အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)
Vol. 13 Ch. 125-126
အခန်း (၁၂၅) အအေးဓာတ် သဘောတရား
မှောင်မိုက်အေးစက်လှသော အအေးဓာတ်သည် ရေခဲမြွေဆိုးများပမာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပြန့်ကျဲရစ်ပတ်သွားပြီး ချင်လဲ့၏ ကိုယ်အပြင်ပန်းသည် လျင်မြန်စွာ အေးခဲသွားတော့သည်။
"ကျွတ်ကျွတ်... ဖြောင်း... ဖြောင်း..."
ထူးဆန်းသော အက်ကွဲသံများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထူထဲလှသော ရေခဲများက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် ရေခဲတုံးအတွင်းဝယ် ချိပ်ပိတ်ခံလိုက်ရ၏။ သူသည် အတွင်း၌ ပိတ်မိနေပြီး လက်ချောင်း တစ်ချောင်းမျှပင် လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်တော့ချေ။
အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်မှုကို ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းရှိသော သူ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုသာလျှင် ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ထုံကျင်လာပြီး အာရုံခံစားမှု အားလုံးနီးပါး ဆုံးရှုံးသွားလေပြီ။ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကိုလည်း သူ လုံးဝ အာရုံမခံနိုင်တော့ချေ။
"အအေးဓာတ် သဘောတရား..."
ရေခဲတုံးအတွင်းဝယ် ချင်လဲ့၏ ဝိညာဉ်သည် လွင့်မျောနေပြီး သူ၏ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းတို့မှာလည်း ရပ်တန့်လုမတတ် အေးခဲနေလေပြီ။
အအေးဓာတ်သည် သူ၏ အနှစ်သာရထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်လာပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံအား ဖျက်ဆီးကာ ဝိညာဉ်ကိုပါ အေးခဲပစ်တော့မည့်နှယ် ရှိလေသည်။
ထိုစဉ် ခွေးကြီးတစ်ကောင်အသွင် ဖန်ဆင်းထားသော ရေခဲကျောက် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် 'ဒါက တကယ် အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား' ဟု မေးခွန်းထုတ်နေသည့်အလား နားမလည်နိုင်ခြင်းများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။
လီမူက ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "ဒါက အလုပ်ဖြစ်မလားဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ချိပ်ပိတ်နိုင်တဲ့ လက်ဝါးတစ်ချက်၊ သားရဲကောင်ရေ ရာနဲ့ချီပြီး ချိပ်ပိတ်ခဲ့တဲ့သူဟာ ဒီအအေးဓာတ် သဘောတရားကို တမင်သက်သက် ချန်ရစ်ထားခဲ့တာပဲ။ တခြားသူတွေ အဆင့်တက်ဖို့နဲ့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သိုင်းပညာရဲ့ နက်နဲမှုကို ခံစားသိရှိနိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ချင်လဲ့သာ ဒီအအေးဓာတ် သဘောတရားရဲ့ အံ့ဖွယ်ရာတွေကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူဟာ တံခါးပေါက်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဒီလိုမျိုး ရေခဲဝိညာဉ်သိုင်းပညာကို အသေအချာ ရရှိသွားမယ်လို့ ငါ အပြည့်အဝ ယုံကြည်တယ်"
သူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး နှမြောတသဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက နှင်းဝံပုလွေတစ်ကောင်၊ ဒီရေခဲနဲ့ နှင်းဖုံးနေတဲ့ နယ်မြေက သတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲ။ မင်းဆီမှာ ရှိတာက ဝိညာဉ်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုပဲ။ မင်း ကျင့်ကြံဖို့ ဒီနေရာကို အသုံးချနိုင်ပေမယ့် ဒီနေရာက အအေးဓာတ် သဘောတရားကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးရဲ့ အံ့ဖွယ် ဝိညာဉ်သိုင်းပညာကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ကျင့်ကြံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ငါသာဆိုရင်တော့... အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါသာ ဒီနေရာကို ဝင်ရောက်ခွင့် ရခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုယ်ငါ အပြည့်အဝ နှစ်မြှုပ်ပစ်လိုက်မှာပဲ။ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိလွန်းတဲ့ အဲဒီ ဝိညာဉ်သိုင်းပညာကို ခံစားနိုင်ဖို့ ဒီက အအေးဓာတ် သဘောတရားကို ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်အားလုံးသုံးပြီး နားလည်အောင် ကြိုးစားခဲ့မှာပဲ" လီမူက သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ငါက အဲဒီအရွယ်ကို ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်တာ နှမြောစရာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သိုင်းပညာနဲ့ နည်းစနစ်တွေက ပုံစံကျနေပြီမို့ လုံးဝ အသစ်ဖြစ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်သိုင်းပညာတစ်ခုကို လက်ခံဖို့ဆိုတာ ငါ့အတွက် အရမ်းကို ခက်ခဲသွားပြီ"
စကားပြောနေရင်း သူက ချင်လဲ့ကို ခဏတာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။ "သူ သေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လောလောဆယ် ငါတို့ အပြင်ထွက်ကြရအောင်။ သုံးလနေရင် သူ့အတွက် ငါတို့ ပြန်လာကြတာပေါ့"
ရေခဲကျောက် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
အေးစက်နေသော အလင်းလုံး နှစ်လုံးသည် သူနှင့် လီမူတို့ကို ရစ်ပတ်သွားသည်။ ထိုရေခဲအလင်းရောင်များ ရုတ်တရက် စူးရှတောက်ပသွားပြီးနောက် ထိုအရိပ်နှစ်ခုစလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။
……
အမှောင် သုသာန်တောင်ကြား...
