ အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မုရုံရွှယ်က အခြားတစ်ယောက်နှင့် အသင်းဖွဲ့ချင်သည်ဆိုပါက ကျောင်းအုပ်ကြီးအနေဖြင့် ထိုသူကို ဖိအားပေး၍ အလွယ်တကူ စီစဉ်ပေးနိုင်သော်လည်း၊ ယခုပစ်မှတ်မှာ သမိုင်းဝင်စံချိန်တင်ထားသည့် လျူယန် ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည်ပင် အောက်ကျနောက်ကျခံကာ စပွန်ဆာများနှင့် ပူးပေါင်းပြီး ဤနည်းလမ်းကို ထုတ်သုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ လျူယန်ကို ပေးအပ်လိုက်သော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများမှာ သူ၏ အင်အားကို မြှင့်တင်ပေးရာရောက်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ဦးအပေါ် ကောင်းမွန်သော အမှတ်ရစရာ ချန်ထားရစ်ခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အကျိုးရှိမည်သာ ဖြစ်သည်။

ကိစ္စအားလုံး ပြေလည်သွားပြီဖြစ်၍ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်... အချိန်သိပ်မရှိတော့တာမို့ ငါ မင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး... အားရှိအောင် အဝစားပြီး သေချာပြင်ဆင်ကြပါဦး"

ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ပြောပြီး ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လျူယန်တို့ (၃) ဦးသည် ကျောင်းအုပ်ကြီး တည်ခင်းထားသော ခမ်းနားလှသည့် အစားအသောက်များကို စတင်စားသုံးကြသည်။ မုရုံရွှယ်မှာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ အလှအပနှင့် ဂုဏ်သတင်းကျော်စောသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ အစားစားသည့်အခါတွင်မူ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အငမ်းမရ စားသောက်နေသဖြင့် လျူယန်နှင့် ချူလုံတို့မှာ ကြောင်ကြည့်နေမိကြသည်။

ချူလုံက မနေနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး မေးရှာသည်။

"အစ်မ... အစ်မက မုရုံမိသားစုက မဟုတ်လား... ဘာလို့ အစားအသောက်တွေကို တစ်ခါမှ မစားဖူးတဲ့လူလို စားနေရတာလဲ"

မုရုံရွှယ်မှာ ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

"ငါတို့မိသားစု ဘယ်လောက်ချမ်းသာချမ်းသာ၊ မျှော်စင်ထဲမှာတော့ ကောင်းကောင်းစားရဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး... ပြီးတော့ ငါက ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးကို အဓိကထားတာဆိုတော့ စွမ်းအင် အများကြီး လိုအပ်တယ်... ဒီထဲရောက်ကတည်းက ဗိုက်ဝအောင် တစ်ခါမှ မစားရသေးဘူး"

လျူယန်မှာမူ ၎င်းကို အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း [နတ်ဘုရားအဆင့် ထုတ်ယူခြင်း] ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှင့်တင်ထားသဖြင့် သူ၏ အစားအသောက် ပမာဏမှာလည်း အဆမတန် များပြားလာခဲ့သည်။ လျူယန်သည်လည်း သူမနှင့်အပြိုင် အဝစားသောက်လိုက်ရာ ချူလုံမှာ အံ့ဩခြင်းများစွာဖြင့် ကြည့်နေမိတော့သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် လျူယန်နှင့် ချူလုံတို့သည် လိုအပ်သော ရိက္ခာနှင့် ဆေးဝါးများ ဝယ်ယူရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မုရုံရွှယ်ကိုမူ သူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထားပစ်ခဲ့၏။ မုရုံရွှယ်မှာမူ သူမကို အမြဲတမ်း မျက်နှာချိုသွေးနေကြသည့် အခြားယောက်ျားများနှင့် မတူဘဲ သူမကို လုံးဝ အရေးမလုပ်သော လျူယန်ကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ သို့သော် သူမသည်လည်း အဆင့် (၃) တွင် လျူယန်ကို အနိုင်ယူရန်အတွက် အင်အားမြှင့်တင်ရန် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်တော့သည်။

