အခန်း (၃၅၁-၃၅၂)

အခန်း (၃၅၁)

ချင်တိုင်းပြည် နန်းတော်၊ တော်ဝင်ဥယျာဉ်

ကွေ့ကောက်နေသော ကျောက်စရစ်လမ်းကလေးနှင့် အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော ပန်းပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သောအခါ

အလယ်ဗဟိုရှိ မဏ္ဍပ်ဆောင်အတွင်း၌

ကျောက်သားထိုင်ခုံပေါ်တွင် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးက မားမားမတ်မတ်နှင့် ခံ့ညားကျက်သရေရှိစွာ ထိုင်နေလေ၏။

သူမသည် ပန်းနုရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး ပိုးသားအဆင်က ပုလဲရောင်အဆင်းကဲ့သို့ တလက်လက်တောက်ပနေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တွဲလောင်းကျနေသော ဂါဝန်စွန်းလေးများက တိမ်တိုက်များနှယ် ပေါ့ပါးလွင့်ပျံနေပေသည်။

သူမ၏ခါးသိမ်သိမ်လေးကို သေသပ်လှပစွာ ချုပ်လုပ်ထားသော ဂါဝန်က ပိုမိုပေါ်လွင်စေပြီး လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာ ရှိမည်ထင်ရကာ သွယ်လျသောခါးအောက်မှ သိမ်မွေ့နူးညံ့သည့် အကွေ့အကောက်လေးများက တင်ပါးဆီသို့ အချိုးအစားကျကျ စီးဆင်းသွားလေသည်။

ဇာပန်းအနားကွပ်ထားသော ကော်လာထောင်လေးထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် ငန်းတစ်ကောင်နှယ် လှပသော လည်တိုင်လေးကြောင့် သူမ၏အသားအရေက ပို၍ပင် ကြည်လင်ဝင်းမွတ်ကာ ကျောက်စိမ်းတစ်ပွင့်လို ထွန်းလင်းနေချေပြီ။

လခြမ်းကွေးမျက်ခုံးလေးများအောက်ရှိ သူမ၏မျက်တောင်လေးများက လိပ်ပြာတောင်ပံလေးများပမာ လှပနေပြီး မျက်လုံးလေးများ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ကြည်လင်သော စမ်းရေအိုင်လေးတစ်အိုင် ကိန်းဝပ်နေသယောင် ထင်မှတ်ရလေ၏။ မျက်တောင်ကော့လေးများ၏ ထောင့်စွန်းရှိ သဘာဝအတိုင်း ပန်းနုရောင်သန်းနေမှုက နွေဦးရာသီမှ မက်မွန်ပန်းရည်များဖြင့် ဆိုးဆေးခြယ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

ထူထဲနက်မှောင်သော ဆံကေသာကို တိမ်တိုက်ပမာ ဆံထုံးလေးတစ်ခုအဖြစ် ခပ်လျော့လျော့ ထုံးဖွဲ့ထားပြီး ဆံနွယ်အချို့က နားရွက်ဘေးတွင် ကျလျက်ရှိရာ သေးသွယ်လှပသော နားရွက်လေးများထံမှ ပုလဲနားဆွဲလေးများ တွဲလောင်းကျနေသည်ကို မြင်တွေ့ရလေသည်။

နေရောင်ခြည်က သူမ၏ကျောက်စိမ်းပမာ အသားအရေပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး ပန်းထိုးအပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သွယ်လျလျ လက်ချောင်းလေးများပင်လျှင် ကြည်လင်တောက်ပနေကာ လက်သည်းခွံလေးများက ကမာခွံအတွင်းပိုင်းရှိ ပန်းနုရောင်အဆင်းကဲ့သို့ တလက်လက် လင်းလက်နေပေ၏။

သူမ၏လက်ရှိသွင်ပြင်က ကလေးဘဝတုန်းကလို သွက်လက်ချာတိုက်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသောပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။

ယခုအခါတွင်မူ မိန်းမပျိုလေးသည် အရွယ်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ အိမ်နီးချင်းအိမ်မှ မိန်းကလေး အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုသည့် ဆွဲဆောင်မှုမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေတော့သည်။

မိန်းမပျိုလေးက ပန်းထိုးဖရိန်ပေါ်ရှိ နောက်ဆုံးချည်မျှင်ကို ထိုးနှက်ပြီးစီးသွားသောအခါ ရှေ့သို့အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ချယ်ရီသီးပမာ နှုတ်ခမ်းလေးများကို ဟဟလေးဖွင့်ကာ ပုလဲရောင်သွားတန်းလေးများဖြင့် ချည်မျှင်ကို ညင်သာစွာ ကိုက်ဖြတ်လိုက်လေ၏။

