အသီးသီး လမ်းခွဲကြခြင်း
Vol. 78 Ch. 820
ဟုန်းမန်ကျိကျွင်း၏ ရူးသွပ်လှသော ရယ်သံကြီးမှာ ပျက်စီးနေသော ထျန်းတိ ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင် အတွင်း၌ အဆက်မပြတ် ဟိန်းထွက်နေတော့သည်။
ကျွင်းချန်ချင်းက နတ်ဘုရားအချစ်တော် ကြောင်လေး ကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက်တွင် ဤနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ ရယ်စရာ လူပြက်များ ဖြစ်သွားခဲ့ပုံရသည်။
သူတို့က မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်း အပေါ်၌လည်းကောင်း၊ ထန်ထျန်း အပေါ်၌လည်းကောင်း ပုံအော ထားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ရလဒ်က ဘာလဲ၊ ကျွင်းချန်ချင်းက မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်းကို လုံးဝ မလိုအပ်ပေ၊ နောက်ပြီး ထန်ထျန်း...
ထန်ထျန်းက သူတို့ဘက်မှာ ရပ်တည်နေသလား သို့မဟုတ် ကျွင်းချန်ချင်း ဘက်မှာလား ဆိုသည်ကိုပင် သူတို့ မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။
ထို့ထက်ပိုသည်မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်၏ ရပ်တည်မှုက မှန်ကန်နေသလား သို့မဟုတ် မှားယွင်းနေသလား ဆိုသည်ကိုပင် သူတို့ မသိတော့ပေ။
လနတ်သမီး၊ သဘာဝမိခင်၊ ကမ္ဘာ့အရှင်... တစ်ချိန်က ကမ္ဘာကြီးကို ကာကွယ်ခဲ့ကြသော ထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများမှာ ယခုအခါ သူတို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရပ်တည်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့နှင့်အတူ တစ်သားတည်း ရှိနေသည်မှာ နေနတ်ဘုရား တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့သည်။
ဒါဆိုလျှင် ဘယ်သူက တကယ် သစ္စာဖောက်လိုက်တာလဲ။
ဘယ်သူကမှ မှန်ကန်နေတာလဲ။
ယနေ့တိုင်အောင် သူတို့က ကမ္ဘာကြီးကို ကာကွယ်မည်ဆိုသည့် ကြီးမြတ်သော ရည်မှန်းချက်ဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ ထိုရည်မှန်းချက်မှာ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဟားဟားဟားဟား..."
"ငါတို့တွေ... အားလုံး စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီ"
"သက်ရှိအားလုံး စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီ"
ဝူရှန့်ကျိကျွင်း တစ်ဦးက ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ နာကျင်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ"
"ဒါတွေက ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်ပျက်နေရတာလဲ"
"နေနတ်ဘုရား... ဘာလို့ သဘာဝမိခင်တောင်မှ ကျွင်းချန်ချင်းဘက်ကို ပါသွားရတာလဲ"
ဝူရှန့်ကျိကျွင်း တစ်ဦးက အံ့ကြိတ်လျက် မျက်နှာ ပျက်ယွင်းစွာဖြင့် အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။
အခြားသူများ၏ အကြည့်များမှာလည်း နေနတ်ဘုရား ထံသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ မည်သို့သော ကိစ္စမျိုးလဲဆိုသည်ကို လူတိုင်း နားမလည်နိုင်ကြပေ။
သို့သော် နေနတ်ဘုရားမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
လူတိုင်း၏ အကြည့်များအောက်တွင် သူက ခေါင်းငုံ့လျက် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ စားပွဲဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။
သူကိုယ်တိုင်လည်း ဘာကြောင့်လဲ ဆိုသည်ကို မသိပေ။
အခြေအနေများက ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်ကို သူလည်း နားမလည်နိုင်ပေ။
ချီလင်မိန်းကလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လျက် မေးလိုက်သည်။ "ကျွင်းချန်ချင်းကို တားဆီးဖို့ တခြား နည်းလမ်း ရှိသေးလား"
အခြားသူများလည်း နေနတ်ဘုရားကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေသည့် တစ်ဦးတည်းသော မူလ ဝိညာဉ် ထံမှ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုခုကို သူတို့ မျှော်လင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် စိတ်မကောင်းစရာမှာ နေနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"မရှိတော့ဘူး"
"မင်းတို့ဘာသာ မင်းတို့ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းရှာကြတော့"
အရင်တစ်ကြိမ် လူသားဧကရာဇ်နန်းတော် တွင် ရှိစဉ်က နေနတ်ဘုရားသည် မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်းကို စုပ်ယူပြီး ကျွင်းချန်ချင်းနှင့်အတူ အသေခံ တိုက်ခိုက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့စဉ်ကတည်းကပင် ဤကဲ့သို့ စကားမျိုး မပြောခဲ့ဖူးပေ။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဤသက်ရှိအားလုံး၏ ခေါင်းဆောင်မှာ လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့တွင် တကယ်ပင် ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတော့ပေ။
"ဟားဟားဟားဟား..."
