အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း ၁၁၅ - လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် မဟာဧကရာဇ် ပေလော့ကို အနိုင်ယူခြင်း။

ဤသည်မှာ လင်းချန်က ဘဝင်မြင့်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် မိမိ၏ ခွန်အားကို မိမိ အပြည့်အဝ နားလည်ယုံကြည်မှု ရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တူညီသော ကျင့်စဉ်အဆင့် တွင်ဆိုလျှင် တာအိုဘိုးဘေး နှင့် မိစ္ဆာဘိုးဘေး တို့တောင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤ မဟာဧကရာဇ် ပေလော့သည် နတ်ဘုရားစာရင်းဝင်ထဲမှာတောင် မပါဝင်ခဲ့သည့်အတွက် လင်းချန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ အမှတ် အခမဲ့ ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

အပြာရောင်သမုဒ္ဒရာနှင့် ဧကရာဇ်၏ ပုံရိပ်။

ခန့်ညားသော စမ်းသပ်မှုအသံကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းက အဆုံးမဲ့ကျယ်ပြောသော အပြာရောင်သမုဒ္ဒရာကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ လင်းချန်သည် ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် ရပ်နေရင်း အဝေး၌ ကျောခိုင်းထားသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို စူးစမ်းကြည့်နေမိသည်။

ဒီစစ်မြေပြင်က အမွေအနှစ်တွေဟာ ရှေးခေတ်က ခေတ်စစ်ပွဲမှာ ကျရှုံးခဲ့တဲ့ ပညာရှင်တွေရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ဖြစ်လောက်မယ်။ သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ပြတ်တောက်မသွားအောင် ကောင်းကင်ဘုံတာအို က စုစည်းပြီး အခုလို ရွှေခေတ် မှာ ပြန်လည် ထုတ်ဖော်ပေးလိုက်တာပဲ... ဟု လင်းချန်က သုံးသပ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ကျောခိုင်းထားသော ပုံရိပ်ကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်။ သူသည် အလွန်ရဲရင့်ထက်မြက်သော မျက်နှာပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ပထမအဆင့်နှစ်ခုကို အောင်မြင်ခဲ့တဲ့သူလား။ ဒီအဆင့်ကို ရောက်လာတာကပဲ မင်းဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ မဟာဧကရာဇ် ဖြစ်လာမယ့် ပါရမီရှင်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ။ ကဲ... ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ကြည့်ရအောင်။ ငါ့ရဲ့ လက်ကွက် ၁၀၀ ကို ခံနိုင်ရင် မင်း အောင်မြင်ပြီ။”

လင်းချန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ လက်ကွက် ၁၀၀ ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက်တော့ အလွန်ပင် များပြားလွန်းလှသည်။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်တစ်ပါးကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ကာ။

“မျိုးဆက်သစ် လင်းချန်က စီနီယာရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို တောင်းခံပါတယ်။”

လက်သီးတစ်ချက်၏ အစွမ်း။

စကားဆုံးသည်နှင့် လင်းချန်သည် ပင်လယ်ပြင်ကို နင်းပြီး မြှားတစ်စင်းလို ပြေးဝင်သွားသည်။ သူသည် ရိုးရှင်းသော လက်သီးတစ်ချက်ကိုသာ ပစ်သွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆိုပါ လက်သီးတွင် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ နားလည်ထားသော လက်သီးအသိဉာဏ် ကလွဲလျှင် တခြားမည်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားမှ မသုံးထားပေ။ သို့သော် ထိုရိုးရှင်းသော လက်သီးချက်ကပင် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်မှ ပညာရှင်များကိုတောင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သည်။

မဟာဧကရာဇ် ပေလော့သည် အစက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း လင်းချန်၏ လက်သီးအရှိန်အဝါကို ခံစားမိသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူသည် ဤလက်သီးချက်အောက်တွင် သေသွားနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မယုံနိုင်စရာပဲ။ငါက လက်ကွက် ၁၀၀ ခံနိုင်ရင် အောင်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။အခုတော့ ဒီတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် ငါ့မျက်နှာ ဘယ်နားသွားထားရမလဲ။

