အခန်း (၃၅၉-၃၆၀)

အခန်း (၃၅၉)

"သူ ပြန်လာပြီ"

"ယန်မင်းသားကြီး အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာပြီဟေ့"

"ငါတို့ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ တပ်မတော်ကြီး မြို့ထဲကို ဝင်လာတော့မယ်"

ချင်တိုင်းပြည်၏ မြို့တော်အတွင်း၌ သာမန်ပြည်သူပြည်သားများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အော်ဟစ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းသာနေသည့် အမူအရာများ ထင်ဟပ်နေလေ၏။

ထိုမျှမကသေးဘဲ အထက်တန်းလွှာမိသားစုများမှ မိန်းမပျိုလေးများစွာသည်လည်း အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြပေသည်။ သူတို့သည် လမ်းမများပေါ်သို့ထွက်ကာ ခြေဖျားထောက်လျက် ရှေ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မျှော်ကြည့်နေကြပြီး ထိုချောမောခန့်ညားသော စစ်သူကြီးလူငယ်လေးကို မြင်တွေ့ချင်နေကြလေတော့သည်။

ထိုအချိန်၌ မြို့တော်၏အပြင်ဘက်တွင် ရှောင်မိုသည် ချင်ဟော်နှင့်အတူ မြင်းယှဉ်စီးကာ လိုက်ပါလာခဲ့၏။

ရှောင်မိုက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော်၏ မြင့်မားလှသော မြို့တံခါးကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ချင်ဟော်က ဘေးနားရှိ ရှောင်မိုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မို... မင်း မျက်နှာဖုံး တပ်ချင်သေးလား"

ရှောင်မိုက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ "စစ်သူကြီးမင်း... ကျွန်တော်တို့က အခု ရန်သူတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ စစ်တိုက်သွားမှာမှ မဟုတ်တာ။ ကျွန်တော်မျိုးက ဘာလို့ မျက်နှာဖုံး တပ်ရမှာလဲ"

"ငါ တပ်ခိုင်းရင် တပ်လိုက်စမ်းပါ" ချင်ဟော်က နောက်တောက်တောက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းက အခုချိန်ထိ ငါ့ရဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းပဲလေ။ ဒါကြောင့် စစ်မိန့်ကို နာခံရမယ်"

"..."

"..."

"..."

ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သွားသော်ငြား ၎င်းကို စစ်မိန့်ဟု ခေါ်ဆိုနေမှတော့ သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ထုတ်ယူကာ မျက်နှာပေါ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့ချေ။

မကြာမီမှာပင် တပ်မတော်ကြီးသည် မြို့တံခါးများကို ဖြတ်သန်းချီတက်သွားလေ၏။

မြို့တော် လမ်းမကြီးများ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် သာမန်ပြည်သူများက တန်းစီကာ ကြိုဆိုနေကြပြီး စစ်သည်တော်များထံသို့ ပန်းများနှင့် သစ်သီးအချို့ကို ပစ်ပေါက်ပေးနေကြပေသည်။

လူအများစု၏ အကြည့်များက ရှောင်မိုထံသို့ အလျင်အမြန် စူးစိုက်သွားကြလေတော့သည်။

"ကြည့်စမ်း ကြည့်စမ်း။ သူက စစ်သူကြီးရှောင်မိုလား"

"သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ တစ်တပ်လုံးမှာ သူတစ်ယောက်တည်း မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတာကို မမြင်ဘူးလား"

"ဝါး... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက တကယ့်ကို မတ်မတ်နဲ့ ခန့်ညားလိုက်တာ"

"အဲဒီမျက်လုံးလေးတွေက အရမ်းလှတာပဲ။ မျက်နှာဖုံးအောက်မှာ ဘယ်လိုရုပ်ရည်မျိုး ရှိနေမလဲ မသိဘူးနော်"

"ငါသာ တစ်ချက်လောက် မြင်လိုက်ရရင် တစ်ဘဝလုံးစာ တန်သွားပါပြီ"

"ဒါပေမဲ့ သူတပ်ထားတဲ့ မျက်နှာဖုံးက ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်နေမယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အဖေ့ကို ငါ့အတွက် တစ်ခုလောက် လုပ်ပေးဖို့ ပြောရမယ်"

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အမျိုးသမီးအသီးသီးက တီးတိုးဆွေးနွေးနေကြပြီး ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့ကြ၏။ သူတို့၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလိုဆန္ဒပြင်းပြမှုများနှင့် မျှော်လင့်စောင့်စားမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ရှောင်မို တော်လောက်ပြီ။ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်တော့" ချင်ဟော်က ရှောင်မိုကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး ထပ်မံဖြည့်စွက်လိုက်သည်။ "ဒါက စစ်မိန့်ပဲ"

"ကောင်းပါပြီ" စစ်သူကြီးချင်က သူ့အတွက် အရှိန်အဝါတစ်ခု တည်ဆောက်ပေးနေကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ရှောင်မိုက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုက မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်တော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင်...

