အခန်း (၁၁၇-၁၁၈)

အခန်း ၁၁၇ - မဟာဧကရာဇ်၏ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရရှိခြင်း။လက်သီးမူလစွမ်းအားနှင့် မဟာဧကရာဇ် ပေလော့ကို နှုတ်ဆက်ခြင်း။

“သူခိုး လွမ် ကို သတ်ဖြတ်ပေးပါ။”

မဟာဧကရာဇ် ပေလော့၏ နာကျည်းမှုအသံသည် လင်းချန်နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီးသူ၏ မျက်နှာကို တည်ကြည်သွားစေသည်။ မဟာဧကရာဇ်သည် အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များကို ယနေ့တိုင် မေ့ပျောက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ အမှန်စင်စစ် သူကိုယ်တိုင် ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့လျှင်ပင် ဤမျှ ကြီးမားသော ရန်ငြိုးကို ခေတ်ကာလများစွာ ကြာသည်အထိ မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် ပေလော့ တောင်းဆိုသော အလုပ်မှာ သူကိုယ်တိုင်လည်း လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ လင်းချန်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာ စိတ်ချပါ။ အဲဒီ လွမ် ဆိုတဲ့ကောင်သာ အသက်ရှိသေးရင် သူ ဘယ်နေရာမှာပဲ ရှိနေပါစေ ထာဝရတိုက်ကြီးမှာ မဟုတ်ဘဲ တခြားနေရာ ရောက်နေရင်တောင်မှ... ကျွန်တော် သူ့ကို ပြာဖြစ်အောင် ချေမှုန်းပစ်ပါ့မယ်။ သူ ဘယ်တော့မှ လူပြန်မဖြစ်နိုင်စေရဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။”

သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း တုန်လှုပ်၍မရသော ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မဟာဧကရာဇ် ပေလော့မှာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်တော့သည်။

“ကောင်းပြီ... ငါ မင်းကို ယုံကြည်တယ်။”

အမွေအနှစ် သုံးမျိုးနှင့် ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှု။

“ကဲ... အခု အမွေအနှစ်ကို စတင်လက်ခံလိုက်တော့။ ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်မှာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၊တာအိုလမ်းစဉ်နဲ့ ၊ဆန္ဒအရှိန်အဝါဆိုပြီး သုံးမျိုးရှိတယ်။ မင်းရဲ့ ဆန္ဒအရှိန်အဝါက အခုကို အထွတ်အထိပ် ရောက်နေပြီဆိုတော့ ပထမနှစ်မျိုးကပဲ မင်းအတွက် အသုံးဝင်လိမ့်မယ်။”

မဟာဧကရာဇ် ပေလော့၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူထပ်လှသည့် တာအိုအရှိန်အဝါများက လင်းချန်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ လင်းချန်သည် လက်သီးအသိဉာဏ်များ ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုနေရာတွင် သူ၏ လက်သီးအသိဉာဏ် မှာ တစ်ရှိန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့သည်။

အချိန်အတန်ကြာသောအခါ သူ၏ လက်သီးအသိဉာဏ်မှာ အဆင့်မြင့်အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားရုံသာမက ထိုထက်ပင် ကျော်လွန်သွားတော့သည်။ ၎င်းကို လက်သီးမူလစွမ်းအားဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ ဓားလမ်းစဉ် မူလစွမ်းအားထက်ပင် ပိုမိုနက်နဲလာခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူသည် မဟာဧကရာဇ် ပေလော့၏ ကျော်ကြားလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ အားလုံးကိုလည်း အပြည့်အဝ တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မဟာဧကရာဇ် ပေလော့ကို နှုတ်ဆက်ခြင်း။

လင်းချန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော လက်သီးအရှိန်အဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ မဟာဧကရာဇ် ပေလော့မှာမူ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

“ကောင်းတယ်... မင်း ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လုံးဝ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီပဲ။ အခုဆိုရင် ငါ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ထွက်သွားလို့ ရပြီ။”

လင်းချန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေးလံသော စိတ်အခံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“စီနီယာ... ထွက်သွားတော့မလို့လား။”

မဟာဧကရာဇ်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

“ထွက်သွားရမယ့် အချိန်တန်ပါပြီ။ ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို မင်းလိုလူမျိုးက ဆက်ခံလိုက်တာဟာ ငါ့ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုကို တစ်ဝက်အောင်မြင်သွားတာနဲ့ အတူတူပဲ။ အခု ငါ မသွားရင် ဘယ်တော့ သွားရတော့မှာလဲ။”

လင်းချန်က နားလည်မှုရှိရှိ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သွားပါ စီနီယာ။ ကျွန်တော်မျိုး စီနီယာ့ကို လိုက်မပို့နိုင်တာ ခွင့်လွှတ်ပါ။”

မဟာဧကရာဇ် ပေလော့သည် ပြုံးလျက်ဖြင့်ပင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လေထဲတွင် ပူဖောင်းများအလား ကွဲကြေပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် အနက်ရောင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာလည်း ပြိုကွဲသွားပြီး လင်းချန်မှာ ချီရှားတောင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယခုအခါ ချီရှားတောင်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများ မရှိတော့ဘဲ သာမန်တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။

အခန်း ၁၁၈ - လင်းကျိုးက မဟာဧကရာဇ် တျန်းဝူ၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိခြင်း။ရည်မှန်းချက်မှာ လူတိုင်း ဧကရာဇ်အမွေအနှစ် ရရှိစေရန်။

