အခန်း (၃၅၃-၃၅၄)

အခန်း (၃၅၃)

သုံးလကြာ ချီတက်ပြီးနောက်တွင်မူ ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများသည် ချင်တိုင်းပြည်နှင့် ဝေ့တိုင်းပြည်အကြားရှိ နယ်စပ်မြို့ဖြစ်သော ဝမ်မြို့သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

ချင်တိုင်းပြည်အတွက်မူ ဝမ်မြို့နှင့် ၎င်းနှင့်ကပ်လျက်ရှိသော လက်အောက်ခံမြို့နှစ်မြို့တို့သည် ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ရန်မဖြစ်နိုင်သော ခံစစ်မျဉ်းတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားပေ၏။

သို့သော် ဝေ့တိုင်းပြည်အတွက်ကား ထိုမြို့သုံးမြို့သည် ဓားသွားတစ်လက်ပမာဖြစ်နေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာမည်ကို ဘယ်သောအခါမှ မသိနိုင်ခဲ့ချေ။

ယခင်က ချင်တိုင်းပြည်နှင့် ဝေ့တိုင်းပြည်အကြား ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်မဟုတ်သော်လည်း အလွန်ဆိုးရွားနေခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ နှစ်ဖက်စလုံးက အတော်အသင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြလေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်က ဝေ့တိုင်းပြည်အပေါ် ယခင်က စစ်ရေးအရ လှုပ်ရှားမှုမလုပ်ခဲ့ခြင်းမှာ လောလောဆယ်တွင် မလိုအပ်သေးဟု ယူဆထားသောကြောင့်ဖြစ်သလို ထိုမျှသေးငယ်သော တိုင်းပြည်လေးကို အလေးမထားသောကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် မကြာသေးမီက ဝေ့တိုင်းပြည်၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား အာဏာရလာပြီးနောက် သူက ဝေ့မင်းဆက်ဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားကာ ရန်လိုသော အမျိုးသားရေးမူဝါဒများကို ကျင့်သုံးလာခဲ့ပြီး ချင်တိုင်းပြည်ကိုပင် ကျူးကျော်ရန် ကြိုးပမ်းလာခဲ့လေ၏။

ဝေ့တိုင်းပြည်ကဲ့သို့ အစက်အပြောက်မျှသာရှိသော တိုင်းပြည်ငယ်လေးက ချင်တိုင်းပြည်ကို ရန်စရန် ရဲတင်းနေမှတော့ ချင်တိုင်းပြည်အနေဖြင့် မည်သို့ သည်းခံနိုင်ပါမည်နည်း။

ဝမ်မြို့၏ မြို့သခင်အမည်မှာ ချင်ဟော်ဖြစ်ပြီး လက်ရှိ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ ညီတော်လည်း ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ယန်မင်းသားကြီးနှင့် ဝေ့နှိမ်နင်းရေး မဟာစစ်သူကြီးဟူသော ဘွဲ့အမည်များကို ခံယူထားကာ ချင်တိုင်းပြည်၏ တပ်မတော်သား သုံးသိန်းကို ကွပ်ကဲအုပ်ချုပ်ရသူ ဖြစ်ပေ၏။

ဤယန်မင်းသားကြီးနှင့်ပတ်သက်၍ ရှောင်မိုသည် ချီတက်စဉ်ကာလအတွင်း ရဲဘော်ရဲဘက်များ၏ စကားဝိုင်းများမှတစ်ဆင့် ဝေဝါးဝါး နားလည်သဘောပေါက်ထားခဲ့သည်။

ထိုယန်မင်းသားကြီးသည် ဆုပေးဒဏ်ပေးရာတွင် တရားမျှတပြီး တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် အမြဲတမ်း ရှေ့ဆုံးမှချီတက် တိုက်ခိုက်လေ့ရှိကာ ထူးကဲစွာ ရဲရင့်သူဖြစ်ကြောင်း သူကြားသိထားခဲ့၏။ သို့သော် စစ်သူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်ရှိသော်ငြား အသေးစိတ် ဂရုစိုက်တတ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများအပေါ်လည်း ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံတတ်ပေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့်ဆိုရသော် သူသည် အဆက်အသွယ်များကြောင့် ရာထူးတက်လာသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော အရည်အချင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်လေတော့သည်။

