အခန်း (၂၄၃-၂၄၄)

အခန်း။ ၂၄၃

တတိယတောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းသည် ပင်မတောင်ထိပ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ပင်မတောင်ထိပ်၊ မိသားစုခန်းမအတွင်း၌

“အို... ကျီအာ မင်း စိတ်ပြောင်းသွားပြီလား"

ချန်တောက်ယန်သည် အေးစက်သော ကျောက်သားထိုင်ခုံထက်တွင် ထိုင်နေရင်း ချန်ကျီရှင်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာတွင် အလိုလို ပြုံးရိပ်သန်းသွားသည်။

“ကျွန်တော် မလာဘဲ နေနိုင်ပါ့မလားဗျာ"

ချန်ကျီရှင်းက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက အသာစီးရနေတာတောင် နှိမ့်ချပြနေသေးတယ်။ ချန်ရန်အကယ်ဒမီက အဲဒီ မိန်းကလေးရွှီဆိုတာက ပါရမီနဲ့ ထူးချွန်မှုတင်မကဘူး။ ရုပ်ရည်နဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း ယှဉ်ဖက်မရှိဘူးဟေ့။ ဒါက မင်းဘဝမှာ သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးရမှာမှ မဟုတ်တာ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေရတာလဲ"

ချန်တောက်ယန်က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏မျက်ခုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း “ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ"

ချန်တောက်ယန်က သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို အသာအယာသပ်ရင်း ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ကာ “ဒါဆိုရင် အချိန်မဖြုန်းတော့နဲ့ အခုပဲ ခရီးစထွက်လိုက်တော့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“စကားမစပ်... မုန့်ယန်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး အကယ်ဒမီကို ရောက်နေတာ တစ်လကျော်ပြီ။ မင်း ချန်ရန်အကယ်ဒမီကို ရောက်တဲ့အခါ သူမဆီကိုလည်း တစ်ခါတည်း ဝင်လည်ခဲ့ဦး။ ဘာပဲပြောပြော သူမက မင်းရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးရဲ့ သမီးပဲ။ မင်းကိုလည်း အစ်ကိုလို့ ခေါ်တာလေ"

“နားလည်ပါပြီ"

ချန်ကျီရှင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

သုံးနာရီအကြာတွင် ပေတစ်ထောင်နီးပါး ရှည်လျားပြီး တောင်တစ်လုံးသဖွယ် ခန့်ညားထည်ဝါသော ဧရာမဘီးကြီးတစ်လုံးသည် ဇီဝေတောင်တန်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာလာပြီး ချန်ရန်အကယ်ဒမီဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း…

ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များမှာ တစ်လက်မချင်း စုတ်ပြတ်သတ်သွားရ၏။ ဧရာမဘီးကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် ရွှေရောင် ဇီဝေပန်း တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော အနက်ရောင် အလံရာပေါင်းများစွာမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေသည်။

ပေတစ်ထောင်ရှည်သော ဧရာမဘီးကြီး၏ ရှေ့တွင်လည်း ပျံသန်းရေးသင်္ဘော အစင်းပေါင်းများစွာက လမ်းဖောက်ပေးနေကြသည်။ ထိုဧရာမ လေသင်္ဘောကြီး ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်ရသူတိုင်းမှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် မော့ကြည့်နေကြရတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ဘက်နယ်စပ်၊ တောင်တန်းကြီးတစ်သောင်း၏ နက်ရှိုင်းရာအရပ်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုတွင် နဂါးနက်ပုံ ရေနွေးငွေ့ဖြင့် ထိုးထားသော ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် တောင်ထိပ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏နောက်တွင် ရွှေရောင်ပင့်ကူမျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသည့် လူအချို့မှာ ဒူးထောက်နေကြသည်။

ထိုလူငယ်၏ ရုပ်သွင်မှာ ချန်ကျီရှင်းနှင့် အတော်ပင် ဆင်တူသော်လည်း ချန်ကျီရှင်းကဲ့သို့ ချောမောမှုမျိုး မရှိဘဲ ပိုမိုခန့်ညားထည်ဝါကာ ပြတ်သားသော ရုပ်ရည်ရှိသည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ အနည်းငယ် ကြုတ်ထားပြီး ကြည့်ရသူတိုင်းကို အေးစိမ့်တုန်လှုပ်သွားစေသည့် အရှိန်အဝါမျိုး ထွက်ပေါ်နေ၏။

