အခန်း (၃၃၃-၃၃၄)

အခန်း (၃၃၃) - နိမိတ်ကဗျာ

အမှန်စင်စစ် ယခုကဲ့သို့ ဆင်ခြေပေးခြင်းမှာ အနည်းငယ်မျှ ယုတ္တိမတန်သလို ဖြစ်နေချေသည်။

သို့ရာတွင် ဘာမျှမရှိသည်ထက်စာလျှင်မူ ထိုသို့သော ဆင်ခြေတစ်ခုရှိနေခြင်းက များစွာသာလွန်လှပေရာ ယင်းကပင် အရေးပါလှသည်။

ဤသို့ ဟန်ပြဖုံးကွယ်ထားခြင်း၏ သဘောသဘာဝကို လူတိုင်းက သိရှိကြသော်လည်း ဤအကာအကွယ်ကြောင့်ပင် မုန့်မျိုးနွယ်စု၏ အခြေအနေမှာ များစွာသက်သာရာရသွားကာ အနည်းဆုံးတော့ လူအများ၏ ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုဒဏ်နှင့် ဝိုင်းပယ်ခြင်း ခံရသည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်မသွားတော့ပေ။

"ကောင်းပြီလေ" ဟု မုန့်ဟုက စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် လက္ခဏာနှင့်အတူ ပြောလိုက်သော်လည်း မုန့်ခွေထံတွင် ကောင်းမွန်သည့် အကြံဉာဏ်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟုသာ သူက မျှော်လင့်နေမိသည်။

ထို့နောက် မုန့်ခွေသည် သူ၏ ယခင်လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် နောင်အနာဂတ်အတွက် စီစဉ်ထားသည့် အစီအစဉ်များအပါအဝင် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို မုန့်ဟုအား အသေးစိတ် ရှင်းလင်းပြောပြလေသည်။

မုန့်ဟုမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကာ "အစ်ကို၊ ကျွန်တော်သာဆိုရင် အစောကြီးကတည်းက တိုက်ရိုက် အရေးယူဆောင်ရွက်ခဲ့မှာ။ အစ်ကိုကတော့ အမြဲတမ်း တောင်ထိပ်ပေါ်မှာပဲ နေပြီး ဘာမှ သိပ်မလုပ်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ အစ်ကိုက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်ရဲ့ ကောင်းကင်ယံလို ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ အစ်ကိုသာ မကြာခဏ အရေးယူဆောင်ရွက်ခဲ့ရင် ဒီပြည်တွင်းပဋိပက္ခတွေကို ခုလောက်ဆို နှိမ်နင်းပြီးလောက်ပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မုန့်ခွေက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းကာ "ငါ မသေမျိုးနန်းတော်ကနေ ထွက်လာပြီး မကြာခင်မှာပဲ နတ်ဘုရားဗျူဟာ အမွှေးတိုင်ကို သုံးပြီး နတ်ဘုရားပညာရပ်တွေကတစ်ဆင့် နိမိတ်ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို တွက်ချက်ခဲ့တယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။

"ထိုနိမိတ်ကဗျာရဲ့ ဖော်ပြချက်အရ ငါက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်မှာ ရှိနေပြီး တစ်မြို့လုံးမှာ အားအကောင်းဆုံးဖြစ်နေပေမဲ့လည်း မကြာခဏ အရေးယူဆောင်ရွက်နေမယ်ဆိုရင် ချော်ရည်နန်းတော်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအပေါ်မှာ သက်ရောက်မှု အနည်းငယ်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်"။

မုန့်ဟုက လက်လှမ်းလိုက်ရင်း "အစ်ကို၊ အဲဒီနိမိတ်ကဗျာက ဘာလဲ။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ပြပါဦး၊ သေချာ ကြည့်ချင်လို့ပါ" ဟု တောင်းဆိုလေသည်။

မုန့်ခွေက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း "သေချာ နားထောင်ပေတော့" ဟု ဆိုကာ ကျယ်လောင်စွာ ရွတ်ဆိုလေတော့သည်—

"မသေမျိုးနန်းတော်မှာ ဝိညာဉ်ရှိတယ်၊ မုန့်မျိုးနွယ်ကို မျက်နှာသာပေးလို့ပေါ့။

အစစ်နဲ့ အတု၊ မိတ်ဆွေနဲ့ ရန်သူ၊ ခွဲခြားဖို့ ခက်ခဲလှပါလား။

လေနဲ့ တိမ်တွေ ပြောင်းလဲနေတာဟာ အရာအားလုံး အပေါ်ယံသက်သက်သာ၊

မသေမျိုးပါရမီကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်မှသာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေလိမ့်မယ်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျဆုံးခြင်းဟာ ထိတ်လန့်စရာဖြစ်ပေမဲ့၊

မီးတောင် လှုပ်ခတ်ချိန်မှာတော့ ဘာဘေးမှ မရှိပါဘူး။

ကြီးမြတ်သူတွေက ရေထဲက လမင်းကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားနေကြချိန်၊

လူငယ်မျိုးဆက်တွေကတော့ လောကကြီးကို အခြေချဖို့ ယှဉ်ပြိုင်နေကြတယ်။

အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးကနေ ကြီးပွားချမ်းသာမှုတွေ လာလိမ့်မယ်၊ အားသာချက်တွေလည်း ပေါ်လာမယ်၊

ရန်သူတွေ နွမ်းနယ်သွားတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပါ။

အကောင်းနဲ့ အဆိုး၊ အရှုံးနဲ့ အမြတ် ဆိုတာ စိတ်အထင်တစ်ခုသာ၊

အရှင်သခင်သစ်က ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဟာကွက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလိမ့်မယ်။"

ဤနိမိတ်ကဗျာကို ကြားပြီးနောက် မုန့်ဟုသည် မုန့်ခွေ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် အပြုအမူများကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားချေသည်။

သို့သော် သူက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ "အစ်ကို၊ အစ်ကို့ရဲ့ တွက်ချက်မှုက သေချာရဲ့လား။ ချီကံကြမ္မာကျမ်းထဲမှာ အတိအလင်း ရေးထားတာ ကျွန်တော် မှတ်မိနေသေးတယ်—"