တစ်ဖန် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင်လည်း လက်ရှိ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် ဉာဏ်ပညာကြီးမားသော အုပ်စိုးရှင်တစ်ပါးဖြစ်သည်။ အရည်အချင်းမရှိသော မည်သည့် တော်ဝင်မျိုးဆက်ကိုမဆို အလှပြရုပ်ထုများအဖြစ်သာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထားရှိခဲ့မည်ဖြစ်ရာ သူတို့ကို ကြီးလေးသော တာဝန်များ ဘယ်သောအခါမှ ပေးအပ်မည်မဟုတ်ချေ။

မကြာမီမှာပင် သံမဏိကျားစစ်သည်တော် သုံးထောင်သည် ပင်မတပ်မတော်ကြီးအတွင်းသို့ တစ်ပေါင်းတစ်စည်းတည်း ပေါင်းစည်းဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

သို့သော်လည်း သံမဏိကျားတပ်မတော်က သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စစ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင်။

တပ်မတော်နှစ်ရပ် စစ်ခင်းကြသောအခါ မြင်းသည်တော်များမရှိပါက သံမဏိကျားတပ်မတော် သုံးထောင်သည် ရှေ့တန်းတပ်ဦးအဖြစ် စစ်မြေပြင်သို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရမည့်သူများဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို ကြားသိထားခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ပထမဆုံး ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရသူများမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် အမြန်ဆုံး သေဆုံးရသူများလည်း ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် အကယ်၍ သေရမည်ကိုကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပါက ရှောင်မိုသည် သံမဏိကျားတပ်မတော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

ရှောင်မို ဝမ်မြို့သို့ ရောက်ရှိပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့ ညနေခင်းတွင် တပ်မတော်တစ်ရပ်လုံး၏ ညစာစားချိန်မှာ ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် စောနေခဲ့လေသည်။

ဤညစာမှာ ကြက်သား၊ ဘဲသားနှင့် သိုးသားတို့ကဲ့သို့ အဓိကဟင်းလျာများပါဝင်ကာ အလွန်ပင် ခမ်းနားပေါများလှပေ၏။

သို့သော် အပြစ်ပြောစရာတစ်ခုတည်းသောအချက်မှာ သူတို့ကို သေရည်သောက်ခွင့် မပြုထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စောစီးသော ညစာ၊ အသားငါး ပေါများမှု၊ သေရည်မရှိခြင်း။

ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများက ယနေ့ညတွင် စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှု တစ်ခုခုရှိလာရန် အလွန်ဖြစ်နိုင်ချေရှိကြောင်း သိရှိနေခဲ့ကြသည်။

စစ်ပွဲသည် ယနေ့ညတွင် စတင်ရန် အလွန်ပင် ရာခိုင်နှုန်းများပြားနေချေပြီ။

အဝစားသောက်ပြီးကြသောအခါ သတင်းပို့စစ်သည်တစ်ဦးက အမိန့်ကို လာရောက်ပို့ဆောင်ခဲ့လေသည်။ ယနေ့ညတွင် လူတိုင်း အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်လျက် အိပ်စက်ကြရန်ပင်။

ထိုညတွင် ရှောင်မိုသည် မာကျောသော သစ်သားကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး မာကျင်းဖုန်၊ ဟေးတာ့နျူနှင့် အခြားသူများလည်း အိပ်မပျော်နိုင်ကြသေးချေ။

ဟုန်ပေါ်တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်ကိုပင် ရှောင်မို မြင်တွေ့နေရလေ၏။

"အစ်ကိုရှောင်... ဒီည ငါတို့ စစ်တိုက်ရတော့မှာလား" ဟုန်ပေါ်က လှည့်ကာ ရှောင်မိုကို မေးလိုက်သည်။

ဟုန်ပေါ်၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုရှိနေသော်လည်း ထင်ရှားသော တင်းမာမှုတစ်ခုကိုလည်း သယ်ဆောင်ထားပေ၏။

"အင်း" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဘာမှ မမျှော်လင့်ထားတာ မဖြစ်လာဘူးဆိုရင် တိုက်ပွဲက ဒီည စတင်လိမ့်မယ်"

"ဒီလိုကိုး" ဟုန်ပေါ်က သူ၏စောင်ကို ဖက်ထားပြီး စကားမပြောတော့ဘဲ သူ့ကိုယ်သူ တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားလိုက်လေသည်။

သို့သော် ခေတ္တအကြာတွင် ဟုန်ပေါ်က ရှောင်မိုကို ဆက်လက်၍ ပြောလာခဲ့သည်။ "အစ်ကိုရှောင်... ခင်ဗျားက စာအုပ်တွေအများကြီးဖတ်ဖူးပြီး ကျွန်တော်တို့ထက် ပိုပညာတတ်တယ်လေ။ သေရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါလား"

