အခန်း (၇၃-၇၄)

အခန်း (၇၃) မြွေကို တွင်းထဲမှ မျှားခေါ်ခြင်း

ရွှေကိစ္စ သတင်းအပြင် လူအများ ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေကြသော နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုမှာ ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ အိတ်ဆောင်နာရီ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအိတ်ဆောင်နာရီက အဖိုးတန် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်၏။ နေရောင်အောက်တွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလွန်းလှသည်။

ပစ္စည်းရှားပါးသော ခေတ်ကာလတွင် အိတ်ဆောင်နာရီ တစ်လုံးသည် ယနေ့ခေတ် ရိုးလ်ရွိုက်စ် ကားတစ်စီးနှင့် ညီမျှပြီး အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ၏ ပြယုတ် တစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုသတင်းကြောင့် ရွာတစ်ရွာလုံး ပွက်လောရိုက်သွားသည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းကလည်း ထိုကောလာဟလများကို ကြားသိလိုက်ရသည်သာ ဖြစ်၏။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤအိတ်ဆောင်နာရီက သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတွင် သူမ၏ အကြီးမားဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက် ပါဝင်နေသည်။

ညသန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် ကျန်းကွေ့ဖန်းက ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ အိမ်ဟောင်းထဲသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

မှိန်ဖျော့ဖျော့ လရောင်အောက်တွင် သူမက အပူပေး အုတ်ကုတင်ကို ခွာ၍ ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော စာရင်းအင်း စာအုပ်ဟောင်းတစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူမက ဆီစိမ်စက္ကူ အလွှာများကို ခွာချလိုက်ပြီး မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ထဲတွင် စာရင်းအင်း စာအုပ်ထဲမှ မှတ်တမ်းများကို သေချာ ကြည့်ရှုလိုက်၏။

"ရွှေတုံးသေတ္တာသုံးဆယ်... ချန်စန်း..."

သူမက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာက သွေးဆုတ်ဖြူရော် သွားသည်။

ဤစာရင်းအင်းစာအုပ်ထဲတွင် ထိုနှစ်က သတ္တုတွင်း မတော်တဆမှု၏ အမှန်တရားကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ချန်စန်း နှင့် သူမတို့၏ အပေးအယူ ကိစ္စများကိုလည်း မှတ်တမ်းတင် ထားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် တံခါးက ကျွီခနဲ ပွင့်သွား၏။ ကျန်းကွေ့ဖန်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။

သူမက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လဲ့ကျီမင်က လက်ထဲတွင် ရေနံဆီမီးခွက် တစ်လုံး ကိုင်၍ တံခါးဝ၌ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်က သူ၏ တည်ကြည် လေးနက်သော မျက်နှာကို ထွန်းလင်းပေးနေ၏။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်း ပြာယာခတ်သွားပြီး စာရင်းအင်း စာအုပ်ကို ဝှက်ထားရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

လဲ့ကျီမင်က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး စာအုပ်ကို လုယူလိုက်၏။

“ဒါက ဘာလဲ..."

သူက စာအုပ်ကို ဖွင့်၍ စာမျက်နှာ တစ်ခုချင်းစီကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာက ပို၍ ပို၍ မည်းမှောင်လာသည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွား၏။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

စာရင်းအင်းစာအုပ်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လဲ့ကျီမင်က ခေါင်းမော့လာပြီး ကျန်းကွေ့ဖန်းအား စူးစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရွှေတုံးသေတ္တာသုံးဆယ်... ချန်စန်း... မင်းမှာ ပြောစရာစကား ကျန်သေးလား..."

ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာတော့ချေ။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် လူတို့သည် မှောင်ခိုကူးခြင်း၊ အမြတ်ထုတ်ခြင်းနှင့် အဂတိလိုက်စားခြင်း ကဲ့သို့သော စကားလုံးများကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

ဤအရာက ဝေဖန်ပညာပေးရုံမျှဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာတစ်ရပ် မဟုတ်ပေ။ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် လူအများ ရှေ့၌ အရှက်ခွဲ အပြစ်တင်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွင် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ထောင်ဒဏ် ကျခံရမည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကိစ္စများ ပေါ်ပေါက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမက သွေးရူးသွေးတန်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ခွေးကောင်လေး... နင်ပဲ... နင် ငါ့ကို ချောက်ချတာ... နင်ပါ နင့်ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အဖေနဲ့အတူ သေခြင်းဆိုးနဲ့ သေသင့်တယ်..."