လင်ယွိရှီး၏ အဝတ်အစားများမှာ ရေစိုနေပြီး လှပကျော့ရှင်းသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကာ ဝိညာဉ်သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံနေလေသည်။
တောက်ပနေသော ရေပေါက်ကလေးများ အသွင်ပေါ်လာပြီး ရေခဲသလင်းပွင့်များပမာ သူမကို ဝန်းရံလှည့်ပတ်နေကြကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိုထိုင်းဆများကို စုစည်းပေးနေကြ၏။ ၎င်းတို့က လင်ယွိရှီး၏ မျက်နှာကို တောက်ပနူးညံ့လာစေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် လောကီနှင့်မသက်ဆိုင်သော အငွေ့အသက်များ ယှက်သန်းနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။
ဆည်းဆာနေဝင်ချိန်ကဲ့သို့ နီရဲသော အရိပ်တစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာပြီး လင်ယွိရှီး၏ ရေကန်ဘေးသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
"အစ်မ" လင်ရွှမ်းရွှမ်း၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် မျက်ရည်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ဖောင်းအစ်နေလေသည်။ "စီနီယာအစ်မ လု ပြန်ရောက်လာပြီ။ သ... သူက ကျွန်မတို့ မိသားစုအကြောင်း သတင်းတွေ သယ်လာတယ်..."
"ရွှမ်းရွှမ်း၊ ဘာတွေဖြစ်လို့လဲ" လင်ယွိရှီး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
"အဖေ ဆုံးသွားပြီ" လင်ရွှမ်းရွှမ်းသည် ငိုကြွေးရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လင်ယွိရှီး၏ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ခတ်သွား၏။ ရေခဲသလင်းကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော ရေပေါက်ကလေးများ အားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
"ဦးလေးသုံး တောင်ကြားအပြင်ဘက်မှာ ရောက်နေတယ်" လင်ရွှမ်းရွှမ်းက ပြောလိုက်သည်။
လင်ယွိရှီး ချက်ချင်းပင် ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်း လဲလှယ်လိုက်ပြီးနောက် လင်ရွှမ်းရွှမ်းနှင့်အတူ တောင်ကြားအပြင်ဘက်ရှိ သစ်တောဆီသို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူမတို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဖုန်တလိမ့်လိမ့်ဖြင့် ရောက်ရှိနေသော လင်မိသားစုဝင်များပင် ဖြစ်သည်။
"ဦးလေးသုံး၊ လင်ဖုန်း" လင်ယွိရှီးက ရှေ့သို့ ပြေးသွားလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အော်မေးလိုက်သည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"
လူစု၏ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော လုလီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေ၏။ ငိုကြွေးနေကြသော လင်ယွိရှီးနှင့် လင်ရွှမ်းရွှမ်းတို့ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီ တုဟိုင်ထျန်ရဲ့ အကြံအစည်ကြောင့် နင့်အဖေ သေဆုံးသွားရတာပဲ"
နှစ်နှစ်ကြာ ကွဲကွာနေခဲ့ရသော လင်ချန်ကျိသည်လည်း ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သူ ရှင်းပြလေတော့သည်။
"လျိုယွင်တောင်၊ တုဟိုင်ထျန်နဲ့ ဝေ့ရှင်းတို့က အစ်ကိုကြီးတို့ကို အဲဒီတောင်ကြားဆီ လွှတ်လိုက်တာ။ သူတို့က ကြိုတင်ပြီး ဘာမှ မရှင်းပြခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အစ်ကိုကြီးတို့ ဝိညာဉ်သားရဲ အမြောက်အမြားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ... အဲဒီအကြံအစည်ကြောင့် သူတို့ သေဆုံးခဲ့ရတာပဲ"
"လျိုယွင်တောင်က မြူတိမ်ဆောင် အရှင်သခင်အဖြစ် ရာထူးတိုးသွားပြီး တုဟိုင်ထျန်က ဒုတိယ ခန်းမသခင် ဖြစ်လာတယ်။ အမှောင်အသူရာခန်းမက ယွမ်ထျန်းယတောင် သူတို့ကို အထင်ကြီးနေကြတာ"
"တို့ လင်မိသားစုက အကူအညီမဲ့နေပြီး သမီးတို့နဲ့လည်း အဆက်အသွယ် မရခဲ့ဘူး။ အရှင်သခင် တုမိုတောင်မှ ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ဖို့ ဖိအားပေးခံခဲ့ရတယ်။ လင်မိသားစုအတွက် တရားမျှတမှုကို ဘယ်သူမှ ရှာမပေးရဲကြဘူး"
"ချင်လဲ့ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိခဲ့တာ"
"သူက တုဟိုင်ထျန်ကို လမ်းမပေါ်မှာ စိန်ခေါ်ပြီး ခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့တာ။ တုကျောက်လန်နဲ့ သူ့သားကိုလည်း သတ်ခဲ့တယ်။ တုဟန်ကိုတောင် သတ်ပစ်ခဲ့သေးတယ်။ ပြီးတော့ သူ ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်နေခဲ့တာ"
လင်ချန်ကျိ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲနေပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြနေလေသည်။
"ချင်လဲ့" လင်ညီအစ်မ နှစ်ယောက်စလုံး တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ပြိုင်တူ မေးလိုက်ကြသည်။ "သူ ဘယ်မှာလဲ"
"ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး" လုလီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူမ ခဏရပ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။ "ဂျူနီယာညီမလေး သဘောကျနေတဲ့ ကောင်လေးက... မဆိုးပါဘူး"
"စီနီယာအစ်မ၊ ကျွန်မ တောင်ကြားကနေ ထွက်သွားဖို့ လိုတယ်" လင်ယွိရှီးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ တောင်ကြားမှာ မရှိတုန်း ကျွန်မ သွားရမယ်။ စီနီယာအစ်မ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို သွားခွင့်ပြုပါ"
"နင် ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ" လုလီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "တုဟိုင်ထျန် တစ်မိသားစုလုံး သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြီ တရားမျှတမှု ရခဲ့ပြီလေ။ ချင်လဲ့ကိုလည်း အဲဒီဆိုင်ရှင်က ခေါ်သွားပြီဆိုတော့ သူ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ဒီအချိန်ကြီး တောင်ကြားကနေ ထွက်သွားတာ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ"
"စီနီယာအစ်မ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သွားခွင့်ပြုပါ" လင်ယွိရှီးက ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုနေလေသည်။
"ငါ့ကို လာမတောင်းဆိုနဲ့၊ ငါ သဘောမတူနိုင်ဘူး" လုလီ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်သွား၏။ "နင် ညဘက် ခိုးထွက်သွားမယ်ဆိုရင်လည်း နင့်ကို ငါ နေ့တိုင်း စောင့်ကြည့်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ ဂရုစိုက်..."