"ချီကံကြမ္မာအပေါ် အမြဲတမ်း မှီခိုနေရင် ချီကံကြမ္မာကြောင့်ပဲ လမ်းပျောက်သွားလိမ့်မယ်။"

"နားထောင်ကြည့်ရတာ ဒီနိမိတ်ကဗျာက နေရာတော်တော်များများမှာ ဝေဝါးနေတာပဲ။ ဘယ်လိုပဲ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ကောက် ရနိုင်တာပဲဟာ။"

"နောက်ဆုံးစာကြောင်း တစ်ကြောင်းပဲ နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။"

"အရှင်သခင်သစ်က ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဟာကွက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလိမ့်မယ်... ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမယ်... ကျွန်တော် ရထားတဲ့ သတင်းတွေအရဆိုရင် ကျူးရွှမ်းကျိက 'အရာရာကို စေ့စေ့စပ်စပ် သိမြင်ပြီး ပြည်သူတွေအတွက် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသူ' လို့ လူသိများနေတာ မဟုတ်လား။"

"ဒါဆို သူက မသေမျိုးနန်းတော်ရဲ့ နန်းတော်သခင် ဖြစ်လာမှာမို့လို့ ကျွန်တော်တို့ အာရုံအစိုက်ဆုံးထားရမယ့် ရန်သူလို့ ဆိုလိုတာလား။"

"ဒါပေမဲ့ နိမိတ်ကဗျာရဲ့ ပထမဆုံး စာကြောင်းမှာကျတော့ မသေမျိုးနန်းတော်က ကျွန်တော်တို့ မိသားစုဘက်ကို ယိမ်းနေတယ်လို့ ပြောထားပြန်ရော၊ အခုတော့ ကျွန်တော် တကယ်ကို မျက်စိလည်သွားပြီ"။

မုန့်ခွေက အနည်းငယ် ပြုံးကာ "မင်း ဒါကို နားလည်နေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ငါ့အမိန့်ကိုသာ လိုက်နာပါ။ အခု ကြည့်နေပေတော့" ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ပြောရင်း မုန့်ခွေက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းနှင့် အမှတ်အသားတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

သေးငယ်ပြီး လက်ရာမြောက်လှသည့်အပြင် သတိပြုမိရန် ခက်ခဲလှသော မူလသန့်စင်ရတနာအဆင့် ပျံသန်းကျောက်တုံးတစ်တုံးမှာ တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်သန်းကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ချော်ရည်များအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာမျောက်ဘုရင် နန်းတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည့် မျောက်အိုကြီးတစ်ကောင်ကို ဒဏ်ရာရရှိစေပြီး နိုးထလာစေသည်။

မျောက်အိုကြီးသည် သူ၏ လက်ဖမိုးတွင် အပေါက်ဖောက်ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခဏချင်းမှာပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာကာ နန်းတွင်းမှနေ၍ မီးတောင်ဝဆီသို့ အပြင်းအထန် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

မျောက်အိုကြီးက ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားစေသည့်အခါ ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် မီးလျှံမြွေနှစ်ကောင်နှင့် မီးလျှံနင်း ပုတ်သင်ညိုများမှာလည်း စတင် လှုပ်ခတ်လာကြချေသည်။

မိုးချိန်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သည့် ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာမျောက်ကြီးမှာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ပေါ်ထွက်လာကာ လုံးဝန်းသည့် အလင်းတားဆီးလွှာကို သူ၏ လက်သီးများဖြင့် တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားနေရာ နှစ်ခုမှလည်း မီးလျှံမြွေနှင့် မီးလျှံနင်း ပုတ်သင်ညိုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ချော်ရည်နန်းတော်ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

မုန့်ခွေသည် လက်ဝါးကြီးကျင့်စဉ်ကို ထပ်မံထုတ်ဖော်ကာ ထိုဝန်းကျင်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသည်။

ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင် ထပ်မံရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် သူ ယခင်က ပြသခဲ့သည့် အစွမ်းမှာ သိသိသာသာပင် မလုံလောက်တော့ဘဲ များစွာ အားနည်းသွားချေသည်။

ချော်ရည်နန်းတော်၏ အကြွင်းအကျန်များကို ကာကွယ်ထားသည့် လုံးဝန်းသော အလင်းတားဆီးလွှာမှာ မိစ္ဆာမျောက်ကြီး၏ လက်သီးချက်များကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သော အက်ကြောင်းများဖြင့် လျင်မြန်စွာပင် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ပြိုင်ပွဲမှ နုတ်ထွက်သွားရသည့် ကျိုးနုန်းယင်းမှာ အခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို တက်ကြွစွာ ကုသနေသည်။

"ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုက အကြီးအကဲတွေရဲ့ ကရုဏာကြောင့်သာ ငါ့ကို အချိန်မီ အပြင်ထုတ်ပေးလို့ သေဘေးက လွတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ထွက်လာရတာကြောင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုအတွက်တော့ အောင်မြင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး"။

ကျိုးနုန်းယင်းက သက်ပြင်းချနေစဉ်မှာပင် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည့် ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် အိမ်ပြင်သို့ ထွက်ကာ အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ချော်ရည်မိစ္ဆာမျောက်ကြီး၏ လက်သီးရိပ်များ ပျံသန်းနေပြီး အလင်းတားဆီးလွှာကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ရိုက်ခွဲနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"သွားပါပြီ၊ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတွေ မြို့ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်တော့မယ်" ဟု ဆိုကာ ကျိုးနုန်းယင်း၏ မျက်နှာတွင် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသည့် အမူအရာ ပေါ်လာချေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် မူလသန့်စင်ရတနာအဆင့် တံဆိပ်တုံးတစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖိချလိုက်ကာ ချော်ရည်မိစ္ဆာမျောက်ကြီးကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေသည်။

မုန့်ခွေ၏ ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ— "ချော်ရည်နန်းတော်ကို လက်ညှိုးငေါ့ဖို့တောင် မစဉ်းစားနဲ့၊ ငါ မုန့်ခွေ ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ပေါ့။ မင်းတို့ အောင်မြင်ချင်ရင် ငါ့အလောင်းကို အရင်ကျော်သွားရလိမ့်မယ်"။

သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် အချို့သောသူများ၏ စိတ်ကို ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားစေသော်လည်း ၎င်းမှာ မလုံလောက်သေးပေ။

ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် မီးလျှံမြွေသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ မီးလျှံမြစ်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေရာ ထိုမီးမြစ်မှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ စက်မှုအဆောက်အအုံအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေတော့သည်။

မီးလျှံနင်း ပုတ်သင်ညိုသည်လည်း ဦးခေါင်းကို နှိမ့်ကာ ချော်ရည်နန်းတော်ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိလေသည်။

ယင်းကြောင့် ချော်ရည်နန်းတော်မှာ ရေခဲတောင်ကြီး၏ ထောင့်တစ်နေရာကို မလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ စောင်းသွားချေသည်။

ကြွတက်သွားသည့် ချော်ရည်နန်းတော်၏ အစိတ်အပိုင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြန်ကျလာပြီး မြင့်မားသည့် ချော်ရည်လှိုင်းလုံးကြီးများကို ထကြွစေသည်။

လှိုင်းလုံးကြီးများ ပြန်ကျလာသောအခါ မသေမျိုးနန်းတော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ် အစိတ်အပိုင်း အများအပြားမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုကျသွားပြီး ယင်းနှင့်အတူ သွေးချင်းချင်းနီနေသည့် စက်မှုအဆောက်အအုံများမှာလည်း ချော်ရည်များအတွင်း ပျက်စီးသွားရတော့သည်။

ယင်းနောက်တွင်ပင် လုံးဝ ဖောက်ထွက်ခံလိုက်ရသည့် ချော်ရည်နန်းတော်၏ အပြင်ဘက်အဝန်းအဝိုင်းများမှ သောင်းနှင့်ချီသော မီးလျှံမိစ္ဆာသားရဲများ ဆင်းသက်လာကာ အတွင်းဘက်အဝိုင်းဆီသို့ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ တိုးဝင်လာကြသည်။

အမိန့်ပေးစင်မြင့်၊ ဓာတ်ငါးပါး အမြောက်မျှော်စင်များနှင့် စက်မှုလက်ရာ တပ်မတော်များအားလုံးမှာ မီးလျှံမိစ္ဆာသားရဲများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဟန့်တားရန်အတွက် အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်နေကြရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့်နှင့် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို ကြိုတင်၍ ရွှေ့ပြောင်းပေးထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုသူများသည် ကာကွယ်ရေးစည်းများကို ဖြည့်ဆည်းပေးကာ ခံတပ်များကဲ့သို့ များစွာသော အစီအရင်ငယ်များကို ဖွဲ့စည်းပြီး မီးလျှံမိစ္ဆာသားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဟန့်တားထားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည့် တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ်တိုက်ပွဲကြီးမှာ တိုက်ရိုက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ကျူးကျန်း၏ နှလုံးသားမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေရသော်လည်း အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေစဉ်မှာပင် ရွှေမီးဖို၏ အပျက်အစီးများကို သတိပြုမိသွားသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် ယခင်က သူ့အား တာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်ထားခဲ့ရာ ဤအချိန်တွင် အခက်အခဲမှာ ရုတ်တရက် လျော့နည်းသွားသဖြင့် ထိုတာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်စေရန် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ရရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချော်ရည်နန်းတော်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသော်လည်း ကြားစခန်း လျှို့ဝှက်ဆောင်အတွင်း၌မူ အရာအားလုံးမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို အသုံးပြုကာ စက်မှုတိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့၏ ဝန်းရံမှုနှင့်အတူ လျှို့ဝှက်အခန်း အများအပြားကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။

ဒုန်း။

သူ တံခါးတစ်ချောင်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူတွေ့ဖူးသည့် ဒုတိယမြောက် ကျင့်ကြံသူနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးလေတော့သည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းတန်လျန်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်လျန်မှာ သစ်သားတူကြီးတစ်ချောင်းကို ရှောင်တိမ်းနေရချေသည်။ သူသည် ဗဟိုဧရိယာသို့ ချဉ်းကပ်ကာ စက်မှုထောင်ချောက်များကို ပိတ်ပစ်ပြီး ထောင်ချောက်များ၏ နက်ရှိုင်းရာတွင် ရှိနေသည့် ဆေးလုံးများကို ယူလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းတန်လျန်၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကာ "နင်းကျော့၊ မင်း ရောက်လာတာ အတော်ပဲ..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဒုန်း။

နင်းကျော့သည် ချက်ချင်းပင် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်လေသည်။ ကျန်းတန်လျန်၏ စကားမှာ လည်ချောင်းထဲမှာတင် တစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားတော့သည်။

"အခုလို အခြေအနေကြီးမှာ တခြားကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ တိုးဖို့ အခွင့်အလမ်းက အများကြီး မြင့်တက်နေတာပဲ"။

"အကိုစွန်းနဲ့ ပြန်ဆုံဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချတာ အကောင်းဆုံးပဲ"။

ကျန်းတန်လျန်ကို ရွေးချယ်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး မဟုတ်သလို လက်ရှိ လျှို့ဝှက်အခန်းကိုလည်း မဖြစ်မနေ ဖြတ်ကျော်နေရန် မလိုပေ။

သူ့အတွက် ရွေးချယ်စရာ လမ်းကြောင်းများစွာ ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် နင်းကျော့သည် ပြတ်ပြတ်သားသားပင် နောက်ဆုတ်သွားကာ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် အခြားတံခါးတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးသည် ဤကြားစခန်း လျှို့ဝှက်ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ရှုကျုံးကျွင်း၊ စုန့်ဖူလီနှင့် ခရမ်းရောင် အာရုဏ်ဆောင်မှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဆက်ခံသူတပည့် သုံးဦး ဖြစ်ကြသည်။

ခရမ်းရောင် အာရုဏ်ဆောင်မှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် ခြေရာခံမှော်ပညာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "ဘာလို့ လမ်းကြောင်း နှစ်ခု ဖြစ်နေတာလဲ။ သူ တံခါးတစ်ခုကို ဖွင့်ပြီးမှ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး တခြားတစ်ခုကနေ ထွက်သွားတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