လဲ့ချန်က လဲ့ကျီမင်၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် သူမကို ခံစားချက် ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်နေသည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ ကျိန်ဆဲမှုများကို သူက လျစ်လျူရှုထားပြီး စိတ်ထဲမှသာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

*လိုင်ကျားမင်ပြောတဲ့ သူဌေးချန်ဆိုတာ ချန်စန်းရဲ့ မျိုးဆက် ဖြစ်လောက်တယ်... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ…*

လဲ့ချန်က မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်းက ပို၍ သွေးရူးသွေးတန်း ရုန်းကန်လာပြီး ရိုင်းစိုင်းသော စကားများဖြင့် ကျိန်ဆဲတော့သည်။

လဲ့ကျီမင်၏ မျက်နှာက ပြာနှမ်းသွားပြီး စားပွဲကို လက်ဖြင့် ဘုန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်၏။

"တော်တော့... မင်းမှာ ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ..."

ထိုအခိုက်တွင် ရွာထိပ်မှ အင်ဂျင်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြံဝင်းထဲမှ တင်းမာနေသော လေထုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

အစိမ်းရင့်ရောင် ဂျစ်ကားနှစ်စီးက ဖုန်မှုန့်များ တထောင်းထောင်းထလျက် ရွာထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်လာပြီး လဲ့ချန်၏ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအချို့ ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကြ၏။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ထောင့်မှန်စတုဂံပုံ မျက်နှာ၊ မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးပြူးပြူးနှင့် တည်ကြည်သော မျက်နှာထား ရှိသည့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ထွားကျိုင်းသော အရာရှိ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူက လဲ့ကျီမင်ထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာပြီး အလေးပြုကာ ဩဇာပါသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က မြို့နယ် လက်နက်ကိုင် တပ်ဖွဲ့ကပါ... ခင်ဗျားတို့ မိသားစုက လက်နက်တွေကို တရားမဝင် လက်ဝယ်ထားရှိတယ်လို့ သတင်းရထားပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှာဖွေမှုကို ပူးပေါင်း ပါဝင်ပေးပါ..."

နိုင်ငံတော်က သေနတ်နှင့် ခဲယမ်းမီးကျောက်များကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထား၏။ သေနတ် လက်ဝယ်ထားရှိခြင်းမှာ ကြီးလေးသော ရာဇဝတ်မှုဖြစ်ပြီး ဆိုးရွားသော အခြေအနေများတွင် သေဒဏ်ပင် ကျခံရနိုင်သည်။ ဤအရာက ထိုခေတ်အခါက အများပြည်သူ သိရှိထားသော အခြေခံ ဗဟုသုတတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဆူညံသံများကို ကြားသောအခါ ရွာသားများက ဘာဖြစ်သလဲ ဆိုသည်ကို ကြည့်ရန် အပြေးအလွှား ထွက်လာကြသည်။

အဒေါ်ဝမ် နှင့် အဒေါ်ကျန်းတို့က လူအုပ်၏ ရှေ့ဆုံးသို့ တိုးထွက်လာပြီး တီးတိုး ပြောဆို ဆွေးနွေးနေကြ၏။

"ဘုရားရေ... လဲ့ချန်တို့ မိသားစုကတော့ ရွှေတွေရော သေနတ်တွေနဲ့... တကယ်ပဲ လပေါ် ပျံတက်သွားတော့မှာပဲ..."

"လက်နက်တွေကို တရားမဝင် လက်ဝယ်ထားရှိတာက သေဒဏ်ပေးခံရနိုင်တဲ့ ပြစ်မှုပဲ... ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်..."

လဲ့ကျီမင်မှာ မှင်သက်သွား၏။ လက်နက်များ ဟုတ်လား။

ထိုအမဲလိုက်သေနတ်ကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လား။ သို့သော် အိမ်တိုင်းလိုလိုတွင် အမဲလိုက်သေနတ် တစ်လက်စီ ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း လဲ့ချန်က အရာရှိ၏ လက်အိတ်ပေါ်မှ မထင်မရှား ငွေရောင် လင်းယုန်တံဆိပ်ကို သတိပြုမိသွားပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

*ဒီတံဆိပ်... သူများ ဖြစ်နေမလား...။

သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုး၍ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ရဲဘော်... ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာ ဘာလက်နက်မှ မရှိပါဘူး... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာ ဖြစ်ရမယ်..."