လူတိုင်းက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ကြပေသည်။

မျက်နှာဖုံးက ရှောင်မို၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ကျွတ်ထွက်သွားပြီး သူ၏ စစ်မှန်သော ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ပေါ်လွင်လာသောအခါ အမျိုးသမီးအားလုံးက သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများကို အလိုအလျောက် အုပ်ကိုင်လိုက်မိကြပြီး ရှောင်မိုကို ငေးမောစွာ ကြည့်နေမိကြလေတော့သည်။

ရှောင်မိုသည် မူလကတည်းကပင် ချောမောခန့်ညားသူဖြစ်ပြီး ဤမျှငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် ကြီးမားလှသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိထားခဲ့ခြင်းက သူ၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပိုမို တောက်ပသွားစေခဲ့လေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မို၏ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ ချောမောခန့်ညားလှသော မျက်နှာလေးသည် ကြမ်းတမ်းပြီး ရက်စက်ဟန်ရှိသော အာသုရာမျက်နှာဖုံးကြီးနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

ဤအချက်သုံးချက် ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ဤမျှ ရုပ်ရည်ချောမောသော အမျိုးသားကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သလို ခံစားလိုက်ကြရပြီး အချို့သော အမျိုးသမီးများမှာ ထိုနေရာ၌ပင် တိုက်ရိုက် မေ့လဲသွားခဲ့ကြချေပြီ။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုထံသို့ ရေလှိုင်းကြီးများပမာ ပန်းများ ပစ်ပေါက်လာကြလေ၏။

မြို့တော်ရှိ အမျိုးသမီးများသည် ရှောင်မိုကို ပန်းများဖြင့် နစ်မြုပ်သွားစေချင်နေသည့်အလား ပုံပေါ်နေပေသည်။

"ဒီနေ့ မင်းကို တစ်ချက်လေး မြင်လိုက်ရရုံနဲ့တင် အမျိုးသမီး ဘယ်နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝတွေ ပျက်စီးသွားမလဲဆိုတာ ကိုယ်တော် မသိတော့ဘူး ရှောင်မိုရာ" ချင်ဟော်က ရယ်မောကာ နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်၍ မြင်းကို စီးနှင်သွားခဲ့၏။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ချင်ဟော်သည် ရှောင်မိုနှင့် အခြားစစ်သူကြီးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရေချိုးသန့်စင်စေပြီး သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အရှင်မင်းကြီးထံ သတင်းပို့ရန်အတွက် နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။

တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ ချင်ဟော်က လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်တာကာလအတွင်း ရှောင်မို စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည့် ထူးကဲပြောင်မြောက်လှသော စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများကို အစွမ်းကုန် ရှင်းလင်းတင်ပြခဲ့ပြီး ရှောင်မို၏ ဂုဏ်သတင်း မှေးမှိန်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ချန်လှပ်မထားဘဲ ချီးကျူးထောပနာပြုခဲ့လေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ချင်ဟော်နှင့် အခြားသူများကို ဆုချီးမြှင့်ပြီးနောက် ရှောင်မိုကို အထူးတလည် ကျန်ရစ်ခဲ့ရန် တောင်းဆိုလိုက်ပေသည်။

"ရှောင်မို... ငါကိုယ်တော့်ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား" တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်၏။ "ကျွန်တော်မျိုး ကလေးဘဝတုန်းက အရှင်မင်းကြီးကို တစ်ချက်လေး ဖူးတွေ့ခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရဲရင့်ခံ့ညားတဲ့ အသွင်အပြင်က လောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပါပဲ။ ကျွန်တော်မျိုးက အမြဲတမ်း မှတ်မိနေတာမို့ ဘယ်လိုလုပ် မေ့ရဲပါ့မလဲ"

