ငါ မင်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်

ကျန်းယန်စီရင်စု၊ ဆေးကုသဆောင်

သန့်ရှင်းသောကုတင်နှစ်လုံးကြားတွင် မုန့်ရှို့ဝမ်၏ မျက်နှာမှာဖြူရော်နေပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းဖြူရော်ကာခြောက်ကပ်နေ၏။

တစ်ချိန်က မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးတွင် အင်အားအကောင်းဆုံးနတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးအရာရှိဖြစ်ခဲ့သူက ယခုအခါနောက်ဆုံးထွက်သက်ကိုရှူရှိုက်နေရသကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး သူ၏ပုံမှန်တက်ကြွသော စရိုက်လက္ခဏာမှာလည်း သိသိသာသာ ပျောက်ကွယ်နေလေသည်။

သို့သော် အခြားကုတင်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏အခြေအနေမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသေး၏။

လူငယ်လေး၏ခန္ဓာကိုယ်က ပြတ်ရှဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အဖြူရောင် အကြေးခွံများထွက်ပေါ်နေကာ လူသားပုံစံကို မနည်း ထိန်းသိမ်းထားရလေသည်။ သူ၏ဘေးတွင် မိန်းကလေးတစ်ဦးက မျက်ရည်များကျကာ တဘက်ဖြင့် အဆက်မပြတ်သုတ်ပေးနေသော်လည်း အကြေးခွံများကြားမှ စိမ့်ထွက်နေသောသွေးရည်ကြည်များကို မည်သို့ပင် သုတ်စေကာမူ ပြောင်စင်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး အပေါ်သို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေကာ ဆီကုန်ခမ်းလုနီးပါးဖြစ်နေသော မီးအိမ်တစ်ခုအလား လေထဲမှ ဖယောင်းတိုင်တစ်ခုအလား အချိန်မရွေး ငြိမ်းသတ်သွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေလေသည်။

"ဆေးလုံး ဘယ်မှာလဲ"

မုန့်ရှို့ဝမ်က ကျစ်ရှန်း သူမ၏ရှိုက်ငိုသံများကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အပြင်ဘက်သို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အသံသြသြဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

အရာရှိနှစ်ဦး လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မိုးခေါ်တမန်က ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားပါတယ်၊ လိုအပ်တဲ့ ဆေးလုံးကိုမြို့တော်ကနေ မှာယူဖို့လိုအပ်ပြီး အစိုးရရုံးတော်ကလည်း အဲဒီအတွက် တိုက်တွန်းနေပါပြီ"

"တိုက်တွန်းတယ်၊ တိုက်တွန်းတယ်၊ တိုက်တွန်းတယ် ဟုတ်လား။ မင်းတို့ တိုက်တွန်းလို့ ဒီကို ရောက်လာတဲ့အချိန်ကျရင် သူ သေတာကြာလှပေါ့"

မုန့်ရှို့ဝမ် သွားစေ့လိုက်၏။ မိုးခေါ်တမန်က ဌာနရှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုတွင် ပါဝင်သော်လည်း နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာနနှင့် မယှဉ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ကျစ်ယန်က နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို တားဆီးရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ အစိုးရရုံးတော်က မြို့တော်မှဆေးလုံးကို တောင်းခံပေးခြင်းမှာကျေးဇူးပြုခြင်းတစ်ရပ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်လေသည်။

အရာရှိနှစ်ဦးက အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြပြီး ဖြည်းညှင်းစွာအပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့ကြ၏။

"မင်း၊မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းက ဝေးလံခေါင်သီပြီးဆင်းရဲတဲ့ ဒေသက လာတယ်ဆိုရင်တောင်မှ ထိုက်ယီမသေမျိုးကို မမှတ်မိလောက်အောင် မင်းရဲ့ဦးနှောက်က ချောင်သွားပြီလား။မင်းက မိုးခေါ်နေတာပဲ ရှိသေးတာ၊ အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိတဲ့ အချိန်မှာဘာလို့အရင်မပုန်းရတာလဲ။ တိုက်ရိုက် သွားတားရအောင် မင်းက ခဏလောက်လေးတောင် အချိန်ဆွဲထားနိုင်လို့လား"

မုန့်ရှို့ဝမ် ကိုယ်ကိုထောက်ကာ ထထိုင်လိုက်ပြီး ဘေးက ကုတင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ရာမတော်တဆဒဏ်ရာကို ဆန့်မိသွားသဖြင့် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားခဲ့၏။