အရာရှိက ခံစားချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ရှာစမ်း..."

စစ်သားအချို့က ချက်ချင်း လူစုခွဲ၍ အသေအချာ စတင်ရှာဖွေကြတော့၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်း က တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

*ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံက ကူညီတာပဲ…*

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမက လဲ့ချန်အား တိုင်ကြားထားသော စာကို မြို့ပေါ်သို့ လူသုံးစု ခွဲ၍ ကြိုတင်ပေးပို့ထားခဲ့သည်။ ယခုတော့ လဲ့ချန် ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်ပြီ ဖြစ်၏။

သူမက အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော အိတ်ဆောင်နာရီကို အပူပေး အုတ်ကုတင်၏ အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

စစ်သားများက လဲ့ချန်၏ အိမ်ကို အပေါ်အောက် ပြောင်းပြန်လှန် မတတ် ရှာဖွေကြသော်လည်း မည်သည့်အရာမျှ မတွေ့ရပေ။

ထိုအခိုက်တွင် စစ်သားတစ်ဦးက လဲ့ချန်၏ ကုတင်အောက်မှ ခေတ်ဟောင်း အမဲလိုက်သေနတ် တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လာ၏။

"သတင်းပို့ပါတယ်... အမဲလိုက်သေနတ် တစ်လက် တွေ့ရှိပါတယ်..."

အရာရှိက သေနတ်ကို ယူ၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် လဲ့ချန်အား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်ငယ် တစ်အုပ်နှင့် ခဲတံတစ်ချောင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ထုတ်ယူကာ သေနတ်၏ အမှတ်စဉ်ကို ပွတ်ဆွဲ ကူးယူလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က အရာရှိ၏ လှုပ်ရှားမှု တိုင်းကို သတိနှင့် စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ ပို၍ သေချာလာတော့၏။

ဤအရာရှိမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အတိတ်ဘဝက လင်းယုန်ဟု လျှို့ဝှက် အမည်ပေးထားသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်မြေပြင် ရဲဘော်ကျောက်ကော်ချန်ပင် ဖြစ်သည်။

အတိတ်ဘဝက ကျောက်ကော်ချန် သည် စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုအတွင်း သူ့ကို ကာကွယ်ရန် ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံခဲ့သည်။

ဤဘဝတွင် ကျွန်တော်တို့ ဤကဲ့သို့ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါကမျှ တွေးမထားခဲ့မိပေ။

လဲ့ချန် က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“ရဲဘော်... ဒီအမဲလိုက်သေနတ်က ဘိုးဘေးတွေဆီက ဆင်းသက်လာတဲ့ ပစ္စည်းဟောင်းတစ်ခုပါ... အိမ်တိုင်းလိုလိုမှာ တစ်လက်စီတော့ ရှိကြတာပါပဲ... ကျွန်တော်တို့က တောယုန်တွေ ဘာတွေ ပစ်ဖို့ သုံးတာပါ... အခုခေတ်မှာ လက်နက်တစ်ခုခု မရှိရင် စိတ်မချရဘူးလေ..."

သူက အိမ်တိုင်းလိုလိုဟူသော စကားလုံးကို အလေးအနက်ထား ပြောဆိုလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် အမဲလိုက်သေနတ် မရှိသော မိသားစု မည်သူ ရှိမည်နည်း။

ဤအရာက ပေါက်တူးများ၊ တံစဉ် များကဲ့သို့ ပုံမှန် ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

ကျောက်ကော်ချန်က ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အသံက အေးစက်မာကျော နေသည်။

"ပြဿနာ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ အတည်ပြုဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ရပါမယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

လဲ့ချန်က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ လျှောက်ထွက်သွား၏။

ကျန်းကွေ့ဖန်းအနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူက သူမကို မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးပြလိုက်ရာ ထိုအကြည့်က သူမကို မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေသည်။

ရွာသားများက မီးဖိုပေါ် တင်ထားသော အိုးထဲမှ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ဆူညံစွာ ဆွေးနွေး ပြောဆိုလာကြသည်။

"အိုကွယ်... လဲ့ချန်တော့ ဒုက္ခရောက်တော့မယ် ထင်တယ်..."

