အခန်း (၁၂၁-၁၂၂)
Vol. 13 Ch. 121-122
အခန်း (၁၂၁) လာချင်သပဆိုရင်လည်း လာခိုင်းလိုက်စမ်း
အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားသည့် ခရမ်းရောင်ပန်းပွင့်အပေါင်းတို့သည် ကောင်းကင်ထက်မှ မိုးပေါက်ကြီးများပမာ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာကြကုန်၏။
ပန်းပွင့်တို့နှင့်အတူ ပါလာသော အေးစက်လှသည့် အငွေ့အသက်တို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာခပ်သိမ်းကို ခဲသွားစေရုံမျှမက မြေကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကိုပါ ချိပ်ပိတ်လိုက်သည့်နှယ် ရှိတော့သည်။ ထိုအရှိန်အဝါတို့သည် ချင်လဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ သက်ရောက်လာပြီး သူ့ကို တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်နိုင်အောင် ချုပ်နှောင်ထားလိုက်လေပြီ။
လှပလွန်းသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ထိုပန်းပွင့်တို့သည် ချင်လဲ့၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သက်ရှိအမြစ်များပမာ သူ၏ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။ ထိုနာကျင်မှုသည် အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားရ၏။
စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မျက်နှာမှအပ ပန်းပွင့်များ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ထူးဆန်းသော သဏ္ဌာန်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်းမှ တောက်လောင်နေသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တို့သည်ပင် ထိုလတ်ဆတ်သော ပန်းပွင့်တို့၏ နှိပ်ကွပ်မှုကြောင့် မှိန်ဖျော့သွားရလေသည်။
ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ ကြည်လင်လှသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် အေးစက်တည်ငြိမ်မှုသာ ကြီးစိုးနေ၏။
"ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲဆိုတာ ဒီသွေးနီလှိုင်းတိုက်ကြီးပေါ်မှာ ရှိမနေသင့်တဲ့ အရာပဲ။ အဲဒီအကောင်သာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ဒီမြေပေါ်က သက်ရှိတွေ အများကြီး သေကြေပျက်စီးရလိမ့်မယ်။ နင့်ရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲရဲ့ အငွေ့အသက် ရှိနေတယ်။ ဒါဟာ မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ ဖြစ်နေပါစေဦးတော့... ငါ နင့်ကို ဒီနေရာမှာပဲ အဆုံးစီရင်ရလိမ့်မယ်"
သူမ၏ ကျောက်စိမ်းရောင် လက်ချောင်းကလေးများအတွင်းရှိ တံစဉ်းလက်နက်သည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသည်။ ၎င်း၏ ဓားသွားမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အစွယ်များပမာ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတို့ကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။
ချင်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် အေးခဲသွားရသည်။ ကြီးမားလာသော တံစဉ်းကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း အေးစက်တောင့်တင်းလာ၏။ ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို သူ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ ကျောက်သစ်တောထဲတုန်းက ခရမ်းရောင်ပန်းပွင့်တို့၏ ချုပ်နှောင်မှုကို သူ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အခြေအနေမှာ ထိုစဉ်ကထက်ပင် ပိုမို ဆိုးရွားနေလေရာ ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒကို သူ မည်သို့ ခုခံနိုင်ပါမည်နည်း။
"ရှဲ့မိန်းကလေး... ငါ့တပည့်က မင်းကို ဘာများ စော်ကားမိလို့လဲကွယ်..."
လီမူ၏ ပျင်းရိပျင်းတွဲ အသံသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံလာ၏။
တံစဉ်းကြီးကို ကိုင်ထားသော ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားရသည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။ သူမသည် တံစဉ်းကြီးကို မြှောက်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ထူးဆန်းစွာ တောင့်တင်းသွားရသည်။ သူမ လှုပ်ရှားချင်သော်လည်း လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။
မမြင်ရသော ချုပ်နှောင်မှုတစ်ခုသည် သူမ၏ ခြေလက်အင်္ဂါတို့ကို အထပ်ထပ် ရစ်ပတ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး လက်ချောင်းကလေး တစ်ချောင်းကိုပင် မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။ သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ ချင်လဲ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်လဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပွင့်လန်းနေသော ပန်းပွင့်တို့သည် လျင်မြန်စွာပင် ညှိုးနွမ်းသွားကြတော့သည်။ ပန်းပွင့်ချပ်တို့သည် မြေပေါ်သို့ မကျရောက်မီမှာပင် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားပြီး မီးခိုးငွေ့များနှယ် ပျောက်ကွယ်သွားကြကုန်၏။ ဤသို့ဖြင့် ချင်လဲ့သည် လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်လည် ရရှိသွားတော့သည်။
"အရှင်... ချင်လဲ့ ဟိုမှာ" ဝေရှင်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အော်ဟစ်သံမှာ နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။
"ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ... ဆိုင်ကို မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့တော့"
လီမူ၏ အသံသည် သူ၏ နားအနီးမှာပင် ရှိနေသကဲ့သို့ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ သို့သော် ချင်လဲ့သည် မည်မျှပင် ကြိုးစားရှာဖွေစေကာမူ လီမူ၏ အငွေ့အသက်ကို တစ်စုံတစ်ရာမျှ မခံစားရပေ။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တောင့်တင်းနေသော ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် -
"ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲက တကယ် သေသွားပါပြီ" ထိုသို့ ဆိုကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ တောင်ကြီးပမာ လေးလံလှသော ချုပ်နှောင်မှုကြီးမှာလည်း ရုတ်တရက် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး သူမသည် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သွားလေပြီ။ သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးတန်းတို့မှာ တွန့်ချိုးသွားရပြီး မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ထိတ်လန့်မှုတို့ အရိပ်ထင်ကျန်ရစ်၏။ သူမသည် ကုန်သွယ်ရေးလမ်းမဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း ချင်လဲ့နောက်သို့ လိုက်သွားသင့် မသွားသင့်ကို တွေဝေနေမိသည်။
"သခင်မလေးရှဲ့... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" ဝေရှင်းသည် မြူတိမ်ဆောင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားနှင့်အတူ ပြေးဝင်လာ၏။
"ချင်လဲ့က ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမပေါ်က လီဈေးဆိုင်ကို သွားပြီ"
ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုစကားကို အေးစက်စွာ ပြောဆိုကာ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
"ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမလား" ဝေရှင်း၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှုနှင့်အတူ တွေဝေမှုများ ပေါ်လာ၏။
"အရှင်... အဲဒီလမ်းမကလေ... အမှောင်အသူရာခန်းမကနေ အဲဒီနေရာမှာ တိုက်ခိုက်မှုတွေ မလုပ်ရဘူးလို့ အမိန့်ထုတ်ထားတာပါ။ ရေခဲပြင်နန်းတော်ရော မြူတိမ်ဆောင်ပါ ဒီစည်းကမ်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်နာခဲ့ကြတာ။ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"မနက်လင်းဖို့ မကြာတော့ဘူး" ဝေရှင်းသည် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာပျက်နေ၏။ သူက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မြူတိမ်ဆောင်ကို ချက်ချင်း ပြန်ကြမယ်။ အရှင်သခင်ဆီက အမိန့်ကို အရင် သွားယူရမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ"
……
ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားပြီး သွေးများမှာလည်း တစ်စက်ချင်း စီးကျနေလေရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို ဖြူဖျော့လာတော့သည်။ သူသည် အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ခွန်အားများ လုံးဝ ကုန်ဆုံးခါနီးအချိန်မှာပင် လီဈေးဆိုင်သို့ ရောက်ရှိကာ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်တော့သည်။
မှောင်မိုက်နေသော ဆိုင်ခန်းအတွင်း၌ ဆီမီးအိမ်တစ်လုံးသာ ထွန်းညှိထားသည်။ လီမူသည် သူ၏ မှီထိုင်ကုလားထိုင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲလျက်ရှိ၏။ တစ်မြို့လုံး ဆူညံသောင်းကျန်းနေသည်ကို သူ မသိရှိလေသကဲ့သို့ပင်။
တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြန်ရောက်လာသော ချင်လဲ့ကို မြင်သောအခါ သူက ခေါင်းညိတ်ပြုံးလိုက်ရင်း ဆို၏။
"မင်း အသက်ရှင်နေသေးတာကိုက ကောင်းလှပါပြီ"
"ကျွန်တော်ကတော့ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အဖျက်စွမ်းအားပြင်း ဝိညာဉ်ဗုံးနဲ့ မြို့ရိုးကို ဖောက်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြံထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မြို့တံခါးတွေတင်မကဘူး၊ မြို့ရိုးပေါ်မှာပါ မြူတိမ်ဆောင်နဲ့ အမှောင်အသူရာခန်းမက လူတွေ စောင့်နေကြတယ်။ ကျွန်တော့်ဒဏ်ရာတွေကလည်း နည်းနည်း ပြင်းထန်နေတာနဲ့ ဒီမှာ ခဏလာပုန်းရတာပါ။ ခွန်အားနည်းနည်း ပြန်ပြည့်လာရင်တော့ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း မြို့ပြင်ကို ထွက်ပြေးပါ့မယ်။ ဆရာ့ကိုလည်း ပြဿနာ မတက်စေချင်လို့ပါ..."
ချင်လဲ့သည် စကားအဆုံးမှာပင် မျက်စိရှေ့တွင် အမှောင်အတိ ကျသွားကာ ထိုနေရာ၌ပင် မေ့လဲသွားတော့သည်။ လီမူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ချင်လဲ့၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက စိတ်အေးသွားသည့် ဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"သွေးထွက် နည်းနည်း များသွားတာပဲ"
သူသည် ချင်လဲ့ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး သားရဲသားရေဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အနားရှိ သေရည်အိုးအား ယူကာ ပြင်းရှလှသော သေရည်များကို ချင်လဲ့၏ ဒဏ်ရာများပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်တော့သည်။ ပြင်းရှလှသော သေရည်နံ့များ ပျံ့လွင့်သွားပြီးနောက် ချင်လဲ့၏ ဒဏ်ရာများမှ သွေးထွက်သံယိုမှုများမှာလည်း တမဟုတ်ချင်း ရပ်တန့်သွားလေသည်။
ထို့နောက် လီမူသည် သူ၏ ကုလားထိုင်ဆီသို့ ပြန်သွားကာ ချင်လဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"တကယ့်ကို အရူးကလေးပဲ..." သူက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်၏။
ထိုအချိန်တွင် နောက်ဖေးဝင်းအတွင်းမှ နှင်းပွင့်ပမာ ဖြူဖွေးသော ခွေးအကြီးကြီး တစ်ကောင် ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် အသိဉာဏ်တို့ ပြည့်နှက်နေ၏။ ရုတ်တရက် ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး မေ့လဲနေသော ချင်လဲ့ တင်းတင်းဆုပ်ထားသည့် သစ်သားရုပ်ထုကလေးကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ ထိုခွေးကြီး၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ပြောမပြတတ်သော ခံစားချက်တို့ အရိပ်ထင်လာ၏။
ခေတ္တအကြာတွင် ထိုခွေးကြီးထံမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်လဲ့ကို ကြည့်နေသော လီမူမှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အသေအချာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြုံးရယ်လိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒါဟာ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်မှုကြီးပဲ" သူက ဆိုလေသည်။
