တစ်ကမ္ဘာလုံးသို့ ပုံရိပ်ယောင် ထုတ် လွှင့်ခြင်း
Vol. 78 Ch. 811
ကျွင်းချန်ချင်း၏ စကားများကြောင့် ထန်ထျန်းက ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။
ထိုစကားများထဲတွင် ပါဝင်သော အချက်အလက်များက သူ၏ ယခင် နားလည်မှု အတော်များများကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။
ကမ္ဘာ့အရှင်က ထာဝရအဆင့်သို့ အမှန်တကယ် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ထူးဆန်းစွာပင် ပြန် ဆင်း လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူက အချိန်မြစ်အတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် စစ်တုရင် နားနေဆောင်ကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး အမည်မသိ ထူးဆန်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုနှင့် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်တိုင် စစ်တုရင် ကစားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ အနိုင်မရခဲ့ခြင်းမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းလှသည်။
ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်တွင်မူ ကမ္ဘာ့အရှင်က ထာဝရလမ်းစဉ်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်၏ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိရန် ကြိုးပမ်းခြင်းကိုလည်း ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။
၎င်းမှာ နားထောင်ရသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရပေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကမ္ဘာ့အရှင်၏ ထာဝရအဆင့်ကို ရယူလိုသော စိတ်ဆန္ဒမှာ ကျွင်းချန်ချင်းထက်ပင် လျော့နည်းခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျွင်းချန်ချင်းအနေဖြင့် ဤကိစ္စတွင် လိမ်ပြောရန် မလိုပေ။
သူ ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် အကယ်၍ ကမ္ဘာ့အရှင်သာ တစ်ကြိမ်မျှ မနိုင် ခဲ့ဖူးပါက သူက ကမ္ဘာ့အရှင်၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်ရန် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။
သူက ဤနားနေဆောင်သို့ လာရခြင်းမှာလည်း ထိုစဉ်က ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သိရှိရန်ပင် ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မကြာမီတွင် သူသည်လည်း ကမ္ဘာ့အရှင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရဖွယ် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ထန်ထျန်းက လေးလံသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်း အကြောင်းရင်းကို ရှာတွေ့ပြီလား”
ကျွင်းချန်ချင်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
“မတွေ့ဘူး”
“ကမ္ဘာ့အရှင်က ဘာလို့ ဒီစစ်တုရင်ပွဲမှာ ရှုံးခဲ့ရသလဲဆိုတာ ငါ စဉ်းစားလို့ မရဘူး”
“ဒါက လုံးဝ ယုတ္တိမရှိတဲ့ ကိစ္စပဲ။ ကမ္ဘာကြီး စတင် ဖြစ်တည်လာကတည်းက ဘယ်သက်ရှိမှ ကမ္ဘာ့အရှင်လောက် အစွမ်းမထက် ခဲ့ဘူး”
“သူက စစ်တုရင်ပွဲ တစ်ပွဲမှာ ရှုံးစရာ အကြောင်း လုံးဝ မရှိဘူး”
“ဒါပေမဲ့ သူက ရှုံးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကြည့်ရတာ တစ်ကွက်လေးတောင် အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး မရှိခဲ့တဲ့ ပုံပဲ”
ထန်ထျန်းက တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စစ်တုရင်ခုံပေါ်ရှိ အဖြူရောင်အစေ့များ၏ အခင်းအကျင်းကို ခဏမျှ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက... မင်းတို့ မှားနေတာများလား”
“ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ စစ်တုရင် ပညာက အခု မြင်နေရတဲ့အတိုင်း ကလေးတစ်ယောက်ထက်တောင် ညံ့နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လေ”
“အဲဒီလိုဆိုရင် အမြဲတမ်း ရှုံးနေတာက သိပ်ပြီး မဆန်းဘူး မဟုတ်လား”
စကားပုံတစ်ခု ရှိသည် မဟုတ်ပါလား၊ သံသယဖြစ်ဖွယ် အချက်အားလုံးကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင် ကျန်ရှိနေသော အဖြေမှာ မည်မျှပင် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရပါစေ၊ ၎င်းမှာ တစ်ခုတည်းသော အမှန်တရား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ကျွင်းချန်ချင်းက ထိုသို့ မယူဆပုံရပေ။
