အခန်း (၁၁၉-၁၂၀)

အခန်း ၁၁၉ - သိတတ်လွန်းလို့ တုန်လှုပ်နေရသူ။

ချန်းရှန်းတောင်သည် ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစု၏ နယ်မြေအတွင်း၌သာ ရှိသေးသည်။ ချီရှားတောင်နှင့် မတူသည်မှာ ဤနေရာသည် လင်းမိသားစု၏ အမာခံစခန်းတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် အခြားအင်အားကြီးစုများထံမှ ပါရမီရှင်များ ရောက်ရှိလာရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်နည်းပါးလှသည်။

စစ်မြေပြင်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်မှာ တစ်နာရီခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် အခြားသူများမှာ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေအတွင်း၌သာ စူးစမ်းနေကြဦးမည် ဖြစ်သည်။ လင်းချန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာမူ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ချန်းရှန်းတောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မိသားစုအတွင်း ယှဉ်ပြိုင်မှု။

တောင်ထိပ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော နက်နဲလှသည့် အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသောအခါ လင်းချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင်လည်း ဧကရာဇ်အမွေအနှစ် ရှိနေသည်မှာ သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။ သူက လင်းရှန်ဟဲနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“အရင်အတိုင်းပဲ... ငါနဲ့ လင်းကျိုးက ဒီစမ်းသပ်မှုထဲကို ဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အမွေအနှစ် မရသေးတဲ့သူတွေပဲ ကိုယ့်အစွမ်းနဲ့ကိုယ် ကြိုးစားကြ။ အဖွဲ့ရဲ့ တစ်ဝက်လောက် အမွေအနှစ် ရသွားပြီဆိုရင်တော့ ငါ ထပ်ပြီး အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ဘူး။”

“ဒါကြောင့် အခုဟာက မင်းတို့ လင်းမိသားစုအချင်းချင်းကြားက ပြိုင်ပွဲပဲ။ အခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ကြ။”

ပါရမီရှင်များအားလုံး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။ လင်းချန်နှင့် လင်းကျိုး သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လင်းကျိုး၏ သစ္စာရှိမှု။

လင်းချန်က သူ၏ဘေးတွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေသော လင်းကျိုးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်းကို စမ်းသပ်မှုထဲ မဝင်ခိုင်းလို့ ငါ့ကို စိတ်ဆိုးနေလား။”

လင်းကျိုးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။

“အရှင်သား... ဘာတွေ မိန့်ကြားနေတာလဲခင်ဗျာ။ အရှင်သားကိုယ်တိုင်တောင် ရှေ့မှာရှိတဲ့ အမွေအနှစ်ကို အခြားသူတွေအတွက် အရှုံးပေးနေတာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အမွေအနှစ်တစ်ခု ရထားပြီးသားမို့ အရှင်သား အမိန့်ပေးရင် ဘယ်တော့မှ ဝင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။”

သူ၏ စကားများမှာ အလွန်ပင် ရိုးသားလှသည်။ အကယ်၍ လင်းချန်သာ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်လျှင် သူတို့အတွက် အခွင့်အရေး လုံးဝရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း သူကောင်းကောင်း သိထားသည်။ လင်းချန်က သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူလည်း မဟာဧကရာဇ် ပေလော့ ၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

အမဲလိုက်ခြင်း အစီအစဉ်သစ်။

လင်းချန်သည် သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် သွေးရောင်တောက်နေသော သတ်ဖြတ်ခြင်း သွေးပုံဆောင်ခဲကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါကြောင့် လင်းကျိုးမှာ မှင်သက်သွားရသည်။

“ဒါက သွေးရောင်သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို သတ်ပြီးမှ ရလာတာ။ အဲဒီသားရဲတွေက နတ်ဘုရားနယ်ပယ်အဆင့်မှာ ရှိပြီး ဒီစစ်မြေပြင်ရဲ့ အန္တရာယ်တွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်ရှိသလောက် အကျိုးအမြတ်ကလည်း ကြီးမားတယ်။”

လင်းချန်က ဆက်လက်၍။

“အခု ငါတို့ လုပ်ရမှာက အဲဒီသားရဲကြီးတွေကို လိုက်ရှာပြီး အမဲလိုက်ကြဖို့ပဲ။”

လင်းကျိုးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်မိသည်။ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်အဆင့် သားရဲကြီးကို အမဲလိုက်မည်ဟူသော စကားမှာ သူကဲ့သို့ ကပ်ဘေးကိုးခုနယ်ပယ်ရှိသူအတွက် သေမိန့်နှင့် မခြားပေ။

“အရှင်သား... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်ကော အဲဒါကို လုပ်နိုင်ပါ့မလားခင်ဗျာ။”

လင်းကျိုးမှာတုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် မေးလိုက်ရတော့သည်။

အခန်း ၁၂၀ - သွေးကုန်ခန်းသည်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ကာ အရှုံးမပေးခဲ့ကြသော မဟာဧကရာဇ်များ။