အဒေါ်ဝမ်က ခေါင်းခါ၍ ဟန်ဆောင် နောင်တရဟန် ပြလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါ့... လဲ့မိသားစုကတော့ ဒီတစ်ခေါက် ပြဿနာ အကြီးအကျယ် တက်ပြီပဲ..."

အဒေါ်ကျန်းက မီးလောင်ရာ လေပင့်လိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်ကမှ ရွှေတွေ တူးမိတယ်... ဒီနေ့တော့ သေနတ် တွေ့ပြန်ပြီ... ဒါက ကံကောင်းတာလား၊ ကံဆိုးတာလား..."

လဲ့ကျီမင်မှာ ပူလောင်နေသော ဒယ်အိုးပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။ သူက ကျောက်ကော်ချန်အား ရှင်းပြရန် ကမန်းကတန်း ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"ရဲဘော်... ဒီသေနတ်က တကယ်ကို ပစ္စည်းဟောင်း တစ်ခုပါ... ကျွန်တော့် အဖေ လက်ထက်ကတည်းက ရှိခဲ့တာပါ... သူက ပုံမှန်အားဖြင့် အမဲလိုက်ဖို့ပဲ သုံးတာပါ... မကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် တစ်ခါမှ မသုံးခဲ့ဖူးပါဘူး..."

လဲ့ချန်ကို ကျောက်ကော်ချန် ခေါ်ထုတ်လာပြီးနောက် ဂျစ်ကားထဲသို့ မသွင်းဘဲ အိမ်နောက်ဘက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရာ ဂျစ်ကား၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်က လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံကို ကွယ်ထားပေးလိုက်၏။

ကျောက်ကော်ချန်က သူ၏ တပ်သားများကို ကားရှေ့တွင် ကင်းစောင့်ရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး သူနှင့် လဲ့ချန်တို့မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည်။

"ရဲဘော်လဲ့ချန်..."

ကျောက်ကော်ချန်က အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံက တည်ကြည်နေ၏။

"အခုရှာဖွေမှုက အကြောင်းပြချက် သက်သက်ပါ..."

လဲ့ချန် က စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ရယ်လိုက်သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အကြောင်းပြချက် သက်သက်ဟုတ်လား... ရဲဘော်... ဒီအမဲလိုက်သေနတ်က..."

အခန်း (၇၄)အတိတ်ဘဝမှ ရဲဘော်ရဲဘက်များ

ကျောက်ကော်ချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လဲ့ချန်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"မင်းသေနတ်ဟောင်းက ယမ်းတွေ အကုန်စိုနေပြီဆိုတာ ငါသိတယ်... ယုန်ပစ်ဖို့လောက်ပဲ သုံးလို့ရတော့မှာ... ငါ အခု လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အနောက်ဘက်တောင်က သတ္တုတွင်းကြောင့်ပဲ..."

"အထက်က အဲ့သတ္တုတွင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ရွှေအမှုကြီးတစ်ခုကို စုံစမ်းနေတယ်... ပြီးတော့ အဆင့်မြင့်အရာရှိတချို့လည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေလို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို လျှို့ဝှက်လုပ်ဆောင်ရမှာ..."

"မင်း ငါ့ကို အဲ့သတ္တုတွင်းဆီ ခေါ်သွားပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်..."

လဲ့ချန်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ..."

သူတို့နှစ်ယောက်က အနောက်ဘက်တောင်ဆီသို့ တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် လျှောက်သွားကြသည်။

တောင်ပေါ်လေက တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများက တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ခါနေ၏။

လဲ့ချန်က ကျောက်ကော်ချန်၏ ခြေလှမ်းများကို လေ့လာရန် တစ်ခါတစ်ရံ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်တတ်ပြီး သူက အရပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း စစ်သားများတွင်သာ ရှိတတ်သော သွက်လက်မှုနှင့် နိုးကြားမှုကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အတိတ်ဘဝမှ ရဲဘော်ရဲဘက်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်သော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုများ ပြည့်လျှံလာ၏။

"တောင်ပေါ်လမ်းက လျှောက်ရခက်တယ်... သတိထားသွားပါ..."