“သခင်ကြီး... အခုဆိုရင် လူသားမျိုးနွယ်ထဲက လျှို့ဝှက်ပါရမီရှင်တွေ ပေါ်ထွက်လာရုံတင် မဟုတ်ဘူး။ မျိုးနွယ်စုအသီးသီးက ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေလည်း သူတို့နယ်မြေတွေကနေ ထွက်လာပြီး ဒီအရှေ့ပိုင်း နက်ရှိုင်းနယ်မြေပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပါပြီ”

“ရှေးဟောင်းကတိစကားက မှန်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီခေတ်မှာ ပြတ်တောက်နေတဲ့ ထာဝရရှင်သန်ခြင်း လမ်းကြောင်းက တကယ်ပဲ ပြန်ပွင့်လာတော့မှာ ထင်ပါရဲ့”

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ရှီကျိုက အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တောင်လေညင်းက ထိုလူငယ်ဝတ်ဆင်ထားသော နဂါးနက်ပုံစံ ထိုးထားသည့် ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်သွားသည်။ သူသည် ရှေ့သို့သာ စိုက်ကြည့်နေရင်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“အရှေ့ပိုင်း နက်ရှိုင်းနယ်မြေပြိုင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေ ဘယ်လိုရှိလဲ”

“စိတ်ချပါ သခင်ကြီး ပြင်ဆင်မှုတွေ အားလုံးနီးပါး ပြီးစီးနေပါပြီ။ နောက်တစ်လနေရင် ပြိုင်ပွဲစတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အခွင့်အရေးကို အရယူပြီး ကောင်းကင်ဘုံရွေးချယ်ထားတဲ့ ပါရမီရှင်

အားလုံးကို အမြစ်ဖြတ်ပစ်ပါ့မယ်။ သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့အတွက် ကိရိယာတွေအဖြစ်ပဲ အသုံးချသွားမှာပါ"

“ကောင်းပြီ"

နဂါးနက်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ ဝမ်းသာခြင်း၊ စိတ်ဆိုးခြင်း အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြချေ။

ထိုစဉ် ချန်ကျောက်ရှန်း၏ နောက်ကွယ်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆံပင်နက်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ လက်နှင့်ခြေထောက်များတွင် သံခြေချင်းများ ခတ်ထားပြီး လည်ပင်းတွင် အနက်ရောင် အပြစ်သားဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော တံဆိပ်ရိုက်နှိပ်ထားသည့် လူတစ်ဦးသည် ဒူးထောက်နေသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူများကို ကျော်ဖြတ်ကာ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်။

“ဝေတုလုံ... မင်းညီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို ပြည့်စုံတဲ့ ကိရိယာပဲ။ မင်းကော လိုချင်လား မင်းမလိုချင်ရင် ငါပဲ ယူလိုက်တော့မယ်"

နဂါးနက်ဧကရာဇ် ဝေတုလုံ သို့မဟုတ် ချန်ကျောက်ရှန်းသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ထိုအပြစ်သားတံဆိပ်နှင့် လူကို လှောင်ပြုံးပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက တန်လို့လား”

ထိုအပြစ်သားတံဆိပ်နှင့် လူသည် ချန်ကျောက်ရှန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကြားမှ ပြုံးလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါက မထိုက်တန်ဘူးလား ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းက ငါသတ်ခဲ့တဲ့ ပါရမီရှင်တွေက လက်ဆယ်ချောင်းတောင် မကဘူး။ ဒီခေတ်က ပါရမီရှင်လေးတစ်ယောက်ကို ငါက မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးတဲ့လား”

သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြင်လိုက်ကာ ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် ဆိုလိုက်သည်

“ဝေတုလုံ... မင်း တစ်ဖန်ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးကတည်းက သနားကြင်နာတတ်ပြီး သူရဲဘောကြောင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာသလိုပဲနော်"

“သနားကြင်နာတတ်တာလား သူရဲဘောကြောင်တာလား”

ချန်ကျောက်ရှန်းသည် အူလှိုက်သဲလှိုက် ရယ်မောလိုက်ရာ ကိုယ်ကိုပင် ကုန်းသွားသည်အထိ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ရယ်သံမှာ ရူးသွပ်မှုတစ်ခုအသွင်သို့ပင် ကူးပြောင်းသွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် ချန်ကျောက်ရှန်းသည် ထိုအပြစ်သားတံဆိပ်နှင့် လူ၏အနားသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏မျက်နှာကို တစ်ဖက်လူ၏မျက်နှာနှင့် ကပ်လုနီးပါးအထိ တိုးကပ်လိုက်သည်။