စုန့်ဖူလီကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "သူက ကျွန်တော်တို့ နောက်ယောင်ခံလိုက်နေတာကို သိသွားလို့ တမင်တကာ မျက်လှည့်ပြသွားတာလား" ဟု တွေးတောမိသည်။

ခရမ်းရောင် အာရုဏ်ဆောင်မှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဆက်ခံသူတပည့်ကမူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "ရိုးရိုးလေးပဲ။ ကျွန်တော်တို့ တံခါးနှစ်ခုလုံးကို ဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုလေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ခရမ်းရောင် အာရုဏ်ဆောင်မှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှင့် စုန့်ဖူလီတို့သည် တံခါးများကို အသီးသီး ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် နင်းကျော့ ထွက်ခွာသွားသည့် ခြေရာများကို အောင်မြင်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး...

စက်မှုထောင်ချောက်များကြားတွင် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သည့် ကျန်းတန်လျန်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အမှန်စင်စစ် သူတို့ တံခါးဖွင့်လိုက်သည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းတန်လျန်သည်လည်း သူတို့ကို သတိပြုမိသွားချေသည်။

"နင်းကျော့ကို ခဏမေ့ထားလိုက်ဦး၊ သူ့ကို အရင် နှိမ်နင်းကြတာပေါ့" ဟု ရှုကျုံးကျွင်းက ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ လျှို့ဝှက်အခန်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ခရမ်းရောင် အာရုဏ်ဆောင်မှ ဆက်ခံသူတပည့်မှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သော်လည်း ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားသည်။

စုန့်ဖူလီမှာ တတိယမြောက် ဝင်ရောက်သွားသူ ဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်လျန်ကမူ စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်မိသည်။ ရှုကျုံးကျွင်း တစ်ယောက်တည်းကပင် သူ့အတွက် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ ခရမ်းရောင် အာရုဏ်ဆောင်မှ ဆက်ခံသူတပည့်နှင့် စုန့်ဖူလီတို့ပါ ထပ်ရောက်လာကြချေပြီ။

တိုက်ပွဲသာ ဖြစ်လာခဲ့လျှင် သူ့တွင် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး မည်မျှရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

ကျန်းတန်လျန်သည် ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်ရန် ကြံစည်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် စိတ်မကောင်းစရာ အချက်မှာ သူသည် စက်မှုထောင်ချောက်များ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ အချိန်မီ နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းစမရှိဖြစ်နေခြင်းပင်။

သူသည် စက်မှုထောင်ချောက်များ၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ ရှုကျုံးကျွင်းနှင့် အခြားသူများက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားပြီးဖြစ်ချေပြီ။

"ငါသာ ပြိုင်ပွဲက ထွက်ရမယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်ကိုတော့ အဖော်ခေါ်သွားမယ်" ဟု ကျန်းတန်လျန်က ခြိမ်းခြောက်သည့်လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှုကျုံးကျွင်းက အနည်းငယ် ပြုံးကာ "ငါတော့ မယုံဘူး။ တိုက်ခိုက်ကြ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် သုံးယောက်တစ်ယောက် တိုက်ပွဲကြီး စတင်တော့သည်။ ကျန်းတန်လျန်မှာ ချက်ချင်းပင် အခြေအနေ မဟန်တော့ပေ။

အကျပ်ရိုက်သွားသဖြင့် သူသည် နောက်ဆုတ်ရန် အစီအစဉ်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ရကာ စက်မှုထောင်ချောက်များ၏ နက်ရှိုင်းရာသို့သာ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားရတော့သည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် သွားလာခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ထောင်ချောက်များကို အောင်မြင်စွာ ပိတ်ပစ်ရန် နီးစပ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရှုကျုံးကျွင်းနှင့် အခြားသူများမှာမူ ယခုမှ ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုနေရာနှင့် မကျွမ်းတဝင် ရှိကြသေးပေ။

မြေပြင်အနေအထား၏ အားသာချက် အနည်းငယ်ကို မှီခိုပြီး ကျန်းတန်လျန်သည် သူ၏ အနေအထားကို ယာယီအားဖြင့် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ အခြေအနေမှာမူ အန္တရာယ်ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

...

စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့သည် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ပြေးလွှားနေကြသည်။

ယန်ချန်ယွီသည် စွန်းလင်ထုံကို ခဏခဏ လှည့်ကြည့်ရင်း "နင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ခုလို တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားတဲ့ အမူအရာမျိုး တွေ့ရခဲတယ်နော်" ဟု ဆိုသည်။

စွန်းလင်ထုံက သူမကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်ကာ "ငါတို့ ခုချိန်ထိ အပင်ပန်းခံ ကြိုးစားလာတာ နောက်ဆုံး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးစမ်းပါ၊ ငါတို့သာ မသေမျိုးနန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ရင် မင်းလည်း ဆုလာဘ်တွေ ရမှာပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ယန်ချန်ယွီက သူမ၏ သိချင်စိတ်ကို ဖော်ပြလာသည်မှာ— "ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်၊ ငါတို့ မသေမျိုးနန်းတော်ကို ရရှိခဲ့ရင်တောင်မှ ဝိုင်းရံထားတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေအပြင် မုန့်ခွေနဲ့ မြို့စောင့်အစီအရင်ကြီးရဲ့ ပိတ်ဆို့မှုကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်မှာလဲ"။

"ငါတို့မှာ အစီအစဉ် ရှိပြီးသားပါ" ဟု စွန်းလင်ထုံက အသေးစိတ် ရှင်းမပြချင်သဖြင့်သာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသာ ယန်ချန်ယွီ၏ နေရာတွင် နင်းကျော့နှင့် အစားထိုးနိုင်ခဲ့ပါက တွန့်ဆုတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

"အခုလို အပြောင်းအလဲကြီးကြောင့် ယန်ချန်ယွီနဲ့ ငါ အောင်အောင်မြင်မြင် ပြန်ဆုံနိုင်ခဲ့တာပဲ"။