ဧကရာဇ်ကတွေးကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူသည်လည်း လက်သီးတာအိုနှင့် ကျော်ကြားသော ဧကရာဇ်ဖြစ်သဖြင့် အစွမ်းကုန် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“ကြယ်တံခွန် ကျဆင်းခြင်း။”

ဧကရာဇ်၏ သံမဏိလက်သီးမှ ရှေးဟောင်းကြယ်တာရာကြီး တစ်လုံး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လင်းချန်၏ လက်သီးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ပါတော့သည်။

“ဒိုင်း... ဝုန်း...”

ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဟင်းလင်းပြင်များမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ဤတိုက်ပွဲမှာ ခဏလေးသာ ဖြစ်သည်။ လင်းချန်၏ လက်သီးက ကြယ်တာရာကြီးကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ဖျက်ဆီးပြီး ဧကရာဇ်ထံသို့ တရဟော ပြေးဝင်သွားသည်။ ဧကရာဇ် ပေလော့မှာ ရှောင်တိမ်းရန် နေရာမရှိတော့ဘဲ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ပါတော့သည်။

အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရရှိခြင်း။

လက်သီးက ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မကျရောက်မီမှာပင် ပေလော့က သက်ပြင်းချရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဟူး... တကယ်ပဲ လှိုင်းသစ်က လှိုင်းဟောင်းကို တွန်းထုတ်တယ် ဆိုသလိုပဲ မျိုးဆက်သစ်တွေက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းပါလား။”

“လင်းချန်... မင်းကို ဂုဏ်ယူပါတယ်။ မင်း စမ်းသပ်မှုအားလုံး အောင်မြင်သွားပြီ။ ငါ့ရဲ့ လက်သီးတာအို အမွေအနှစ်ကို မင်း လက်ခံရရှိနိုင်ပါပြီ။”

လင်းချန်က ပြုံးလိုက်ရင်း။

“စီနီယာက ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ။”

မဟာဧကရာဇ်အဆင့်ရှိသော လက်သီးလမ်းစဉ် အမွေအနှစ်ဆိုလျှင်လင်းချန်၏ လက်သီးအသိဉာဏ် မှာ သူ ဒုတိယမြောက် တတ်မြောက်မည့် မူလစွမ်းအားဖြစ်လာမလားဆိုသည်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာပင်။

အခန်း ၁၁၆ - သူခိုး... လွမ် ကို သတ်ဖြတ်ပေးပါ။

လင်းချန်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ မဟာဧကရာဇ် ပေလော့သည် ထပ်မံသက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး သူ၏ ခါးသီးသော အပြုံးမှာ ပို၍ပင် ထင်ရှားလာသည်။

မင်းက အစွမ်းကို ထိန်းထားတယ် ဟုတ်လား။

ခုနက မင်းထိုးလိုက်တဲ့ လက်သီးက နည်းနည်းလေးတောင် ထိန်းထားတဲ့ပုံ မပေါက်ပါဘူး။

အကယ်၍ ငါသာ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ပြန်မဖော်ထုတ်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် ငါ့အရိုးတွေ အားလုံး အမှုန့်ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်။

သို့သော်လည်း လင်းချန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်သဖြင့် ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ခါးသီးမှုကိုသာ မျိုသိပ်လိုက်ရတော့သည်။ မဟာဧကရာဇ် ပေလော့သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လင်းချန်ကို လေးစား အားကျသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ပါရမီမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။”

“ငါ့တို့ရဲ့ ခေတ်ကာလမှာတောင် မင်းသာရှိနေရင် အားလုံးထက် သာလွန်တဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာကို ရောက်မှာ သေချာတယ်။”