……
"သူက ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမကို သွားတယ် ဟုတ်လား"
မြူတိမ်ဆောင်အတွင်း၌ လျိုယွန်ထောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ"
သူသည် တိတ်ဆိတ်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဧည့်သည်တော်မျှော်စင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ငါးထပ်ရှိသော ထိုကျောက်မျှော်စင်ရှေ့တွင် သူ ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း စကား မပြောဝံ့သေးပေ။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ယွမ်ထျန်ယ၏ အသံမှာ ပဉ္စမထပ်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။
"ကျွန်တော် အရှင့်ရဲ့ အနားယူမှုကို နှောင့်ယှက်မိတာ ခွင့်လွှတ်ပါဦး။ ဟိုချင်လဲ့ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမပေါ်က ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားလို့ပါ။ အဲဒီလမ်းမပေါ်မှာ တိုက်ခိုက်မှုတွေ မလုပ်ရဘူးလို့ အထက်က အမိန့်ထုတ်ထားဖူးတော့ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာ လာမေးတာပါ"
"အဲဒီအမိန့်ကို စွန်းယုံနဲ့ ငါပဲ ထုတ်ခဲ့တာပါ။ တုရှိရှုံးက စွန်းယုံရဲ့လူ၊ ယန်ဝမ်ယန်က ငါ့လူလေ။ ငါတို့က ရေခဲပြင်နန်းတော်နဲ့ မြူတိမ်ဆောင်တို့ ပဋိပက္ခဖြစ်ပြီး လက်နက်ဆောင်ရဲ့ စီးပွားရေးကို ထိခိုက်မှာ စိုးလို့ အဲဒီအမိန့်ကို ထုတ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ မြူတိမ်ဆောင်က မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေပြီ။ သူတို့နှစ်ဖွဲ တိုက်ခိုက်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး ဆိုတော့ အဲဒီအမိန့်ကလည်း မလိုအပ်တော့ဘူးပေါ့" ယွမ်ထျန်ယက အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလမ်းပေါ်မှာ တိုက်ခိုက်လို့ ရပြီပေါ့" လျိုယွန်ထောင်၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွား၏။
"သေချာတာပေါ့" ယွမ်ထျန်ယက ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။
လျိုယွန်ထောင်သည် ခေါင်းညိတ်လျက် နောက်သို့ ရိုသေစွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
……
"အရှင်သခင်က အမိန့်ပေးလိုက်ပြီ။ ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမပေါ်မှာ သတ်လို့ရတယ်တဲ့"
ဝေရှင်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ရောက်လာကြပြီး သတင်းပို့လိုက်ကြသည်။
"အရှင်သခင်က ချင်လဲ့ရဲ့ ခေါင်းကို ယူပြီး သူ့ဆီ ချက်ချင်း လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်ပါတယ်"
ဝေရှင်းက ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"သိပ်ကောင်းတယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ လူအုပ်ကို ဦးဆောင်လျက် လီဈေးဆိုင်ဆီသို့ ချီတက်သွားကြတော့သည်။
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သူတို့သည် ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ ထိုနေရာတွင် ရှဲ့ကျင့်ရွှမ် ရပ်နေသည်ကိုလည်း သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။
"သခင်မလေးရှဲ့..." ဝေရှင်းက ရှေ့သို့ တိုးကာ ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
"အရှင်သခင်က ပထမ နန်းတော်သခင်ဆီက ခွင့်ပြုချက် ရခဲ့ပါပြီ။ အခု ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့ သတ်ခွင့် ရပါပြီ..."
ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်သည် အေးစက်သော အမူအရာကိုသာ ထိန်းထားရင်း ဆိုသည်။
"ငါကတော့ လာကြည့်ရုံသက်သက်ပဲ"
ဝေရှင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး စကား ပြန်မပြောတော့ပေ။ သူက လက်ဝေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"အတွင်းကို ဝင်ပြီး ချင်လဲ့ကို သတ်ကြစမ်း"
"ဒီဆိုင်က ပိတ်ထားပြီ။ ဘယ်ကျူးကျော်သူကိုမှ လက်မခံဘူး"
အိမ်အတွင်းမှ လီမူ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဝင်လာတဲ့သူကတော့ ကိုယ့်တာဝန် ကိုယ်ယူရလိမ့်မယ်"
ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှုများ ထင်ဟပ်သွားပြီး သူမသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကာ ဝေရှင်း၏ လူများအတွက် နေရာပေးလိုက်၏။
ဝေရှင်းက ရုပ်ဆိုးလှသော အပြုံးဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဟန်ကိုယ်ဖို့ လုပ်မနေနဲ့ဦး။ ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမက အရင်လို ဘေးကင်းတဲ့ နေရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘယ်သူက ငါတို့ကို အရေးယူမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ ဝင်ကြစမ်း... ချင်လဲ့ကို သတ်ပစ်"
ဝိညာဉ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉ ရှိသူ ၆ ဦးသည် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ နောက်မှနေ၍ လက်နက်များကို ကိုင်ကာ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဟုန်များဖြင့် လီဈေးဆိုင်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။
"ဂျွတ်... ဂျွတ်... ဂျွတ်..."
ရုတ်တရက် ဆိုင်၏ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် ရေခဲများ ခဲသွားသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အေးစက်မှုသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွား၏။
မြူတိမ်ဆောင် ကျင့်ကြံသူ ၇ ဦးစလုံးသည် ထိုအေးစက်သော စွမ်းအင်နှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေခဲရုပ်ထုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။ ထူထဲလှသော ရေခဲပြင်ကြီးသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ရေခဲတုံးကြီးအတွင်းမှ ရုပ်ကြွင်းများနှယ် ဖြစ်သွားရ၏။
