အခန်း (၁၂၃-၁၂၄)

အခန်း ၁၂၃ - လင်းဖော်ကျွင်း။ ကိုယ်နဲ့ကိုက်ညီမှ အကောင်းဆုံး ဧကရာဇ်အမွေအနှစ်။

ခဏအကြာတွင် ချန်းရှန်းတောင်အပြင်ဘက်၌...

ကောင်းကင်ယံတစ်နေရာတွင် လင်းချန်နှင့် လင်းကျိုး တို့ ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာတွင် သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာများ ရှိနေသည်။ အထဲတွင် ကျန်နေခဲ့သော ပထမအဆင့် နောက်လိုက်မှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သူတို့ သိရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။

သူမှာ ပထမအဆင့် နောက်လိုက်များထဲတွင် အဆင့် ၃ ရှိသော လင်းဖော်ကျွင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် များသောအားဖြင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး စကားနည်းသူဖြစ်သော်လည်း ပေးအပ်သမျှ တာဝန်များကို အကောင်းဆုံး ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်တတ်သူဖြစ်သည်။

လင်းဖော်ကျွင်းသည် လှံလမ်းစဉ်ကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ ချန်းရှန်းတောင်တွင် အမွေအနှစ် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော မဟာဧကရာဇ်မှာလည်း လှံလမ်းစဉ် အရှင်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မနာလိုမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ။

လင်းရှန်ဟဲ၊လင်းထင်ထောင်းနှင့် အခြားပါရမီရှင်များမှာ တောင်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး လင်းချန် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် လင်းချန်၏ အရှိန်အဝါမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းအငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။

“လင်းဖော်ကျွင်းက အထဲမှာပဲလား။ အဲဒီတောင်က မဟာဧကရာဇ်က ဘယ်လမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံတာလဲဆိုတာ သိတဲ့သူ ရှိလား။”

လင်းရှန်ဟဲက သက်ပြင်းချလျက် ပြန်ဖြေသည်။

“မှန်ပါတယ် အရှင်သား လင်းဖော်ကျွင်းက အခု အမွေအနှစ်ကို လက်ခံနေပါတယ်။ အဲဒီ စီနီယာဧကရာဇ်က အရမ်းခေါင်းမာပြီး လှံလမ်းစဉ် နတ်ဘုရားခန္ဓာ ရှိတဲ့သူကိုမှ ဆက်ခံသူအဖြစ် ပေးချင်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ထဲက တချို့ စမ်းသပ်မှု အောင်မြင်ပေမဲ့ သူ့သတ်မှတ်ချက်နဲ့ မကိုက်ညီလို့ အရွေးမခံခဲ့ရပါဘူး။”

လင်းရှန်ဟဲနှင့် အခြားထိပ်တန်းပါရမီရှင်များ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ အရိပ်အယောင် ပေါ်နေသည်။ မိမိတို့ထက် အဆင့်နိမ့်သော လင်းဖော်ကျွင်းက အမွေအနှစ် ရသွားသည်ကို သူတို့ အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းချန်၏ သတိပေးချက်။

လင်းချန်သည် ထိုမကျေနပ်မှုများကို ရိပ်မိသွားပြီး တည်ကြည်လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ မိသားစုဝင်အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်ရတာ အထူးသဖြင့် မင်းတို့ထက် အားနည်းတဲ့သူက အမွေအနှစ် ရသွားတာကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြတာလား။”

ပါရမီရှင်များမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။

လင်းချန်ကဆက်၍။

“ငါ မင်းတို့ကို ဆူဖို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ငါ ပြောချင်တာက ဧကရာဇ်အမွေအနှစ်ဆိုတာ ရတိုင်း မကောင်းဘူးဆိုတာပဲ။ အဓိကက ကိုယ်နဲ့ ကိုက်ညီဖို့ လိုတယ်။ အကယ်၍ မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်နဲ့ မကိုက်ညီတဲ့ အမွေအနှစ်ကို အတင်းအကျပ် လက်ခံလိုက်ရင် အဲဒီစွမ်းအားတွေက မင်းတို့ရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်နဲ့ တိုက်မိလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါမှာ သွေးကြောဖောက်ပြန်ပြီး လမ်းမှားရောက်သွားနိုင်တယ်။”

ထိုစကားမှာ ပါရမီရှင်များအတွက် နိုးစက်သံတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့သည် အမွေအနှစ် ရဖို့ကိုသာ တွေးနေပြီး ကိုယ်နဲ့ ကိုက်ညီမှု ရှိ မရှိကို မစဉ်းစားခဲ့မိကြပေ။ သူတို့၏ မနာလိုစိတ်များမှာ အန္တရာယ်ရှိသော လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားကာ လင်းချန်ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်အုပ်ချီလိုက်ကြသည်။

မကန့်သတ်ထားသော အနာဂတ်။

လင်းချန်က သူတို့ကို ထပ်မံ အားပေးလိုက်သည်။

“မှတ်ထားကြ... ဒီစစ်မြေပြင်မှာ ဧကရာဇ်အမွေအနှစ်တွေ မရှားဘူး။ အဲဒါတွေကြောင့် စိတ်မလေကြနဲ့။ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ မင်းတို့အားလုံးဟာ ကမ္ဘာဦးခေတ်ကို ပြန်သွားရင် မဟာဧကရာဇ် ဖြစ်နိုင်တဲ့သူတွေချည်းပဲ။ မင်းတို့ကို ကန့်သတ်ထားတာက မင်းတို့ရဲ့ ပါရမီမဟုတ်ဘူး... ဒီကမ္ဘာကြီ ပဲ။”