ထိုနေရာရှိ ကျိကျွင်း အချို့မှာ ခေါင်းခါယမ်းလျက် ရယ်မောကာ သူတို့၏ ပုံရိပ်များ မှိန်ဖျော့သွားပြီး ထျန်းတိ ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင် ထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
ဝူရှန့်ကျိကျွင်း တစ်ဦးကလည်း နာကျင်စွာ ရယ်မောလျက် ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်ကာ သူ၏ ပင်ကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင် ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
ထို့နောက်တွင် မူလဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များ၊ ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများ နှင့် အခြား ကျိကျွင်း အများအပြားမှာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ထွက်သွားကြတော့သည်။
သူတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်၊ အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့ကြသည်၊ သို့သော် ရရှိလာသည့် ရလဒ်မှာ ဤသို့ ဖြစ်နေသည်။
တကယ်တော့ ထန်ထျန်းက ကျွင်းချန်ချင်းနှင့် တိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လျှင်ပင် သူတို့အတွက် ဤမျှ လက်ခံရ ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် ယခု ရလဒ်မှာ သူတို့ ကြိုးစားခဲ့သည့် ဦးတည်ချက်မှာ မှားယွင်းနေကြောင်း ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း အရင်က ပြောခဲ့သလိုပင်။
အရာအားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာ။
ကြိုးပမ်းမှု အားလုံးမှာ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိပေ။
ဒါဆိုလျှင် သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။
ကမ္ဘာကြီး မဖျက်ဆီးခံရခင် အချိန်လေးတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကိုသာ ရှာဖွေရတော့မည် ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုအခါ သူတို့မှာ လက်ဗလာ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ထန်ထျန်း ထံ ရောင်းချထားခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ထွက်ခွာသွားသူများမှာ ပို၍ ပို၍ များလာသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးနေသော ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင် ထဲ၌ နေနတ်ဘုရား၊ နေ နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ သစ္စာခံ များ၊ လုံကျိုကျိုး၊ ချန်တာအို ကျိကျွင်း၊ ဝူချန်းကျိကျွင်း နှင့် ချီလင်မိန်းကလေး တို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး ဘာပြောရမည်ကို မသိကြပေ။
ကောင်းကင်ရှိ ပုံရိပ်များမှာလည်း ကျွင်းချန်ချင်း ထွက်သွားသည်နှင့်အမျှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အေးစက်သော လေပြင်းများ၏ တဝုန်းဝုန်း မြည်သံများသာ လူတိုင်း၏ ဦးခေါင်းထက်၌ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နေနတ်ဘုရားက သူ၏ သစ္စာခံ များကို ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့လည်း သွားကြတော့"
"စကြာဝဠာကြီး ပျက်စီးသွားရင် နေမင်းကမ္ဘာလည်း လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ခိုနားရာ နေရာတစ်ခုကို အမြန်ဆုံး သွားရှာကြတော့"
ဤစကားကို ကြားသောအခါ နေ နတ်ဘုရားနန်းတော်၏ ခေါင်းဆောင် ဝူရှန့်ကျိကျွင်း မှာ စိုးရိမ်သွားသည်။
"ကျွန်ုပ်တို့၏ နတ်ဘုရား..."