ယခင်က အဖြူအမည်း သဲသဲကွဲကွဲရှိခဲ့သော သူ၏မျက်ဝန်းအစုံမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သွားတော့၏။

“မင်းက ငါ့ကို သူရဲဘောကြောင်တယ်လို့ ထင်နေရင်... စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်နော်"

ချန်ကျောက်ရှန်းက အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကျောက်ရှန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံ ဆင်မြန်းထားပြီး ဧကရာဇ်သရဖူ ဆောင်းထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုနတ်ဘုရားဆန်သော ဧကရာဇ်ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသော မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထင်ရှားခြင်းမရှိသော်လည်း ချန်ကျောက်ရှန်းနှင့် ထပ်တူကျသော မျက်နှာမှာမူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် အိပ်မောကျနေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ထိုဧကရာဇ်ပုံရိပ်ယောင်မှာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

ထိုဧကရာဇ်ရုပ်သွင်ထံမှ ရှေးဟောင်းခေတ်နှင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည့် ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာရာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးဆင့်နှင့် မြေပြင်ဆယ်ရပ်ကို အုပ်စိုးနေသည့်အလား ခံစားရစေသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ထိုဧကရာဇ်ပုံရိပ်ယောင်၏ ဘေးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးနက်ကိုးကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ဧရာမကြီးမားလှပြီး ဦးချိုများမှာလည်း ကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်မည့်အလားပင်။

နဂါးနက်ကိုးကောင်မှာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကြရာ အေးစက်သော မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ ထိုအပြစ်သားတံဆိပ်နှင့် လူကို စိမ်းကားစွာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

အပြစ်သားတံဆိပ်နှင့် လူမှာ မော့ကြည့်လိုက်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး ချန်ကျောက်ရှန်းနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ရပ်လိုက်တော့သည်။

“ဧကရာဇ်မြေပုံ... ဒါက မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပါလာတဲ့ မွေးရာပါ စွမ်းအားလား”

သူသည် ချန်ကျောက်ရှန်း၏ နောက်ကွယ်မှ ဧကရာဇ်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩမှုနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားသည်။

ချန်ကျောက်ရှန်းက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြလိုက်၏။ သူ၏နောက်ကွယ်မှ ပုံရိပ်ယောင်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ခုနစ်ယောက်မြောက် အပြစ်သား... မင်းပဲ သူရဲဘောကြောင်တာ ဖြစ်ရမယ်"

ချန်ကျောက်ရှန်းသည် ထိုလူကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ဝေးကွာသော တောင်တန်းကြီးများကို ငေးကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ခေတ်ပြိုင်တစ်ခုတည်းမှာ အတူနေဖူးတဲ့ အသိအကျွမ်းအနေနဲ့ တစ်ခုလောက် သတိပေးလိုက်မယ်... ဇီဝေချန်မိသားစုက ချန်ကျီရှင်းဆိုတဲ့ ကောင်က ထူးခြားတယ်။ မင်း သွားဆွရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး"

“တကယ်လား”

အပြစ်သားတံဆိပ်နှင့် လူက ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။

“ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲလေ။ ငါတို့တွေက ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းက ပါရမီရှင်တွေကြားမှာ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဝေတုလုံ... ငါကတော့ ချန်ကျီရှင်းကို ငါ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ"

“မင်း သဘောပဲ"

ချန်ကျောက်ရှန်းက ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ အဝေးကိုသာ ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။ အကယ်၍ ထိုလူက သေတွင်းထဲကို ကိုယ်တိုင်ဆင်းချင်နေလျှင် သူ တားမည်မဟုတ်ပေ။

“ငါ့ညီလေး... ငါတို့ မကြာခင် ပြန်တွေ့ကြတော့မယ်"

“အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ မင်းကို ကြီးကျယ်တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးပါ့မယ်"

ချန်ကျောက်ရှန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တောင်တန်းများနှင့် မြေပြင်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်နေသော လေကို ခံစားရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ယန့်ကျိုး နယ်မြေ။