"သေခြင်းတရားလား..." ရှောင်မိုက ခဏမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"သေဖို့ နည်းလမ်းတွေ အတော်များများ ရှိတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း သေရမယ်ဆိုရင် မင်းကိုယ်မင်း ပိုပိုပြီး အိပ်ချင်လာသလို ခံစားရပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အိပ်ပျော်သွားသလိုမျိုးပဲ။

မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေရမယ်ဆိုရင်တော့ အစပိုင်းမှာ စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တစ်ခဏလေးပဲ ကြာပြီး နောက်တော့လည်း အိပ်ပျော်သွားသလိုပါပဲ"

"အစ်ကိုရှောင် စကားပြောပုံက အရင်က သေဖူးတဲ့လူတစ်ယောက်လို ခံစားရစေတယ်" ဟုန်ပေါ်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မိုမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ရယ်မောလိုက်လေ၏။ "ငါက စာအုပ်တွေအများကြီး ဖတ်ဖူးတယ်လို့ မင်းပဲ ပြောခဲ့တာလေ။ ဒါတွေအကုန်လုံးက စာအုပ်တွေထဲမှာ ငါတွေ့ဖူးတဲ့ အရာတွေပါပဲ"

"ဟီးဟီးဟီး... စာဖတ်ရတာ တကယ်ကို တန်ပါတယ်။ အစ်ကိုရှောင် အခုလိုပြောလိုက်မှပဲ ကျွန်တော် သိပ်မကြောက်တော့ဘူး" ဟုန်ပေါ်က သူ၏နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"ဟုန်ပေါ် မင်း ကြောက်မနေတာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါတို့ ညီအစ်ကိုဆယ်ယောက်ထဲမှာ မင်းက အသတ္တိအကြောင်ဆုံးပဲ" သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေခဲ့သော ကျောက်ဝေ့က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "စစ်မြေပြင်ရောက်မှ ကိုယ့်ဓားကိုယ်တောင် မကိုင်နိုင်ဘဲ ဖြစ်မနေနဲ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ မင်းကို ကယ်ဖို့ အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

"သွားစမ်းပါ" ဟုန်ပေါ်က အမွေးထူသော သူ၏ခြေထောက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကန်ကျောက်လိုက်လေ၏။ "မင်းသာ ဓားကို မကိုင်နိုင်ဘဲ ဖြစ်မှာ။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါက အနည်းဆုံး ခေါင်းတစ်ရာလောက်ကို ခုတ်ဖြတ်ပစ်မှာကွ"

"မင်းက တစ်ရာခုတ်နိုင်ရင် ငါက နှစ်ရာခုတ်မယ်"

"ငါက သုံးရာလုပ်မယ်"

"ငါ့အတွက်က လေးရာပဲ"

"မင်းတို့တွေ လေမလုံးကြနဲ့တော့။ မင်းက လေးရာတောင် သတ်နိုင်ရင် ငါ့ခေါင်းကို မင်းကို ပေးမယ်"

တဲအတွင်းရှိ ဆယ်ယောက်စလုံးမှာ အိပ်မပျော်ကြဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အချင်းချင်း လေလုံးထွားနေကြလေတော့သည်။

ရှောင်မိုကတော့ မည်သည့် မှတ်ချက်မျှမပေးဘဲ အပြုံးတစ်ခုဖြင့်သာ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက အနည်းနှင့်အများဆိုသလို စိတ်လှုပ်ရှားကြောက်ရွံ့နေကြကြောင်း ရှောင်မို သိမြင်နိုင်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထုံထိုင်းသွားစေရန် စကားလုံးများကို အသုံးပြုနေကြခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။

"ဝူး"

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းစာ အချိန်အကြာတွင် စစ်စခန်းအတွင်း၌ ဥသြမှုတ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။

မည်သူကမျှ စကားတစ်ခွန်းမဆိုဘဲ ကုတင်ပေါ်မှ လုယက်ဆင်းကာ သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်လိုက်ကြ၏။

ယနေ့ညတွင်ပင် ရှောင်မိုသည် သူ၏ ခြေလက်များတွင် ချည်နှောင်ထားခဲ့သော သံမဏိနက်တုံးများကို ချွတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

သံမဏိနက်တုံးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်မို၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ဖိနှိပ်ခံထားရခြင်း မရှိတော့ပေ။ ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် သွေးချီတို့က သူ၏ အသားနှင့်သွေး နေရာအနှံ့အပြားသို့ ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။