လင်ယွိရှီး၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားသည်။
ထိုညတွင်ပင် သူမသည် လင်ချန်ကျိ၊ လင်ဖုန်းနှင့် လင်မိသားစုဝင်များကို နေရာချထားပေးခဲ့သည်။ လင်ချန်ကျိထံမှ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ထပ်မံမေးမြန်းပြီးနောက် အမှောင် သုသာန်တောင်ကြားမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
……
ရေခဲနယ်မြေအတွင်း၌...
ချင်လဲ့သည် ရေခဲတောင်ထိပ်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသော ရေခဲရုပ်တုကြီး တစ်ခုအသွင် ဖြစ်နေလေပြီ။ အလွန်တရာ အားနည်းဖျော့တော့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တုန်ခါမှုလေးများမှအပ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် အသက်ရှင်နေခြင်း၏ လက္ခဏာရပ်ဟူ၍ တစ်ခုမျှ မရှိတော့ချေ။
ရေခဲများထံမှ လွင့်ပျံ့လာသော အအေးဓာတ် အငွေ့အသက်များသည် သူ၏ အရိုးနှင့် အကြောများအထိ စိမ့်ဝင်သွားပြီး သူ၏ အရိုးများမှပင် အအေးဓာတ်ကို ထုတ်လွှတ်နေစေသည်။
သူ၏ ဒန်တျန် အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ပင်လယ်သည်လည်း အေးခဲသွားပုံရသည်။ လှည့်ပတ်နိုင်စွမ်းရှိသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မြူတစ်မျှင်မျှပင် မရှိတော့ချေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်နန်းဆောင် အတွင်းရှိ လျှပ်စီးနှင့် မိုးကြိုးစွမ်းအားများပင်လျှင် အေးခဲသွားခဲ့လေပြီ။
လှုပ်ရှားနိုင်သေးသော သူ၏ တွေးခေါ်မှုနှင့် ဝိညာဉ်မှလွဲ၍ သူ အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့ချေ။
"အအေးဓာတ် သဘောတရား... အအေးဓာတ် သဘောတရား... အအေးဓာတ် သဘောတရား..."
ဤစကားလုံးများသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ ကြမ်းတမ်းရက်စက်လှသော အေးစက်မှုကို ခံစားသိရှိနိုင်ရန် သူ၏ ဝိညာဉ်အား အသုံးပြုလိုက်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်ပါ တုန်ခါသွားရလေသည်။
အအေးဓာတ်ကို ခံစားသိရှိရန် သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည့်အခါ သူ၏ အတွေးများမှာ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားတော့သည်။
ဤနေရာရှိ အအေးဓာတ်သည် တွေးခေါ်မှုများကိုပင် အေးခဲသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။ ဒြပ်မဲ့ဖြစ်သော အရာများပင်လျှင် ဤအအေးဓာတ်၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းမှ မလွတ်ကင်းနိုင်ချေ။
အချိန် မည်မျှ ကြာသွားပြီအား သူ မသိသကဲ့သို့ အပြင်ကမ္ဘာ၏ အပြောင်းအလဲများကိုလည်း သူ မသိရှိတော့ချေ။ သူသည် ဤအခြေအနေအတိုင်း ဆက်လက်နေထိုင်ကာ ဤအေးစက်လှသော စွမ်းအင်၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားသိရှိရန် ဤရေခဲနှင့် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော နယ်မြေ၏ ကြမ်းတမ်းရက်စက်လှသည့် အအေးဓာတ်အား ခံစားသိရှိရန် သူ၏ ဝိညာဉ်ကိုသာ အသုံးပြုနေခဲ့သည်။
ရက်များစွာ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း သူ မည်သည့်အရာမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ အအေးဓာတ် သဘောတရား၏ အဓိက အချက်အချာကို သူ ရှာမတွေ့နိုင်သေးချေ။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အာရုံခံစားမှု အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် စိတ်အာရုံသာလျှင် နိုးကြားနေသေးပြီး သူရောက်ရှိနေသော ပတ်ဝန်းကျင် မည်မျှ အေးစက်နေကြောင်းကို သူ့အား သတိပေးနေလေသည်။
အအေးဓာတ် မြူခိုးလေးများသည် ဤရေခဲနယ်မြေကို ပြည့်နှက်နေသော ကြိုးမျှင်လေးများကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းတို့သည် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေကြပြီး သန်းပေါင်းထောင်ချီ၍ များပြားလှပေသည်။ အအေးဓာတ် ကြိုးမျှင်တစ်ခုစီတိုင်းသည် သူ၏ အရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး ငါးလေးများကဲ့သို့ ကူးခတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏...
၎င်းတို့သည် ရေခဲတုံးတိုင်း၊ ကျောက်ဆောင်တိုင်း၊ အေးခဲနေသော မြေပြင်၏ လက်မတိုင်းနှင့် ဤကမ္ဘာမြေ၏ ထောင့်စွန်းတိုင်းတွင် လှုပ်ရှားနေကြလေသည်!
အအေးဓာတ်သည် အသက်ဝင်နေ၏...