"အစ်မဟွာရှန်း... သမီးရဲ့ ပန်းထိုးလက်ရာလေး ဘယ်လိုနေလဲ"

မိန်းမပျိုလေးက ဘေးတွင်ရှိနေသော အစေခံမလေးအား မျက်လုံးလေးများကွေးညွတ်သွားသည်အထိ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

အစေခံမလေး ဟွာရှန်းက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်လေ၏။ "မင်းသမီးလေးက မွေးရာပါ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူပါ။ ဘာကိုပဲသင်သင် အမြန်ဆုံး တတ်မြောက်ပြီးတော့ စိတ်နှစ်ထားလိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သွားတာချည်းပါပဲ"

"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်"

ချင်စီယောင်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်မဟွာရှန်း... သမီးရဲ့ အခန်းထဲက လက်ရေးလှစာလိပ်တွေနဲ့ ပန်းချီကားတွေကို သွားယူပေးပါဦး။ ခမည်းတော်နဲ့ မယ်တော်က ဒီတစ်ခါရော သမီးကို ဘယ်လိုများ အပြစ်ရှာဦးမလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်လိုဆင်ခြေတွေ ထပ်ပေးဦးမလဲဆိုတာကိုပါပဲ"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ချင်စီယောင်က နှုတ်ခမ်းလေးဆူထားပြီး အတော်လေး နာကြည်းနေပုံရလေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မင်းသမီးလေး"

အစေခံမလေး ဟွာရှန်းက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မင်းသမီးလေး၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ လွန်ခဲ့သောတစ်လလုံးလုံး မင်းသမီးလေး ရေးဆွဲထားခဲ့သော လက်ရေးလှနှင့် ပန်းချီကားများကို ယူဆောင်လာပြီးနောက် မင်းသမီးလေးနောက်မှနေ၍ တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်သို့ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခွဲခန့်က ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ ကလေးဘဝချစ်သူလေးကို တွေ့ချင်ဇောဖြင့် ဒုတိယအစ်ကိုတော်နောက်မှ သံမဏိကျားတပ်မတော် စခန်းဆီသို့ ခိုး၍ လိုက်သွားခဲ့ဖူး၏။

သို့သော် နန်းတော်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ထိုကိစ္စကို လူမိသွားခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုတော် ချင်စီယွမ်မှာ သုံးရက်တိတိ အကျယ်ချုပ် ချခံလိုက်ရသည်။

ချင်စီယောင်လည်း သံမဏိကျားတပ်မတော် စခန်းသို့ ထပ်မံသွားရောက်ခွင့် မရတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချင်စီယောင်က အရှုံးမပေးခဲ့ချေ။ သူမက ခမည်းတော်နှင့် မယ်တော်ကို ဆက်လက်ပုန်ကန်ခဲ့ပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နန်းတော်ထဲမှ ထွက်ပြေးနိုင်ရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို တွေးတောခဲ့လေသည်။

သို့ရာတွင် အကြိမ်တိုင်း၌ သဘာဝကျကျပင် ကျရှုံးခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ဤသည်မှာ အဖြေမဟုတ်ဟု ခံစားလာရသဖြင့် မိဖုရားကြီးရှီနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလေတော့၏။

ပထမအချက်အနေဖြင့် သမီးတော်အား သံမဏိကျားတပ်မတော် စခန်းသို့ ထပ်မံလွှတ်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

ကလေးဘဝတုန်းကတော့ ထင်ရာစိုင်းချင်စိုင်းနိုင်သော်လည်း ယခုလို အရွယ်ရောက်လာချိန်တွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အခြားသူများကို အချိန်ရတိုင်း သွားတွေ့နေခြင်းက မည်သို့သော အကျင့်စာရိတ္တမျိုးနည်း။ ထိုနေရာက တားမြစ်ထားသော စစ်တပ်နယ်မြေဖြစ်နေသည်ကိုပင် ထည့်မပြောလိုတော့ပေ။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူ၏သမီးတော်ကို မျှော်လင့်ချက်အချို့ ပေးထားသင့်ပြီး သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးထားရမည်ဟု တွေးမိလေသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက သမီးတော်ဖြစ်သူက အပြင်သို့ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုနေမည်ဖြစ်ရာ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်အတွက်လည်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲလာပေမည်။