"ဒါပေမဲ့ ကျော့လေးသာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ တကယ်ကို အန္တရာယ်များမှာပဲ"။

"အင်း၊ တကယ်လို့ နန်းတော်စမ်းသပ်မှု ဒုတိယအဆင့်မှာ ရွှေသွေးတိုက်ပွဲဝင်မျောက် ' ကို သူ့ဆီ ပြန်ပေးနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးသာ ရှိခဲ့ရင် ခုချိန်မှာ ငါ နည်းနည်း စိတ်အေးရမှာ"။

"တစ်ယောက်ယောက် လာနေပြီ"။

စွန်းလင်ထုံသည် တံခါးတစ်ချောင်းကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ အသက်ရှူကျင့်စဉ် ကျင့်နေသည့် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ပထမဦးဆုံး စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာချေသည်။

ယန်ချန်ယွီသည်လည်း နောက်မှ လိုက်ဝင်လာပြီးနောက် စိတ်ဝင်တစားရှိသည့် အမူအရာနှင့် "အို၊ ဒါ မုန့်ချုံ ပါလား" ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

မုန့်ချုံသည် ကျိုးနုန်းယင်းကို အနိုင်ယူခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ကြီးမားသည့် တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ယခင်က ကုသရေး ဆေးလုံးများကို ရရှိထားခဲ့ရာ ၎င်းတို့ကို သောက်သုံးပြီးနောက် သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ အတော်အတန် သက်သာသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာမူ ဖျော့တော့နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူ့အတွက် အဆင်မပြေဖြစ်စေသည့် အချက်မှာ နင်းကျော့နှင့် မတူဘဲ သူသည် မည်သည့် ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းတုံးကိုမျှ မရရှိခဲ့ခြင်းပင်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် အသက်ရှူကျင့်စဉ်များမှတစ်ဆင့်သာ သူ၏ ဓာတ်ငါးပါးဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် အရှိန်မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၃၃၄)- မုန့်ချုံ နှင့် စွန်းလင်ထုံ၊ ယန်ချန်ယွီတို့၏ တိုက်ပွဲ

“ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းက ကောင်စုတ်တွေပဲ” စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မုန့်ချုံသည် သူ၏ အသက်ရှူလေ့ကျင့်ခန်းကို ချက်ချင်းရပ်တန့်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာလည်း တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကဲ့သို့ပင်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ငါကိုယ်တိုင်ကလည်း မင်းတို့ကို တွေ့ချင်နေတာ။ မင်းတို့အားလုံးကို ငါအပြတ်ရှင်းပစ်မယ်၊ အထူးသဖြင့် ဟိုစက်မှုမျောက်ကိုပေါ့”။

“အဲဒီကောင်ကို ထုတ်လိုက်စမ်း။ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားအောင် ငါဖျက်ဆီးပစ်မယ်”။

“တောက်” စွန်းလင်ထုံက မုန့်ချုံနှင့် တိုးရသည်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှလည်း အနှောင့်အယှက်တစ်ခုဟု မှတ်ချက်ပြုနေမိသည်။

ယခုအချိန်မှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ရန် အချိန်ကောင်းမဟုတ်ပေ။

‘နင်းကျော့’ ဟူသော အမည်ကို ခံယူထားသည့် စွန်းလင်ထုံအနေနှင့် မုန့်ချုံနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်ရရှိသွားပါက ထိုအကြောင်းမှာ သတင်းအဖြစ် ထွက်ပေါ်သွားမည်ကို သိထားသည်။

ထိုသို့ သတင်းထွက်သွားပါက အခြားသူများအားလုံးသည်လည်း ဤအချက်ကို သိရှိသွားကြပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ အမည်နှစ်ခုကြားရှိ ဖုံးကွယ်ထားသော အမှန်တရားမှာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး နင်းကျော့၏ အစီအစဉ်များကိုပါ ဖော်ထုတ်နိုင်သွားမည်ဖြစ်သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် နင်းကျော့အတွက် စိုးရိမ်နေမိသည်။

နန်းတော်၏ လက်ရှိ စည်းမျဉ်းများအရ နင်းကျော့အနေနှင့် အခြားသူများနှင့် ဆုံတွေ့ရန် အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန်များပြားလှသည်။

အကယ်၍ သူသည် အခြားသူများနှင့် အဖွဲ့တူနေစဉ်အတွင်း “နင်းကျော့က မုန့်ချုံကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီ” ဟူသော ကြေညာချက်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပါက အလွန်ပင် မျက်နှာပျက်စရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူနှင့်အတူ ရှိနေသူများသည် နင်းကျော့နှင့် ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းတို့အကြား နက်ရှိုင်းသော ဆက်နွှယ်မှုရှိသည်ကို သေချာပေါက် ရိပ်မိသွားကြမည်ဖြစ်ပြီး နင်းကျော့ကိုလည်း မလွဲမသွေ တိုက်ခိုက်ကြပေလိမ့်မည်။

“ကျော့လေးနဲ့ နင်းကျိုဖန်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ကြည့်ရင်တော့ အဘိုးနင်းက ကျော့လေးရဲ့ အသက်ကို ရန်ရှာမယ့်အထိတော့ လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး”။

“ကျူးရွှမ်းကျိရဲ့ စရိုက်နဲ့ နင်းမျိုးနွယ်စုနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားတာကို ကြည့်ရင်လည်း သူက ကျော့လေးကို သတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျော့လေးကို ပြိုင်ပွဲကနေ ဖယ်ထုတ်ပစ်မှာတော့ သေချာတယ်”။

“အကယ်၍ ကျော့လေးသာ ချော်ရည်နန်းတော်ရဲ့ အရှင်သခင်နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားမယ်ဆိုရင် ဒါက သူ့အတွက် သေတာထက်တောင် ပိုပြီး နာကျင်ရလိမ့်မယ်”။

စွန်းလင်ထုံသည် ချော်ရည်နန်းတော်မှာ နင်းကျော့အတွက် သူ၏ အသက်ထက်ပင် ပိုမိုအရေးကြီးကြောင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် စွန်းလင်ထုံအနေနှင့် နင်းကျော့ကဲ့သို့ ပါးနပ်ပြီး အမြော်အမြင်ရှိသူတစ်ဦးက ဤနန်းတော်အပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ စွဲလမ်းနေရသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