ချန်ကျီရှင်းသည် ဧရာမ လေသင်္ဘောကြီး၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း မှောင်မိုက်ဌာနခွဲမှ ပို့လိုက်သော သတင်းအချက်အလက်များကို အသေးစိတ် ဖတ်ရှုနေ၏။

“ရှေးဦးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပါရမီရှင် ရွှမ်တိန်ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ တတိယမျက်လုံးမှ တိတ်ဆိတ်ခြင်း နတ်ဘုရားအလင်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီ”

“အရှေ့ပင်လယ်ရဲ့ နက်ရှိုင်းရာအရပ်ကနေ ရွှေရောင်ဘီလူးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး လောကကြီးကို ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီ”

“မြောက်ဘက်လွင်ပြင်ကနေ မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါး ဆင်းသက်လာပြီး သူ၏ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများက ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ လွင်ပြင်ကြီးကို မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီ”

“နှစ်ပေါင်းရာချီ ပိတ်ထားတဲ့ ဓားသင်္ချိုင်းထဲကနေ ယှဉ်ဖက်မရှိတဲ့ ဓားသူရဲကောင်းတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီး ဓားတာအို မဟာဆရာကြီး ချိုင်ချင်းချီကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူလိုက်ပြီ”

...

ချန်ကျီရှင်းသည် သတင်းမှတ်တမ်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်သည်။

သူသည် မှောင်မိုက်ဌာနခွဲမှ ပို့လိုက်သော သတင်းများကို အစဉ်တစိုက် ဖတ်ရှုနေခြင်းပင်။ နှစ်ပေါင်းရာချီ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော အရှေ့ပိုင်း နက်ရှိုင်းနယ်မြေသည် ယခုအခါ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မျိုးနွယ်စုအသီးသီးမှ ပါရမီရှင်များမှာ ရှေးဟောင်းကတိစကားအတိုင်း ထာဝရရှင်သန်ခြင်း လမ်းကြောင်းကို အရယူရန် ရွှေခေတ်သစ်တစ်ခုတွင် ပြိုင်ဆိုင်ရန် အသီးသီး ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

အခန်း။ ၂၄၄

ကုန်းပတ်ထက်တွင် ချန်ကျီရှင်းသည် နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

မသေမျိုး တာအိုမျိုးနွယ်စုများ၊ ထာဝရရှင်သန်ခြင်း မိသားစုများ၊ သန့်စင်သော နယ်မြေဂိုဏ်းများ၊ ရှေးဦးမျိုးနွယ်စုများ၊ တစ်ပါးသောမျိုးနွယ်မှ မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးများနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မီးခဲအဖွဲ့အစည်း။

ဤအင်အားစုများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မသက်ဆိုင်သယောင် ရှိသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အဆက်မပြတ် ထိတွေ့ဆက်နွယ်နေကြပြီး ဤခေတ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ရှုပ်ထွေးလှသော ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်တည်နေကြသည်။

မဟာကျင့်ကြံခြင်းဂိမ်း၏ မူလဇာတ်အိမ်မှာလည်း ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးကာ မှတ်မိနိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့ချေ။

ဤသည်မှာ တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာ ကြုံရမည့် ရွှေခေတ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာရန် ကံပါလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ဤခေတ်ကြီးအတွင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာပြီး လောက၏ ထိပ်ဆုံး၌ ရပ်တည်နိုင်ကြလိမ့်မည်။

အချို့မှာမူ စိတ်ဓာတ်ကျကာ လမ်းပျောက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် အင်အားစုများစွာမှာလည်း အရှေ့ပိုင်း နက်ရှိုင်းနယ်မြေ၏ အခွင့်အလမ်းများကို အသစ်ပြန်လည် ခွဲဝေယူရန် အားစမ်းကြပေလိမ့်မည်။

“သခင်လေး... ရှေ့နားတင် ချန်ရန်အကယ်ဒမီကို ရောက်တော့မယ်ခင်ဗျ"

ရိုသေလေးစားသော အသံတစ်ခုက ချန်ကျီရှင်း၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ"

ချန်ကျီရှင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးနားတွင် အနေခက်သလို ဖြစ်နေသော ပုံရိပ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

“တာလုံ... အကယ်ဒမီမှာ ပညာသင်ဖို့ သွားတာကို ဒီလိုမျိုး ဝတ်စားဖို့ မလိုပါဘူး မဟုတ်လား”