ထို့ကြောင့် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သမီးတော်နှင့် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရယူနိုင်ခဲ့လေ၏။

ထိုသဘောတူညီချက်မှာ သူမအနေဖြင့် စောင်းတီးခြင်း၊ စစ်တုရင်ထိုးခြင်း၊ လက်ရေးလှရေးခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းတို့ကို နေ့စဉ်လေ့လာရမည်ဖြစ်ပြီး အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် မတိုင်မီ အကြီးစားအောင်မြင်မှု အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သမီးတော်က ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူမကို ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်ဖွင့်ခွင့် ပြုမည်ဖြစ်သည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ အမြင်တွင် သူ၏ ဤအစီအစဉ်မှာ ပြီးပြည့်စုံနေပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သမီးတော်သည် ဆော့ကစားချင်ရုံသက်သက်သာဖြစ်ပြီး ရှောင်မိုက သူမ၏ ပထမဆုံးနှင့် တစ်ဦးတည်းသော ရွယ်တူကစားဖော်ဖြစ်နေ၍ ချင်စီယောင်အနေဖြင့် သူ့ကို သတိရနေခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်ဟု ယူဆထားသောကြောင့်ပင်။

ထို့ပြင် စောင်းတီးခြင်း၊ စစ်တုရင်ထိုးခြင်း၊ လက်ရေးလှရေးခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းတို့က ဤမိန်းကလေး၏ ဒေါသသဘာဝကို တဖြည်းဖြည်း ဖိနှိပ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်။

သူမ ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုနားလည်သဘောပေါက်လာကာ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြားရှိ ကွာခြားချက်ကို သဘာဝအလျောက် သိမြင်လာပေမည်။

ထိုအချိန်သို့ရောက်လျှင် ဤမိန်းကလေးအနေဖြင့် ရှောင်မိုကို ရှာဖွေရန်လောက်သာ စဉ်းစားနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကလေးဘဝတုန်းက အခြားယောက်ျားလေးများနှင့် ကစားရန် အမြဲတမ်း ရှာဖွေချင်ခဲ့သည့် အချက်အပေါ် သူမကိုယ်တိုင်ပင် ရှက်ရွံ့လာနိုင်လေသည်။

သို့သော် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် မျှော်လင့်မထားခဲ့သောအရာမှာ သူ၏သမီးတော်က သူထင်ထားသည်ထက် များစွာပို၍ ဇွဲကြီးနေခြင်းပင်တည်း။

ရှောင်မိုနှင့် သွားကစားခြင်းက ရှောင်မိုနှင့် သွားကစားရန် သက်သက်မဟုတ်ဘဲ သမီးတော်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အစွဲအလမ်းတစ်ခုအဖြစ် အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပုံရလေသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်စီယောင်က အလွန်ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူမက ပါရမီမြင့်မားသူဖြစ်ရာ အရာအားလုံးကို အလွန်လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ စောင်းတီးခြင်း၊ စစ်တုရင်ထိုးခြင်း၊ လက်ရေးလှရေးခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းတို့က ပိုမို၍ သိမ်မွေ့သေသပ်လာကာ အမှန်တကယ်ပင် ဆရာတစ်ဆူ၏ အရသာအချို့ကို ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့ပေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်နှင့် မိဖုရားကြီးရှီတို့က အပြစ်ရှာနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမကို ဆရာတစ်ဆူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုရရှိရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ချင်စီယောင်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပင် ပြုလုပ်ခဲ့ရပြီး အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ပင် ဝင်ရောက်ခဲ့ရလေသည်။

ချင်စီယောင်လေးမှာ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင်နိုင်သော်လည်း မိုက်မဲသူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။

ခမည်းတော်နှင့် မယ်တော်က သူမကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေကြောင်း သူမ သဘာဝကျကျပင် သိရှိထားလေသည်။

သို့သော် ချင်စီယောင်၏ ခေါင်းမာသောသဘာဝက နိုးကြားနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချင်စီယောင်၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ ခမည်းတော်နှင့် မယ်တော်က သူမကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်လေလေ၊ သူမက ပို၍ အောင်မြင်အောင် လုပ်ပြရလေလေပင်

ထို့ကြောင့်ပင် ယခုအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

မကြာမီတွင် ချင်စီယောင်သည် တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။