"ဟားဟားဟား မင်းကောင်လေးကတော့ စကားပြော တကယ်တတ်တာပဲ"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းက ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်က အခုလိုမျိုး လောကတစ်ခွင် နာမည်ကျော်ကြားတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါကိုယ်တော် တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။

ဝေ့တိုင်းပြည်မှာ မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ငါကိုယ်တော် မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြားခဲ့ရတယ်။ သာမန် နန်းတွင်းအစေခံမလေးတွေတောင် မင်းကို အလွန်အမင်း အားကျလေးစားနေကြတာ"

ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ "အဲဒါတွေအားလုံးက အနှစ်သာရမရှိတဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေသက်သက်ပါ။ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ ရှက်မိပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ မင်း သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တဲ့ မြို့ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ဆိုတာကတော့ အမှန်တကယ်ပဲ ထူးကဲပြောင်မြောက်တဲ့ စစ်ရေးအောင်မြင်မှုတွေပဲလေ"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က အလေးအနက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အမိန့်ပြန်တမ်းကို ရေးဆွဲလိုက်စမ်း။ ရှောင်မိုသည် စစ်မြေပြင်တွင် ရဲရင့်စွာ တိုက်ခိုက်စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဆီးနှင်းကြက်သွေးမြို့တော် တိုက်ပွဲတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် မြို့ပေါင်း နှစ်ဆယ့်တစ်မြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ကာ ဝေ့တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ထူးကဲပြောင်မြောက်လှသော စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပေ၏။

ရှောင်မိုအား ရွှေစင်တစ်ထောင်နှင့် ပိုးထည်အလိပ် တစ်ထောင်ကို ဆုချီးမြှင့်လိုက်သည်။

သူ့အား ဆီးနှင်းမင်းသားဘွဲ့ကို အပ်နှင်းလိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူ့အတွက် အိမ်တော်တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးလိုက်လော့"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ထံမှ ဆုလာဘ်များကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့ရပေသည်။

ရှောင်မိုအနေဖြင့် သူသည် မှူးမတ်ဘွဲ့တစ်ခုခု ချီးမြှင့်ခံရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း တစ်လှမ်းတည်းဖြင့် မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဤဆုလာဘ်က အနည်းငယ် ကြီးမားလွန်းနေခဲ့လေ၏။

"ဘာလဲ။ ဆီးနှင်းမင်းသားက ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်အတွက် ကျေးဇူးမတင်တော့ဘူးလား။ ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ဆုချီးမြှင့်မှုကို မင်းက မကျေမနပ် ဖြစ်နေလို့လား" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆုလာဘ်က ကျွန်တော်မျိုး စိတ်ကူးထားတာထက် အများကြီး ပိုလွန်နေလို့ပါ။ ကျွန်တော်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ် မကျေမနပ်ဖြစ်ရဲပါ့မလဲ။ ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှောင်မိုက လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့ပေ။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ရှောင်မိုနှင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်မံဖလှယ်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက ခွင့်ပန်ကာ တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေတော့သည်။

နန်းတော်ပြင်ပသို့ထွက်သည့် လမ်းကလေးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လာရင်း ရှောင်မိုက ယခုလေးတင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ပြောဆိုပြုမူခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေခဲ့၏။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် သူ့ကို သိမ်းသွင်းရန် ကြိုးစားနေပြီး သူ့ကို ယုံကြည်ရသော လက်ယုံတစ်ဦးအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးချင်နေပုံရကာ သူ၏ သစ္စာခံမှုနှင့် လဲလှယ်ရန် ဤမျှကြီးမားသော ဆုလာဘ်များကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ သူကိုယ်တိုင်လည်း အပြင်လောကတွင် ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သောကြောင့် အုပ်စိုးရှင်တစ်ပါးနှင့်အတူ ရှိနေရခြင်းက ကျားတစ်ကောင်နှင့်အတူ ရှိနေရခြင်းနှင့်တူပြီး နေရာတိုင်းတွင် သတိထားရန် လိုအပ်ကြောင်းမှလွဲ၍ ရှောင်မို သိပ်ပြီး မတွေးတောနေခဲ့ချေ။

ရှောင်မို၏ အတွေးများ လွင့်မျောနေစဉ် မသိလိုက်မသိဘာပင် သူသည် နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

နန်းတော်တံခါးပြင်ပ၌ ရှောင်မိုက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်မို၏ရှေ့တွင် ပန်းနုရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဆင်မြန်းထားသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးက အသစ်ပွင့်လန်းလာသော ချယ်ရီပန်းလေးတစ်ပွင့်ပမာ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ ကျက်သရေရှိလှကာ သိမ်မွေ့နူးညံ့နေပေ၏။