၎င်းသည် ထူးခြားသော သက်ရှိတစ်ခု၊ ထူးခြားသော မျိုးနွယ်တစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ ၎င်းသည် ဤနယ်မြေတွင် နေထိုင်ပြီး ဤနယ်မြေကို မှီခိုကာ မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဝိညာဉ်စွမ်းအင်... အသက်ဝင်ခြင်းလား"
ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုဝိညာဉ်အလင်းတန်းက မြေကြီးနှင့် ထိတွေ့သွားသောအခါ ၎င်းအား အသက်ကို ပေးအပ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းသည် လျင်မြန်စွာ သက်ရှိအသစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အသက်ဝင်ခြင်းပင်တည်း။ ၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင် ပါဝင်သော မြင့်မြတ်သည့် နည်းစနစ်တစ်ခု၊ နတ်ဘုရားတို့၏ လုပ်ရပ်တစ်ခုပင်။
အအေးဓာတ် သဘောတရားဆိုသည်မှာ အသက်ပါဝင်နေပုံရသော သွက်လက်သည့် အအေးဓာတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသည်က... ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အသက်ဝင်ခြင်းသည်လော။
အအေးဓာတ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများအောက်တွင် ချင်လဲ့၏ တွေးခေါ်မှုများ နှေးကွေးနေ၏။ ပြဿနာတိုင်းသည် စဉ်းစားရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း သူသည် ကြိုးကြိုးစားစား ဆက်လက် တွေးတောနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားနေသော အအေးဓာတ်များသည် ကမ္ဘာမြေ၏ ထောင့်စွန်းတိုင်းတွင် ပြည့်နှက်နေသော သန်းပေါင်းထောင်ချီသည့် မျဉ်းကြောင်းများနှင့် တူလှသည်။ မျဉ်းကြောင်းများ... ဝိညာဉ်မျဉ်းကြောင်းများပင်။
အလင်းတစ်ချက် သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် လင်းလက်သွားသည်။ ချင်လဲ့ ရုတ်တရက် အဓိက အချက်အချာကို ဖမ်းဆုပ်မိသွားလေပြီ။ သူ၏ ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်သည် ချက်ချင်းပင် ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။
သူသည် အအေးဓာတ် မြူခိုးလေးများကို ခံစားသိရှိရန်၊ အအေးဓာတ် မြူခိုးလေးများကြားရှိ အကွာအဝေးကို ကြည့်ရှုရန်၊ အအေးဓာတ်၏ သေးငယ်သော တုန်ခါမှုများကို မြင်တွေ့ရန်နှင့် ၎င်းတို့ကြားရှိ တုံ့ပြန်မှုများကို လေ့လာရန် ထွက်သွားလေသည်။
သူသည် ကမ္ဘာမြေကြီးရှိ အအေးဓာတ် ကြိုးမျှင်များကို ဝိညာဉ် အစီရင်တစ်ခု၏ ဝိညာဉ်မျဉ်းကြောင်းများအဖြစ် သဘောထားလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်အစီရင်များကို နားလည်သဘောပေါက်သည့် နည်းလမ်းဖြင့် ဤနေရာရှိ နက်နဲမှုကို သူ ခံစားသိရှိသွားလေပြီ။
"အရာခပ်သိမ်းဟာ အစီရင်တွေပဲ။ ကမ္ဘာမြေကြီးရဲ့ ရေစီးကြောင်းတွေ၊ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သွေးကြောတွေ၊ ကြယ်တွေရဲ့ လမ်းကြောင်းနဲ့ လောကကြီးရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ အားလုံးဟာ ဝိညာဉ် အစီရင်တွေပဲ" အဘိုး ချင်ရှန်း သင်ကြားပေးခဲ့သည်များကို သူ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး ဝိညာဉ်အစီရင်များကို လေ့လာရန် သူ ကနဦး အသုံးပြုခဲ့သည့် နည်းလမ်းအား အသုံးပြုကာ နေရာအနှံ့ရှိနေသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားသိရှိရန်၊ အအေးဓာတ် ကြိုးမျှင်တစ်ခုစီတိုင်း၏ စီးဆင်းမှုကို ထောက်လှမ်းရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုများကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သူ့ကိုယ်သူ အပြည့်အဝ နှစ်မြှုပ်ပစ်လိုက်၏။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကို မေ့လျော့သွားပြီး အတွေးမဲ့ တည်ငြိမ်ခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အအေးဓာတ်၏ အပြောင်းအလဲများအား ခံစားသိရှိရန် သူ၏ စိတ်အာရုံ အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။
အအေးဓာတ် ကြိုးမျှင်များသည် လောကတွင် အရှုပ်ထွေးဆုံး ဝိညာဉ်အစီရင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဤနေရာနှင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင် ထောင့်စွန်းတိုင်းကို ယှက်သန်းဖြတ်သန်းနေကြသည်။
ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရစ်ပတ်လာကြတော့သည်။
အချိန် မည်မျှ ကြာသွားပြီကို သူ မသိသော်လည်း အအေးဓာတ်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ အအေးဓာတ်ကိုပင်။
ထို့နောက် အေးခဲနေသော သူ၏ ဒန်တျန်ရှိ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်နန်းဆောင် အသစ်တစ်ဆောင် ပုံဖော်နေကြောင်း သူ ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။
ဤဝိညာဉ်နန်းဆောင်သည် ကြီးမား၍ တောက်ပနေသော ရေခဲအလုံးကြီး တစ်လုံးအသွင် ရှိနေပြီး ထိုရေခဲအလုံးကြီး ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေစဉ် အအေးဓာတ် ကြိုးမျှင်များသည် ၎င်းအပေါ်သို့ ရစ်ပတ်လာကာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ထူထဲလာပြီး အရွယ်အစား ကြီးမားလာလေသည်။
ထိုအအေးဓာတ်များ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို သူ မသိချေ။ သူ သိသည်မှာ ၎င်းတို့သည် သူ၏ ဒန်တျန်ရှိ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာပြီး ဝိညာဉ်နန်းဆောင် အသစ်တစ်ဆောင်ကို တဖြည်းဖြည်း ပုံဖော်ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ အပြောင်းအလဲများကို ကြည့်ရင်း သူ လုံးဝ မှင်သက်သွားရသည်။ သူ၏ အတွေးမဲ့ တည်ငြိမ်ခြင်း အခြေအနေတွင် သူသည် ပြင်ပလေ့လာသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သည့်အရာကမျှ သူ၏ စိတ်အာရုံကို မလွှမ်းမိုးနိုင်ချေ။
အပြင်ဘက်ရှိ အအေးဓာတ် စီးဆင်းမှု၏ အပြောင်းအလဲများကို ခံစားသိရှိရန် သူ၏ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်အား ဆက်လက် အသုံးပြုနေခဲ့သည်။
ပိုမိုများပြားသော အအေးဓာတ်များ ဝင်ရောက်လာပြီး ရေခဲအလုံးကြီးပေါ်တွင် စုဝေးလာကြသည်။ ၎င်းသည် အလုံးကြီးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက် ကြီးထွားလာစေပြီး ၎င်းအတွင်းသို့လည်း စတင် ဖြည့်တင်းပေးနေလေသည်။
ရေခဲနယ်မြေသည် ၎င်း၏ ဝိညာဉ် ဆုံးရှုံးသွားသည့်အလား အအေးဓာတ် ကြိုးမျှင်များအပေါ် သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုများ ဖြစ်တည်လာသည်နှင့်အမျှ ဤရေခဲနယ်မြေရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပမာဏမှာ လျော့နည်းသွားပုံရသည်။
တိတ်ဆိတ်မှုအတွင်း၌ အချိန်တို့သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားနေ၏။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ရေခဲအလုံးကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသည် စီးဆင်းနေသော အအေးဓာတ်များဖြင့် အပြည့်အဝ ပြည့်နှက်သွားသော်လည်း ပိုမိုများပြားသော အအေးဓာတ်များ စိမ့်ဝင်လာနေဆဲပင်။
ထို့နောက် သူ၏ တတိယမြောက် ဝိညာဉ်နန်းဆောင် စတင် ပုံဖော်လာတော့သည်။
သုံးလအကြာ။
လီမူနှင့် ရေခဲကျောက် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်တို့ ဤရေခဲနယ်မြေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသောအခါ လီမူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ "အအေးဓာတ် သဘောတရားက ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီပဲ"
ရေခဲကျောက် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ဤအခြေအနေကို လက်ရှိတွင် လက်မခံနိုင်သည့်အလား ထိတ်လန့်အံ့သြမှုများ ပေါ်လွင်နေ၏။
"ဒါကို လုပ်ခဲ့တာ ချင်လဲ့လား" လီမူပင်လျှင် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ "အအေးဓာတ် သဘောတရားကို နားလည်သဘောပေါက်တာက တစ်ကဏ္ဍ ဒါပေမဲ့ ဒါကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူပစ်တာက လုံးဝကို ကွဲပြားတဲ့ ကိစ္စပဲ"