ရှောင်မိုသည် သူ၏အဆင့်ကို ဖိနှိပ်ထားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့သလောက် ခံစားလာရပြီး အချိန်မရွေး အဆင့်တက်သွားနိုင်ကြောင်း သိရှိနေခဲ့၏။

အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် သွေးချီတို့ကို ငြိမ်သက်သွားစေပြီး ရှောင်မိုက သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများကို အကြောဆန့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သံချပ်ကာမှာ နွေရာသီအဝတ်အစားများကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပျံလွှားငှက်လေးတစ်ကောင်နှယ် ပေါ့ပါးသွက်လက်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

ကျောက်ဝေ့နှင့် အခြားသူများက မနီးမဝေးတွင်ရှိနေသော ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ တံတွေးမြိုချလိုက်ကြ၏။

ယခုလေးတင် ရှောင်မိုထံမှ ခေတ္တမျှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော သွေးချီက သူတို့ကို အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုခံစားချက်က သားရဲဆိုးကြီးတစ်ကောင်ကို ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးများအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်မြောက်လာသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

"သွားကြစို့။ လူစုရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" ရှောင်မိုက သူ၏ လှံရှည်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ "မှတ်ထားပါ... သေရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ ဆိုတာကို မတွေးကြနဲ့။ ငါတို့ လုပ်ရမှာက ရန်သူတွေကို သေအောင်လုပ်ဖို့ပဲ။ နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး"

လူတိုင်းက သူတို့၏ လက်နက်များကို အမြန်ကောက်ကိုင်လိုက်ကြပြီး အစ်ကိုကြီး၏နောက်မှနေ၍ တဲအပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပါသွားကြလေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် တပ်မတော်သား သုံးသိန်းစလုံး စုရုံးရောက်ရှိလာကြလေ၏။

သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယန်မင်းသားကြီး ချင်ဟော်သည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေကာ သူ၏အကြည့်က ထူထပ်များပြားလှသော တပ်မတော်ကြီးကို ဝေ့ကာကြည့်နေခဲ့သည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ စကားစလိုက်ပြီး သူ၏အသံက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ အကူအညီဖြင့် လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပေ၏။ "ဝေ့တိုင်းပြည်က ငါတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်။ သူတို့က ငါတို့ ချင်တိုင်းပြည်ဆီက အကျိုးအမြတ်တွေကို ယူခဲ့ပြီးတော့ ဝေ့မင်းဆက်နဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့တယ်။ ဒီလိုအပြုအမူမျိုးက ယုတ်မာတဲ့ လူယုတ်မာတွေရဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ ဘာများကွာခြားနေလို့လဲ။

အကယ်၍ ဒီတိုင်းပြည်ကို အပြစ်မပေးဘူးဆိုရင် ငါတို့ချင်တိုင်းပြည်က ဒီလောကကြီးထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရပ်တည်နိုင်တော့မှာလဲ။

ဒီမဟာစစ်ပွဲကြီးက အစအဦးသာ ဖြစ်တယ်။

ဘယ်တော့ အဆုံးသတ်မှာလဲ။

ဝေ့တိုင်းပြည် ပျက်သုဉ်းသွားတဲ့အထိပဲ"

"တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြ"

"တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြ"

တပ်မတော်သား သုံးသိန်းက တစ်ပြိုင်နက် ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြရာ သူတို့၏အသံများက ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး တိမ်တိုက်များအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။

"တပ်မတော်သားအားလုံး ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ။

ချီတက်ကြစမ်း။

မြို့ကို ဖြိုခွဲကြ"

ဝမ်မြို့၏ မြို့တံခါးကြီးများ ပွင့်ဟသွားလေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်၏ တပ်မတော်သား သုံးသိန်းသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ဝေ့တိုင်းပြည်၏ နယ်စပ်မြို့ဖြစ်သော ထင်းထောင်မြို့ဆီသို့ ချီတက်သွားကြလေတော့သည်။

ထင်းထောင်မြို့၏ မြို့သခင်မှာလည်း လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။

ချင်ဟော်သည် ညဘက်တွင် သူ့ကို အလစ်အငိုက်ဖမ်းရန် ကြိုးစားနိုင်ကြောင်းကို သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဤကာလအတွင်း ထင်းထောင်မြို့၏ စစ်သည်များမှာ သူတို့၏ လက်နက်များကို ခေါင်းအုံးအဖြစ် အသုံးပြုကာ အိပ်စက်နေခဲ့ကြသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ချင်တိုင်းပြည်က ၎င်း၏ တပ်ဖွဲ့များကို စတင်လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကင်းထောက်၏ သတင်းပေးပို့ချက်ကို သူ ကြားလိုက်ရလေ၏။