ချင်စီယောင်က သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြပြီးနောက် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က မိဖုရားကြီးရှီကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် နန်းတော်ထဲရှိ နာမည်ကြီး ဂီတပညာရှင်များနှင့် ပန်းချီဆရာများကို ခေါ်ယူကာ တစ်ချိန်က စစ်တုရင်သူတော်စင်ဟု လူသိများခဲ့သော လက်ရှိနန်းရင်းဝန်ဖြစ်သည့် ချင်တိုင်းပြည်၏ နန်းရင်းဝန်လီကိုပါ ထပ်မံခေါ်ယူလိုက်လေတော့သည်။

လက်ရေးလှအတွက်မူ သဘာဝကျကျပင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ကိုယ်တိုင် အကဲဖြတ်မည်ဖြစ်သည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် သန့်စင်သောနှလုံးသားဥယျာဉ်သို့သွားကာ အစေခံများအား သေရည်နှင့် ဟင်းလျာများ ပြင်ဆင်ထားစေပြီး နွေဦး၏ ရှုခင်းများနှင့် နွေဦးလေပြေကို ခံစားရင်း သမီးတော်အား အကဲဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားလေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်ရှိ အမျိုးသမီးများသည် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်တွင် အရွယ်ရောက်ကြသည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ သမီးတော် အရွယ်ရောက်ပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် အကဲဖြတ်ခံရခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ်နှင့်ဆိုလျှင် တစ်နှစ်တိတိ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်တာကာလအတွင်း ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူ၏သမီးတော် အရှုံးပေးသွားခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့မိ၏။

သို့သော် သမီးတော်က ယခုအချိန်အထိ မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိစ္စမရှိပေ။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် ဤတစ်နှစ်အကြာတွင် ချင်စီယောင်၏ စောင်းတီးခြင်း၊ စစ်တုရင်ထိုးခြင်း၊ လက်ရေးလှရေးခြင်း၊ ပန်းချီဆွဲခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တို့က မည်သည့်နယ်ပယ်အထိ ရောက်ရှိနေပြီလဲဆိုသည်ကို သိချင်နေခဲ့လေသည်။

"စီယောင်... သခင်မယိုကို သမီးရဲ့ စောင်းလက်ရာ အရင်နားဆင်ခိုင်းလိုက်ရအောင်" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သမီးတော်အား ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ချင်စီယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်တိုင်းပြည်၏ နံပါတ်တစ် စောင်းပညာရှင် ဟု လူသိများသော သခင်မယိုအား အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။ "အစ်မယို... သမီးကို လမ်းညွှန်ပြသပေးပါဦး"

သခင်မယိုက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး "လမ်းညွှန်ပြသဖို့ဆိုတာ ကျွန်မ မဝံ့ရဲပါဘူး မင်းသမီးလေး။ ကျေးဇူးပြုပြီး စတင်ပါတော့"

ချင်စီယောင်က သူမ၏ဂါဝန်ကို ဖယ်ရှားကာ စောင်းရှေ့တွင်ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ကမ္ဘာကျော်ဖြစ်သော ယန်ချွန်း နှင့် ပိုင်ရွှယ် တေးသွားများကို စတင်တီးခတ်လေတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် သခင်မယိုက မင်းသမီးလေးသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာ တီးခတ်နေပြီး အနည်းဆုံးတော့ အချိန်အကြာကြီး လေ့ကျင့်ထားခဲ့ကြောင်းကိုသာ ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သခင်မယိုသည် နားထောင်လေလေ၊ အံ့သြရလေလေ ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

မင်းသမီးလေး၏ စောင်းတီးခတ်မှု နည်းစနစ်က ဆရာတစ်ဆူ၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်မှာလည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရ၏။ ချင်စီယောင်က ဤတစ်နှစ်တာအတွင်း ဤမျှကြီးမားသော တိုးတက်မှုကို ရရှိခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

တေးသွားနှစ်ပုဒ် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ သူကိုယ်တိုင်ပင် လက်ခုပ်တီးနေမိပြီဖြစ်သည်။

"သခင်မယို... မင်းသမီးလေးရဲ့ စောင်းလက်ရာက ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါရစေ။ မင်းသမီးလေးရဲ့ စောင်းလက်ရာက ဆရာတစ်ဆူရဲ့ စံနှုန်းကို ရောက်ရှိနေပါပြီ" သခင်မယိုက အရိုအသေပေးလျက် ထပ်မံဖြည့်စွက်လိုက်လေ၏။ "ဒါက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲကလာတဲ့ စစ်မှန်တဲ့စကားတွေပါ။ လုံးဝ မြှောက်ပင့်နေတာ မဟုတ်ရပါဘူး"