လီမူနှင့် ရေခဲကျောက် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်တို့သည် ချင်လဲ့ရှိရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားကြလေတော့သည်။
အခန်း (၁၂၆) လက်နက်မြို့တော်
ရေခဲတောင်ထိပ်ဝယ် ချင်လဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့မှ အေးစက်၍ ခန့်ညားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။
လီမူသည် သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးစင်း၍ ကြည့်လိုက်ရာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ရေခဲကြိုးမျှင်လေးများသည် ချင်လဲ့အား ရစ်ပတ်ပြီး ရေကဲ့သို့ပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
"အ... အအေးဓာတ် သဘောတရားတွေက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ချင်လဲ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ" ခဏအကြာတွင် လီမူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
ရေခဲကျောက် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် ချင်လဲ့ကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အအေးဓာတ် သဘောတရားများ၏ ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲများအား လေ့လာနေ၏။
ဤနှင်းနှင့် ရေခဲဖုံးလွှမ်းနေသော နယ်မြေသည် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ကို ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ အလွန်တရာ အခြေခံကျသော အရာတစ်ခုခု ကင်းမဲ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
လီမူသည် စကား ထပ်မပြောဘဲ ဝံပုလွေဘုရင်နှင့်အတူ ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခုနစ်ရက်ကြာပြီးနောက်တွင် ဤနယ်မြေကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ဘယ်သောအခါမျှ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့သော အအေးဓာတ် သဘောတရားများသည် နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် ချင်လဲ့ မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့သည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေပြီး သူ၏ တည်ရှိမှုမှာလည်း ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မသက်မသာဖြစ်စေသော အေးစက်မှုတစ်ခုမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေ၏။
"ခွက်..."
လက်မောင်းကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ထူထဲသည့် ရေခဲလွှာများသည် ရုတ်တရက် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်ကာ တုံးတစ်တုံးချင်းစီ မြေပေါ်သို့ ကြွေကျသွားတော့သည်။
"ဦးလေးလီ" ချင်လဲ့က တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။
သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည့် အခြေအနေမှ နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် အာရုံစိုက်၍ စဉ်းစားလိုက်သောအခါ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်နှိမ်နှင်းခြင်း ပုတီးစေ့ အတွင်း၌ စွမ်းအင် သိုလှောင်ခြင်း၊ စွမ်းအင် စုစည်းခြင်း၊ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းနှင့် ကြံခိုင်စေခြင်း ဝိညာဉ်အစီရင်များအပြင် အစီရင်အသစ်တစ်ခု ရောက်ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။
၎င်းကို အစီရင်တစ်ခုဟု ခေါ်ဆိုခြင်းထက် ပန်းချီကားချပ်တစ်ခုဟု ခေါ်လျှင် ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။
တောက်ပအေးစက်နေသော အေးစက်ကြမ်းတမ်းသည့် သဘောတရားများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရေခဲများဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် ပန်းချီကားချပ်လေး... ၎င်းမှာ ရေခဲနှင့် နှင်းနယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။
ထိုပန်းချီကားချပ်ကို တောက်ပသောအလင်းတန်းများ၊ ဖြူဖွေးသော နှင်းများနှင့် မြင့်မားသော ရေခဲသလင်းတိုင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ ဖြူလွှလွှ ဆီးနှင်းများနှင့် ရေခဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အေးစက်ခြောက်ကပ်သော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေ၏။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ချင်လဲ့သည် သူ၏အရိုးများ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝိညာဉ်နှိမ်နှင်းခြင်း ပုတီးစေ့အတွင်းရှိ ဤရေခဲနှင့် နှင်းနယ်မြေ ပန်းချီကားချပ်သည် မြေအောက်ရေခဲကမ္ဘာမှ အအေးဓာတ် သဘောတရားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနယ်မြေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖုံးလွှမ်းခဲ့သော အအေးဓာတ် သဘောတရားများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက် သူ၏စိတ်ထဲရှိ ပုတီးစေ့အတွင်းဝယ် ပန်းချီကားတစ်ချပ်အဖြစ် ပေါ်လာခဲ့ခြင်းပင်။
ချင်လဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လာခဲ့သည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ သူ၏ ဒန်တျန် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေသည်အား တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်နန်းဆောင် အသစ်နှစ်ဆောင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။
ကြီးမားသော ရေခဲအလုံးကြီးများ သဏ္ဍာန်ရှိသည့် ဝိညာဉ်နန်းဆောင် နှစ်ဆောင်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း လှည့်ပတ်နေကြပြီး ထိုအထဲမှ ရေခဲအလုံး တစ်လုံးအတွင်း၌ အအေးဓာတ် သဘောတရားမှာ စင်ကြယ်၍ အားကောင်းလှသည်။ အခြားတစ်လုံးမှာမူ ခုမှစတင်ဖြစ်ပေါ်ကာစ ဖြစ်၍ ၎င်း၏ အအေးဓာတ်မှာ အားအကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ မရောက်သေးချေ။
သူသည် စွမ်းအားကို လှည့်ပတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မိုးခြိမ်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ မိုးကြိုးစွမ်းအားများသည် မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီး မူလနန်းဆောင်မှတစ်ဆင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်များဆီသို့ စီးဆင်းသွားသည်။
သို့သော် ရေခဲအလုံးအတွင်းရှိ အအေးဓာတ်စွမ်းအားမှာမူ မည်သည့်အပြောင်းအလဲမျှ မရှိချေ။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နှင်းခြင်းကျင့်စဉ်၏ လမ်းညွှန်မှုကို နားမထောင်ကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းကြည့်သော်လည်း ရေခဲအလုံးအတွင်းမှ အအေးစွမ်းအားမှာ လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးပေ။
အအေးစွမ်းအားကို လမ်းညွှန်၍ မရခြင်းကြောင့် သူသည် အသစ်ရရှိထားသော ဝိညာဉ်နန်းဆောင် နှစ်ဆောင်၏ စွမ်းအားကို အသုံးမချနိုင်သေးပေ။ သူ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီးနောက် သူသည် အအေးဓာတ် သဘောတရားအား အပြည့်အဝ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသောကြောင့် ဝိညာဉ်နန်းဆောင်အတွင်းရှိ အအေးစွမ်းအားကို မထိန်းချုပ်နိုင်သေးကြောင်း လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားသည်။
"ဒီနေရာက အအေးဓာတ် သဘောတရားတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကလည်း တခြားလူတစ်ယောက်လို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတယ်" လီမူက သူ့ကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ စစ်ဆေးမကြည့်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာက ရှေ့လျှောက် ရက်တွေမှာ မင်းအတွက် အကျိုးရှိလိမ့်မယ်..."