သူမသည် ပန်းနုရောင် နန်းတွင်းဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပြင်ဘက်ဆုံးအလွှာတွင် ကြာနွယ်ပင် အမည်းရောင်ပုံစံများ ထွင်းထုထားသော အလွန်ပါးလွှာသည့် တိမ်တိုက်ပိုးဇာစကို ထပ်မံလွှမ်းခြုံထားလေသည်။ ခါးတွင် လရောင်ပမာ ဖြူဖွေးသော ပိုးသားခါးပတ်လေးကို စည်းနှောင်ထားပြီး အလယ်ဗဟို၌ ခိုသွေးရောင် ပတ္တမြားတစ်ပွင့်ကို တပ်ဆင်ထားကာ လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာရှိသော သူမ၏ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါ်လွင်စေပေသည်။

မိန်းမပျိုလေး၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ သွယ်လျကျော့ရှင်းနေပြီး သူမ၏ ပခုံးလေးများက ထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းပမာဖြစ်ကာ ခါးလေးက ပိုးချည်မျှင်တစ်စည်းအလား ဖြစ်နေလေ၏။ ခါးအထိ ရှည်လျားသော ဆံနွယ်နက်များကို ဆံထုံးထုံးမထားဘဲ မင်ရောင်ရေပန်းတစ်ခုအလား အောက်သို့ ဖြန့်ကျက်ချထားကာ ဆံနွယ်စွန်းလေးများတွင် ငွေကြိုးဖြင့် သီကုံးထားသော ပုလဲသွယ်လေးများ ပါဝင်ပေသည်။ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ပုလဲရောင်အလင်းတန်းလေးများက နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီတစ်ခု ပြန့်ကျဲသွားသည့်အလား မှိန်ဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်နေလေတော့သည်။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပြီးပြည့်စုံသော ဘဲဥပုံ မျက်နှာလေးတစ်ခု ရှိနေပြီး သူမ၏ အသားအရေက ကျောက်စိမ်းပမာ တောက်ပနေကာ နဖူးပေါ်ရှိ ပန်းရောင်စုံပန်းပွင့် အလှဆင်လေးကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးလေးများနှင့် မျက်ခုံးလေးများက ပို၍ပင် သေသပ်လှပနေချေပြီ။

သူမ၏ သူငယ်အိမ်လေးများက ကြည်လင်သော ပယင်းရောင်ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးလေးများ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများ ပါဝင်နေသလို အနည်းငယ် ခပ်တည်တည်နိုင်သော အရိပ်အယောင်လေးလည်း ပါဝင်နေပေ၏။ သူမ၏ နှာတံလေးက တောင်ထွတ်တစ်ခုပမာ ဖြောင့်တန်းကျက်သရေရှိလှပြီး ၎င်းအောက်ရှိ နှုတ်ခမ်းလေးများမှာ ဆိုးဆေးမပါဘဲ သဘာဝအတိုင်း နီထွေးနေကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများက သဘာဝအလျောက် အနည်းငယ် ကွေးတက်နေသဖြင့် ငြိမ်သက်နေချိန်မှာပင် ပြုံးနေသယောင် ထင်မှတ်ရလေသည်။

သူမ၏ရှေ့တွင် ငေးမောစွာ ရပ်နေသော အမျိုးသားလေးကို ကြည့်ကာ မိန်းမပျိုလေး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပေ၏။ "အစ်မဟွာရှန်းက ပြောဖူးတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကြီးပြင်းလာတာနဲ့အမျှ တစ်ဆယ့်ရှစ်ကြိမ်တောင် ပြောင်းလဲတတ်တယ်တဲ့။ ယောက်ျားလေးတွေလည်း အတူတူပါပဲတဲ့လေ။ နင်လည်း သေချာပေါက် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်... ကလေးဘဝတုန်းကလို ဖြစ်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူက ပြောခဲ့တာ"

ရှောင်မိုကလည်း ပြုံးလိုက်လေသည်။ "ဒါဆို မင်းအမြင်မှာရော ငါ ပြောင်းလဲသွားပြီလား"

ကြာပန်းလေးများပမာ ခြေလှမ်းများဖြင့် မိန်းမပျိုလေးက ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး သူ့ကို သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။ "နင် ပြောင်းလဲသွားပြီ"