"ငါ့အမိန့်ကို ဆင့်ဆိုလိုက်စမ်း။ တပ်မတော်တစ်ရပ်လုံး ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ဖို့ မြို့အပြင်ကိုထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြ"

ထင်းထောင်မြို့၏ မြို့သခင်က ဤနေ့ရက်ကို နောက်ဆုံးတွင် စောင့်မျှော်ခဲ့ရသည့်အလား စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၃၅၄)

"သခင်ကြီး လုံးဝမဖြစ်ပါဘူး" စစ်ရေးအကြံပေးအမတ်က အလျင်အမြန် အကြံပေးလိုက်၏။ "အခုအချိန်မှာ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ အရှိန်အဝါက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ တပ်မတော်အနေနဲ့ ခံစစ်ကိုပဲ အခိုင်အမာယူထားသင့်ပြီး အပြင်ထွက်မတိုက်သင့်ပါဘူး။ စစ်ကူတွေကို စောင့်ရင်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ အင်အားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချပစ်ရပါမယ်။ ပြီးမှ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ချေမှုန်းဖို့ အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေရမှာပါ"

"ဟားဟားဟား ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ အရှိန်အဝါက အထွတ်အထိပ် ရောက်နေတယ်ဟုတ်လား။ ငါတို့ တပ်မတော်ရဲ့ အရှိန်အဝါကရော အထွတ်အထိပ် ရောက်မနေဘူးလား။ ရန်သူတွေက ဆယ်လီမက ပြေးလာရတာကိုတောင် ထည့်မပြောသေးဘူးနော်။ သူတို့တွေက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ငါတို့တွေက ခွန်အားတွေ အပြည့်ရှိနေတာပဲ။ သူတို့ကို ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ"

"စစ်သူကြီးမင်း"

"ဘာမှ ထပ်ပြောစရာမလိုတော့ဘူး။ ချင်ဟော်ရဲ့ခေါင်းကို ခုတ်ဖြတ်ပြီး ရာထူးဘွဲ့တံဆိပ်တွေ ချီးမြှင့်ခံရမယ့်နေ့က ဒီနေ့ပဲ"

ရှောင်မိုက လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် တပ်မတော်ကြီးနှင့်အတူ ထင်းထောင်မြို့ဆီသို့ ပြေးလွှားချီတက်သွားလေ၏။

လရောင်အောက်၌ ထင်းထောင်မြို့၏ မြို့ရိုးထိပ်ဖျားကို ရှောင်မို ဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်ပင်။

ထင်းထောင်မြို့နှင့် ၎င်းနှင့်ကပ်လျက်ရှိသော မြို့နှစ်မြို့၏ တံခါးကြီးများက ဟင်းလင်းပွင့်သွားချေပြီ။

ဝေ့တိုင်းပြည် တပ်မတော်သားများ၏ ဟစ်ကြွေးသံများက ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး ရှောင်မိုတို့ရှိရာ ချင်တိုင်းပြည် တပ်မတော်ကြီးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြလေတော့သည်။

"ငါကိုယ်တော်နဲ့အတူ ချီတက်ကြစမ်း"

ချင်ဟော်က ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီး လက်ရွေးစင် မြင်းသည်တော် ငါးထောင်ကို ဦးဆောင်ကာ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့များကြားသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရန်သူ့မြင်းသည်တော်များကလည်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ဝင်တိုက်လာခဲ့ကြသည်။

မဟာစစ်ပွဲကြီး တရားဝင် စတင်သွားခဲ့ချေပြီ။

တပ်မတော်နှစ်ရပ်သည် ရေစီးကြောင်းကြီးများပမာ အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်မိကြလေ၏။

ရှောင်မိုက လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ရန်သူ့စစ်သည်တစ်ဦးကို ဖောက်ထွင်းသွားစေပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်သွားလေသည်။

ရှောင်မို၏ လက်ထဲရှိ လှံရှည်က အသားကင်တံတစ်ချောင်းပမာ ရန်သူလေးငါးဦးကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီးနောက် အားကုန်လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ထိုအလောင်းလေးငါးလောင်းက သူ့ထံ ပြေးဝင်လာသော အခြားရန်သူများကို ရိုက်ခတ်လွင့်စဉ်သွားစေတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးကို ကူညီဖို့ ကျွန်တော်ရောက်လာပြီ"

ကျောက်ဝေ့က ခုန်ပျံတက်လာပြီး သူ၏ ဓားမကြီးဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ရာ ရန်သူစစ်သည်တစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ထက်ပိုင်းကွဲသွားလေ၏။

"အား..."