လဲ့ချန်က ဂရုတစိုက် သတိပေးလိုက်ပြီး လမ်းဘေးမှ ပေါင်းပင် အနည်းငယ်ကို ဆွတ်ခူးလိုက်၏။

"ဒီအပင်ကို မှန်ညိုပင်လို့ ခေါ်တယ်... ဆီးရွှင်စေတယ်... ရေမြေ မကိုက်တာမျိုး ဖြစ်ရင် အရွက်နှစ်ရွက်လောက် ဝါးစားလိုက်ရုံနဲ့ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်..."

ကျောက်ကော်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို နိုးနိုးကြားကြား စောင့်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဤဒေသသည် ရာဇဝတ်မှုများ ထူပြော၏။ တောတောင်များထဲတွင် လူပေါင်းစုံ နေထိုင်ကြသဖြင့် သတိထားရန် လိုအပ်သည်။

သူက လဲ့ချန် ကမ်းပေးသော မှန်ညိုပင်ကို ယူ၍ နှာခေါင်းနား ကပ်ကာ နမ်းကြည့်လိုက်ရာ သင်းပျံ့သော မြက်ရနံ့ကို ရလိုက်၏။

"အခုလို အချိန်တွေမှာ ငါတို့က အရာရာတိုင်းကို လိုအပ်နေပေမဲ့ ဒီဟာတွေကတော့ ပေါများတယ်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုးအရင်တုန်းက အနီရောင်တပ်မတော်နီက ခရီးရှည် ချီတက်တဲ့အခါ ဗိုက်ဝဖို့ ဒီတောရိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုပဲ အားထားခဲ့ရတာ... အဲဒီလိုနဲ့ပဲ သူတို့က မိုင်ပေါင်းနှစ်သောင်းခွဲ ခရီးစဉ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ကြတာပေါ့... ဒီမှန်ညိုပင်က ပရိုတင်းဓာတ် မြင့်မားပြီး အာဟာရဓာတ် ကြွယ်ဝတယ်... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တွေမှာ အသက်ကယ်ပေးနိုင်တယ်..."

သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ် ရှေ့မှ သစ်ရွက်များ တရှပ်ရှပ် မြည်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။

လဲ့ချန်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျောက်ကော်ချန်ကို ဆွဲယူကာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး၏ အနောက်တွင် ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ရှူး... လူလာနေတယ်..."

ကုပ်ချောင်းချောင်း သွားလာနေသော လူရိပ်တစ်ခုက သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။ ထိုသူမှာ လျိုတာကျူး ဖြစ်သည်။

သူက အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး မြေကြီးထဲတွင် ကျင်းတစ်ခုကို အခက်အခဲ တူးနေ၏။

"အဲ့ကောင်လေးက မသင်္ကာစရာကောင်းအောင် ပြုမူနေတယ်... သေချာပေါက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်ကော်ချန်... ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ..."

ကျောက်ကော်ချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"အခြေအနေကို အရင်စောင့်ကြည့်ရအောင်..."

လျိုတာကျူးက အထုပ်ကို ဂရုတစိုက် မြှုပ်နှံလိုက်ပြီးနောက် မြေကြီး ပြန်ဖို့ကာ ကမန်းကတန်း ထွက်ခွာသွားသည်။

လဲ့ချန်နှင့် ကျောက်ကော်ချန်တို့က ကျောက်တုံးကြီးအနောက်မှ ထွက်လာပြီး လျိုတာကျူး ပစ္စည်းများ မြှုပ်နှံခဲ့သော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ကျောက်ကော်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

"တူးပြီး ကြည့်ရအောင်..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြေကြီးများကို ခြေထောက်ဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်ရာ အဝတ်ထုပ် တစ်ထုပ် ပေါ်လာ၏။ ၎င်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖောက်ခွဲရေး ယမ်းတောင့်တစ်ထုပ်နှင့် စာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်ကော်ချန်က ထိုစာကို ကောက်ယူ ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာက တစ်မုဟုတ်ချင်း မည်းမှောင်သွား၏။

ထိုစာမှာ သူဌေးချန်က လျိုတာကျူးထံ ရေးထားသောစာဖြစ်ပြီး သတ္တုတွင်းကို ဖောက်ခွဲပစ်ရန်နှင့် မြေပုံထဲမှ အတိုင်း ရွှေများကို ယူဆောင်လာရန် ညွှန်ကြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်က အံကိုကြိတ်လိုက်၏။

“အဲ့လူက သူဌေးချန်ပဲ... သူက နှုတ်ပိတ်ဖို့ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာ..."