"ငါ ဘယ်နေရာတွေ ပြောင်းလဲသွားလို့လဲ" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

မိန်းမပျိုလေးက သူမ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်နှာကို ကွယ်ထားလိုက်ပေသည်။ ကွေးညွတ်ရှည်လျားလှသော မျက်တောင်လေးများအောက်မှ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက ရှောင်မိုကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။ မျက်တောင်ခတ်လိုက်တိုင်းက နွေဦးရေကန်တစ်ခုပေါ်ရှိ ညင်သာသော လှိုင်းကြက်ခွပ်လေးများအလား ဖြစ်နေပေသည်။ "အရင်တုန်းကနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်..."

"နင်က ပိုပြီးတောင် ချောလာသေးတယ်"

အခန်း (၃၆၀)

ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့သည် မြို့တော်၏ လမ်းမများတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ရုပ်ရည်ချောမောလှပကြပြီး အထူးသဖြင့် ချင်စီယောင်၏ လောကကိုပင် မှောက်လှန်ပစ်နိုင်လောက်သော အလှတရားကြောင့် ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည့် လမ်းသွားလမ်းလာတိုင်းက ရပ်တန့်ငေးမောကာ အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်သွားတတ်ကြပေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့ကမူ ဤအရာကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြချေ။

သို့သော် ရှောင်မိုသည် ဤမျှလောက်အထိ တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ်နီးပါးခန့်က ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်လေးသာ ရှိသေးသော ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် ယခုအခါ၌ ဤမျှအထိ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ကျက်သရေရှိလှသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးအဖြစ် ဖူးပွင့်လာခဲ့ပြီဖြစ်လေသည်။

မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကြီးပြင်းလာတာနဲ့အမျှ တစ်ဆယ့်ရှစ်ကြိမ်တောင် ပြောင်းလဲတတ်တယ်ဟူသော စကားမှာ အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်နေခဲ့ပေ၏။

ချင်စီယောင်မှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။ အရင်တုန်းက ထိုကောင်လေးမှာ သူမနှင့် အရပ်တူတူသာရှိပြီး ထိုအချိန်ကဆိုလျှင် သူမက သူ့ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့်ပင် ပိုရှည်နေခဲ့သေး၏။

ယခုအခါတွင်မူ သူမက သူ၏ ပခုံးလောက်သာ ရှိတော့သည်တကား။

သူ့ကို ကြည့်သည့်အခါ သူမက ခေါင်းကိုပင် မော့ကြည့်နေရချေပြီ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချင်စီယောင်က သူ့ကို မော့ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် ရှောင်မိုက မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ချင်စီယောင်က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး "ငါက နင် ဒီလောက်တောင် အရပ်ရှည်လာတာကို စဉ်းစားနေတာ ရှောင်မိုရ။ အရင်တုန်းက ငါက နင့်ထက် အရပ်ပိုရှည်ခဲ့တာ သေချာပါတယ်နော်..."

"ကလေးဘဝက ကလေးဘဝပဲလေ အခုက အခုပဲ။ သဘာဝကျကျပဲ ပြောင်းလဲသွားတာပေါ့" ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အို" ချင်စီယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို စိတ်ထဲ သိပ်မထားတော့ချေ။

ရှောင်မို ယခုလို ဖြစ်နေသည်ကိုပင် သူမက အတော်လေး သဘောကျနေမိသည်။

ထို့ပြင် ချင်စီယောင်၏ အမြင်တွင် ရှောင်မိုက ယခင်ကထက် များစွာ အရပ်ရှည်လာသော်ငြား သူက အရင်တုန်းက လူပဲဖြစ်ပြီး ဘာမှပြောင်းလဲမသွားခဲ့ဟု ခံစားနေရဆဲပင်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားတွေပြောလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အချိန်အများစုတွင် ချင်စီယောင်ကသာ သူမ ဤနှစ်များအတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို ပြောပြနေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ဥပမာအားဖြင့် သူမ၏ ခမည်းတော်နှင့် မယ်တော်က သူမကို ဘယ်လိုအခက်တွေ့အောင် လုပ်ခဲ့ကြောင်း၊ သူမက စောင်းတီးခြင်း၊ စစ်တုရင်ထိုးခြင်း၊ လက်ရေးလှရေးခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းစသည့် အနုပညာရပ် လေးခုကို ဘယ်လိုလေ့လာခဲ့ရကြောင်းနှင့် နောက်ပိုင်းတွင် နန်းတော်ထဲမှ ထွက်ခွာကာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်ကို ဘယ်လိုဖွင့်လှစ်ခဲ့ကြောင်း စသည်ဖြင့်ပေါ့လေ။