ဟေးတာ့နျူက ဥက္ကာပျံသံလုံးကြိုးကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရိုက်ချလိုက်တိုင်း ရန်သူစစ်သည်တစ်ဦးမှာ အသားပြားတစ်ပြားအဖြစ် ကြေမွသွားရပေသည်။

ဟုန်ပေါ်၏ဘက်တွင်မူ သူက သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် ရန်သူတစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

ဓားရှည်ဖြင့် အသားများကို ထိုးဖောက်ခွဲခြမ်းလိုက်ရသော ခံစားချက်ကြောင့် ဟုန်ပေါ်မှာ ခေတ္တမျှ ပျို့အန်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရ၏။

သံမဏိကျားတပ်မတော်မှ လူသစ်အများစုအတွက်မူ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် စစ်မြေပြင်က သူတို့ကို ထိုအရာအား ခံစားတွေးတောနေရန် အချိန်များစွာ ပေးမည်မဟုတ်ချေ။

တစ်ယောက်ကို သတ်ပြီးသွားသည်နှင့် ဒုတိယမြောက်လူကို ဆက်သတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်ချီတက်ကာ ဆက်လက်သတ်ဖြတ်နေရမည်သာ။

သူတို့၏ရှေ့တွင် မည်သူမျှ မကျန်တော့သည့်အထိ သတ်ဖြတ်ရမည်။

ဥသြမှုတ်သံ ပေါ်ထွက်လာသည့်အထိ သတ်ဖြတ်ရမည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင် သေဆုံးသွားသည့်အထိ သတ်ဖြတ်ရမည်။

ထိုအခါကျမှသာ သူတို့ ရပ်တန့်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

မသိလိုက်မသိဘာပင် ရှောင်မို၏ လက်ထဲတွင် အသက်သုံးဆယ်မျှ ပျောက်ပျက်သွားခဲ့လေပြီ။

သူသည် ကိုယ်ပိုင်အသိအာရုံ ကင်းမဲ့သွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဤစစ်မြေပြင်ကြီးအတွင်းသို့ ပျော်ဝင်သွားခဲ့ပေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရန်သူများသာရှိနေပြီး နှလုံးသားထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသာ ကိန်းဝပ်နေတော့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှောင်မိုသည် သူအသုံးပြုနေသော နတ်ဘုရားသတ်လှံသိုင်း ပညာရပ်များက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲမှ ကွာကျလာသကဲ့သို့ပင် ခံစားလာရလေ၏။

ထိုခံစားချက်က အလွန်တရာ နက်နဲဆန်းကြယ်လှပြီး ကွာကျလာသော ဟန်ပန်လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူ၏ အသားနှင့်သွေးထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည့်အလား ရှိနေပေသည်။

တိကျသော လှံသိုင်းကွက်များအပေါ် အစွဲအလမ်းထားနေခြင်းကို သူ ရပ်တန့်ပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ။

သူ၏ သာမန် ထိုးနှက်ချက်လေးတစ်ခုကပင် ယခုအခါတွင် နတ်ဘုရားသတ်လှံသိုင်း ဖြစ်နေလေတော့သည်။

ရှောင်မိုသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ထိုအရာကား စစ်မြေပြင်ပေါ်၌ လှံသိုင်းပညာရပ်များကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းနှင့် သူ၏ လှံရှည်ကို အသားနှင့်သွေးများထဲတွင် နှစ်ချလျက် ဆေးကြောသန့်စင်ခြင်းပင်တည်း။

သူ၏ လှံသည် စစ်မြေပြင်အတွက် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီးနောက် ရှောင်မို၏ အတွေးများက ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ကြည်လင်ရှင်းလင်းလာခဲ့ချေပြီ။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

ရှောင်မို၏ လှံက နဂါးတစ်ကောင်ပမာဖြစ်ပြီး လှံ၏ အရှိန်အဝါမှာ မိုးကြိုးပမာ ဖြစ်နေလေ၏။

သူ၏ လှံရှည်အပေါ်တွင် လျှပ်စီးမိုးကြိုးများ လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။