သူ၏ စကားများထဲတွင် မြှောက်ပင့်ခြင်း အလျှင်းမရှိဘဲ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရှိလှသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ရင်ထဲမှ အစစ်အမှန် ခံစားချက်များ ဖြစ်သည်။ လင်းချန်၏ ပါရမီက သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြချီးကျူးစေခဲ့သည်။ ထို့အတူ သူ၏ အမွေအနှစ်ကို ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးက ရရှိသွားမည်ဆိုပါက သူ၏ ပညာရပ်မှာလည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပိုမို ထင်ရှားကျော်ကြားလာမည် မဟုတ်ပါလား။

လင်းချန်မှာ မဟာဧကရာဇ်၏ ချီးမွမ်းမှုကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။

ကျွန်တော့် ပါရမီက အရမ်းကောင်းတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့လည်း စီနီယာက ဒီလောက်ကြီး ချီးမွမ်းနေရင် ကျွန်တော် ဘဝင်မြင့်သွားမှာပေါ့။

“အဲ... စီနီယာ အဲဒီလောက်အထိ မပြောပါနဲ့။ စီနီယာတို့ ခေတ်က တာအိုဘိုးဘေး နဲ့ မိစ္ဆာဘိုးဘေး တို့ဆိုရင်လည်း တော်တော်လေး အစွမ်းထက်ကြတာပဲ မဟုတ်လား။ အင်း... ကျွန်တော်လည်း သူတို့ကို တူညီတဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အနိုင်ယူဖို့ တော်တော်လေး အားစိုက်ခဲ့ရတာပါ။”

လင်းချန်၏ ပထမပိုင်းစကားကို ကြားသောအခါ မဟာဧကရာဇ် ပေလော့က လင်းချန်သည် နှိမ့်ချတတ်သည်ဟု ထင်ကာ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ သို့သော် ဒုတိယပိုင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နေဦး... ဘာ။ တာအိုဘိုးဘေး။ မိစ္ဆာဘိုးဘေး။

လင်းချန်၏ နောက်ဆုံးစကားကြောင့် မဟာဧကရာဇ် ပေလော့မှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားတော့သည်။ သူ ဘာကို ကြားလိုက်ရသနည်း။ လင်းချန်က တာအိုဘိုးဘေးနှင့် မိစ္ဆာဘိုးဘေးတို့ကို တူညီသော ကျင့်စဉ်အဆင့်တွင် အနိုင်ယူခဲ့သည်ဟု ဆိုပါလား။

ထို တာအိုဘိုးဘေးနှင့် မိစ္ဆာဘိုးဘေးတို့မှာ သူသိထားသော အနှိုင်းမဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများပင် ဖြစ်သလော။ လင်းချန်က သူတို့ကို အနိုင်ယူရန် အားစိုက်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသော်လည်း လင်းချန်၏ မျက်နှာတွင် ခက်ခဲသော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မတွေ့ရဘဲ အလွန်ပင် လွယ်ကူနေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ ဤသည်မှာ လင်းချန်က မနှိမ့်ချသင့်သော နေရာတွင် နှိမ့်ချပြောဆိုလိုက်ခြင်းပင်။

မဟာဧကရာဇ် ပေလော့၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှု လှိုင်းတံပိုးများ ဆူနာမီများနှင့် ငလျင်ကြီးများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

ဒါတကယ်ကော လူသား ဟုတ်ရဲ့လား။

လင်းချန်သည် မဟာဧကရာဇ် ပေလော့မှာ အကြာကြီး ငြိမ်သက်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ သူ၏ လက်ကို ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“စီနီယာ... လိုင်းကျသွားတာလား။ ပြန်ချိတ်ဖို့ လိုမလား။ ဒါပေမဲ့ ဒါက စီနီယာ့ရဲ့ အမွေအနှစ်နယ်မြေဆိုတော့ ပြန်ချိတ်တဲ့ ခလုတ်က ဘယ်မှာမှန်း ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။”