ရှောင်မိုက သူမ၏ဘေးမှနေ၍ သေချာစွာ နားထောင်ပေးနေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် ခေါင်းညိတ်ပြလေ့ရှိပေသည်။

ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ စစ်တပ်ထဲမှ ဘဝအကြောင်းကို မေးမြန်းလာမှသာ သူက စကားအနည်းငယ် ပြန်လည်ဖြေကြားလေ့ရှိလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခုနစ်နှစ်နီးပါးခန့် မတွေ့ဖြစ်ခဲ့ကြသော်ငြား သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်နေဆဲတည်း။

သူမက အမြဲတမ်း စကားပြောနေတတ်ပြီး သူက အမြဲတမ်း နားထောင်ပေးနေတတ်ပေသည်။

တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ အတိတ်က ကလေးမလေးနှင့် ကောင်လေးတို့သည် ယခုအခါ အရွယ်ရောက်လာကြပြီဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုသင့်သော အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်ခြင်းပင်တည်း။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့သည် ရှောင်အိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြလေ၏။

ရှောင်မိုသည် ချင်စီယောင်ကို ရှောင်အိမ်တော်၏ နောက်ဘက်ခြံဝင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ မိခင် နေထိုင်ရာ ခြံဝင်းဆီသို့ နီးကပ်လာလေလေ ရှောင်မို၏ ခြေလှမ်းများက အလိုအလျောက် ပိုမို မြန်ဆန်လာလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ချင်စီယောင်ကလည်း စကားပြောနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့လေ၏။

ရှောင်မိုသည် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက နေထိုင်ခဲ့သော ခြံဝင်းတံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်းနှင့် ရင်းနှီးနေသော အိမ်ချက်ဟင်းလျာများ၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်ရင်း သူ၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးသွားခဲ့ရပေသည်။ သူသည် ဤနေရာမှ တစ်ခါမျှ ထွက်မသွားခဲ့ရသလိုပင် ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ခေတ္တအကြာတွင်။

အစေခံမလေး ချွေ့ချွေ့သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းလျာများကို သယ်ဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူ့ကို စပ်စုစွာဖြင့် ကြည့်နေမိတော့သည်။

သူမသည် ဤအမျိုးသားကို အလွန် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသော်လည်း သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ ပြန်စဉ်းစား၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

"အန်တီချွေ့... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီ" ရှောင်မိုက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"သခင်လေးလား။ တကယ်ပဲ သခင်လေးလား" ချွေ့ချွေ့၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် တောက်ပသွားပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ အလောတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "သခင်မလေး... သခင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီ။ သခင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီ"

ချွေ့ချွေ့၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မီးဖိုချောင်ထဲမှ သူမ၏ လက်များကို သုတ်ကာ ကမန်းကတန်း ထွက်လာခဲ့လေ၏။

အသက်လေးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ရှောင်မိုမှာ ငေးမောသွားခဲ့ရပေသည်။ အချိန်ကာလသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အစအနကိုမျှ ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ပင်။

သူ ထွက်သွားစဉ်ကအတိုင်း သူ၏ မိခင်မှာ ဘာတစ်ခုမျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ အတူတူပင် ဖြစ်နေခဲ့သလိုပင်တည်း။

ကျိုးရူရှီးသည် သူမ၏ ကလေးရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် သူမထက်ပင် အရပ်ပိုရှည်နေပြီဖြစ်သော သားဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်စများ ဝိုင်းလာခဲ့လေ၏။ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက အင်္ကျီလက်စများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ အကြည့်များက ရှောင်မိုထံမှ တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် ခွာမသွားခဲ့ချေ။

ဤမိခင်အတွက်မူ သူမ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တမ်းတလွမ်းဆွတ်နေခဲ့ရသော သားဖြစ်သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အရာအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားနေရပြီး အရာအားလုံးက အလွန်တရာ အစစ်အမှန်မဟုတ်သလို ဖြစ်နေရပေသည်။

"အမေ... သား ပြန်ရောက်ပါပြီ" ရှောင်မိုက မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အင်း" ကျိုးရူရှီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာကာ လက်သေးသေးလေးများက သားဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "သားလေး ပိန်သွားတယ်နော်"