လှံကို အသုံးပြုလိုက်တိုင်း မိုးချိန်းသံများ ပေါ်ထွက်လာပေ၏။

ရှောင်မိုအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသော မည်သည့် ရန်သူ့စစ်သည်မဆို သူ့လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရခြင်း၊ သို့မဟုတ် မိုးကြိုးစွမ်းအင်များ ရောနှောနေသော လှံချီ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သွေးမြူခိုးများအဖြစ် လွင့်စင်သွားရခြင်းသာ ရှိလေတော့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရန်သူ့စစ်သည်များသည် ရှောင်မိုအနီးသို့ မချဉ်းကပ်ရသေးခင်မှာပင် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများကို ခံစားလာရချေပြီ။

သို့ပေမဲ့လည်း မည်မျှပင် ကြောက်ရွံ့နေပါစေ၊ သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်ကို သိနေပါစေ ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်သင်ကြားထားသော ဝေ့တိုင်းပြည် တပ်မတော်သားများသည် ရှောင်မိုထံသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်နေကြဆဲပင်တည်း။

စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် အရာအားလုံးသည် ချီစွမ်းအင် တစ်ချက်ရှူသွင်းမှုအပေါ်၌သာ မူတည်နေလေ၏။

သူတို့ လုပ်ချင်သောအရာမှာ ရှောင်မို သေဆုံးသွားသည်အထိ သူ၏ ချီအသက်ရှူသံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချပစ်ရန်ပင်။

"မောက်မာတဲ့ကောင်လေး မင်းကိုယ်မင်း တကယ်ပဲ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါ မင်းကို လာရင်ဆိုင်ပေးမယ်"

ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။

အရပ်တစ်ကျန်းမျှ မြင့်မားပြီး သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးက တောင်ခွဲပုဆိန်ကြီးနှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှောင်မိုထံသို့ ခုတ်ချလာလေတော့သည်။

ရှောင်မိုမှာ အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် သူ၏လှံကို ကန့်လန့်ဖြတ် ကိုင်ဆောင်ကာ ကာကွယ်လိုက်ရလေ၏။

"ဝုန်း..."

ပုဆိန်ကြီးများက ရှောင်မို၏ လှံရိုးကို ရိုက်ခတ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် နှစ်ဖက်စလုံးထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသော သွေးချီစွမ်းအင်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရန်သူအားလုံး လွင့်စဉ်သွားကြရပေသည်။

ရှောင်မို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးအချို့ စီးကျလာပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ထုံကျင်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြေမွတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ရှောင်မိုကို ဗဟိုပြု၍ အချင်းနှစ်ကျန်းခန့်ရှိသော တွင်းကြီးတစ်တွင်း ချိုင့်ဝင်သွားခဲ့ချေပြီ။

"အစ်ကိုကြီး"

"မလာနဲ့"

ကျောက်ဝေ့က ရှေ့သို့တက်ကာ ကူညီချင်ခဲ့သော်လည်း ရှောင်မိုက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်တားမြစ်လိုက်လေ၏။

"မင်းရဲ့ အားက ဒီလောက်ပဲလား။ ထမင်းရော စားခဲ့ရဲ့လား"

ရှောင်မိုက သူ၏ ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ တွန်းကန်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူမှာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားရလေသည်။

တစ်ဖက်လူ ခြေအမြစ်မတွယ်နိုင်မီမှာပင် ရှောင်မို၏ လက်ထဲရှိ လှံရှည်က သူ၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဟားဟားဟား လာစမ်းပါ။ ကျေနပ်လောက်တဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ကြရအောင်"

ပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူသန်ကြီးက ရှောင်မိုထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ရာ ပုဆိန်ခုတ်ချက်တိုင်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်သွားစေတော့သည်။

ပုဆိန်ကိုင်လူသန်ကြီးက မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်ငြား ရှောင်မို၏ ခွန်အားကလည်း သေးငယ်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ရှောင်မိုသည် တစ်ဖက်လူ၏ ပုဆိန်ကြီးများကို ထိုးချက်တိုင်းဖြင့် ခုခံကာကွယ်ရုံသာမက သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး သူ၏ လှံသိုင်းပညာရပ်များမှာလည်း မျိုးစုံပြောင်းလဲနေကာ ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလွန်းလှပေ၏။

အချီနှစ်ဆယ်ခန့် အကြာတွင် လူသန်ကြီးက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေပြီ။

နှစ်ယောက်စလုံးက ဂူဗိမာန်အဆင့်၏ အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိနေကြသော်ငြား။

ဤကောင်လေးက သားရဲဆိုးကြီးတစ်ကောင်ပမာ ရင်တုန်လောက်အောင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး သူ၏ ခွန်အားက မိမိထက် ရာခိုင်နှုန်းသုံးဆယ်ခန့်ပင် ပိုမိုကြီးမားနေချေသည်တကား။