သို့သော် သူ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နေနတ်ဘုရားက လက်မြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။
"ဒါက အမိန့်ပဲ"
နေ နတ်ဘုရားနန်းတော် ခေါင်းဆောင်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။
သူက နေမင်းကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်သူ ဖြစ်ပြီး နေနတ်ဘုရားကို နှလုံးသားထဲက တစ်ဦးတည်းသော နတ်ဘုရားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသူ ဖြစ်ရာ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားလျှင်ပင် နေနတ်ဘုရား၏ ဘေးတွင်သာ ဆက်ရှိနေလိုသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူက နေနတ်ဘုရား၏ အမိန့်ကိုလည်း မဖီဆန်ဝံ့ပေ။
နေနတ်ဘုရား အနေဖြင့် သူတို့ကို သူနှင့်အတူ ကျွင်းချန်ချင်း၏ လက်ထဲ၌ အသေမခံစေလိုမှန်း သူ သိပါသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် နေမင်းက မည်သို့မျှ ရှောင်လွှဲ၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် နေ နတ်ဘုရားနန်းတော် ခေါင်းဆောင်မှာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးနောက် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်သည်။
အခြားသူများလည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။
"ကျွန်ုပ်တို့ နတ်ဘုရား၏ အမိန့်ကို ကျွန်ုပ် မဖီဆန်ဝံ့ပါ"
"ဒါပေမဲ့ ဆင့်ခေါ်တဲ့ အခါတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လာပါ့မယ်"
ထို့နောက် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးမှာ ကွင်းပြင်ထဲ၌ ဟိန်းထွက်သွားသည်။
"ဆင့်ခေါ်တဲ့ အခါတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လာပါ့မယ်"
နေ နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ လူတိုင်းက တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
နေနတ်ဘုရားက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး လက်ကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ခဏအကြာတွင် နေ နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ လူတိုင်းက ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင် ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
ထို့နောက် နေနတ်ဘုရားက ကျန်ရှိနေသော လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ကော ဒီတစ်ကြိမ်မှာလည်း မသွားကြသေးဘူးလား"
"တကယ်ကို ဘာအခွင့်အရေးမှ မရှိတော့ဘူးနော်"
နေနတ်ဘုရားက ပြောလိုက်သည်။
ချီလင်မိန်းကလေး၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။
သူမက အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ခြုံကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ချန်တာအို ကျိကျွင်း ကမူ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ... ထိုက်ချန် ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခေါ်သွားချင်တယ်"
ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း နှင့် လူသား ဧကရာဇ်နန်းတော်မှ အခြား ဝူရှန့်ကျိကျွင်း လေးဦး၏ ဝိညာဉ်များမှာ ဟုန်းမန်ကျိကျွင်း၏ ချိပ်ပိတ်ခြင်းကို ခံထားရပြီး ဤနေရာ၌ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
အရင်ကမူ ကျွင်းချန်ချင်း ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း တို့အား မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ပြသချင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ရလဒ်မှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ...
ယခုအချိန်တွင် သူတို့ကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။
ချန်တာအို ကျိကျွင်း မှာ ထိုက်ချန်ကျိကျွင်း နှင့် ဆရာတူ တပည့်ချင်း ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို သတိရပြီး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ရပါတယ်"
နေနတ်ဘုရားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်များကို ချန်တာအို ကျိကျွင်း ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
"ငါ ထိုက်ချန် တစ်ယောက်တည်းပဲ လိုတာပါ"
ချန်တာအို ကျိကျွင်း က ပြောလိုက်သည်။
နေနတ်ဘုရားက ပြောသည်။ "အားလုံးကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ"
"သူတို့ကို... ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးလိုက်ပါ"
"ဒါဟာ မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် လမ်းစတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်မလား ဆိုတာပေါ့"
ချန်တာအို ကျိကျွင်း က နေနတ်ဘုရား၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပါသည်။ သို့သော် သူလည်း ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ဝိညာဉ်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် နေနတ်ဘုရားက နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
လုံကျိုကျိုးက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး စားပွဲဘေး၌ ထိုင်လိုက်သည်။
"ငါ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ သွားစရာ နေရာ မရှိဘူး"
"ဒီမှာပဲ နေတာ ပိုကောင်းပါတယ်၊ ထန်ထျန်းလည်း ပြန်လာဦးမှာပါ"
"အချိန်မြစ် ထဲမှာ ကျွင်းချန်ချင်းက သူ့ကို ဘာတွေ ပြောခဲ့လဲဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်"
ဝူချန်းကျိကျွင်း ကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
"ငါ လည်း သူနဲ့ အတူတူပါပဲ"
"သွားစရာ နေရာ မရှိဘူး"
နေနတ်ဘုရားက ထပ်ပြီး မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ သူက ကျောက်စိမ်းဖြူဝိုင် နှင့် သူ စုဆောင်းထားသော နတ်အရက် အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ"
"ငါတို့ ဒီနေရာမှာပဲ ထန်ထျန်း ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို အတူတူ စောင့်ကြတာပေါ့"
"ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း... သေခြင်းတရား ရောက်လာမယ့် အချိန်ကိုပေါ့"