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချန်ကျီရှင်းနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော နဂါးနက်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် ရွှီတာလုံပင်။

သူသည် ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာ နယ်မြေတွင် တစ်နှစ်တိတိ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် နောက်ထပ် တစ်နှစ်တာ အချိန်ကာလမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချန်ကျီရှင်းက ရွှီတာလုံကို ဟင်းလင်းပြင်အသွင်ပြောင်းနယ်ပယ်ဆေးလုံးနှင့် ကျင့်စဉ်များကို ပေးခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဤနှစ်နှစ်တာအတွင်း အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က အပျော်အပါးမက်ပြီး ရည်မှန်းချက်မရှိဘူးဟု အများက ထင်မြင်ခဲ့ကြသော တတိယသခင်လေးမှာ ယခုအခါ ကမ္ဘာက အသိအမှတ်ပြုရသည့် ကောင်းကင်ဘုံရွေးချယ်ထားသော ဇာတ်လိုက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရွှီတာလုံမှာမူ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အောက်ခြေအဆင့်တွင် သာမန်လူများကို နိုင်ထက်စီးနင်း လုပ်ခဲ့ရာမှ ယခုအခါ ဝိညာဉ်ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းနယ်ပယ်မှတစ်ဆင့် ကြည်လင်ခြင်းနယ်ပယ်အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အင်အားမှာ အားနည်းနေသေးသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် လူတောတိုးရုံပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျီရှင်း၏ ပထမဆုံး နောက်လိုက်ဖြစ်သည့်အပြင် ယဲ့ချန်နှင့် နင်ချန်းယွီတို့ကဲ့သို့သော ဇာတ်လိုက်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အဓိကနေရာမှ ပါဝင်ခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် ချန်ကျီရှင်းက သူ့ကို လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရွှီတာလုံကို ချန်ရန်အကယ်ဒမီ၌ ပညာသင်ကြားနိုင်ရန် ချန်ကျီရှင်းက စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

“တောက်... ဒီပညာရှိဝတ်ရုံနဲ့ ဦးထုပ်က တကယ်ကို နေလို့မကောင်းတာပဲ”

ကိုးပေခန့် မြင့်မားကာ ကျောက်မီးသွေးကဲ့သို့ မည်းနက်သော အသားအရေနှင့် မုတ်ဆိတ်ဗရပွ ဖြစ်နေသော ရွှီတာလုံသည် သူ၏ တင်းကျပ်နေသော ဝတ်ရုံကြယ်သီးများကို ဖြုတ်လိုက်ရာ အမွှေးအမျှင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ ရင်ဘတ်ကြီးမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဟားဟား... ဒီလိုမှ နေလို့ကောင်းတာပေါ့ဗျာ တောက်”

“မင်းကတော့ တကယ့်ကို လူရိုင်းပဲ”

ချန်ကျီရှင်းက ရယ်မောရင်း ဆူလိုက်မိသည်။

“ဟားဟား... အဲဒီလိုပဲ ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ။ ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း အဆင့်အတန်းနိမ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲလေ။ ပညာရှိတွေရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကိုလည်း မတတ်သလို တတ်အောင်လည်း မကြိုးစားချင်ပါဘူး"

“ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ကိုယ်က စားမယ်၊ သောက်မယ်၊ ဆဲမယ်ဆိုတဲ့ လူကြမ်းတစ်ယောက်ပဲ။ သူတို့လို ဟန်ဆောင်ဖို့ ကြိုးစားရင်လည်း နောက်ဆုံးတော့ ဆဲသံတွေပဲ ထွက်လာပြီး အလှောင်ခံရမှာပဲလေ"

ရွှီတာလုံက ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး

“သူများက ဖော်ထုတ်လို့ အလှောင်ခံရမယ့်အစား ဗြောင်ပဲ အလှောင်ခံလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းပါသေးတယ်။ တတိယသခင်လေးသာ မရှိရင် ကျွန်တော်ကတော့ လမ်းဘေးမှာ အသတ်ခံရတာ ကြာလှပြီ။ ဒီနေ့လို အောင်မြင်မှုမျိုးနဲ့ ဘယ်နားမှာမှ မနီးစပ်ပါဘူး"

ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် စကားလေးလုံးသာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“အချက်အခြာကျသားပဲ"