နောက်ထပ် အချီသုံးဆယ်ခန့် အကြာတွင်မူ ပုဆိန်ကိုင်လူသန်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံချပ်ကာနှင့်အတူ ရှောင်မို၏ လက်ချက်ကြောင့် သွေးအပေါက်ကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဆက်လက်ခုခံရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင် ရှောင်မို၏ လက်ထဲရှိ လှံရှည်က သူ၏ ခေါင်းကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့လေပြီ။

ပုဆိန်ကိုင်လူသန်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားသော်လည်း ရှောင်မိုက သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လှည့်၍ပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။

မြင်းပေါ်မှနေ၍ သတ်ဖြတ်နေသော အခြား ရန်သူ့စစ်သည်တစ်ဦးထံသို့ သူ၏ အကြည့်များကို စူးစိုက်လိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုက ခုန်ပျံတက်လိုက်ပြီး ရန်သူ့ခေါင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းချေပစ်လိုက်သည်။

ထိုရန်သူစစ်သည် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လေထဲ၌ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုက လက်ခနဲ တောက်ပသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ရှောင်မိုက သူ၏ လှံရှည်ဖြင့် ထိုသူကို ထိုးဖောက်သတ်ဖြတ်လိုက်လေပြီ။

ရှောင်မိုသည် တစ်ဖက်လူ၏ မြင်းကို လုယူလိုက်ပြီး စစ်မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရန်သူ့ခေါင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတင် ရိတ်သိမ်းလေတော့သည်။

"သူ့ခေါင်းကို ယူနိုင်တဲ့သူကို အိမ်ထောင်စုတစ်ထောင်အုပ် ရာထူး ချီးမြှင့်မယ်"

ရှောင်မိုမှာ စစ်မြေပြင်ပေါ်၌ အလွန်အမင်း မောက်မာလွန်းနေသောကြောင့် ရန်သူ့တပ်မတော်က ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို မကြာမီမှာပင် သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီး ရှောင်မို၏ ဦးခေါင်းအတွက် ဆုငွေတိုက်ရိုက် ထုတ်ပြန်လိုက်ကြပေ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဂူဗိမာန်အဆင့်ရှိ ရန်သူ့စစ်သူကြီး သုံးဦးက ရှောင်မိုကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်လာကြလေသည်။

ပြိုင်ဘက်သုံးဦးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရသော်ငြား ရှောင်မိုမှာ အရေးနိမ့်နေခြင်းမရှိသည့်အပြင် အချီတစ်ရာခန့် အကြာတွင်မူ လူတစ်ဦး၏ ခေါင်းကို လှံတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ခုတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ချေပြီ။

မနီးမဝေးတွင် တိုက်ခိုက်နေသော ယန်မင်းသားကြီး ချင်ဟော်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်ပင် လန်းဆန်းကျေနပ်သွားရလေ၏။

"ကောင်လေး... ဖမ်းလိုက်"

သူက ခါးမှ သေရည်ဗူးကို ဖြုတ်ယူကာ ရှောင်မိုထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက အလွယ်တကူ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ သေရည်တစ်ငုံကို အဝသောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ပစ်ပေးလိုက်ကာ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့များကြားသို့ ဆက်လက်ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားလေတော့၏။

သူ၏ အဝတ်စွန်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် သွေးများနှင့် လျှပ်စီးမိုးကြိုးများသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ပေသည်။

ချင်ဟော်သည် စစ်မြေပြင်ပေါ်၌ ထင်ရာစိုင်းနေသော ဤလူငယ်ကို ကြည့်ကာ ဘေးနားရှိ ဒုတိယစစ်သူကြီးကို မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ "ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူ့ရဲ့ လူငယ်လေးလဲ"

"စစ်သူကြီးမင်း... ကျွန်တော်တို့လည်း မသိပါဘူး" ဒုတိယစစ်သူကြီးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ခွေးမသား... မင်းတို့ မသိရင် မမေးတတ်ဘူးလား"

ချင်ဟော်က လည်ချောင်းထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ "ကောင်လေး မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ ပြောစမ်း"

ရှောင်မိုက ရန်သူတစ်ဦးကို လှံဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်သတ်ဖြတ်သွားကာ သူ၏အသံမှာ မြန်ဆန်လှသော မြင်းကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားလေတော့၏။ "ရှောင်အိမ်တော်က ရှောင်မိုပဲ"