သူက ထန်ထျန်း၏ ခန့်မှန်းချက်ကို မတုံ့ပြန်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။ “တကယ်တော့ ကမ္ဘာ့အရှင် မတိုင်ခင်ကလည်း ထာဝရရဲ့ အနား ကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့တဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ သက်ရှိတချို့ ရှိခဲ့ဖူးတယ်”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးရဲ့ နောက်ဆုံးရလဒ်က အလွန်ကို ထူးဆန်းလှတယ်”
“မသေရင် ရူးသွားကြတာပဲ”
“ခြွင်းချက် တစ်ဦးမှ မရှိဘူး”
ထန်ထျန်း မျက်ခုံးပင့်သွားရသည်။
ကျွင်းချန်ချင်း၏ ဤစကားများက လွန်ခဲ့သော အချိန်အနည်းငယ်က ကြယ်ကမ္ဘာတွင် သူ တွေ့ခဲ့ရသော လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားစေသည်။
မည်သည့် ခေတ်ကမှန်း မသိသော အချိန်ကတည်းက အသက်ရှင်နေခဲ့သည့် ထို အရူးကြီး ပင် ဖြစ်သည်။
ထို အရူးကြီးမှာ အလွန် အစွမ်းထက်ပြီး ကျွင်းချန်ချင်းထက်ပင် မနိမ့်ကျလှပေ။
သို့သော် သူက အသိစိတ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီး ရူးသွပ်နေခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ထန်ထျန်းက နေနတ်ဘုရားကို ထိုကိစ္စအကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။
နေနတ်ဘုရား၏ ပြောကြားချက်မှာ ကျွင်းချန်ချင်းနှင့် ဆင်တူသည်။
ကမ္ဘာ့အရှင် မတိုင်ခင်က ထာဝရအဆင့်ကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့သည့် ကောင်းကင်အံတုနိုင်သော ပါရမီရှင် အချို့မှာ အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ ရူးသွပ်သွားခဲ့ကြသည်။
ထို အရူးကြီး ပြောခဲ့သည့် စကားတစ်ခွန်းကို ထန်ထျန်း အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ငါက သနားစရာ ကောင်းတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်ပါ...”
“မဟုတ်ဘူး ငါက ပုရွက်ဆိတ်တောင် မဟုတ်ဘူး၊ မြူမှုန်လေး တစ်ခုပဲ”
“မဟုတ်ဘူး ငါက မြူမှုန်တောင် မဟုတ်ဘူး ငါက နတ္ထိ ပဲ ဟာသတစ်ခုပဲ”
“ငါက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး... ငါက တည်တောင် မတည်ရှိဘူး...”
ဤစကားများမှာ အရူးတစ်ယောက်၏ ယောင်ယမ်းနေသော စကားများဟု ထင်ရသော်လည်း သေချာ စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကျောချမ်းဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။
ထိုအဆင့်ရှိ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုး ပြောထွက်လာရန် သူ ဘာကို မြင်ခဲ့ရလို့လဲ။
ထာဝရအဆင့်ကို ရောက်ပြီးနောက် ကမ္ဘာ့အရှင်၏ ထူးဆန်းသော လုပ်ရပ်များနှင့် ဆက်စပ်တွေးတောကြည့်လျှင် ထာဝရအဆင့်၏ နောက်ကွယ်တွင် လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု ထန်ထျန်း ခံစားလိုက်ရသည်။
“ထာဝရအဆင့်ဆိုတာ ကြာမြင့်လှတဲ့ အချိန်ကာလတုန်းကတော့ တားမြစ်နယ်ပယ် လို့ ခေါ်ခဲ့ကြတယ်”
ကျွင်းချန်ချင်းက ဆက်ပြောသည်။ “အဲဒီအဆင့်က ငရဲချောက်ကြီး တစ်ခုလိုပဲ၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်သူတွေကို ရက်ရက်စက်စက် ဝါးမြိုပစ်ခဲ့တယ်”
“ကမ္ဘာ့အရှင်တောင်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ဘူး”
“တကယ်တော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီ မသိနိုင်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာ မသိဘူး”
ထန်ထျန်း နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်မိသည်။
“ဒါလောက် ကြောက်စရာကောင်းနေမှတော့...”
“မင်းက ဘာလို့ သွားချင်နေရသေးတာလဲ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျွင်းချန်ချင်းက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။
ဤလူမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် မပြုံးတတ်သော်လည်း ပြုံးလိုက်လျှင်မူ အလွန်ပင် ချောမောခန့်ညားလှပေသည်။
“ကြောက်စရာကောင်းလို့ မသွားတော့ဘူးလား”
ကျွင်းချန်ချင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ဆိုတာ မူလကတည်းက ကောင်းကင်ကို အံတုတဲ့ လမ်းပဲ”
“အရာအားလုံးကို အနိုင်ယူ နိုင်မယ့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု မရှိဘဲနဲ့ အမြင့်ဆုံး တောင်ထိပ်ကို ဘယ်လို ရောက်နိုင်ပါ့မလဲ”
“အခက်အခဲတွေကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်တာကမှ...”
“ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်းက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ ပြောလည်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ထန်ထျန်း ဆွံ့အသွားရသည်။
စကားပြောရင် ပြော၊ ဘာလို့ သူ့ကိုမှ လာထိခိုက်နေရတာလဲ။
သူက ဘာလို့ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ရမှာလဲ။
အစောပိုင်းတုန်းက သူလည်း အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား...
“အဲဒီတုန်းက ကမ္ဘာ့အရှင်ကလည်း ငါ့ကို ဖျောင်းဖျခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါက ပြန်လမ်းမရှိတဲ့ လမ်းတစ်ခုပဲတဲ့”
ကျွင်းချန်ချင်းက ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ တောင်ထိပ်ပေါ် မရပ်ကြည့်ဘဲနဲ့ အမှန်တရား အားလုံးကို ဘယ်လို မြင်နိုင်မှာလဲ”
“ဒီလမ်းကို ငါကတော့ မတွန့်မဆုတ် သွားမှာပဲ”
ထန်ထျန်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ မင်း သူ့စကားကို နားထောင်သင့်တယ်”
“ဒီလမ်းက တကယ် မကောင်းဘူး”
ကျွင်းချန်ချင်းက ခေါင်းခါသည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ငါကတော့ အထွတ်အထိပ်ကို တက်ရမယ်၊ ပန်းတိုင်ကို ရောက်အောင် သွားရမယ်”
“ဒီအချက်ကို ဘယ်သူမှ မတားနိုင်ဘူး”
ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါရင်း “မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေသလို အစွန်းလည်း ရောက်လွန်းတယ်”
“ကမ္ဘာကြီးကို ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားရင် ကမ္ဘာကြီးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ခံရမှာပဲ”
“ယခင်ဘဝတုန်းက မင်းကို ကမ္ဘာ့အရှင် တားဆီးခဲ့တယ်”
“ဒီဘဝမှာလည်း မင်းအတွက် ဘာအခွင့်အရေးမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျွင်းချန်ချင်းက ထန်ထျန်းကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်လား”
“ငါ့ကို ဘယ်သူ တားနိုင်မှာလဲ”
“နေနတ်ဘုရားတို့ အဖွဲ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းလား”
ထန်ထျန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါက ပျင်းတတ်တာ မှန်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ 'ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ' ဆိုတဲ့ နာမည် ရှိသေးတယ်လေ”
“မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဒီနာမည် ရှိတာကို ဝန်ခံထားတာပဲ”
“မင်း တကယ်ပဲ နည်းနည်းလေးတောင် မစိုးရိမ်ဘူးလား”
ကျွင်းချန်ချင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မင်းက ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ဆိုတာ မှန်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီကမ္ဘာမှာ ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်တဲ့ လူအနည်းငယ်ထဲက တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်”
“ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ငါ့ခြေလှမ်းတွေကို တားဆီးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း မရှိဘူး”
“ဘယ်သူမှ မရှိဘူး”
ထန်ထျန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း တကယ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေတာပဲ”
ကျွင်းချန်ချင်းက “ဒါက ယုံကြည်မှု မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်တရားပဲ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အခြေအနေက မင်းတို့ ထင်ထားသလို မဟုတ်လို့ပဲ”
“အခု မင်း ဒီကို ရောက်နေပြီ”
“အခု ဒီအဆင့်ထိလည်း ရောက်လာပြီ”
“ဒါဆိုရင် ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အမှန်တရားက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ လူတိုင်း မြင်အောင် ငါ ပြပေးလိုက်မယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် ကျွင်းချန်ချင်းက သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော အင်္ကျီလက် ကို ရုတ်တရက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ရာတစ်ခုက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
သို့သော် ၎င်းက ထန်ထျန်းကို ဦးတည်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အောက်ဘက်ရှိ အချိန်မြစ်ထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် တောက်ပသော အလင်းစက်ပေါင်းများစွာက အချိန်မြစ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားသည်။
ခဏအကြာတွင် ကြီးမားသော ကြေးမုံကြီးတစ်ခု ထန်ထျန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာပြီး အချိန်မြစ်၏ အထက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ မျောလွင့်နေသည်။
၎င်းမှာ ထာဝရကြေးမုံ ၏ ပုံရိပ်ယောင် ထုတ်လွှင့်မှု ပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းက အစစ်အမှန် မဟုတ်သလို ကျွင်းချန်ချင်း အပါအဝင် မည်သူမှ အသုံးချ၍ မရပေ။
သို့သော် ၎င်းတွင် အခြားသော လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။
၎င်းမှာ ထန်ထျန်းနှင့် ကျွင်းချန်ချင်းတို့၏ အခြေအနေကို ပုံရိပ်ယောင် ထုတ်လွှင့်ခြင်း နည်းလမ်းဖြင့် ကမ္ဘာကြီး၏ ထောင့်အသီးသီးတွင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။