အချိန်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ချန်ရန်အကယ်ဒမီမှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီဖြစ်သည်။ ကုန်းပတ်ပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ တိမ်တိုက်များကြားမှ တောင်နှင့် ရေဝန်းရံထားသော အနက်ရောင် နန်းတော်ကြီးများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုနေရာမှာ အရှေ့ပိုင်း နက်ရှိုင်းနယ်မြေတွင် အထင်ကရ အရှိဆုံး ပညာရပ်ဆိုင်ရာ သန့်စင်သော နယ်မြေဖြစ်သည့် ချန်ရန်အကယ်ဒမီပင်။

“သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ အောက်ကို ဆင်းကြတော့မလား”

လေသင်္ဘောကြီးကို မောင်းနှင်နေသော အကြီးအကဲ ကျောက်ကွမ်းက အခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဆင်းကြစို့”

ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ပေတစ်ထောင်ရှည်သော လေသင်္ဘောကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ဆင်းသက်လာတော့သည်။

ချန်ရန်အကယ်ဒမီ အတွင်း၌မူ

“ဟို... ဟိုမှာကြည့်စမ်း အဲဒါ ဇီဝေချန်မိသားစုရဲ့ တံဆိပ်တော်အလံပဲ ချန်မိသားစု ရောက်လာပြီဟေ့”

သင်္ဘောကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်စီရှိ အလံတော်များကို ကျောင်းသားများ မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချန်ရန်အကယ်ဒမီတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

“ဇီဝေချန်မိသားစုက ငါတို့ဆီကို လာတာလား”

“ဘယ်သူဖြစ်မလဲ ချန်ကျီရှင်းများလား”

“ချန်ကျီရှင်းပဲ ဖြစ်ရမယ် ကျောင်းထဲမှာ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတာ မင်းမကြားဘူးလား”

“မြန်မြန်... သွားကြည့်ကြရအောင်”

“ဇီဝေချန်မိသားစုရဲ့ တတိယသခင်လေး ချန်ကျီရှင်း သူက ဒီခေတ်ရဲ့ ထာဝရရှင်သန်ခြင်း ပါရမီရှင်စာရင်းမှာ ထိပ်ဆုံးကလေ။ ဘယ်လောက်တောင် ထူးခြားမလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြစို့"

“အဲ့တုန်းကတော့ ချန်မိသားစုရဲ့ သားကြီး ချန်ကျောက်ရှန်းက ထိပ်ဆုံးမှာပေါ့။ သူ ချန်ရန်အကယ်ဒမီကို ရောက်တုန်းကဆို သူ့သက်တူရွယ်တူတွေကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူခဲ့တာလေ။ တကယ့်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာ။ သူ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ချန်မိသားစုလည်း ကျဆုံးတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ အခုတော့ တတိယသခင်လေး ချန်ကျီရှင်းက ပိုပြီးတော့တောင် ထူးချွန်ပြနေသေးတယ်"

“မိသားစုတစ်ခုတည်းမှာ ပါရမီရှင်နှစ်ယောက်တောင် ထွက်တာ... တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ"

“အကယ်၍ ချန်ကျောက်ရှန်းသာ မသေခဲ့ရင် ဘယ်လိုဖြစ်နေမလဲ တတိယသခင်လေးလောက်တော့ အားနည်းမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”

“စကားများမနေနဲ့တော့ မြန်မြန်နေရာဦးမှ။ တံခါးဝက နေရာတွေ အကုန်ပြည့်ကုန်တော့မယ်”

“ဟား... ငါ့ကိုပါ စောင့်ဦး”

ကျောင်းသားအမြောက်အမြားမှာ ဆွေးနွေးငြင်းခုံရင်း အကယ်ဒမီ၏ ပင်မဝင်ပေါက်ဆီသို့ အလုအယက် ပြေးသွားကြတော့သည်။

မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသော မျက်ဝန်းများရှေ့တွင် ဧရာမ လေသင်္ဘောကြီးမှာ စိမ်းပြာရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အကယ်ဒမီ တံခါးဝရှေ့၌ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုက်ကပ်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲ ကျောက်ကွမ်းနှင့် ရွှီတာလုံတို့ သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလာကြ၏။

“ဟမ် ဟို လူမည်းကြီးက ဘယ်သူလဲ”