လင်းချန် သည် ချီရှားတောင်ထိပ်တွင် ရပ်နေရင်း အနည်းငယ် ဟာတာတာ ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မဟာဧကရာဇ် ပေလော့ကို ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်၏ ဆန္ဒကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်မှာ ငြိမ်းချမ်းသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ မဟာဧကရာဇ် ပေလော့၏ ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်မှာမူ လိုပါသေးသည်။

ဧကရာဇ်အမွေအနှစ်ကြောင့်သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ တစ်ဟုန်ထိုး တက်သွားသော်လည်း ဤသည်မှာ မလုံလောက်သေးကြောင်း သူသိသည်။ သူလျှောက်ရမည့် လမ်းမှာ အဝေးကြီး ကျန်ပါသေးသည်။

လင်းချန်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး အဆက်အသွယ်လုပ်သည့် ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အမွေအနှစ် လက်ခံနေစဉ်အတွင်း သတင်းစကားအချို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လင်းရှန်ဟဲနှင့် အခြားသူများဆီမှ ဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားသည်။

ထျန်းတင်းတောင်သို့ ပြန်လာခြင်း။

လင်းချန်သည် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော နောက်လိုက်ဖြစ်သူ လင်းထင်ထောင်းထံမှ သတင်းကို ဖတ်ပြီးနောက် ထျန်းတင်းတောင် ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူ၏ မိသားစုဝင်များထဲမှ တစ်ဦးဦးက မဟာဧကရာဇ် တျန်းဝူ၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိသွားရန် သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။

မကြာမီမှာပင် ထျန်းတင်းတောင်နှင့် မိုင်တစ်ထောင်အကွာ၌ လင်းရှန်ဟဲ လင်းထင်ထောင်းနှင့် အခြားပါရမီရှင်များ၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံရလိုက်ပြီး သူတို့နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

“အရှင်သား... ပြန်ရောက်ပြီလား။ စုံစမ်းရတာ ဘယ်လိုလဲ။ အဖြေရပြီလား။”

လင်းဟွမ်ရှန်းကစိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

လင်းချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ။

“သဲလွန်စအချို့ ရခဲ့တယ်။ ငါ စစ်ဆေးကြည့်ရသလောက်တော့ တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ မှာ နာမည်ကျော်တဲ့ တောင်ထိပ်တိုင်းမှာ မဟာဧကရာဇ် တစ်ပါးစီရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်။”

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ နာမည်ကျော်သော တောင်များမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိသဖြင့် ဤစစ်မြေပြင်တွင် ဧကရာဇ်အမွေအနှစ်များမှာ နွားမွေးကဲ့သို့ ပေါများလှသည် မဟုတ်ပါလား။

လင်းကျိုး၏ အောင်မြင်မှု။

လင်းချန်သည် ပါရမီရှင်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဒါထက်... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကကော မဟာဧကရာဇ် တျန်းဝူရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရခဲ့ရဲ့လား။”

သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် ပါရမီရှင်အားလုံး၏ အကြည့်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသော လင်းကျိုး ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လင်းကျိုးမှာ မိသားစု၏ တတိယမြောက် မြင့်မြတ်သောသားတော် ဖြစ်ပြီး ပါရမီအဆင့် ၈၁ တွင် ရှိသော်လည်း ထိပ်တန်းအဆင့်များနှင့် ယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် ကွာဟနေသေးသူ ဖြစ်သည်။

လင်းကျိုးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ပြီး။

“ကျွန်တော့်မှာရှိတဲ့ မြင့်မြတ်အလင်းခန္ဓာကက စီနီယာ တျန်းဝူရဲ့ အမွေအနှစ်နဲ့ ကွက်တိ ဖြစ်နေလို့ စီနီယာက ကျွန်တော့်ကို ဆက်ခံသူအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ။”

လင်းချန်ကလည်း အားရပါးရ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“မဆိုးဘူး... ဧကရာဇ်အမွေအနှစ်ကို ရလိုက်ပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ တောက်ပလာတော့မှာပဲ။”

အားလုံးအတွက် ရည်မှန်းချက်။

လင်းကျိုး အမွေအနှစ် ရရှိသွားသဖြင့် အခြားပါရမီရှင်များမှာ အားကျနေကြသည်။ လင်းချန်က ပါရမီရှင်အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်ကာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

“လင်းကျိုးက စပြီး လမ်းဖောက်ပေးလိုက်ပြီ။ ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ် ရည်မှန်းချက်ကတော့ မင်းတို့ အားလုံး ကိုယ်နဲ့ကိုက်ညီတဲ့ ဧကရာဇ်အမွေအနှစ်တွေ တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီ ရဖို့ပဲ။”

“ဒီရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်ဟာ မင်းတို့ ပျံသန်းဖို့ စတင်တဲ့နေရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အားလုံး ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ... အမွေအနှစ်တောင်တွေကို လိုက်ရှာကြမယ်။”

လင်းရှန်ဟဲနှင့် အခြားသူများမှာ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာပြီး တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြသည်။

“ကျွန်တော်တို့ အရှင်သားနောက်ကို လိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်ကို သိမ်းပိုက်ပါ့မယ်။”

လင်းချန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူတို့၏ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ဖြစ်သော နာမည်ကျော် ချန်းရှန်းတောင်ဆီသို့ ဦးဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။