"ဦးလေးလီ၊ ဒီရေခဲနယ်မြေထဲက အအေးဓာတ် သဘောတရားတွေဟာ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်အစီရင် တစ်ခုလိုမျိုး ပန်းချီကားချပ်တစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်တည်နေပါတယ်"
သူ၏ ဒန်တျန် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ရေခဲအလုံးသဏ္ဍာန် ဝိညာဉ်နန်းဆောင် နှစ်ဆောင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် သူ၏ အငွေ့အသက်မှာ အေးစက်လာပြီး သူ၏ အမူအရာမှာလည်း ယခင်ကထက် ပို၍ ခပ်တန်းတန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခုတွင် သူသည် အေးစက်သော လေထုတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေပြီ။
သူကိုယ်တိုင် မရင်းနှီးသေးသော ခပ်စိမ်းစိမ်း မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူ၏ အခြေအနေသစ်ကို မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒန်တျန် ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှာ ရေခဲဝိညာဉ်နန်းဆောင် နှစ်ဆောင်လည်း ရှိနေတယ်၊ ဒါက... နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ခုမှ နိုးလာတာဆိုတော့ အခြေအနေကို သေချာ မသိသေးဘူး"
လီမူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ အသားကျသွားဖို့ မင်းမှာ အချိန်ရှိပါတယ်။"
သူ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။ "...အအေးဓာတ် သဘောတရားက မင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ ပန်းချီကားချပ် တစ်ချပ်အဖြစ် ကိန်းအောင်းနေတယ်ဆိုတော့ မင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိပုံရတယ်"
စကားအဆုံးတွင် လီမူသည် ရေခဲကျောက် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။
ဝံပုလွေဘုရင်သည် လက်သီးဆုပ်အရွယ်ခန့်ရှိသော ရေခဲဘောလုံးလေး တစ်လုံးကို ထွေးထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ တောက်ပ၍ ကြည်လင်နေ၏။ ရေခဲအလင်းလွှာလေးများသည် စီးဆင်းနေပြီး အလွန်အမင်း အေးစက်သော စွမ်းအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ချင်လဲ့၊ လီမူနှင့် ဝံပုလွေဘုရင်တို့သည် လျင်မြန်စွာ အေးခဲသွားပြီး ရေခဲလွှာများ ဖုံးလွှမ်းသွားကြသည်။ ခဏအကြာတွင် အအေးဓာတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုသုံးဦးစလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
၎င်းတို့ ပြန်လည် ပေါ်လာသည့်အခါ ခြံဝင်းလေးတစ်ဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေကြ၏။ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင်မူ ရေခဲကျောက်မြို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုစည်ကားဝပြောသော မြို့တော်ကြီးရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ လက်နက်မြို့တော်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာရှိ ဆိုင်လေးမှာလည်း မူလ လီဈေးဆိုင် နှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။
"ဒါက လက်နက်မြို့တော်ပဲ၊ လက်နက်ဂိုဏ်း ပိုင်တဲ့ မြို့ပေါ့။ ဒါက အမှောင်အသူရာခန်းမ၊ သုသာန်ခုနစ်ပါး တောင်ကြားနဲ့ အမှောင်ရိပ်မျှော်စင်တို့လို သံနက် အဆင့် အင်အားစုတွေအတွက် ကုန်သွယ်မှု ဗဟိုချက်ပဲ" လီမူက သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ဘက်တွင် မီးခိုးအလိပ်လိုက် ထွက်နေသော ကြီးမားသည့် ကြက်သွေးရောင် မီးတောင်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေပြီး ရံဖန်ရံခါ မီးလျှံများ ပန်းထွက်နေ၏။ "လက်နက်ဂိုဏ်းက ငါတို့ နောက်က မီးတောင်ပေါ်မှာ ရှိတာ"
ကြက်သွေးရောင် မီးတောင်ကြီး၏ ဘေးဘက်တစ်လျှောက်တွင် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော ဂူပေါက်များစွာကို မြင်တွေ့နိုင်ရသည်။ ထို့အပြင် ထိုဂူများအတွင်း၌ လူအများအပြား လှုပ်ရှားသွားလာနေပုံ ရပေသည်။
"လက်နက်ဂိုဏ်းဟာ အမှောင်အသူရာခန်းမတို့၊ သုသာန်ခုနစ်ပါး တောင်ကြားတို့လိုပဲ သံနက် အဆင့် အင်အားစု တစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ပန်းပဲပညာရှင်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အင်အားစုမျိုး။ ဒီဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက အာရုံစိုက်မှုက လက်နက်ပစ္စည်းတွေ သွန်းလုပ်ဖို့ပဲ၊ နာမည်ကျော် ပန်းပဲပညာရှင် အများအပြားဟာ ဒီဂိုဏ်းကနေ ထွက်ပေါ်လာကြတာ" လီမူက ဆက်လက် မိတ်ဆက်ပေးသည်။ "အနီးနားက အင်အားစုတွေဖြစ်တဲ့ အမှောင်အသူရာခန်းမ၊ သုသာန်ခုနစ်ပါး တောင်ကြားနဲ့ အမှောင်ရိပ်မျှော်စင်တို့ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် အားလုံးနီးပါးကို လက်နက်ဂိုဏ်းကပဲ ထုတ်လုပ်ပေးတာ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီဂိုဏ်းဟာ အင်အားစုတွေကြားမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားတာပေါ့"
ချင်လဲ့မှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေပြီး လီမူ၏ စကားများကို သိပ်အာရုံမစိုက်နိုင်ချေ။ သူသည် ကြီးမားသော အံ့သြမှုတစ်ခုကြောင့် မှင်သက်နေမိသည်။