မဟာဧကရာဇ် ပေလော့သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လင်းချန်ကို အလွန် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အမွေအနှစ်ကို ဤလူကို ပေးရန်ပင် မလိုတော့ဟု သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤမျှ ပါရမီထူးလှသောသူအတွက် သူ၏ အမွေအနှစ်မှာ အသုံးဝင်ပါဦးမည်လော။

“လင်းချန်... မင်း ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံချင်ရဲ့လား။”

လင်းချန်သည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်အမွေအနှစ်ဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံသူတိုင်း အိပ်မက်မက်ရသော အရာဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တာအိုလမ်းစဉ်နှင့် ဧကရာဇ်၏ တာအိုတို့မှာ ပဋိပက္ခဖြစ်နေပါက ဤသည်မှာ အခွင့်အရေးမဟုတ်ဘဲ ဘေးအန္တရာယ်သာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ သူသည် လင်းချန် ဖြစ်သည်။ သူ၏ တာအိုသည် ဧကရာဇ်ထက်ပင် ပိုမို သန့်စင်ပြီး အစွမ်းထက်သည်ဟု သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။

လင်းချန်က ခေါင်းမော့ကာ မဟာဧကရာဇ် ပေလော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“စီနီယာ... ကျွန်တော် သိချင်တာက စီနီယာ့ရဲ့ လက်သီးတာအို က ဘယ်လိုမျိုးလဲ။”

မဟာဧကရာဇ် ပေလော့က လင်းချန်၏ မေးခွန်းကို နားလည်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ လက်သီးလမ်းစဉ်ဟာ အသန့်စင်ဆုံးသောလက်သီးအသိဉာဏ်ပဲ။ အဲဒါက ကြယ်တာရာတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သမုဒ္ဒရာတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်ာ သက်ရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်တွေလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ အလိုရှိသမျှ ဒီလောကထဲက အရာရာတိုင်းဟာ ငါ့ရဲ့ လက်သီးချက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။”

သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေစက်တိုင်း လေထုနှင့် ဟင်းလင်းပြင်တိုင်းတွင် လက်သီးအသိဉာဏ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ လင်းချန်က ဤအရှိန်အဝါကို ခံစားရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ဤသည်မှာ လောကရှိ အရာရာကို သူ၏ လက်သီးအဖြစ် အသုံးချနိုင်ခြင်းပင်။

“စီနီယာ့ရဲ့ တာအိုက မဟာဧကရာဇ်အဆင့်တင် မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်၊ ရှေးဟောင်းဧကရာဇ် နဲ့ နတ်ဘုရားဧကရာဇ် အဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ လမ်းစဉ်ပဲ။”

လင်းချန်က ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်စသည့် အဆင့်များကို ပြောလိုက်သောအခါ မဟာဧကရာဇ် ပေလော့၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောင်တရသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ခေတ်ကာလများစွာကြာပြီးနောက် သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး လင်းချန်ကို အားနာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“သူငယ်ချင်းလေး... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ အတိတ်က အကြောင်းတွေကို တွေးမိပြီး စိတ်လွတ်သွားလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုလို့ ရမလား။ မင်း သဘောမတူရင်တောင် ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို မင်းကို ပေးမှာပါ။ ငါ့ရဲ့ လက်သီးလမ်းစဉ်က မင်းနောက်ကို လိုက်ခွင့်ရတာဟာ ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုပဲ။”

လင်းချန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

“စီနီယာ ပြောပါ... ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တဲ့အရာဆိုရင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်။”

မဟာဧကရာဇ် ပေလော့က ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်း ထာဝရတိုက်ကြီးကို ရောက်တဲ့အခါ... သူခိုး လွမ်ကို သတ်ဖြတ်ပေးပါ။”

သူ့စကား၏ နောက်ဆုံးတွင် မကြုံစဖူးသော ပြင်းထန်လှသည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ နာကျည်းမှုသာမက ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်တွင် ကျရှုံးခဲ့ရသော သက်ရှိအားလုံး၏ နာကျည်းမှုပင် ဖြစ်တော့သည်။