"မပိန်ပါဘူး" ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။ "သားက အရပ်ပိုရှည်လာလို့ ပိန်သွားသလို ထင်ရတာပါ"

"သခင်လေး... သခင်လေး မြို့ထဲကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း အိမ်ပြန်လာမယ်ဆိုတာ သခင်မလေးက အစောကြီးကတည်းက ခန့်မှန်းမိပြီးသားပါ။ သခင်လေးအတွက် ကြိုဆိုတဲ့ စားသောက်ပွဲ ပြင်ဆင်ပေးဖို့ သခင်မလေးက မနက်အစောကြီးကတည်းက ထခဲ့ရတာ။ မြန်မြန်လာစားပါဦး" ချွေ့ချွေ့က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၊ ချင်စီယောင်တို့နှင့်အတူ ကျောက်သားထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုက သူ၏ မိခင်ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများကို စားသောက်လိုက်သည်။ ယခင်က အရသာအတိုင်းပင် ဖြစ်နေဆဲတည်း။ ဘာတစ်ခုမျှ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့သလို ပြောင်းလဲရန်လည်း မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

"ဖြည်းဖြည်းစားပါ သားရယ်။ စစ်တပ်စခန်းမှာ အဝမစားခဲ့ရတဲ့အတိုင်းပဲ" ကျိုးရူရှီးက ဘေးတွင်ထိုင်ကာ သားဖြစ်သူ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထမင်းများကို အဆက်မပြတ် ထည့်ပေးနေခဲ့လေ၏။

"စစ်တပ်ထဲက အစားအသောက်တွေက အမေ ချက်တာလောက် ဘယ်ကောင်းပါ့မလဲ" ရှောင်မိုက ရယ်မောလိုက်သည်။ "အမေက ဘာလို့ မစားသေးတာလဲ"

"အမေ စားနေပါတယ်" ကျိုးရူရှီးက ရှောင်မိုအတွက် ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန် ခပ်ပေးလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ အမေက သားလေး စားနေတာကိုပဲ ကြည့်ချင်နေတာ မိုအာရဲ့"

"ဒါဆို သားက ပိုစားရမှာပေါ့" ရှောင်မိုက ကလေးတစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်လက် စားသောက်နေလေတော့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းစာ အချိန်အကြာတွင် ရှောင်မိုက အဝစားသောက်ပြီးသွားခဲ့ချေပြီ။ ကျိုးရူရှီးက သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး ဖျော်ပေးလိုက်ပြီး ဒီနှစ်တွေအတွင်း စစ်တပ်ထဲက သူ့ရဲ့ဘဝ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာကို မေးမြန်းလေ၏။

မိခင်ဖြစ်သူ စိတ်အေးစေရန်အတွက် ရှောင်မိုက အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်းသာ သဘာဝကျကျ ဖြေကြားခဲ့ပြီး စစ်စခန်းအတွင်း၌ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေလုမတတ် လေ့ကျင့်ခဲ့ရပုံများကိုဖြစ်စေ၊ စစ်မြေပြင်ပေါ်၌ အခြားသူများ၏ စစ်ရေးအောင်မြင်မှုမှတ်တိုင်အဖြစ် အကြိမ်ကြိမ် အသက်ပေးရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပုံများကိုဖြစ်စေ လုံးဝ ထည့်သွင်းပြောကြားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ထိုသို့ ရှောင်မိုက မိခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် နန်းတော်ထဲမှ မိန်းမစိုးလီသည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

မင်းသမီးလေးပါ ထိုနေရာ၌ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိန်းမစိုးလီမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားခဲ့သော်ငြား သူက သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မမြင်လိုက်ရသည့်အလား ဟန်ဆောင်နေလိုက်ပေသည်။

"ရှောင်အိမ်တော်က ကျိုးရူရှီး... အမိန့်တော်ကို ခံယူလော့"

မိန်းမစိုးလီက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ဘဲတစ်ကောင်ပမာ အက်ကွဲကွဲ အသံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

" အမိန့်တော်ကို ခံယူပါတယ်" ကျိုးရူရှီးက ဒူးတစ်ဖက်ထောက်၍ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများကလည်း အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