လီဈေးဆိုင်ကို ဗဟိုပြုကာ အေးစက်သော စွမ်းအင်တို့သည် ပျံ့နှံ့သွားပြီး လမ်းမများ၊ ကျောက်တုံးများနှင့် မြေပြင်တို့ကို ရေခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းစေတော့သည်။ စက္ကန့် ၃၀ အတွင်းမှာပင် ဆိုင်၏ ပတ်ဝန်းကျင် မီတာ ၃၀ အတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် ထူထဲလှသော ရေခဲပြင်ကြီးအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားရလေပြီ။
အာတိတ်တောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းလှသော နှင်းတောင်ထွတ်များထံမှ ရရှိသည့်နှယ် အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်တို့သည် ဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ဝေရှင်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေရသည်။ သူသည် ရေခဲပြင်အတွင်းသို့ပင် မရောက်သေးသော်လည်း ထိုသို့ ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ မျက်ဝန်းအတွင်းမှ အလင်းတန်းတို့မှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။ သူမသည် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ မီတာ ၅၀ အကွာအဝေးသို့ ရောက်သည်အထိ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီးမှ ထိုဆိုင်ကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
"အရှင်... အရှင်..." ဝေရှင်း၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးက ထစ်ထစ်အအဖြင့် ခေါ်လိုက်၏။
"မနက်လင်းပြီပဲ" ဝေရှင်းသည် ငါးဝမ်းဗိုက်ပမာ ဖြူရော်နေသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်သည်။
"မြူတိမ်ဆောင်ကို ပြန်ကြမယ်။ ဒီက အခြေအနေကို သွားတင်ပြပြီး... အရှင်သခင့်ဆီက အကြံဉာဏ် ထပ်တောင်းရမယ်"
"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ" ထိုလူသည် လီဈေးဆိုင်ကို နေ့ခင်းကြောင်တောင် သရဲမြင်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
"ဆရာ... ဆရာကြီးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ"
ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်သည် မီတာ ၅၀ အကွာမှနေ၍ ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ချင်လဲ့က ဆရာကြီးရဲ့ တပည့်လား"
"မိန်းကလေး... ဒီနေ့ ဘာတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့၊ ချင်လဲ့က မင်းကို အရင်က ကူညီခဲ့ဖူးတာပဲ။ အခု မင်းက သူ့ကို ဒီလို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတာက နည်းနည်းတော့ အကျိုးအကြောင်း မဆီလျော်ဘူး ထင်တယ်နော်" လီမူက အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲရဲ့ အငွေ့အသက် ရှိနေလို့ပါ။ တကယ်လို့ အဲဒီသားရဲသာ အဆင့် ၄ ကို ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် အခြေအနေတွေက ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်။ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်က အဲဒီသားရဲကို ရှင်းပစ်ဖို့ပဲ။ ဘာအမှားအယွင်းမှ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ချင်လဲ့သာ အဲဒီသားရဲအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမယ်ဆိုရင် ကျွန်မမှာ သနားညှာတာနေဖို့ အကြောင်းမရှိဘူး" ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်က ပြတ်သားစွာ ဆို၏။
"တကယ်လို့ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အဲဒီသားရဲရဲ့ အငွေ့အသက်သာ မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်မ သူ့ကို မသတ်ရုံတင်မကဘူး... သူ့ကို ကူတောင် ကူညီပေးပါဦးမယ်"
"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပြီလေ" လီမူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ချင်လဲ့၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ကို တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောသည်။
"သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝိညာဉ်စုပ်သားရဲရဲ့ အငွေ့အသက် ရှိနေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအငွေ့အသက်မှာ အသိဉာဏ် စိုးစဉ်းတောင် မပါတော့ဘူး။ ကျန်နေတာက သန့်စင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေပဲ။ ငါ မမှားဘူးဆိုရင် အဲဒီသားရဲရဲ့ ဝိညာဉ်ကို သူကိုယ်တိုင် သန့်စင်လိုက်ပုံရတယ်။ ဒါကြောင့် မင်း စိတ်ချလက်ချ နေနိုင်ပါတယ်"
"သန့်စင်လိုက်တယ်..." ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွား၏။
"ဆရာကြီးက အာမခံတယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ စိတ်အေးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး... ဆရာကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်အောင် မြင့်မားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပထမနန်းတော်သခင် ယွမ်ထျန်ယရဲ့ အစွမ်းကလည်း ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်သလို သူကိုယ်တိုင်လည်း ရေခဲကျောက်မြို့တော်ထဲမှာ ရှိနေတာပါ။ ဆရာ့အနေနဲ့ အသေအချာ စဉ်းစားစေချင်ပါတယ်"
လီမူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"ရပါတယ်... သူ့ကို လာချင်သပဆိုရင်လည်း လာခိုင်းလိုက်စမ်းပါ"
ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်သည် နောက်ထပ် ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဘေးမှ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။ သူမသည် မြူတိမ်ဆောင်၏ လှုပ်ရှားမှုအား စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ လီမူ၏ အစွမ်းမှာ မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းသည်ကိုလည်း သိချင်နေမိသည်။
……
"ဘာ... ချင်လဲ့က လီဈေးဆိုင်ထဲကို ဝင်ပြေးသွားတယ် ဟုတ်လား။ အဲဒီဆိုင်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် မီတာ ၃၀ အတွင်းမှာလည်း အားလုံး ရေခဲတွေ ခဲသွားတယ် ဟုတ်လား"
"ပထမ နန်းတော်သခင် ယွမ်ထျန်ယတောင် ဒီကိစ္စကို သိသွားပြီတဲ့"
"ဘုရားရေ... အဲဒီဆိုင်ထဲမှာ ဘယ်သူ နေနေတာလဲ"