ကျောက်ကော်ချန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ အဲ့သတ္တုတွင်းထဲမှာ တကယ်ပဲ ရွှေတွေ ရှိနေပုံရတယ်..."

လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားသွားပြီး အကြံတစ်ခု ရလာ၏။

"ရဲဘော်ကော်ချန်... ငါတို့ သူ့ကို ပြန်လှည့်ကွက် ဆင်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

ကျောက်ကော်ချန်က လဲ့ချန်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။

"အို... မင်းအကြံအစည်ကို ပြောပြပါဦး..."

"မြွေကို တွင်းထဲက ထွက်လာအောင် ဆွဲဆောင်ဖို့ သတ္တုတွင်းထဲမှာ ရွှေတွေ အများကြီး ဝှက်ထားတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ ဖြန့်လိုက်ကြရအောင်..."

လဲ့ချန်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သူဌေးချန်က ရွှေကို လိုချင်နေမှတော့ သေချာပေါက် ငါးစာမိလာမှာပဲ..."

…

ညဘက်သို့ ရောက်သောအခါ တောင်ပေါ်လေက တဝူးဝူး ညံနေပြီး သတ္တုတွင်း အဝင်ဝမှာ မှောင်မည်းနေ၏။

အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်က လူအနည်းငယ်နှင့်အတူ သတ္တုတွင်း အဝင်ဝဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်လာကြသည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ သူဌေးချန် ဖြစ်၏။

သူဌေးချန်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"သတိထား... အသံမထွက်စေနဲ့..."

ထိုအဖွဲ့က ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သတ္တုတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး မြေပုံအတိုင်း လိုက်သွားရာ သတ္တုတွင်း၏ အတွင်းပိုင်းရှိ လျှို့ဝှက်ခန်း တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

သူဌေးချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဟားဟား... ရွှေတွေ... အကုန်လုံး ငါ့ဟာတွေချည်းပဲ..."

ထိုအခိုက်၌ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲတွင် မီးအိမ်တစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားပြီး လဲ့အားကော်က အမဲလိုက်သေနတ်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မှောင်ရိပ်ထဲမှ ထွက်လာ၏။

"အစ်ကိုချန် ပြောတာ မှန်တယ်... သူ တကယ်ပဲ ရောက်လာတာပဲ..."

လဲ့အားကော်က သူဌေးချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူဌေးချန်မှာ အံ့အားသင့်သွား၏။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး... အရေးကြီးတာက မင်း ဒီနေ့ ပြန်ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို မြှောက်၍ သူဌေးချန်ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ရှုပ်ထွေးသော တိုက်ပွဲတစ်ခု စတင် ဖြစ်ပွားတော့၏။

လဲ့အားကော်က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သော်လည်း သူက မြေမျက်နှာသွင်ပြင် အသာစီးရထားပြီး လဲ့ချန်က သူ့ကို သိုင်းပညာများ သင်ပေးထားခြင်း ရှိသည်။

အတန်ကြာသည်အထိ သူဌေးချန်၏ လူများက သူ့ကို မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်ကြပေ။

ထိုအခိုက်၌ လိုင်ကျားမင်က အဝင်ဝကို ဖောက်ခွဲရန် ရည်ရွယ်ကာ ဖောက်ခွဲရေး ယမ်းတောင့်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

"ဒိုင်း..."

သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လိုင်ကျားမင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကျည်ဆန် ဖောက်ဝင်သွားကာ ဖောက်ခွဲရေး ယမ်းတောင့်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

လဲ့ချန်က မှောင်ရိပ်ထဲမှ ထွက်လာ၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အပြာရောင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သော အမဲလိုက်သေနတ်ဟောင်းတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး သေနတ်ပြောင်းဝက လိုင်ကျားမင်ထံသို့ ချိန်ရွယ်ထားသည်။

လိုင်ကျားမင်က သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။

"မင်း..."

အခြေအနေ မဟန်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူဌေးချန်က သတ္တုတွင်း အနက်ပိုင်းရှိ မြေအောက်မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချကာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

အားကော်က သူဌေးချန် ပျောက်ကွယ်သွားသော အရပ်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တံတွေးတစ်ချက် ထွေးချလိုက်သည်။

‘မင်း မြန်မြန် ပြေးနိုင်လို့ ကံကောင်းသွားတယ်..."