လျူယန်သည် ချူလုံအတွက် ရိက္ခာနှင့် အရေးပေါ်ဆေးဝါးအချို့ ဝယ်ယူပေးလိုက်သည်။ ချူလုံတွင် S-အဆင့် [မြင့်မြတ်သောကုသခြင်း] ရှိသဖြင့် ဆေးဝါး အမြောက်အမြား မလိုသော်လည်း အရေးပေါ်အတွက် ဆောင်ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ စပွန်ဆာများ ပေးထားသော ပစ္စည်းများကိုလည်း သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်း ထည့်သွင်းလိုက်ရာ အားလုံးနီးပါး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသည်မှာ B-အဆင့် လက်နက်လဲလှယ်ခွင့်လက်မှတ် ပင် ဖြစ်သည်။ လျူယန်သည် သူ၏ လက်နက်များကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ 'သားရဲတစ်သောင်းလေး'မှာ B-အဆင့်ဖြစ်သော်လည်း အဖိုးတန်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် သာမန် B-အဆင့်ထက် သာလွန်သည်။ သူ၏ လက်အိတ်မှာလည်း A-အဆင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဘေးနားရှိ ချူလုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟေး... ချူလုံ၊ နင် ဘာလက်နက် သုံးနေလဲ"

ချူလုံက ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ့မှာ လက်နက်မရှိဘူး... အစကတည်းက F-အဆင့် ခုခံရေးဝတ်စုံပဲ ယူခဲ့တာ... ငါက ကုသရေးသမားဆိုတော့ လက်နက် မလိုဘူးထင်လို့"

လျူယန်မှာ အားနာသွားမိသည်။ သူသည် ယခင်က ရရှိခဲ့သော D နှင့် C အဆင့် ပစ္စည်းများကို ရောင်းချပစ်ခဲ့ပြီး ချူလုံအတွက် ချန်ထားရန် မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်းပင်။ ချူလုံမှာ အဆင့် (၃) သို့ တက်ရတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ခုခံရေးဝတ်စုံသာ ရှိနေသည်မှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်များလှသည်။

ထို့ကြောင့် လျူယန်သည် B-အဆင့် လက်မှတ်ကို အသုံးပြု၍ ချူလုံအတွက် သင့်တော်သော လက်နက်တစ်ခု ရှာဖွေပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး လက်နက်လဲလှယ်ရေး ကောင်တာသို့ ရောက်သွားကြပြီး လျူယန်သည် စာရင်းကို အသေအချာ ရှာဖွေလိုက်ရာ လက်နက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

[ မြစိမ်းရောင် မှော်တောင်ဝှေးဓား ]

အဆင့်: B

အာနိသင်: ၎င်းကို မှော်တောင်ဝှေးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ဓားရှည်အဖြစ်လည်းကောင်း အသုံးပြုနိုင်သည်။ တိုက်ခိုက်မှု +၁၅၀၊ စွမ်းရည်အာနိသင် +၃၀%၊ စွမ်းရည်ထုတ်ဖော်မှုအရှိန် +၃၀%။

အထူးအာနိသင်: ကုသရေးစွမ်းရည် အသုံးပြုသည့်အခါ ဧရိယာအလိုက် ကုသခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ အသုံးပြုနိုင်သည့် အကြိမ်ရေ (၅/၅) ဖြစ်ပြီး (၅) နာရီလျှင် တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ပြည့်ဖြည့်သည်။

ဤလက်နက်မှာ ချူလုံအတွက် အထူးပင် သင့်လျော်လှသည်။ သူမသည် အနောက်တန်းမှ ကုသပေးရုံသာမက အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် ဓားအဖြစ်လည်း သုံးနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် ဧရိယာအလိုက် ကုသပေးနိုင်သည့် အစွမ်းမှာ အသင်းအတွက် အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။

လျူယန်သည် ထိုလက်နက်ကို ချက်ချင်းပင် လဲလှယ်လိုက်ပြီး ချူလုံအား ပေးလိုက်သည်။

"ရော့... ချူလုံ... ဒီလက်နက်က ဒီနေ့ကစပြီး နင့်အတွက်ပဲ... ဒါကို သေချာသုံးပြီး နင့်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အကောင်းဆုံး ထုတ်ဖော်လိုက်"