"ယွမ်ထျန်ယနဲ့ လျိုယွန်ထောင်တို့ ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမကို အတူတူ ထွက်သွားကြပြီ။ မြူတိမ်ဆောင်နဲ့ ရေခဲပြင်နန်းတော်က လက်ရွေးစင်တွေလည်း အကုန် လိုက်သွားကြပြီတဲ့"
"ယွမ်ထျန်ယက စစ်သည်အချို့ကိုပါ ခေါ်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်"
"ဒါက ချင်လဲ့ကို သတ်ဖို့လား ဒါမှမဟုတ် တစ်မြို့လုံးကို သတ်ပစ်ဖို့လား မသိတော့ဘူး"
"……"
မနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်မှာ မပြတ်သားသေးသော်လည်း ရေခဲကျောက်မြို့တော်၏ ထောင့်တိုင်းတွင် ထိုသို့သော အသံများ ပျံ့လွင့်နေလေပြီ။
ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်းမှ ကော့ဟုန်နှင့် ရှုံ့ပါး၊ ရေလဂိုဏ်းမှ လျိုဝေနှင့် နာနော့၊ သုသာန်ခုနစ်ပါး တောင်ကြားမှ လုလီနှင့် လီကျုံးကျန်း၊ အရှင်သခင်ဟောင်း တုမိုနှင့် အကြီးအကဲ ဟန်ချင်းယွီ၊ ခန်းမသခင်များဖြစ်ကြသည့် တုကျဲ၊ ကျောက်ချန်းနှင့် ခမ်းကျိ၊ လက်နက်ဆောင်မှ ဖန်ကျူးမင်းတို့အားလုံးသည် ထိုသတင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။ သူတို့အားလုံးသည် မနက်စောစောစီးစီးမှာပင် လီဈေးဆိုင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်။
မြို့တော်အတွင်းရှိ အရေးပါသော လူပုဂ္ဂိုလ်အားလုံးသည် ထိုအပယ်ခံဆိုင်ကလေးရှိရာ ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမပေါ်သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြတော့သည်။
ထူထဲလှသော ရေခဲပြင်ကြီးသည် လီဈေးဆိုင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုထားသည်။ လမ်းများ၊ ကျောက်တုံးများ၊ သစ်ပင်များနှင့် လေထုကိုယ်တိုင်ပင် အေးခဲသွားပုံရ၏။
ပြောင်းလဲမှုမရှိဘဲ ကျန်ရစ်နေသည်မှာ လီဈေးဆိုင်ကလေး တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုရေခဲတောကြီးအလယ်တွင် မည်သည့် နှင်းမှုန်မျှ မရှိဘဲ တစ်ကိုယ်တော် ရပ်တည်နေသည့်နှယ်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ" မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသော လူအများအပြားမှာ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြမိသည်။
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မြူတိမ်ဆောင်က ဘယ်တုန်းက ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမပေါ်မှာ လူသတ်ရဲသွားတာလဲ"
လက်နက်ဆောင်မှ ဖန်ကျူးမင်းသည် အံ့သြမှုများမှ ပြန်လည် နိုးထလာပြီး ဝေရှင်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ အမှောင်အသူရာခန်းမရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို မေ့သွားကြပြီလား"
"စိတ်လျှော့ပါ လူကြီးမင်းဖန်... ဒါက ပထမ နန်းတော်သခင် ကိုယ်တိုင် ပေးလိုက်တဲ့ အမိန့်မို့လို့ပါ" ဝေရှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြေလိုက်၏။
"ယွမ်ထျန်ယ ဟုတ်လား" ဖန်ကျူးမင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း ဆိုလေသည်။
"သူ့စကား သူ ပြန်ဖျက်ရဲတယ်ပေါ့။ ငါတို့ လက်နက်ဂိုဏ်းကို ဘာမှတ်နေတာလဲ။ ယွမ်ထျန်ယက အမှောင်အသူရာခန်းမရဲ့ ပထမ နန်းတော်သခင် ဖြစ်နေပါစေဦးတော့... ငါတို့ လက်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေထဲမှာတော့ သူ ကြိုက်သလို လုပ်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။ မဟုတ်ရင်တော့ လက်နက်ဂိုဏ်းအနေနဲ့ အမှောင်အသူရာခန်းမနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အပေးအယူ အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပြီး နောက်နောင် ဘယ်တော့မှ ပူးပေါင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဝေရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် အရောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းသွားသော်လည်း ပြန်မပြောဝံ့ဘဲ ခေါင်းငုံ့၍သာ နေတော့သည်။
"လက်နက်ဂိုဏ်းလား... လက်နက်ဆောင် မဟုတ်ဘူးလား" တစ်ယောက်က ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။
"လက်နက်ဆောင်ဆိုတာ လက်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခုပဲ။ လက်နက်ဂိုဏ်းဆိုတာ သံနက်အဆင့်ရှိတဲ့ အင်အားစုတစ်ခုပဲ။ ပြီးတော့ ဒီအဖွဲ့အစည်းက ပန်းပဲပညာရှင်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ။ အင်အားစု အားလုံးကို ဝိညာဉ်လက်နက်တွေ ပံ့ပိုးပေးနေတဲ့အဖွဲ့ပဲ။ လက်နက်ဂိုဏ်းကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိရင် ဝိညာဉ်လက်နက် အပေးအယူတွေ အကုန် ရပ်သွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်ပန်းပဲပညာရှင်ကမှ မင်းအတွက် လက်နက် သွန်းလုပ်ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါဟာ ယွမ်ထျန်ယတောင် မခံနိုင်တဲ့ အကျိုးဆက်ပဲ" အခြားတစ်ယောက်က ရှင်းပြလိုက်၏။
ဖန်ကျူးမင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အားလုံးကို ဝိုင်းဆဲနေပြီး မြူတိမ်ဆောင်နှင့် ရေခဲပြင်နန်းတော်က လူများမှာမူ သူ့ကို လှည့်၍ပင် မကြည့်ဝံ့ကြပေ။
"တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ လီဈေးဆိုင် ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူများလဲ မသိဘူး"
လုလီသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး ရေခဲပြင်ကြီးကို ကြည့်ကာ အံ့သြနေမိသည်။
"ငါ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အာတိတ်တောင်တန်းရဲ့ နက်ရှိုင်းလှတဲ့ နှင်းတောင်ကြီးတွေကြားမှာ ရပ်နေရသလို ခံစားနေရတယ်။ ဒါဟာ... တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပဲ"
"အဲဒီဆိုင်ထဲမှာ ဘယ်သူ ရှိနေတာလဲ" လီကျုံးကျန်းက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူက ငါတို့ ရင်ဆိုင်နိုင်မယ့်သူ မဟုတ်ဘူး" လုလီ၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေ၏။
"ချင်လဲ့လို သာမန်လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ သိနေရတာလဲ။ တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းပါတယ်..."