သူက လိုင်ကျားမင် အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်၏။

"ငြိမ်ငြိမ်နေ... မဟုတ်ရင် မင်းကို သေအောင် ပစ်သတ်လိုက်မယ်..."

လဲ့ချန်က သူဌေးချန် ထားရစ်ခဲ့သော သေတ္တာကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းက လေးလံနေသော်လည်း အတွင်း၌ ရွှေများ ရှိနေမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချီလန်က စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ သူ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူမက စိတ်အေးသွားတော့သည်။

"ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား... ကျွန်မကို သေမလောက် လန့်သွားအောင် လုပ်တာပဲ..."

ချီလန်က စကားပြောရင်း လဲ့ချန်၏ ဖုန်ပေနေသော အင်္ကျီကို ချွတ်ရန် ကူညီပေးလိုက်၏။ လဲ့ချန်က သူမ၏ လက်ကို ပုတ်၍ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... အကုန် ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ... ဒီသေတ္တာထဲမှာ ဘာပါလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး..."

ချီလန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း တောက်ပနေသော ရွှေတုံးများအစား စက္ကူအပုံလိုက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူ၍ လှန်လှော ကြည့်လိုက်၏။

“ဒါက ဘာလဲ... မြေဂရန်... ငါတို့ အိမ်သစ်ရဲ့ မြေဂရန်လား..."

ချီလန်က ပို၍ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီ.. ဒီဟာက ဘယ်လိုလုပ် ရောင်းတဲ့သူက ကျန်းကွေ့ဖန်း ဖြစ်နေရတာလဲ..."

လဲ့ချန်က မြေဂရန်ကို ယူ၍ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"ငါ သိသားပဲ... ခုကိစ္စမှာ တစ်ခုခု လွဲချော်နေတယ်ဆိုတာ... အဲ့မိန်းမကြီးက သေချာပေါက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

မြေပိုင်ဆိုင်မှု ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအပြီးတွင် တောင်သူလယ်သမားများ၏ အိမ်ရာမြေ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်သည် စုပေါင်းပိုင် ဖြစ်သွားပြီး လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးချင်းစီမှာ အသုံးပြုခွင့်သာ ရှိတော့သည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက မြေဂရန်ကို မည်သည့်နေရာမှ ရလာသနည်း။ ဤသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသော လျှို့ဝှက် အရောင်းအဝယ်နှင့် နောက်ကွယ်မှ သဘောတူညီချက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လော။

ဤမြေက မူလကတည်းက လဲ့ချန်၏ မိသားစု ပိုင်ဆိုင်ကြောင်းတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

"ငါတို့... ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

ချီလန်က အနည်းငယ် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွား၏။

လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး အကြံတစ်ခု ရလာသည်။

“ဒီသက်သေတွေကို ယူပြီး ရွာကော်မတီဆီ သွားကြရအောင်..."

ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ မသင်္ကာဖွယ်ရာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် တပ်မဟာခေါင်းဆောင် လဲ့ကျီမင်က သူမကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရာတွင် ကူညီရန်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ရွာကော်မတီသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အကျယ်ချုပ် ချထားခြင်းသာ ဖြစ်၏။

လဲ့ချန် ရွာကော်မတီသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ရွာသားတစ်စုက အဝင်ဝတွင် စုရုံးနေကြပြီး တီးတိုး ဝေဖန်ဆွေးနွေးနေကြသည်။

အဘွားအို တစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ချန်ဇီ တကယ်ပဲ အဖမ်းခံလိုက်ရတာလား..."

အခြား ရွာသားတစ်ယောက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟူး... ဘယ်သူက သိမှာလဲ... ရဲတွေ ရောက်လာပြီး အမဲလိုက်သေနတ်ကို တရားမဝင် ကိုင်ဆောင်ထားတယ်လို့ ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်..."

လူငယ်တစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်၏။ "အမဲလိုက်သေနတ် တစ်လက်တည်းကို ဘာလို့ အဲ့လောက် ပြဿနာ လုပ်နေကြတာလဲ... ခုခေတ်ကြီးထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ ဘယ်သူက လက်နက် မဆောင်ထားဘဲ နေမှာလဲ... သနားစရာ ချန်ဇီပဲ..."

လဲ့ကျီမင်က တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းပြနေစဉ် လဲ့ချန် လျှောက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ချန်ဇီ... မင်း... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား..."