ရေခဲကျောက်မြို့တော် အပြင်ဘက်တွင် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ရေခဲဖြင့် အေးခဲခံလိုက်ရစဉ်က သူ၏ တွေးခေါ်မှုများပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်နိုးလာသောအခါ အာတိတ်တောင်တန်း အောက်ခြေရှိ ရေခဲပြင်များအတွင်းသို့ ရောက်နေခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က လီမူနှင့် ဝံပုလွေမင်းကြီးတို့သည် သူ့ကို အာတိတ်တောင်တန်း အောက်ခြေသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် အချိန်အတော်ကြာယူခဲ့ရသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် ရေခဲအေးခဲခံရချိန်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် အသိစိတ်မှာ အေးခဲမသွားခဲ့ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူ သိလိုက်သည်မှာ... ခဏတာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လက်နက်ဂိုဏ်း အကြောင်းကို သူ သဘာဝကျကျ ကြားဖူးနားဝ ရှိသည်။ ထိုဂိုဏ်းကြီးအကြောင်းနှင့် ၎င်း၏ တည်နေရာကိုလည်း သူ အကြမ်းဖျင်း သိသည်။
၎င်းမှာ အာတိတ်တောင်တန်းမှ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ထိုခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် အာတိတ်တောင်တန်း အောက်ခြေရှိ ရေခဲကမ္ဘာမှ လက်နက်ဂိုဏ်း အောက်ခြေရှိ လက်နက်မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီး အော်မေးလိုက်မိသည်။ "ဦးလေးလီ၊ ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ အာတိတ်တောင်တန်း အောက်ခြေကနေ တိုက်ရိုက် ရောက်လာတာလား"
လီမူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
ချင်လဲ့မှာ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားတော့သည်။ သူ တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း စကားလုံးတစ်လုံးမျှ ထွက်မလာချေ။
"ဘာမှ မမေးနဲ့ဦး။ ငါ ပြောတာကိုပဲ နားထောင်" လီမူက ပြုံး၍ သူ့အား ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောသည်။ "ရေခဲကျောက်မြို့တော်က လီဈေးဆိုင်ဆိုတာ ရေခဲလေး တစ်ခုခု ဆုံးဖြတ်ဖို့အတွက်ပဲ၊ မင်းအတွက် မဟုတ်ဘူး။ မင်း ငါ့ဆိုင်ကို ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားတွေ လာရောင်းတုန်းက မင်းကို ငါ လက်ခံခဲ့တာက အဲဒီတံဆိပ်ပြားပေါ်က ဝိညာဉ်အစီရင်တွေဟာ ငါ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အရှုပ်ထွေးဆုံး ဖြစ်နေလို့ပဲ။ စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် မင်းကို ငါ လက်ခံခဲ့တာ"
"အဲဒီနောက်မှာ မင်းကို ငါ သဘောကျလာပြီး မင်းမှာ ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ထူးခြားတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့တာပေါ့။ မင်းကို မြို့ပြင်ခေါ်ထုတ်ခဲ့တဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက မင်း အလွယ်တကူ အသတ်မခံရစေချင်လို့ပဲ၊ နောက်တစ်ချက်ကတော့ မင်းအဘိုးက ရေခဲလေးကို ကူညီခဲ့ဖူးလို့ပဲ"
"မင်းကို အအေးဓာတ် သဘောတရား နားလည်အောင် ခွင့်ပြုပေးတာက ရေခဲလေးက မင်းအဘိုးကို ကျေးဇူးဆပ်တာပဲ၊ အဘိုးက သူ့ကို ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာတွေ ရှင်းပြပေးခဲ့ဖူးလို့လေ။ ပြီးတော့ သူ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် အဲဒီနေရာကို မင်း ကူညီ ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့ အတွက်လည်း ပါတာပေါ့"
ဤစကားကို ပြောလိုက်သောအခါ ဝံပုလွေဘုရင်သည် ရေခဲဘောလုံးလေး တစ်လုံးကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြန်သည်။ လီမူက ထိုရေခဲဘောလုံးကို ယူပြီး ချင်လဲ့အား ကမ်းပေးလိုက်ကာ ဆိုသည်။ "ဒါက ရေခဲမျက်လုံးပဲ၊ အဲဒီနေရာကို ဝင်ရောက်ဖို့ သော့ချက်ပေါ့။ နောင်ကျရင် မင်း နားလည်သဘောပေါက်ထားတဲ့ အအေးဓာတ် သဘောတရားကို ကျင့်ကြံဖို့ အဲဒီကို သွားလို့ရတယ်"
ချင်လဲ့သည် ရေခဲမျက်လုံးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုရေခဲဘောလုံးသည် သူ၏လက်ထဲတွင် အနည်းငယ်သာ အေးမြနေပြီး သူ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်မနေခြင်းပင်။
"ရေခဲမျက်လုံးကို အသက်သွင်းတဲ့ နည်းလမ်းက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ အအေးဓာတ် စွမ်းအားကို သုံးပြီး အတွင်းက အချက်အချာကို နှိုးဆွလိုက်ရင် အအေးဓာတ်တွေက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အေးခဲစေပြီး အဲဒီရေခဲနယ်မြေထဲကို ခေါ်သွားလိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီကနေ ပြန်ထွက်လာလို့ ရလိမ့်မယ်" လီမူက ရှင်းပြပြီးနောက် လွတ်လပ်စွာ ပြုံးလိုက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ "ငါ ဒီလောက်အများကြီး ပြောနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရေခဲလေးနဲ့ ငါ ထွက်သွားတော့မှာမို့လို့ပဲ။ ငါတို့ အချိန်အကြာကြီးနေမှ ပြန်လာနိုင်သလို လုံးဝ ပြန်မလာတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."