"တုကျဲ... မင်း ဒီဆိုင်ရှင်ရဲ့ အကြောင်းကို သိလား" တုမိုက မေးလိုက်သည်။
တုကျဲသည် အံ့သြလွန်းသဖြင့် ခေါင်းခါပြကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ချင်လဲ့က ဒီဆိုင်မှာ အလုပ်သင် လုပ်နေတာပဲ ကျွန်တော်တို့ သိတာပါ။ ဆိုင်ရှင်နဲ့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ဒီလို နတ်ဘုရားလို လူမျိုးက ရေခဲကျောက်မြို့တော်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး"
ကျောက်ချန်း၊ ခမ်းကျိနှင့် ဟန်ဖုန်းတို့၏ မျက်နှာများမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီမြန်းနေကြသည်။
"ချင်လဲ့ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမယ်" သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ကြွေးကြော်နေမိကြ၏။
"သခင်မလေး..." လျန်ကျုံးသည် ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ ဘေးသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်လာသည်။
"ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ အဲဒီဆိုင်ထဲမှာ ဘယ်သူ ရှိနေတာလဲ"
"ငါလည်း မသိဘူး" ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။
"ပထမ နန်းတော်သခင် ကြွလာပြီ"
"ပထမ နန်းတော်သခင် လာနေပြီဟေ့"
"အရှင်သခင်လျိုနဲ့ အရှင်သခင်ယန်တို့လည်း ပါလာတယ်"
ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားတော့သည်။
လူအုပ်ကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုများအလယ်တွင် အမှောင်အသူရာခန်းမ၏ ပထမ နန်းတော်သခင် ယွမ်ထျန်ယသည် လျိုယွန်ထောင်၊ ယန်ဝမ်ယန်နှင့် သံနက်စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော တပ်မှူး ၅ ဦးနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ လူအုပ်ကြီးသည် သူတို့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး သူတို့အားလုံးသည် အေးခဲနေသော ရေခဲလမ်းမကြီးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြတော့သည်။
အခန်း (၁၂၂) အကျိုးဆက်ကို ခံစားစေခြင်း
မူလကမူ ယွမ်ထျန်ယသည် ဤကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အလျင်း စိတ်ဆန္ဒ မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် တုဟိုင်ထျန် သေဆုံးသွားခြင်းကိုလည်း ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ချင်လဲ့ဆိုသော ကောင်ငယ်လေး၏ ကံကြမ္မာမှာလည်း သူနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ခဲ့ချေ။
သို့သော်လည်း ယခုမူ လီမူ၏ ဆိုင်အတွင်း၌ ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေပြီ။ ဆိုင်၏ ပတ်ဝန်းကျင် မီတာ ၃၀ အတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် ရေခဲများအောက်တွင် အေးခဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤအခြင်းအရာက သူ၏ အာရုံကို အပြည့်အဝ ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။
သူသည် ထူထဲလှသော ရေခဲပြင်ကြီး ဖုံးလွှမ်းနေသည့် လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လီဈေးဆိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။
“လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်းက ဘယ်သူပါလဲခင်ဗျာ”
ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၊ လုလီ၊ တုမိုနှင့် ဖန်ကျူးမင်းတို့ အပါအဝင် အဆင့်အတန်း အမျိုးမျိုးရှိသော လူအုပ်ကြီးသည် ရေခဲပြင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်နေကြပြီး ဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် အဖြေကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ဆိုင်ရှင်၏ အကြောင်းကို သိချင်နေကြသည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။
ဆိုင်အတွင်း၌မူ လီမူသည် သူ၏ မှီထိုင်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ လဲလျောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကုလားထိုင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲနေရင်း ဆိုင်အတွင်း၌ ဝိုင်းရံထားသော မြူတိမ်ဆောင် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် အရေးမလုပ်ဘဲ နေ၏။ နှင်းပွင့်ပမာ ဖြူဖွေးသော ခွေးကြီးမှာလည်း သူ၏ ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေပြီး ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း အပြင်ဘက်မှ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို အမှုမထားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လွန်းလှသည်။
ထိုအချိန်တွင် ချင်လဲ့မှာမူ စားပွဲပေါ်၌ လဲလျောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းရှလှသော သေရည်နံ့များ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း အသက်ရှူသံမှာမူ တဖြည်းဖြည်း မှန်ကန်တည်ငြိမ်လာလေပြီ။
“လူကြီးမင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပါရစေဦး”
အပြင်ဘက်မှ ယွမ်ထျန်ယသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လေးနက်လှသော အသံဖြင့် ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။
“မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” လီမူက စိတ်မရှည်သလို ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။
ထိုစကားအဆုံးတွင် စေ့စေ့ပိတ်ထားသော ဆိုင်တံခါးကြီးသည် ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး လီမူ၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ လူအုပ်ကြီးသည် သူ၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် အလုအယက် ကြည့်ရှုကြကုန်၏။ ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမပေါ်တွင် သွားလာနေသူ များပြားလှသော်လည်း ဤဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ဖူးသူမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသဖြင့် လီမူ၏ မျက်နှာကို မြင်ဖူးသူမှာ ရှားပါးလှပေသည်။
“ချင်လဲ့ဟာ မြူတိမ်ဆောင်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်ပြီး တုဟိုင်ထျန်ကို စိန်ခေါ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ မြူတိမ်ဆောင်က သူ့ကို ဖမ်းဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ သူဟာ တုမိသားစု ခြံဝင်းအတွင်းကို ဝင်ရောက်ပြီး တုကျောက်လန်နဲ့ တုဖေး သားအမိကိုပါ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြန်ပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ လမ်းပေါ်ကို ပြန်ထွက်လာပြီး တုဟန်ကိုပါ မြားနဲ့ ပစ်သတ်ခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒီလို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေဟာ မြူတိမ်ဆောင်အနေနဲ့ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တဲ့ အရာတွေပါပဲ”
လျိုယွန်ထောင်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောင်လိုက်၏။
“သူဟာ ထွက်ပြေးနေစဉ်အတွင်းမှာလည်း ဖန်းထုံ၊ ဖေးအန်းနဲ့ မြူတိမ်ဆောင်က လူပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို မြူတိမ်ဆောင်ရဲ့ ဥပဒေအရ ချက်ချင်း အပြတ်ရှင်းရပါလိမ့်မယ်”