“တတိယသခင်လေး ချန်ကျီရှင်းက ဘယ်မှာလဲ ကြားတာတော့ သူက ပါရမီနဲ့ အစွမ်းမှာ ပြိုင်

ဖက်မရှိရုံတင်မကဘူး။ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်နဲ့ နိဗ္ဗာန်နယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူကို ယှဉ်တိုက်နိုင်တဲ့ ပထမဆုံးလူလို့ ပြောကြတာလေ။ ပြီးတော့ ရုပ်ရည်ကလည်း နတ်သားတစ်ပါးလို ချောမောခန့်ညားတယ်ဆို... ဟို လူမည်းကြီးတော့ မဟုတ်နိုင်ပါဘူးနော်”

“ဟိုလူမည်းကြီးရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ရင်ဘတ်မှာလည်း အမွှေးတွေနဲ့ ကြည့်ရတာ ရွံစရာကြီး အီး”

“ဘုရားရေ... အဲဒီလူမည်းကြီးက တတိယသခင်လေးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်”

“ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်လေးတွေတော့ ပျက်စီးကုန်ပြီ”

“ဟိုမှာကြည့်ဦး... အင်္ကျီရင်ဘတ်ကို ဗြောင်ဖွင့်ထားတယ် ခြေထောက်ကိုကုတ်ပြီး နှာခေါင်းကိုနှိုက်နဲ့... တကယ့်ကို အရှက်မရှိတာပဲ”

ထိုသို့ ဝေဖန်သံများ ထွက်ပေါ်နေစဉ် ငွေရောင်ဆံပင်များနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးမှာ အကယ်ဒမီဝင်ပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။

“ငါကတော့ ချန်ရန်အကယ်ဒမီရဲ့ ကိုးခုမြောက် နန်းတော်သခင် ထျန်းရွှမ်ဇီပါ။ တတိယသခင်... ဟင် တတိယသခင်လေးက ဘယ်မှာလဲ”

အကြီးအကဲ ကျောက်ကွမ်းနှင့် ရွှီတာလုံကို ကြည့်ရင်း ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အဘိုးအို၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့သည်။

တတိယသခင်လေး ကျောင်းလာတက်မယ်လို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။

သူသည် တတိယသခင်လေးကို ကျောင်းအကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးရန် မိန့်ခွန်းများစွာပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း အားလုံး အသင့်ဖြစ်နေချိန်တွင် ထိုလူက ရှိမနေပေ။

အကြီးအကဲ ကျောက်ကွမ်းက သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို အသာသပ်ရင်း ပြုံးလိုက်ကာ

“တတိယသခင်လေးက လူအများ စိုက်ကြည့်တာကို မကြိုက်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် သူက ကျောင်းထဲကို ဘေးပေါက်ကနေ တစ်ယောက်တည်း ကြိုဝင်သွားနှင့်ပြီ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ရန်အကယ်ဒမီ အတွင်း၌...

ကျောင်းသားအများစုမှာ ပင်မတံခါးဝသို့ ရောက်နေကြသဖြင့် ကျောင်းအတွင်းပိုင်းမှာ အတော်ပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ချန်ကျီရှင်းသည် ကျောက်ခင်းလမ်းအတိုင်း တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်ရှုနေမိသည်။

အကယ်ဒမီတစ်ခုလုံးတွင် လူလုပ်တောင်ကုန်းငယ်များ၊ နန်းတော်ဆောင်များ၊ တံတားငယ်များနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေသွယ်မြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဝရန်တာရှည်ကြီးများက နန်းတော်အဆောက်အအုံများကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်သွယ်ပေးထား၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ငှက်ကလေးများ၏ တေးဆိုသံကို ကြားရသလို ဆရာများက ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာများကို သင်ကြားပေးနေသည့် အသံများမှာလည်း နားထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်ဝင်ရောက်လာသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ လွန်ခဲ့သောဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များ ဝေဝါးနေပြီဖြစ်သော ချန်ကျီရှင်းအား လွမ်းဆွတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“ဘယ်လိုလောကကြီးမှာပဲဖြစ်ဖြစ်... ကျောင်းတော်တွေကတော့ အေးချမ်းမှုအရှိဆုံး နေရာတွေပါပဲ"

ချန်ကျီရှင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အေးအေးလူလူ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ချန်ကျီရှင်း ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများမှာလည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။

သူ၏ရှေ့တည့်တည့်တွင် ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့မှာ လက်ချင်းချိတ်ကာ ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် စကားပြောရင်း လျှောက်လာကြသည်။