အခြားသူများကို မဆိုထားနှင့် ဤနဂါးနတ်ဆိုး လူငယ်လေး၏လုပ်ရပ်ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရလေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော သူ၏အရင်းအမြစ်များ အားလုံးကို အသုံးပြုကာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို သူ့ကိုယ်စားတားဆီးပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင် အသက်ကိုပါစတေးလိုက်ရနီးပါးမျှဖြစ်သွားလေသည်။

ဧကရာဇ်ချီက နတ်ဆိုး၏ကျင့်ကြံမှုကို ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ ဖိနှိပ်ထားသောကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းမှာ စွမ်းအားအပြည့်ရှိသော ထိုက်ယီမသေမျိုးသာဆိုပါက ယခုအချိန်တွင် ဤနေရာ၌ သင်္ချိုင်းဂူနှစ်ခု ရှိနေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"အဲဒီတည်းခိုခန်းထဲမှာ... သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ညီမလေး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အဖေ ရှိနေလို့ပါ"

ကျစ်ယန်က အထက်သို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏အသံမှာ ခြင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုးညှင်းနေကာထိုစကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်ရခြင်းကပင် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို ကုန်ခမ်းသွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သော ကျစ်ရှန်းက နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ခေါင်းကို အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် အပ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်လေတော့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် အရာရှိ တစ်စုအပြင် တက်ကြွသော အဘိုးအိုတစ်ဦးလည်း ရှိနေလေသည်။ သူသည် သေးငယ်ပြီး ပိန်လှီကာ အကြမ်းထည် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့၏။

သူ၏ဆံပင်များဖြူနေပြီး အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သောကြမ်းကြုတ်မှုအရိပ်အယောင်များ လင်းလက်နေဆဲပင်။

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူက အတွင်းသို့တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤအဘိုးအိုက ဒေါသထွက်နေကြောင်း ရှင်းလင်းပြီး သူ၏စိတ်ခံစားချက်မှာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေကာ သူ၏လေသံမှာ အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေလေ၏။

"မင်းတို့ရဲ့စီရင်စုသခင်ကို နောက်ထပ် စာတစ်စောင်ပို့ခိုင်းလိုက်၊ ငါ့နာမည်နဲ့"

မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှ မြို့တော်သို့ ဆိုသည်မှာ အလွန်တရာဝေးကွာလှပေသည်။ အလွန်အမင်း အရေးကြီးနေလျှင်ပင် အချိန်မီ ရောက်ရှိလာရန် အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန် နည်းပါးလေ၏။

လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သမျှကတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီးကံကြမ္မာကို ပုံအပ်ထားရန်သာတတ်နိုင်ပါသည်။

"စစ်သူကြီးယန်ကို အကြောင်းကြားပြီးပါတယ်၊လက်အောက်ငယ်သားတွေ အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်"

အရာရှိ တစ်စုက အလျင်စလို အရိုအသေပေးလိုက်ကြလေသည်။ သူတို့သည် အဘိုးအို၏ တိကျသော အဆင့်အတန်းကို မသိရှိကြသော်လည်း စီရင်စုသခင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ၏ရှေ့တွင် အလွန်တရာနှိမ့်ချစွာ နေရကြောင်းကိုမူ နားလည်ထားကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အတွင်းဘက်၌ မုန့်ရှို့ဝမ်ကလည်း ငိုကြွေးသံများကို သည်းမခံနိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ကုတင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုတင်ပေါ်မှ ဆွဲချလိုက်ကာ "သူ့ကို မလိုက်၊ သားသတ်သမားနဲ့ ဝေးဝေးနေမယ်၊ငါတို့က အမွေးပါတဲ့ ဝက်တွေကို မစားဘူး၊ သွားကြစို့"

ကျစ်ရှန်းက အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ရှိုက်ငိုခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း လိမ္မာစွာဖြင့် သူမ၏အစ်ကိုကို ထမ်းလိုက်လေ၏။

"စီနီယာ မုန့်၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"ငါတို့ရဲ့ စစ်သူကြီးယဲ့ကို သွားရှာကြမယ်"