"ကောင်းပြီ" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "စီယောင်... သမီးရဲ့ စောင်းလက်ရာက အောင်မြင်သွားပြီ။ လက်ရေးလှနဲ့ ပန်းချီကားတွေကို ထုတ်ပြလိုက်ပါတော့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခမည်းတော်"

ချင်စီယောင်က အစ်မဟွာရှန်းကို အချက်ပြလိုက်သည်။

ဟွာရှန်းက နားလည်စွာဖြင့် စာလိပ်နှစ်ခုကို လေပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်လေ၏။

ထိုစာလိပ်များက လေထဲတွင် ဖြန့်ကျက်သွားပြီးနောက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်နေတော့သည်။

အခန်း (၃၅၂)

ဘယ်ဘက်ရှိစာလိပ်မှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ဖြစ်ပြီး ထိုပန်းချီကားထဲတွင် ခြံဝင်းတစ်ခုကို နောက်ခံထားကာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်က လှံရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် သိုင်းပညာကျင့်ကြံနေသည့်ပုံ ပေါ်လွင်နေပေသည်။

ပန်းချီကားမှာ အသက်ဝင်လှပြီး သိမ်မွေ့သေသပ်လွန်းလှရာ စုတ်ချက်တိုင်းနှင့် မှင်စက်တိုင်းက အလွန်တရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပေ၏။

ပန်းချီကားထဲမှ ကလေးငယ်လေးသည် အချိန်မရွေး လှံရှည်ကြီးကိုကိုင်ကာ ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

ညာဘက်ရှိစာလိပ်မှာမူ လက်ရေးလှစာလိပ်ဖြစ်ပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ခေတ်အဆက်ဆက် အစားထိုးရန်ခက်ခဲသည် ဟူသော စာလုံးကြီးလေးလုံးကို ရေးသားထားလေ၏။

လက်ရေးစာလုံးများတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပိုင်နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အလှတရားများ ပါဝင်နေသော်ငြား ချင်တိုင်းပြည် တော်ဝင်မိသားစု၏ မွေးရာပါ ခံ့ညားထည်ဝါမှုနှင့် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အငွေ့အသက်များကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ မျက်စိပသာဒဖြစ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

ပန်းချီကားဖြစ်စေ လက်ရေးလှဖြစ်စေ နှစ်ခုစလုံးမှာ အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာမရှိအောင် ပြည့်စုံလွန်းနေချေပြီ။

စီယောင်အတွက် နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုကား စစ်တုရင်တာအိုပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော နန်းရင်းဝန်လီ ကိုယ်တိုင် စီယောင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ကစားခဲ့၏။

စီယောင်အနေဖြင့် သဘာဝကျကျပင် နန်းရင်းဝန်အိုကြီးအား အနိုင်မရခဲ့ပေ။

သို့သော် စီယောင်၏ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်လှသော ကစားကွက်အချို့က နန်းရင်းဝန်အိုကြီးကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နန်းရင်းဝန်အိုကြီးက ငါးကွက်အသာဖြင့်သာ အနိုင်ရရှိခဲ့ရာ ယင်းကို ကြီးမားသော အောင်ပွဲတစ်ခုဟု လုံးဝ သတ်မှတ်၍မရနိုင်ချေ။

စောင်းတီးခြင်း၊ စစ်တုရင်ထိုးခြင်း၊ လက်ရေးလှရေးခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းတို့ အားလုံး အရည်အချင်းပြည့်မီသွားပြီးနောက်တွင်မူ စီယောင်က သူမ၏ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေသည်။

သမီးတော်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်၏ ဝိညာဉ်ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်မှာ သူ၏သမီးတော်အတွက် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ရပြီး နှလုံးသားထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပေ၏။

ထင်မှတ်မထားခဲ့စွာပင်။

တစ်ချိန်တုန်းက သူနှင့် မိဖုရားကြီးတို့ သတ်မှတ်ခဲ့သော စည်းကမ်းချက်များကို ဤမိန်းကလေးက တစ်ခုပြီးတစ်ခု တကယ်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ခဲ့လေပြီ။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူ၏သမီးတော်သည် လက်သီးသိုင်းများမှတစ်ဆင့် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြောင်းကိုလည်း သိရှိထား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သမီးတော်က မကြာခဏ ဆံပင်ကိုစည်းနှောင်ကာ ခြံဝင်းထဲတွင် လက်သီးသိုင်းများ လေ့ကျင့်လေ့ရှိကြောင်း သူမ၏နန်းဆောင်ရှိ အစေခံမလေးထံမှ ယခင်က ကြားသိထားခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ဤသည်မှာလည်း ရှောင်မို၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်ဖြစ်မည်ဟု ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ခန့်မှန်းမိလေသည်။