ဤစကားက ပါရမီရှင်များ၏ ရင်ထဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိသော ယုံကြည်ချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူတို့သည် မဟာဧကရာဇ်များကိုပင် ဦးညွှတ်စေနိုင်သည့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများ ပြန်လည် ရရှိလာကြသည်။

လင်းဖော်ကျွင်း အပြင်သို့ ထွက်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း လင်းချန်က သူတို့ကို သွေးရောင်သားရဲကြီးများ နှင့် သွေးပုံဆောင်ခဲ များအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ပါရမီရှင်အားလုံးကို နက်ရှိုင်းသောအမှန်တရား းအဆင့်အထိ ရောက်ရှိစေရန် ထိုပုံဆောင်ခဲများကို အတူတူ အမဲလိုက်ရန် ဖြစ်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ချန်းရှန်းတောင်အတွင်းမှ လူရိပ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်လာလေတော့သည်။

အခန်း ၁၂၄ - နောက်ထပ်ပစ်မှတ်ကလင်းဧကရာဇ်တောင်။ ပါရမီရှင်များ၏ တိုက်ပွဲစတင်ပြီ။

ယခင်က အေးဆေးတည်ငြိမ်လေ့ရှိသော လင်းဖော်ကျွင်း ၏ မျက်နှာတွင် ယခုအခါ ဖုံးဖိမရသော အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေသည်။ သူသည် သူတော်စင်၊သူတော်စင်မများနှင့် ရှေးဟောင်းပါရမီရှင်များနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် သူကဲ့သို့ သာမန်နောက်လိုက်တစ်ဦးက အမွေအနှစ်ကို အရယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

မဟာဧကရာဇ်၏ အမွေအနှစ်ကြောင့် သူ၏ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ကပ်ဘေးကိုးခုနယ်ပယ် အဆင့်၈ သို့ တိုက်ရိုက်ခုန်တက်သွားပြီး ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

လင်းဖော်ကျွင်းသည် တောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် လင်းချန်အပါအဝင် အားလုံး၏ အကြည့်များက သူ့ထံသို့ ကျရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မဆိုင်းမတွပင် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“လင်းဖော်ကျွင်းက နတ်ဘုရားသားတော်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”

လင်းချန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မဆိုးဘူး... လင်းကျိုးလိုပဲ မင်းလည်း ဧကရာဇ်အမွေအနှစ်ကို ရခဲ့ပြီ။ အခုကစပြီး ငါနဲ့အတူ လှုပ်ရှားလို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုမှတ်ထား... အမွေအနှစ်ထဲက တာအိုလမ်းစဉ်ကို ရဖို့အတွက် ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ကို မစွန့်လွှတ်လိုက်နဲ့။ မင်းအတွက် အမွေအနှစ်ဆိုတာ အနှစ်သာရကိုပဲယူပြီး အကာကို ပယ်ရမယ့်အရာပဲ။ နားလည်လား။”

လင်းဖော်ကျွင်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တည်ကြည်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

“စိတ်ချပါ အရှင်သား... ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်အရာက အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို မှန်ကန်စွာ ရွေးချယ်ပါ့မယ်။”

နောက်ထပ် ရည်မှန်းချက်ဆီသို့။

လင်းချန်သည် အားလုံးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ကဲ... နောက်ထပ် အမွေအနှစ်တောင်ဆီကို ဆက်သွားကြမယ်။ အားလုံး ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ။”

သူတို့သည် သွေးရောင်လွှမ်းသော ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပျံသန်းလာကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် အခြားအင်အားစုများမှ ပါရမီရှင်အချို့နှင့် ဆုံသော်လည်း ထိုသူတို့မှာ လင်းမိသားစု၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကြောင့် လမ်းကြောင်းလွှဲကာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ လင်းချန်နှင့် အဖွဲ့သားများကတော့ ထိုသူတို့ကို ဂရုပင်မစိုက်ပေ။ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်မှာ အခြားသူများမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်သည်ဟု ခံယူထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် သာမန်တောင်များထက် နိမ့်ပါးသော သွေးရောင်တောင်ကုန်းတစ်ခု ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ထိုတောင်မှာ လွင့်မျောအလင်းတန်းပြည်နယ်တွင် အလွန်ကျော်ကြားလှသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် လင်းမိသားစု၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သော လင်းတုံ ကျင့်ကြံခဲ့သည့် နေရာဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုတောင်၏ အမည်မှာ... လင်းဧကရာဇ်တောင်ဖြစ်သည်။

စစ်မှန်သော ပြိုင်ပွဲ။

လင်းချန်သည် တောင်ထိပ်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအချိန်မှာတော့ တခြားအင်အားစုတွေက ပါရမီရှင်တွေလည်း ဒီတောင်ထဲမှာ အမွေအနှစ်အတွက် စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်နေလောက်ပြီ။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ နောက်ထပ်ရင်ဆိုင်ရမှာက မိသားစုဝင်အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်မှုတင် မဟုတ်တော့ဘူး။ တခြားအင်အားစုတွေနဲ့ပါ တိုက်ခိုက်ရတော့မှာ။ မင်းတို့... အဆင်သင့် ဖြစ်ကြပြီလား။”

လင်းဧကရာဇ်တောင်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော နက်နဲလှသည့် အရှိန်အဝါများမှာ ဤနေရာတွင်လည်း ကြီးမားသော အမွေအနှစ်ရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ လင်းမိသားစု၏ ပါရမီရှင်များအားလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ရဲရင့်သော အမူအရာများဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြသည်။

“ကျွန်တော်တို့... အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။”