“ဘာ... တုကျောက်လန်၊ တုဖေးနဲ့ တုဟန်တို့ပါ အသတ်ခံလိုက်ရတာလား” လူအုပ်ကြီးအတွင်းမှ ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရောက်ရှိလာသူ အများစုမှာ ညဉ့်နက်ပိုင်းက မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို အပြည့်အဝ မသိရှိကြသေးပေ။ ချင်လဲ့သည် တုဟိုင်ထျန်၏ ခေါင်းအား ဖြတ်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်မပြေးဘဲ တုမိသားစုကိုပါ မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟူသော သတင်းက သူတို့အား တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ အမြဲတမ်း အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတတ်သော ချင်လဲ့၌ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရက်စက်မှုမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။
“သေသင့်လို့ သေတာပဲ။ တကယ်လို့ မင်းတို့က မြူတိမ်ဆောင်ရဲ့ ဥပဒေအရ အပြစ်ပေးချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာပြီး စမ်းကြည့်ကြပေါ့”
လီမူသည် မျက်လုံးများကို မှေးစက်လျက် မီတာ ၃၀ အကွာတွင် ရပ်နေသော လျိုယွန်ထောင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။
“ငါ ဒီမှာပဲ ရှိနေမယ်။ ငါ့ဆိုင်ထဲမှာ လာပြီး လူသတ်ချင်တဲ့သူ မှန်သမျှတော့ ကိုယ့်အကျိုးဆက်ကို ကိုယ် ခံစားကြရလိမ့်မယ်”
အမှောင်အသူရာခန်းမ၏ ပထမ နန်းတော်သခင် ယွမ်ထျန်ယသည် ဆိုင်တံခါး ပွင့်သွားပြီးနောက်ပိုင်း မည်သည့် စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူသည် လီမူကို အကဲခတ်နေပြီး သူ၏ အဆင့်မှာ မည်မျှ ရှိသည်အား သိနိုင်ရန် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် ထူထဲလှသော မြူနှင်းများအကြားတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လီမူ၏ အနီးအနားသို့ပင် မချဉ်းကပ်နိုင်ဘဲ ရှိနေရသည်။
ထို့ကြောင့် ယွမ်ထျန်ယသည် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေရပြီး လျိုယွန်ထောင်ကို မျက်ရိပ်ပြကာ လီမူ၏ အစွမ်းအား အကဲခတ်ရန် ခိုင်းစေလိုက်တော့သည်။
“လူကြီးမင်းရဲ့” လျိုယွန်ထောင်က ရဲ့ရန်ချူးကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။
ရဲ့ရန်ချူး၊ ကောင်းယွီနှင့် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနမှ လူများမှာလည်း လူအုပ်အတွင်း၌ ရှိနေကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကောင်းယွီသည် ရဲ့ရန်ချူးကို တစ်စုံတစ်ခု တိုးတိုးလေး ပြောကြားနေပြီး ရဲ့ရန်ချူးမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တစ်စုံတစ်ခု အကျပ်ရိုက်နေသည့်နှယ် ရှိသည်။
လျိုယွန်ထောင်၏ ခေါ်သံကြောင့် ရဲ့ရန်ချူးသည် စိတ်ကို တင်းကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့၏။ သူသည် ရေခဲရုပ်ထုများအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသော အလောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လျိုယွန်ထောင်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ဆို၏။
“စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနက ရဲ့ရန်ချူး၊ အဆင်သင့်ရှိပါတယ်”
“မြူတိမ်ဆောင်ရဲ့ စည်းကမ်းအရ ချင်လဲ့ကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးရမလဲ” လျိုယွန်ထောင်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
“သေဒဏ်ပါ” ရဲ့ရန်ချူးက ပြန်ဖြေ၏။
“ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနက အခုထိ အရေးမယူသေးတာလဲ”
“ကျွန်တော်တို့ တစ်ဖွဲ့လုံး အသေမခံချင်လို့ပါ။ တကယ်လို့ အရှင်သခင်က စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနကို အသေခံခိုင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး မြူတိမ်ဆောင်ကနေ နှုတ်ထွက်ပါ့မယ်”
ထိုစကားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားရသည်။ ရဲ့ရန်ချူးသည် အရှင်သခင်၏ အမိန့်ကို ဖီဆန်ရုံမျှမက မြူတိမ်ဆောင်မှ နှုတ်ထွက်မည်ဟုပါ ပြောဆိုလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ဖန်ကျူးမင်း၏ လှောင်ပြောင်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “လူကြီးမင်းရဲ့... တကယ်လို့ မြူတိမ်ဆောင်မှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူးဆိုရင် လက်နက်ဂိုဏ်းကို လာခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မိတ်ဆက်ပေးပါ့မယ်” ထို့နောက် သူက ဟန်ချင်းယွီနှင့် ခမ်းဟွေ့ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်ပြန်သည်။ “လူကြီးမင်းဟန်နဲ့ ဒု ခန်းမသခင်ခမ်း... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကိုလည်း ကြိုဆိုပါတယ်။ လက်နက်ဂိုဏ်းဟာ ထူးချွန်တဲ့သူတွေကို အမြဲ ရှာဖွေနေတာပါ”
“မစ္စတာဖန်... ကျွန်တော့်ရှေ့တင် လူခေါ်နေတာက နည်းနည်းတော့ ရိုင်းရာမကျဘူးလား” ယွမ်ထျန်ယက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
ချူယန် သေဆုံးပြီးနောက် မြူတိမ်ဆောင်၏ အရှိန်အဝါမှာ ကျဆင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ခမ်းဟွေ့၊ ဟန်ချင်းယွီနှင့် ရဲ့ရန်ချူးတို့ပါ ထပ်မံ ထွက်ခွာသွားကြမည်ဆိုပါက မြူတိမ်ဆောင်၏ အင်အားမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
“လက်နက်ဆောင်က ဒီလမ်းပေါ်မှာ ရှိနေတာ။ ဒီမှာ လာပြီး တိုက်ခိုက်နေတာကရော ကျွန်တော်တို့ကို မရိုသေရာ မကျဘူးလား” ဖန်ကျူးမင်းက ပြန်ပက်လိုက်၏။
“ဒီကိစ္စကို နောက်မှ ငါ သေသေချာချာ ရှင်းပြပါ့မယ်” ယွမ်ထျန်ယသည် လက်နက်ဆောင်၏ နောက်ကွယ်မှ အင်အားစုကို ကြောက်ရွံ့ပုံရသည်။
သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လီမူသည် သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ တင်းမာသွားကြရသည်။
“စိတ်မပူကြပါနဲ့... ငါ စားဖို့တစ်ခုခု သွားလုပ်မလို့ပါ” လီမူက အေးဆေးစွာ ပြောရင်း နောက်ဖေးဝင်းထဲသို့ ဝင်သွား၏။ “ငါ့ဆိုင်ထဲကို ဝင်မလာသရွေ့တော့ မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်လုပ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး...”
သူသည် တကယ်ပင် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တစ်ခုခုကို ပြင်ဆင်နေလေရာ လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့သြမှင်သက်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
“ပထမ နန်းတော်သခင်...” လျိုယွန်ထောင်သည် မည်သို့ ဆက်လုပ်ရမည်မှန်း မသိသဖြင့် ယွမ်ထျန်ယကို ထပ်မံ တိုင်ပင်လိုက်ရပြန်သည်။
ယွမ်ထျန်ယသည် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ သံနက်စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော စစ်သည်တစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်၏။ “ဟူချီ... မင်း သွားကြည့်စမ်း” ထိုစစ်သည် ခိုင်းစေလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ဝိညာဉ် ထင်ရှားခြင်း အဆင့် အစောပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” အရပ်နှစ်မီတာခန့်ရှိသော ထိုလူသန်ကြီးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စွမ်းအားများဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီး ရေခဲပြင်ပေါ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းသွားတော့သည်။
“မီတာ ၂၀”
“မီတာ ၁၀”
“ရှစ်မီတာ”
လူအုပ်ကြီးသည် အသက်ရှူပင် မဝံ့ဘဲ အကွာအဝေးကို ရေတွက်နေကြသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ ရေခဲပြင်ထံမှ အေးစက်လှသော နှင်းမှုန်ဖြူဖြူတို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
“ဂျွတ်... ဂျွတ်... ဂျွတ်...”
ဟူချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ စွမ်းအားအကာအကွယ်မှာ ကြက်ဥခွံပမာ ကွဲအက်သွားပြီး အေးစက်လှသော နှင်းငွေ့များ စိမ့်ဝင်သွား၏။ သူ၏ ရင်ဘတ်၊ ခြေထောက်၊ လက်မောင်းနှင့် မျက်နှာတို့တွင် ရေခဲများ လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ဟူချီသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို သုံး၍ ရေခဲပြင်အား ခွဲထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အေးခဲမှု၏ အရှိန်ကို မမီတော့ချေ။
ခုနစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ဝိညာဉ်ထင်ရှားခြင်းအဆင့် ရှိသော ထိုလူသန်ကြီးသည် ရေခဲရုပ်ထုကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရလေတော့သည်။ ထွက်ပေါ်လာစပြုပြီဖြစ်သော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ထိုရေခဲရုပ်ထုမှာ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတို့ကို တဖျတ်ဖျတ် ထုတ်လွှတ်နေ၏။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးသည် စကားပင် မပြောဝံ့ဘဲ ပါးစပ်များကို တင်းတင်းပိတ်ထားကြရလေပြီ။
“ကြည့်မနေကြနဲ့တော့... လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်ကြတော့” လီမူ၏ အသံမှာ စိတ်မရှည်သည့်နှယ် ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ချင်လဲ့ နိုးတော့မယ်။ ငါတို့ စားသောက်ပြီးရင် ဒီမြို့က ထွက်သွားကြတော့မယ်”
“မင်းက ငါ့လူကို သတ်လိုက်တာလား” တပ်မှူးပုကျောက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောင်လိုက်၏။ “ငါ့လူကို သတ်တဲ့သူကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီမြို့က လွယ်လွယ်နဲ့ ထွက်သွားခွင့်ပေးနိုင်မှာလဲ”
“ဒါဆိုရင် မင်းကိုပါ သတ်လိုက်ရမှာပေါ့”
လီမူက လက်မြှောက်ကာ တပ်မှူးပုကျောက်၏ နဖူးကို ဝေးရာမှ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ လီမူ၏ လက်မှ မည်သည့် စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို အကဲခတ်ကြသော်လည်း မည်သည့်အရာမှ ခံစားရခြင်း မရှိပေ။
သို့သော်လည်း ပုကျောက်၏ နဖူးအလယ်တွင် သွေးပေါက်ကလေး တစ်ပေါက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ၏ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမကြီးမှာ သင်္ချိုင်းပြင်ပမာ တိတ်ဆိတ်သွားရ၏။ လူတို့၏ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းများကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။
“ဦးလေးလီ...” ထိုအချိန်တွင် ချင်လဲ့သည် တဖြည်းဖြည်း နိုးလာပြီး တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
“ငါ မင်းအတွက် ဆန်ပြုတ် ပြုတ်ထားတယ်။ ခဏနေရင် ကျက်တော့မယ်” လီမူက ပြုံးပြလိုက်၏။ “ဆန်ပြုတ်သောက်ပြီးရင် ငါတို့ ထွက်ကြမယ်”
ချင်လဲ့မှာ စကား ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူသည် ဆိုင်အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ လုလီ၊ ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၊ တုကျဲနှင့် ကျောက်ချန်းတို့၏ ရင်းနှီးသော မျက်နှာများကို သူ မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီး၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာများကိုလည်း သူ မြင်တွေ့နေရသည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ” ချင်လဲ့က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်၏။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” လီမူက အေးဆေးစွာပင် နောက်ဖေးမှ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ယူလာပေးသည်။ “စားလိုက်ဦး။ ပြီးရင် ငါတို့ ဒီမြို့က ထွက်ကြမယ်။ ဒီနေရာက ဆက်နေဖို့ မပျော်တော့ဘူး”
ချင်လဲ့မှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေရ၏။
“လူကြီးမင်း” ယွမ်ထျန်ယက အေးစက်စွာ အော်လိုက်သည်။
လီမူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဘာတွေ တတွတ်တွတ် ပြောနေတာလဲ။ မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားအတွက် ကလဲ့စားချေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း လာခဲ့လေ။ တပ်မှူးတစ်ယောက်ကို သတ်တာနဲ့ နန်းတော်သခင် တစ်ယောက်ကို သတ်တာက သိပ်ပြီး ထူးခြားတာ မဟုတ်ပါဘူး”
ယွမ်ထျန်ယ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသော်လည်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းပင် မတိုးဝံ့ချေ။ လူအုပ်ကြီးမှာမူ ချင်လဲ့က ဆန်ပြုတ်အား အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေသည်ကိုလည်းကောင်း လီမူ၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကိုလည်းကောင်း ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
“သွားကြစမ်းစို့”
ခေတ္တအကြာတွင် လီမူသည် ဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်တွင် ဖြူဖွေးသော ခွေးကြီး ပါလာ၏။ ချင်လဲ့မှာ မေးချင်သော မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း တိတ်တဆိတ်သာ လိုက်ပါလာခဲ့တော့သည်။
လီမူ ထွက်လာသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးသည် အလိုလို လမ်းဖယ်ပေးကြရသည်။ ယွမ်ထျန်ယနှင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများသာ လမ်းလယ်တွင် မလှုပ်မယှက် ကျန်ရှိနေတော့၏။ ယွမ်ထျန်ယ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသော်လည်း လီမူက သူ၏ အနားသို့ လျှောက်လာသောအခါ ဘာမှ မလုပ်ဝံ့ပေ။
“လမ်းဖယ်ပေးကြ... မဖယ်ရင်တော့ သေရုံပဲ ရှိမယ်”
လီမူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လေးနက်စွာ ကျရောက်နေပြီး သူသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။