သို့သော်လည်း စွန်းလင်ထုံသည် နင်းကျော့၏ အစ်ကိုတစ်ဦးဖြစ်ရာ သူ့ကို မည်သို့ စွန့်ပစ်ထားနိုင်ပါအံ့နည်း။ မိမိ၏ ညီဖြစ်သူက ဤနန်းတော်ကို ရရှိရန် ဤမျှအထိ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ စွန်းလင်ထုံအနေနှင့် အဆုံးအထိ ကူညီရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။

မုန့်ချုံသည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း လျှပ်စီးကြောင်းများ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စွန်းလင်ထုံက လက်ကို အမြန်ကာပြလိုက်ကာ “နေဦး။ မုန့်ချုံ၊ မင်းက ခုလေးတင် တိုက်ပွဲပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်ထားလို့ ဒဏ်ရာတွေလည်း ရနေသေးတယ်။ အပြည့်အဝလည်း ပြန်မကောင်းသေးဘူး။ ငါကတော့ မင်းကို မတိုက်ချင်ဘူး၊ သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်နေတာကို အခွင့်ကောင်းယူတတ်တဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချုံသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး စွန်းလင်ထုံကို ပြန်လည်အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကာ “မင်းကို ငါ အထင်သေးမိသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ လာလေ၊ တိုက်ကြတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

သူသည် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြရင်း “ဒီဒဏ်ရာတွေက ဘာစာနာစရာ ရှိလို့လဲ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးကို ငါ မျှော်လင့်နေတာ ကြာပြီကွ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကောင်ကတော့ ရူးနေပြီပဲ။ မုန့်မျိုးနွယ်စုက လူတွေဆိုတာ ဒီလိုချည်းပါပဲ။ သွားကြစို့” ဟု စွန်းလင်ထုံက ယန်ချန်ယွီအား စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချုံ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူသည် အတွေးအခေါ်ပိုင်းတွင် ရိုးရှင်းသူဖြစ်နိုင်သော်လည်း တိုက်ခိုက်မှုဆိုင်ရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာမူ အလွန်ထက်မြက်လှသည်။

စွန်းလင်ထုံက ယန်ချန်ယွီအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ထိုသူသည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မရှိဘဲ ဆုတ်ခွာချင်နေသည်ကို သူ ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးအဟုန်

လျှပ်စီးများမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ထိုစိုးရိမ်ရသော အချိန်တွင် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင် မုန့်ချုံမှာ မူလနေရာ၌ပင် ရပ်တန့်နေသော်လည်း စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့မှာမူ လေးငါးလှမ်းခန့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏ လက်ချောင်းများကို တဆက်ဆက် လှုပ်ရှားနေမိသည်။ သူသည် ပြင်းထန်သော ထုံကျင်မှုကို ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ချန်ယွီမှာမူ စက်မှုလက်သီးတစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မုန့်ချုံကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဒီခွန်အားက သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ခြောက်မှာပဲ ရှိသေးတာ၊ ငါကတော့ ဖိနှိပ်ခံထားရတာဆိုပေမဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာ ရှိနေတာကို။ ကျိုးနုန်းယင်း တစ်ယောက် သူ့လက်ချက်နဲ့ ဘာလို့ ပြိုင်ပွဲက ထွက်သွားရလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး”။

မုန့်ချုံ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လျှပ်စီးများ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းပြစွာဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

သူသည် သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားများကို ပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်ရင်း “လာလေ၊ တိုက်ကွက်တွေ ထုတ်လိုက်စမ်းပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“တခြား အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ ဒီတိုက်ပွဲကို နောက်ရွှေ့ကြရအောင်” ဟု စွန်းလင်ထုံက ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

“ငါကတော့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး” ဟု မုန့်ချုံက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

သူက “ငါ” ဟု ပြောလိုက်သည့် အချိန်မှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ “ခွင့်မပြု” ဟု ပြောသည့် အချိန်တွင်မူ သူသည် စွန်းလင်ထုံနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်မိပြီးဖြစ်ကာ ထိုသူကို လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။

“နိုင်ဘူး” ဟု ပြောသည့် အချိန်တွင်မူ သူသည် ယန်ချန်ယွီ၏ ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်မှုကို လေထဲမှာပင် လွယ်ကူစွာ ကာကွယ်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှု စတင်ခဲ့သည့် နေရာသို့ပင် အလွယ်တကူ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဒါက ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးအဟုန်”။

“မြန်လိုက်တဲ့ ဖြစ်ခြင်း”။

စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့မှာ များစွာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

စိတ်ချင်း ညှိလိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နှစ်ဦးသားလုံးသည် ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်း၏ အထူးပညာရပ်ကို အသုံးပြုလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုထဲတွင် လှိုင်းတွန့်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုလှိုင်းတွန့်များထဲသို့ လှမ်းဝင်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်း၍ ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် တံခါးအသေးလေးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာကြသည်။ ဤတံခါးမှာ မုန့်ချုံနှင့် အဝေးဆုံးသော နေရာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းလာသည်မှာ မုန့်ချုံပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ဒိုင်း၊ ဒိုင်း၊ ဒိုင်း...

တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့ သုံးဦးသည် အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်ကြိမ်ခန့် တိုက်ခိုက်မိသွားကြသည်။

လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော တိုက်ခိုက်မှုများအပြီးတွင် မုန့်ချုံ၏ ပုံရိပ်မှာ ဆယ်လှမ်းခန့် အကွာတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

စွန်းလင်ထုံမှာ အနည်းငယ် အသက်ရှူ မြန်နေသည်။

ယန်ချန်ယွီ၏ မျက်နှာမှာမူ အလွန်ပင် တည်တင်းသွားခဲ့သည်။ မုန့်ချုံသည် သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ဒုက္ခပေးနိုင်သူ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့အနေနှင့် နေရာရွေ့ပြောင်းခြင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ မုန့်ချုံထံမှ ခေတ္တခဏ ထွက်ပြေးနိုင်သော်လည်း ဤလျှို့ဝှက်ခန်းမ၏ အခန်းတွင်း နေရာလွတ်မှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိနေပြီး မုန့်ချုံ၏ အရှိန်မှာလည်း အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။

သူက တစ်ချက် တုံ့ပြန်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

“ဘာလို့ ပြေးနေတာလဲ။ ငါနဲ့ တိုက်စမ်းပါ” မုန့်ချုံသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

“ဟိုမျောက်ကို လွှတ်လိုက်စမ်း”။

စမ်းသပ်မှုများ တစ်လျှောက်လုံးတွင် ရွှေသွေးတိုက်ပွဲဝင်မျောက်မှာ မုန့်ချုံအတွက် အခက်အခဲနှင့် အတားအဆီးများစွာကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။

မုန့်ချုံ၏ စိတ်ထဲရှိ မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသတို့မှာ အလွန်ပင် များပြားနေပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် နန်းတော်စမ်းသပ်မှု၏ ဒုတိယအဆင့်တွင် ဤအရာအားလုံးမှာ ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်း၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် သူ၏ ဒေါသမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်ကလည်း သူသည် အတော်ပင် စိတ်မရှည် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နန်းတော်စမ်းသပ်မှုများတွင် ကျင့်ကြံသူများက ကိုယ်တိုင် ပါဝင်တိုက်ခိုက်ရခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဂါထာမန္တန်များ ရွတ်ဖတ်ခြင်းနှင့် စက်မှုပစ္စည်းများကို ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မုန့်ချုံအတွက်မူ ယခုကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင် ရှေ့ထွက်ကာ လက်တွေ့ကျကျ တိုက်ခိုက်ရသည့် အခြေအနေမျိုးကိုသာ အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်သည်။

စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မုန့်ချုံကလည်း နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားသည်။

နှစ်ဖက်စလုံး လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားရင်း လျှို့ဝှက်ခန်းမ သုံးခုခန့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ယန်ချန်ယွီ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း “ငါ နည်းနည်းတော့ ဒေါသထွက်လာပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဘာလို့ လှည့်ပြီး ဒီဦးနှောက်မရှိတဲ့ ကောင်ကို အတူတူ ပညာမပေးရမှာလဲ”။

စွန်းလင်ထုံကမူ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “မဖြစ်ဘူး၊ ငါတို့ နင်းကျော့အတွက် ထည့်စဉ်းစားရမယ်”။

ယန်ချန်ယွီက စွန်းလင်ထုံကို မကျေမနပ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ “ဟင်း၊ နင်ကတော့ သူ့ကို တကယ်ပဲ အလေးထားတာပဲ။ ထားလိုက်ပါတော့။ နင်ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးထားဦး၊ ငါ ဟင်းလင်းပြင်ကို ခေတ္တ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်မယ့် ဂါထာတစ်ခု ရွတ်မလို့” ဟု ဆိုသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ပေါ်လာကာ “ဒါက အနည်းဆုံးတော့ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ရှိတဲ့ ဂါထာတစ်ခု လိုအပ်လိမ့်မယ်။ မင်းက အခု ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာပဲ ရှိနေတာလေ။ အတင်းအဓမ္မ အသုံးပြုမယ်ဆိုရင်...” ဟု ပြောသည်။

“အဲဒါကြောင့်လည်း ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်လိုတာပေါ့။ စကားတွေ အများကြီး မပြောဘဲ ငါ့ကိုသာ စောင့်ရှောက်ပေးစမ်းပါ” ဟု ယန်ချန်ယွီက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ယန်ချန်ယွီ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် မုန့်ချုံက သူတို့ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေသော နဂါးလိပ်မီးဝိညာဉ်မှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ “မုန့်ချုံ၊ မုန့်ချုံ၊ မင်းကတော့ တကယ့်ကို သတိလက်လွတ်နိုင်လွန်းတယ်” ဟု စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားနေရင်း စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး နင်းကျော့၏ အခြေအနေကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မုန့်ချုံကိုသာ အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်မည်ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။

ထိုသို့သာ ဖြစ်သွားပါက နဂါးလိပ်မီးဝိညာဉ်၏ လွတ်မြောက်ရေး အစီအစဉ်ကြီးမှာ များစွာ ထိခိုက်သွားပေလိမ့်မည်။

အထူးသဖြင့် နင်းကျော့မှာ ယခုအချိန်တွင် တစ်ဦးတည်း ရှိနေသည်ကို သူက ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ အကယ်၍ စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့သာ တိုက်ခိုက်လိုက်ပါက ကြားစခန်းဆောင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် “နင်းကျော့နှင့် ယန်ချန်ယွီတို့က မုန့်ချုံကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ” ဟူသော သတင်းကို ကြားရမည်ဖြစ်ပြီး နင်းကျော့သည် ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းနှင့် တစ်ဖန် ပြန်လည်ပူးပေါင်းနေပြီဟု ယူဆသွားကြပေလိမ့်မည်။

နင်းကျော့သည် ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်း၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံနေရသည်မှာ လူတိုင်းသိသော အချက်ဖြစ်ရာ ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရပါက နင်းကျော့မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်း၏ ကြိုးကိုင်မှုကို ခံနေရပြန်ပြီဟု အများစုက ထင်ကြပေလိမ့်မည်။

ကြားစခန်းဆောင်သည် အတွင်းနှင့် အပြင်ကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ထားသည်။ မုန့်ချုံသာ ပြိုင်ပွဲမှ ထွက်သွားရပါက နင်းကျော့ဟူသော အမည်ကို သူတို့ သိရှိကြသော်လည်း စွန်းလင်ထုံကို ရည်ညွှန်းသည့် လျှို့ဝှက်ချက်မှာမူ ကြားစခန်းဆောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဒါက တကယ်တော့ နင်းကျော့တို့ဘက်က ကြည့်ရင် အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ”။

“မုန့်ချုံက ကျိုးနုန်းယင်းကို အနိုင်ယူလိုက်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ အသက်တမ်းကို လျော့နည်းသွားစေနိုင်တယ်။ ဒါက နင်းကျော့အတွက် အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားစေပြီး အောင်မြင်ဖို့အတွက် အခွင့်အလမ်းကောင်း တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိမ့်မယ်”။