"ဦးလေးလီ..." ချင်လဲ့ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
"ဒီ ပါးလွှာတဲ့ ရေခဲမျက်နှာဖုံးက မင်းအတွက်ပဲ။ ဒါကို မင်းပါးပေါ်မှာ ကပ်ထားရင် မင်းရဲ့ ရုပ်သွင်က အများကြီး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကလည်း အများကြီး ပိုအေးစက်လာပြီဆိုတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ လက်နက်မြို့တော်ကို ပစ္စည်းလာဝယ်ရင်တောင် မင်းကို မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး" လီမူက မျက်နှာဖုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါကို မင်း အသေအချာ သုံးရမယ်။ အမှောင်အသူရာခန်းမ၊ သုသာန်ခုနစ်ပါး တောင်ကြားနဲ့ တခြားအင်အားစုတွေက ကျင့်ကြံသူတွေဟာ လက်နက်မြို့တော်ကို မကြာခဏ လာတတ်ကြတယ်။ ယွမ်ထျန်းယတောင် ရောက်လာနိုင်ပြီး မင်းနဲ့ ဆုံကောင်း ဆုံနိုင်တယ်"
ချင်လဲ့ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လီမူက လက်ကိုမြှောက်၍ တားလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "မင်း နားလည်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်အစီရင်တွေက အရမ်းကို နက်နဲပြီး လောကကြီးရဲ့ အမြင့်ဆုံး အသိအမြင်တွေ ပါဝင်နေတယ်။ မင်း ဒါတွေကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်နိုင်မယ်ဆိုရင် ရှေးဟောင်းခေတ်က ဝိညာဉ်သိုင်းပညာတွေနဲ့ နည်းစနစ်တွေကိုပါ နားလည်လာနိုင်လိမ့်မယ်။ အအေးဓာတ် သဘောတရားကနေ ဖြစ်တည်လာတဲ့ ပန်းချီကားချပ်ထဲမှာလည်း နက်နဲတဲ့ အံ့ဖွယ်ရာတွေ ကိန်းအောင်းနေတယ်။ မင်း တကယ်သာ နားလည်သွားမယ်ဆိုရင် အအေးဓာတ် စွမ်းအားရဲ့ အနှစ်သာရကို မင်း ပိုင်ဆိုင်သွားလိမ့်မယ်"
"လက်နက်ဂိုဏ်းက နေရာကောင်းတစ်ခုပဲ။ မင်း လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းကို လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်တယ်၊ ဒါကြောင့် လက်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ ပြင်ပတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်အောင်လုပ်တာက ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခုပဲ။ မင်း အသက် နှစ်ဆယ် မကျော်သေးသရွေ့နဲ့ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း ဗဟုသုတ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိနေသရွေ့ စာမေးပွဲက သိပ်မခက်ခဲနိုင်ဘူး။ ဟားဟား၊ မင်းကို ယောင်ထိုက်ဆီမှာ ပညာသင်ခိုင်းခဲ့တာကလည်း မင်း လက်နက်ဂိုဏ်းကို ဝင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ပဲ။ မင်းအတွက် ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။"
"ချင်လဲ့၊ အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ နာမည်နဲ့ အမှတ်အသားကို ပြောင်းလိုက်။ လက်နက်ဂိုဏ်းမှာ ခဏလောက် နေပေါ့။ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းကို လေ့လာရင်းနဲ့ တစ်ဖက်ကလည်း ရေခဲနယ်မြေမှာ ကျင့်ကြံပြီး အအေးဓာတ် သဘောတရားကို နားလည်အောင် လုပ်။ မင်းသာ လက်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းစည်းတပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်လာတဲ့ နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ နာမည်အရင်းကို ပြန်သုံးလို့ရပြီ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ယွမ်ထျန်းယက မင်းကို ရန်စချင်ရင်တောင် အလွယ်တကူ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
လီမူသည် ချင်လဲ့အား စကားဖြတ်ခွင့် မပေးပေ။ အကြံဉာဏ်များစွာနှင့် သတိပေးချက်များစွာ ပေးပြီးနောက် သူ ပင်ပန်းနေပြီဟု ဆိုကာ စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
"ငါ ပြောသင့်တာတွေ အားလုံး ပြောပြီးပြီ။ ငါတို့ လီဈေးဆိုင်မှာ ဆုံခဲ့တာဟာ ကံတရားပဲ ဖြစ်မှာပါ။ မင်းကို ငါ သဘောကျလို့ မင်းရဲ့ ကြီးထွားမှုအတွက် အများကြီး ပြောပေးခဲ့တာ။ အင်း... ဒါပါပဲ" လီမူက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီ အိမ်လေးကို မင်းအတွက် ငါ ချန်ထားခဲ့တယ်။ ရေခဲလေးနဲ့ ငါ အခု ထွက်သွားတော့မယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းသာ ငါ မျှော်လင့်သလိုမျိုး ကြီးကျယ်တဲ့ ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ရင် တစ်နေ့မှာ ဦးလေးလီက မင်းဆီကနေ အကူအညီ တောင်းရတာမျိုးတောင် ရှိနိုင်တာပေါ့"
စကားအဆုံးတွင် သူသည် ချင်လဲ့ လိုက်ပို့သည်ကိုပင် တားမြစ်လိုက်သည်။ လူနှင့် ခွေးသည် အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားကြပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် အိမ်ရှေ့ရှိ လူအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
ချင်လဲ့သည် သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အတန်ကြာပြီးနောက် သူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဦးလေးလီ၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော် ချင်လဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဒီနေ့ ဦးလေးပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို အသေအချာ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"