မုန့်ရှို့ဝမ်က အပြင်ဘက်သို့ခြေဆွဲကာ လျှောက်သွားလေသည်။ ယဲ့လန်က ရှန်းရွှီတောင်၏ဆေးလုံးတောင်ထွတ်၏တောင်ထွတ်သခင် ဖြစ်သောကြောင့် သူမက ဆေးဆရာ တစ်ဦး မဟုတ်လျှင်တောင်မှ အသက်ကယ်နိုင်မည့် ပစ္စည်းအချို့ကို ရယူပေးနိုင်သင့်လေသည်။

သူ အပြင်သို့ လျှောက်သွားစဉ် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း အဘိုးအိုကိုမြင်သောအခါ သူသည် ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သေးလေသည်။

"စစ်သူကြီး ယန်"

အဘိုးအိုက ခေါင်းကို ညင်သာစွာညိတ်ပြပြီးနောက် ညီအစ်ကိုမောင်နှမနှစ်ဦးကို ဆေးကုသဆောင်မှ ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်တော်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားလေ၏။

...

နောက်ဆုံးတွင်လူသူကင်းမဲ့နေသော အိမ်တော်အတွင်း လူသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျစ်ရှန်းက သူမ၏အစ်ကိုကို ထမ်းလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှုနေစဉ် ရင်းနှီးသောဝတ်ရုံနက်နှင့် ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ထိတ်လန့်နေသော နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက်များစွာ တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

ကျစ်ယန်က ခေါင်းကိုမရန် ရုန်းကန်လိုက်၏။ ဤမျှအတိုင်းအတာအထိ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း သူကနှုတ်ခမ်းထောင့်များကိုကွေးညွတ်ကာ ပြုံးရန် ကြိုးစားရင်း အော်ခေါ်လိုက်သေးသည်။

"အစ်ကိုရှန်း"

ရှန်းယီ ၎င်းတို့၏ဖခင်နှင့် ၎င်းတို့ကိုကူညီပေးခဲ့ကတည်းက သူက စီနီယာတစ်ဦး သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးမျှသာ မဟုတ်တော့ဘဲ ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ်နဂါးဖြူမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး၏ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်လာခဲ့၏။

အင်ပါယာခုံရုံးက သူ၏အတွက် ကျယ်ပြောလှသောကျန်းယန်စီရင်စုတွင် ဤကဲ့သို့သီးသန့်ဆန်သောအိမ်တော်တစ်ခုကိုပြင်ဆင်ပေးထားခြင်းက အစ်ကိုရှန်းက ကျန်းယန်၏ထင်ရှားသော ဧည့်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေလေသည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက သူ၏ကိုယ်ပိုင် သနားစရာကောင်းပြီး သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော အသွင်အပြင်မှာ တကယ့်ကိုရယ်စရာပင်။

"မင်းတို့တွေ နောက်ဆုံးတော့ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့၊ မင်းတို့တော့ မသိဘူး၊ ငါအဘိုးကြီးမုန့်တော့၊ လမ်းပေါ်မှာအရိုက်ခံရပြီးသေတော့မလို့"

မုန့်ရှို့ဝမ်က သနားဖွယ်ကောင်းအောင်အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှေ့နောက်အကြိမ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်လေ၏။

"သူမ ဘယ်မှာလဲ။ သူမကို မြန်မြန်ပြန်ခေါ်လိုက်၊ နည်းနည်းလောက် ထပ်နောက်ကျရင် မင်းရဲ့မိတ်ဆွေဟောင်းရဲ့အသက်ကို ကယ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

...

ရှန်းယီက ညီအစ်ကိုမောင်နှမနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ခေတ္တမျှတုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ဒီကိစ္စတွေကို နောက်မှပြောလို့ရပါတယ်၊ အရင်ဆုံး ယဲ့လန်ကို ရှာပါဦး..."

မုန့်ရှို့ဝမ် စကားမဆုံးမီမှာပင်တစ်ဖက်လူ လှည့်သွားသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဝတ်ရုံလက်စကိုအနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဧရာမဆေးမီးဖိုကြီးတစ်ခုသည် မိုးခြိမ်းသံအလားမြည်ဟည်းလျက် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"အချိန်ရပါတယ်၊ မလောနဲ့"

ရှန်းယီက ဒုတိယအကြိမ်ထပ်မစဉ်းစားနေတော့ဘဲ လက်ချောင်းများဖြင့်ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များက လက်အိုးအတွင်းမှ ခုန်ထွက်လာခဲ့ကြ၏။