"ရှောင်အိမ်တော်၏ တတိယသခင်မ ကျိုးရူရှီးသည် တိုင်းပြည်၏ မဏ္ဍိုင်ဖြစ်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦးကို မွေးဖွားပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ပေသည်။ သူမ၏ စံပြဖြစ်သော ကိုယ်ကျင့်တရားကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် မြင့်မားသော ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့များကို ချီးမြှင့်ရန် ထိုက်တန်လှပေ၏။

သင့်အား ပထမအဆင့် နန်းတွင်းအသိအမှတ်ပြု သခင်မကြီး ဘွဲ့ကို အထူး အပ်နှင်းလိုက်ပြီး ကြက်တူရွေးရထားလုံးနှင့် ပုလဲသရဖူကိုပါ အဆောင်အယောင်အဖြစ် ချီးမြှင့်လိုက်သည်။ သင်၏ အိမ်တွင်းသီလများကို ဆက်လက်ပြုစုပျိုးထောင်ကာ ငါကိုယ်တော်၏ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတော်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခံစားနိုင်ပါစေ။ ကြက်တူရွေးအဆင် တော်ဝင်ဝတ်ရုံများဖြင့် ထာဝရ တောက်ပပြီး အသက်ရှည်ကျန်းမာပါစေသား"

"နိမ့်ကျတဲ့ ကျိုးရူရှီး အမိန့်တော်ကို ခံယူပါတယ်"

ကျိုးရူရှီးက ဧကရာဇ်၏ အမိန့်ပြန်တမ်းကို လက်ခံယူလိုက်လေ၏။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် သခင်မကြီး။ ဒီနေ့ကစပြီး ရှောင်အိမ်တော်ထဲက သခင်မကြီးရဲ့ အဆင့်အတန်းက ပထမသခင်မကြီးနဲ့ တန်းတူဖြစ်သွားပါပြီ" ဟု မိန်းမစိုးလီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းမစိုးလီ" ကျိုးရူရှီးက ချွေ့ချွေ့အား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေ၏။

ချွေ့ချွေ့က ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ရွှေအချို့ကို ထုတ်ယူကာ မိန်းမစိုးလီ၏ လက်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိုက်ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုလည်း ဒီအစေခံအိုကြီး ပြန်ပြီး သတင်းပို့လိုက်ပါဦးမယ်။ သခင်မကြီး... အပြင်အထိ လိုက်မပို့ပါနဲ့တော့။ သခင်မကြီးရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ဒီအစေခံအိုကြီးက အဲဒီလို လိုက်ပို့ခံဖို့ တကယ်ကို မထိုက်တန်လို့ပါ"

"ဂရုစိုက်သွားပါဦး မိန်းမစိုးကြီး"

ကျိုးရူရှီးက သူ့ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ခန့် လိုက်ပို့ရန် တင်းခံနေခဲ့သေးပြီးနောက် မိန်းမစိုးလီ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

ရှောင်မိုက ဘေးတွင်ရပ်ကာ အတွေးများ နက်ရှိုင်းနေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူ နန်းတွင်းအသိအမှတ်ပြု သခင်မကြီးဘွဲ့ ချီးမြှင့်ခံရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ရှောင်မိုက သဘာဝကျကျပင် ဝမ်းသာနေခဲ့၏။ ယနေ့မှစ၍ သူ၏ မိခင်သည် ရှောင်အိမ်တော်အတွင်း၌ သာမန် ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ချေ။ သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ယခုအခါ တရားဝင်ဇနီးတစ်ဦးနှင့် တန်းတူ ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

ထို့ပြင် သူကလည်း သာမန် ကိုယ်လုပ်တော်၏သား တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။

သို့ရာတွင် အရှင်မင်းကြီးသည် ကြီးမားလှသော ကိစ္စတစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ရန် သူ၏ အဆင့်အတန်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မြှင့်တင်ပေးနေသကဲ့သို့ ရှောင်မို ခံစားနေရချေသည်။

"သခင်လေးရှောင်..."

မိန်းမစိုးလီ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစေခံမလေးတစ်ဦးက ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဆက်တိုက် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးကို လျှောက်တင်ပါရစေ။ ကျွန်မက ဒုတိယမင်းသားရဲ့ အိမ်တော်က အစေခံမလေးပါ။ ဒီည သခင်လေး အားမလားလို့ လာမေးခိုင်းလိုက်တာပါ။ ဒုတိယမင်းသားက သခင်လေးအတွက် ကြိုဆိုတဲ့ စားသောက်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပပေးချင်လို့ပါတဲ့"