"စီယောင်... သမီး အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်မတိုင်ခင် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်မယ်ဆိုရင် ပြီးတော့ သမီးရဲ့ စောင်း၊ စစ်တုရင်၊ လက်ရေးလှနဲ့ ပန်းချီပညာတွေက ဆရာတစ်ဆူရဲ့အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားမယ်ဆိုရင် ခမည်းတော်တို့က သမီးကို ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်ဖွင့်ခွင့် ပြုမယ်လို့ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ။ အခုတော့ သမီး အဲဒါကို လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အမိန့်ပြန်တမ်းကို ရေးဆွဲလိုက်စမ်း။ တော်ဝင်သမီးတော် စီယောင်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်ပြီး ဉာဏ်ပညာထက်မြက်ကာ တတ်မြောက်ကျွမ်းကျင်မှုရှိလေသည်။ တောက်ပသော သဘာဝနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ရည်မှန်းချက်များကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားပေ၏။ သူမ၏ ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များချနိုင်မှုနှင့် လက်အောက်ငယ်သားများအပေါ် ရက်ရောမှုတို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ နန်းတွင်းအဆောင်များ၌ နေထိုင်ရသော်ငြား သူမသည် လောကကြီးကို အုပ်ချုပ်လိုသော အတွေးအမြင်များကို မကြာခဏ ရင်ဝယ်ပိုက်ထားလေ့ရှိ၏။ ယခုအခါတွင် ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်ဖွင့်လှစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့အစည်း တည်ထောင်ရန် သူမ၏တောင်းဆိုချက်ကို အထူးခွင့်ပြုလိုက်ကာ ရွှေတံဆိပ်တုံးနှင့် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးတို့ကို ချီးမြှင့်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲစာရေး၊ စစ်မက်ရေးရာအရာရှိနှင့် အခြားသော လက်အောက်ငယ်သားများကို ခန့်အပ်ခွင့်ပြုပြီး နှစ်စဉ်လစာငွေ သောင်းချီနှင့်အတူ မင်းသားတစ်ပါးနှင့်တန်းတူ အခမ်းအနားအပြင်အဆင်များကို ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စရပ်များ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန်အတွက် ထိုက်တန်၍ ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းမွန်သူများကို သူမကိုယ်တိုင် စုဆောင်းခွင့်ရှိပြီး မြင်းလှည်းများကို ပြင်ဆင်ကာ အလံနီများကို အသုံးပြုခွင့်ရှိပေသည်။ သမီးတော်အနေဖြင့် တောက်ပပြီး ဉာဏ်ပညာရှိရန်၊ ကောင်းကင်ဘုံကို ရိုသေလေးစားပြီး ပြည်သူများကို ချစ်ခင်ရန်၊ ကျောက်စိမ်းနန်းဆောင်၏ တောက်ပမှုဖြင့် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကို လင်းလက်စေပြီး ရွှေရောင်ကိုင်းကူးလေး၏ သီလဖြင့် သာမန်ပြည်သူများကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်ပါသည်။ လူတိုင်းကြားသိနိုင်စေရန် ဤအမိန့်ပြန်တမ်းကို အားလုံးထံသို့ ကြေညာလိုက်လော့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခမည်းတော်" စီယောင်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီဆိုသည်နှင့် သူမအနေဖြင့် မည်သည့် ညမထွက်ရအမိန့်များ၏ ကန့်သတ်ချက်ကိုမျှ ခံရတော့မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် နန်းရင်းဝန်လီနှင့် အခြားသူများက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အမိန့်ပြန်တမ်းပါ အကြောင်းအရာများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြချေ။

နှစ်စဉ်လစာငွေ သောင်းချီနှင့် မင်းသားတစ်ပါးနှင့်တန်းတူ အခမ်းအနားများတဲ့လား။

ထို့ထက်ပို၍ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စရပ်များ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန်အတွက် ထိုက်တန်၍ ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းမွန်သူများကို သူမကိုယ်တိုင် စုဆောင်းခွင့် ပင် ရရှိသွားသေးသည်။