လင်းချန်ကို ကြည့်ရင်း လင်းကျိုး တစ်ယောက် စကားပင် ထစ်နေမိသည်။

အရှင်သားက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီ သွေးရောင်သားရဲကြီးဆီ တကယ်ပဲ သွားခိုင်းတော့မှာလား။ အဲဒါက နတ်ဘုရားနယ်ပယ် ကြီးလေ။

အရှင်သားအတွက် ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း ကပ်ဘေးကိုးခုနယ်ပယ်အဆင့် ၈ သာရှိသော သူ့အတွက်မူ ဤသည်မှာ သေတွင်းထဲ ခုန်ဆင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လင်းချန်က လင်းကျိုး၏ ကြောက်ရွံ့နေမှုကို ရိပ်မိသွားပြီး ရယ်မောလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မင်းကို သားရဲကြီးနဲ့ တိုက်ခိုင်းမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အဲဒီအဆင့်က မင်းအတွက် အရမ်းမြင့်လွန်းပါသေးတယ်။ ငါ မင်းကို ခိုင်းချင်တာက အဲဒီသားရဲကြီးတွေရဲ့ ခြေရာကို လိုက်ရှာဖို့ပဲ။ နှစ်ယောက်ရှာတာက တစ်ယောက်တည်းထက် ပိုမြန်တယ်မဟုတ်လား။”

ထိုစကားကို ကြားမှ လင်းကျိုးမှာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချနိုင်တော့သည်။ သူ၏ အသက်အန္တရာယ် မရှိတော့ကြောင်း သိရသဖြင့် အားတက်သရောပင်။

“စိတ်ချပါ အရှင်သား ကျွန်တော် သားရဲကြီးရဲ့ ခြေရာကို မရရအောင် ရှာပေးပါ့မယ်။”

ကတိပေးကာအခြားတစ်ဖက်သို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကိုယ်ပွားနှင့် မူလခန္ဓာ၏ ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှု။

သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ကောင်းကင်အောက်ဝယ် လင်းချန်သည် အေးဆေးစွာ လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မိုင်ရာချီ ခရီးပေါက်နေ၏။ ထိုစဉ် လင်းချန်သည် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ လက်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်စဉ်မှာ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်အဆင့် ၂ သို့ အလိုအလျောက် တိုးတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အတူ သူ၏ ဝိညာဉ်အသိမှာလည်း နတ်ဘုရားနယ်ပယ် အဆင့် ၈ ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤသည်မှာ စွမ်းအင်သုံးပါးညီညွတ်ခြင်းအစွမ်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အပြင်တွင် လှုပ်ရှားနေသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပွားဖြစ်ပြီးမိသားစုနန်းတော်အတွင်းရှိ သူ၏ မူလခန္ဓာမှာမူ ကျင့်ကြံနေသောကြောင့် ပုံမှန်ထက် အဆ ၃၀ ပိုမိုမြန်ဆန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အတိတ်မှ နာကျည်းဖွယ် ပဲ့တင်သံများ။

လင်းချန်သည် သားရဲကြီးများကို ရှာဖွေနေစဉ် သူ၏ ဝိညာဉ်အသိထဲ၌ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် နာကျည်းမှု အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

“တိုက်ကြ တိုက်ကြ တိုက်ကြ”

“သတ်ကြ သတ်ကြ သတ်ကြ”

“လွမ်... ငါတို့ မင်းနဲ့ ဘယ်တော့မှ မကျေအေးနိုင်ဘူး။”

ထိုအသံများမှာ လွန်ခဲ့သော ကမ္ဘာဦးခေတ်က ကျရှုံးခဲ့သော ပညာရှင်များ၏ နာကျည်းမှုများ ဖြစ်သည်။ လင်းချန်သည် အသံလာရာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် သွေးစွန်းနေသော ပုံရိပ်များစွာသည် သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုပုံရိပ်များမှာ မဟာဧကရာဇ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုအခါ သွေးရောင်သံကြိုးများဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရပြီး ၎င်းတို့၏ အစွမ်းများကို စုပ်ယူခြင်း ခံနေရသည်။ ၎င်းတို့၏ အထက်တွင်မူ ဝေဝေဝါးဝါးနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

လွမ်။

ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းကုဋေကုဋာက ဖြစ်ရပ်များ၏ အကြွင်းအကျန် ပုံရိပ်များ ဖြစ်သည်။ လင်းချန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။

“မင်း အသက်ရှင်သေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါမှ မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် နှိပ်စက်ပြီး သတ်လို့ရမှာ။”

သားရဲကြီးဆီသို့။

ထိုစဉ် လင်းကျိုးထံမှ သတင်းစကား ရောက်ရှိလာသည်။ ချန်းရှန်းတောင်၏ အနောက်ဘက် မိုင်ပေါင်း တစ်သောင်းရှစ်ထောင် အကွာတွင် သွေးရောင်သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ခြေရာကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းချန်သည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ထိုနေရာသို့ အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်း သွေးပုံဆောင်ခဲ များမှာ သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း အသိဉာဏ်နှင့် ဖျက်ဆီးခြင်း အသိဉာဏ်တို့ကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အလွန် အရေးကြီးလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သားရဲကြီး များများတွေ့လေ။သူ ပို၍ အစွမ်းထက်လာလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။