“ကံကောင်းတာက စွန်းလင်ထုံနဲ့ နင်းကျော့တို့မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေကြတာပဲ။ စွန်းလင်ထုံက နင်းကျော့အတွက် အရမ်းစိုးရိမ်နေတာကြောင့် တိုက်ခိုက်ဖို့ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီး တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အခွင့်အရေးက သူ့ရှေ့မှာတင် ရှိနေတာကို မသိရှာဘူး”။

နဂါးလိပ်မီးဝိညာဉ်သည် တစ်ဦးတည်းသော စောင့်ကြည့်သူဖြစ်ရာ အခြေအနေကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ “ပြေးတော့ မုန့်ချုံ၊ မင်းလို လူအ” ဟု နဂါးလိပ်မီးဝိညာဉ်က အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ကြည့်နေရင်း စိတ်ထဲမှလည်း တုန်လှုပ်နေမိသည်။

သူသည် သွားကြိတ်ရင်း သူ၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေမိသည်။

“ငါက နန်းတော်ဝိညာဉ် တစ်ဦးဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကန့်သတ်ချက်တွေ များနေရတာလဲ၊ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ထိန်းချုပ်ခံနေရတယ်”။

“ငါ့ဘာသာ ငါ သတင်းစကားတစ်ခုတောင် မပို့နိုင်ဘူး”။

နဂါးလိပ်မီးဝိညာဉ်သည် ခါးသီးပြီး နာကျည်းမှုကို ခံစားနေရသည်။

နန်းတော်စမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်သည့် ကျင့်ကြံသူအားလုံးတွင် ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်ကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ဤဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်မှာ မသေမျိုးနန်းတော်၏ ကန့်သတ်ချက်များထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ထိုပညာရပ်မှတစ်ဆင့် သတင်းစကားများ ပေးပို့နိုင်ပါက သူ၏ စောင့်ကြည့်သူ အနေအထားကို အသုံးပြု၍ မုန့်ချုံအတွက် အကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်းကို တိုက်ရိုက် လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်ကိုသာ သုံးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့”။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် နဂါးလိပ်မီးဝိညာဉ်သည် သူ၏ ထိုင်ခုံအနီး လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ထူးဆန်းသော တံဆိပ်တော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နင်းကျော့က ပေးအပ်ခဲ့ဖူးသော ထိုတံဆိပ်တော်မှာ မသေမျိုးနန်းတော်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ဝှက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နန်းတော်စမ်းသပ်မှု၏ တတိယအဆင့် စတင်သည်နှင့် ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်၊ နဂါးစိမ်းမှန်၊ ရွှေဖီးနစ်မှန်နှင့် ဗုဒ္ဓ၊ တာအို၊ မိစ္ဆာ တို့၏ အရေးကြီးဆုံးသော မူလသန့်စင်ရတနာ သုံးခုလုံးကို ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ရွှေ့ပြောင်းထားပြီး နန်းတော်အရှင်သခင်သစ်၏ လက်ခံမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်မှလွဲ၍ မှန်နှစ်ချပ်နှင့် အဆောင်သုံးခုလုံးမှာ ထိုင်ခုံ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“နန်းတော်စမ်းသပ်မှုတွေနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်ရဲ့ အာဏာကို သုံးပြီးတော့၊ နင်းကျော့ အရင်က လှည့်စားခဲ့တာတွေကို အခြေခံပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအားလေး နည်းနည်းလောက်ကိုသာ ငါ ထုတ်သုံးနိုင်မယ်ဆိုရင် သတင်းစကားတစ်ခုခုတော့ ပို့နိုင်ကောင်းပါရဲ့”။

ဤသို့ တွေးလိုက်သည်နှင့် နဂါးလိပ်မီးဝိညာဉ်မှာ ရဲဝံ့စွာ ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ နဂါးလက်သည်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်ကို အတင်းအဓမ္မ လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်ပေါ်တွင် မြူတိမ်များ လိပ်တက်လာပြီး နဂါးလက်သည်းကို တားဆီးလိုက်သည်။ နဂါးလိပ်မီးဝိညာဉ်မှာ တံဆိပ်တော်ကိုပင် မထိတွေ့လိုက်ရသေးမီမှာပင် ဖန်တီးထားသော မီးလျှံနှင်တံများစွာက သူ့ကို တရကြမ်း ရိုက်နှက်လိုက်ကြသည်။

“တောက်၊ မုန့်ယာယောင်၊ မင်းမှာ ဒီလိုလှည့်ကွက်တွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး”။

“အမိဘယ်လို၊ သားအဖိုးဆိုသလိုပဲ။ မင်းတို့ သားအမိနှစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရတာ ငါတော့ တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲ”။

ဝုန်း...

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံး ဟိန်းခနဲ မြည်ဟည်းသွားပြီး ချော်ရည်နန်းတော်မှာလည်း ဆူနာမီလှိုင်းကြီးနှင့် တွေ့ကြုံနေရသော သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်သူမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိသော ချော်ရည်မိစ္ဆာမျောက်ကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည် ၎င်း၏ ပါးစပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ ၎င်း ယခင်က မှုတ်ထုတ်လိုက်သော အဖြူရောင် အလင်းတန်းကြီးမှာ စက်မှုအဆောက်အအုံ ဆယ်ခုကျော်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီး မသေမျိုးနန်းတော်၏ အတွင်းအဝန်းအဝိုင်း တစ်ဝက်နီးပါးကိုလည်း ပိုင်းဖြတ်ကာ မသေမျိုးနန်းတော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

အလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကြီးမားလှသော ချောက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ထိုချောက်၏ အောက်ခြေရှိ ကြမ်းပြင်များမှာလည်း ပြင်းထန်လှသော အပူရှိန်ကြောင့် ဖန်သားပြင်ကြီးများသဖွယ် အရည်ပျော်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုလမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၊ စက်မှုရုပ်သေးများနှင့် အစီအရင်များ အားလုံးမှာလည်း အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားခဲ့ကြပေတော့သည်။