မင်းသမီးလေးက မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် သားတော်သုံးပါးကြားတွင် နန်းမွေလုပွဲကြီး ဖြစ်ပွားတော့မည်ဟုပင် သူတို့ ထင်မှတ်မိကြပေလိမ့်မည်။

သို့ပေမဲ့လည်း အရှင်မင်းကြီးက ဤသမီးတော်လေးကို တကယ်ကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားခဲ့လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခမည်းတော်..." စီယောင်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထပ်မံအရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဒါက သမီးနဲ့ ထိုက်တန်တာပါ" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ "ကဲ... သမီးလည်း သွားပြီး သေချာနားလိုက်ဦး။ ခမည်းတော်လည်း တိုင်းရေးပြည်ရာကိစ္စတွေ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်ကို ပြန်ရဦးမယ်"

"ခမည်းတော်ကို ရိုသေလေးစားစွာနဲ့ ပို့ဆောင်နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

"အရှင်မင်းကြီးကို ရိုသေလေးစားစွာနဲ့ ပို့ဆောင်နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

လူတိုင်းက အရိုအသေပေးလျက် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

စီယောင်က နန်းရင်းဝန်လီနှင့် အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် သူမနှင့် အစေခံမလေး ဟွာရှန်းတို့က မြင်းလှည်းပေါ်သို့တက်ကာ သူမ၏နန်းဆောင်ဆီသို့ ပြန်သွားကြလေ၏။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် မင်းသမီးလေး။ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော် ဖွင့်လိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ ဘာကန့်သတ်ချက်မှ မရှိတော့ဘူးလေ။ မင်းသမီးလေးက နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာဖြစ်ဖြစ် နန်းတော်ထဲမှာဖြစ်ဖြစ် နေလို့ရသွားပြီပေါ့" ဟွာရှန်းက သူမကို ဂုဏ်ပြုစကားဆိုလိုက်သည်။

ဟွာရှန်းက မင်းသမီးလေး နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။

မင်းသမီးလေးသည် အရှင်မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့အကြား သဘောတူညီချက် ရရှိပြီးကတည်းက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကောင်းစွာ မနားခဲ့ရပေ။ စောင်းတီးခြင်း၊ စစ်တုရင်ထိုးခြင်း၊ လက်ရေးလှရေးခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းတို့ကို လေ့ကျင့်နေခြင်းမရှိလျှင် ရှောင်မို ပေးထားခဲ့သော လက်သီးသိုင်းများကို ကျင့်ကြံနေလေ့ရှိ၏။

ပြီးတော့ မင်းသမီးလေးက အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို တကယ်ပဲ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ဟွာရှန်းအနေဖြင့် မင်းသမီးလေးတွင် ဤမျှမြင့်မားသော ပါရမီရှိလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဖူးချေ။

"ဟွန့် ဟွန့် ဟွန့်" စီယောင်က သူမ၏မေးစေ့လေးကို မော့ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒီသခင်မလေးက လုပ်ချင်ပြီလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ကိစ္စဆိုရင် မလုပ်နိုင်တာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး"

"ဒါဆို မင်းသမီးလေးက ရှောင်မိုဆီကို သွားရှာဦးမှာလား" ဟွာရှန်းက မေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့ ငါ သူ့ကို မဖြစ်မနေ သွားရှာရမှာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ်ရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ခွဲလုံးလုံး ငါခံစားခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခတွေက အလကားဖြစ်သွားမှာပေါ့" မိန်းမပျိုလေးက ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုလိုပင် ပြောလိုက်ပေသည်။

တစ်ချိန်တုန်းက ကလေးမလေးသည် ယခုအခါတွင် ကျက်သရေရှိလှသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သော်ငြား။

အချို့သော အပိုင်းများတွင်မူ ဤမိန်းမပျိုလေးက အစမှအဆုံးတိုင်အောင် တစ်ခါမှ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိခဲ့ပုံရလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းသမီးလေးရယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကြီးပြင်းလာတာနဲ့အမျှ တစ်ဆယ့်ရှစ်ကြိမ်တောင် ပြောင်းလဲတတ်တယ်တဲ့။ ယောက်ျားလေးတွေလည်း အတူတူပါပဲ" ဟွာရှန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေးရှောင်ကလည်း အခုဆို အရွယ်ရောက်နေပြီလေ။ မင်းသမီးလေးတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့ရတာလည်း နှစ်နှစ်ခွဲတောင် ရှိနေပြီဆိုတော့ သခင်လေးရှောင်က ကလေးဘဝတုန်းက မင်းသမီးလေး သိခဲ့တဲ့ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပြီးတော့ သခင်လေးရှောင်က မင်းသမီးလေးကို မမှတ်မိတော့ရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"သူ အဲဒီလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ငါက စီယောင်လေ ပြီးတော့ သူက ရှောင်မိုပဲ။

နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက်ပဲ ကြာသွားပါစေ သူက အဲဒီရှောင်မိုပဲ ဖြစ်နေမှာပါ။

ငါက သူ့ကို မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။

သူလည်း ငါ့ကို အမြဲတမ်း မှတ်မိနေမှာ သေချာတယ်"

စီယောင်၏ မျက်လုံးလေးများ ကွေးညွတ်သွားပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါ အဲဒီလိုပဲ ယုံကြည်ထားတယ်"

"အရှင်မင်းကြီး... စီယောင်ကို ဒီအချိန်မှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်ဖွင့်ခွင့် ပေးလိုက်တာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား"

တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ မိဖုရားကြီးရှီက ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မိဖုရားကြီး ဘာကို စိတ်ပူနေတယ်ဆိုတာ ကိုယ်တော် သိပါတယ်" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ပြုံးလိုက်၏။

"အခုဆို စီယောင်ကလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီဆိုတော့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်ဖွင့်တာက ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။ ရှောင်မိုကို သွားရှာဖို့ဆိုတာကတော့ ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်သေးတယ်။ သံမဏိကျားတပ်မတော်ဆိုတာ သူမက မင်းသမီးဖြစ်နေလို့ ဝင်ချင်တိုင်းဝင်လို့ရတဲ့နေရာမှ မဟုတ်တာ။

ဒါ့အပြင် သူမက သံမဏိကျားတပ်မတော်ထဲကို ဝင်သွားနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ရှောင်မိုက အဲဒီမှာ မရှိတော့ဘူးလေ"

"ရှောင်မိုက စစ်တပ်စခန်းမှာ မရှိတော့ဘူးလား" မိဖုရားကြီးရှီက မေးလိုက်သည်။

"သူက စစ်ထွက်သွားပြီလေ" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ပြုံးလိုက်ပြီး "တိုရင် နှစ်နှစ်လောက်ကြာမယ်။ ရှည်ရင်တော့ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်တောင် ပိုကြာနိုင်တယ်။ စီယောင်နဲ့ ရှောင်မိုတို့ မတွေ့ရတာလည်း အတော်လေးကြာနေပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ကြာသွားရင် သူတို့တွေလည်း မေ့သွားကြတော့မှာပါ"

မိဖုရားကြီးရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အရှင်မင်းကြီး၏စကားကို သဘောတူလိုက်လေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကလေးဘဝ ကစားဖော် ဘယ်နှစ်ယောက်ကများ ကြီးပြင်းလာချိန်မှာ တကွဲတပြားစီ မဖြစ်သွားဘဲ နေခဲ့ဖူးလို့လဲ။

ကလေးဘဝ၏ အလှတရားဆိုသည်မှာ အမှတ်ရစရာများအဖြစ် ထာဝရ တည်ရှိနေခြင်းမျှသာတည်း။

"ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး... စီယောင်က အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုတော့ သူမအတွက် လက်ထပ်ပွဲတစ်ခု စီစဉ်ပေးသင့်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား" မိဖုရားကြီးရှီက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။ "စစ်ဆေးရေးမှူးချုပ်ရဲ့ သားက စာပေရော သိုင်းပညာပါ ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ပြီးတော့ ရှောင်အိမ်တော်က ဒုတိယသခင်လေးကလည်း အိမ်ထောင်မပြုရသေးဘူးလေ။ အဲဒီ ဒုတိယသခင်လေးက ရဲရင့်ပြီးတော့ သာမန်ထက် ထူးကဲတယ်လို့ ကြားတယ်..."

"ဒီကိစ္စကို ထပ်ပြီးမပြောပါနဲ့တော့" မိဖုရားကြီးရှီ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ဖြတ်ပြောလိုက်လေ၏။

မိဖုရားကြီးရှီမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အရှင်မင်းကြီး၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းနားလည်သွားခဲ့သည်။ "အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နိုင်ငံတော် သမက်တော်အတွက် ရွေးချယ်ထားတဲ့လူ ရှိနေပြီလား"

"ဟားဟားဟား..." ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူ၏မုတ်ဆိတ်ကိုပွတ်သပ်ကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"သူက အလားအလာ ဘယ်လောက်ရှိမလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်"