အခန်း (၇၅-၇၆)

အခန်း (၇၅)သူဌေးချန်အား ဖမ်းဆီးခြင်း

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ခေါင်းဆောင်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ... အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်..."

ရွာသားများက လဲ့ချန် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အနားသို့ ဝိုင်းအုံလာကြပြီး မေးခွန်းများဖြင့် အဆက်မပြတ် မေးမြန်းကြတော့သည်။

လဲ့ချန်က လူတိုင်းကို တိတ်တိတ်နေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီးနောက် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ တံခါးကို လက်ဖြင့် ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီနေ့ ကျွန်တော် နှစ်နှစ်ဆယ်တိုင်တိုင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖွင့်ဟပါတော့မယ်..."

လဲ့ကျီမင်က တံခါးကို ဖွင့်ခိုင်းလိုက်ရာ ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ ချို့တဲ့ပိန်ချုံးနေသော မျက်နှာက ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမက လဲ့ချန်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် ကျိန်ဆဲတော့၏။

"လဲ့ချန်... နင် ခွေးကောင်လေး... နင် ငါ့ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ... နင် အသေဆိုးနဲ့ သေပါလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျန်းကွေ့ဖန်း... အပြစ်ကင်းတဲ့ပုံစံ ဟန်ဆောင်နေတာကို ရပ်လိုက်စမ်းပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်က သတ္တုတွင်း ပြိုကျမှုမှာ တကယ်ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျား အသိဆုံးပါ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်နေစေရန် အတင်းအကျပ် ဟန်ဆောင်ထားလိုက်၏။

"နင် ဘာတွေပြောနေမှန်း ငါ မသိဘူး..."

လဲ့ချန်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ မြေဂရန်ကို ဆွဲထုတ်၍ မြင့်မားစွာ မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... ဒါကို ကြည့်ကြပါ... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ခြံမြေအသစ်အတွက် မြေဂရန်ပါပဲ... ရောင်းတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ... ကျန်းကွေ့ဖန်းပါ... သူမက သာမန် ရွာသူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ မြေဂရန်ကို ဘယ်ကနေ ရလာမှာလဲ... ဒီမြေက မူလကတည်းက ကျွန်တော့် မိသားစုပိုင်တာပါ..."

ရွာသားများမှာ ထိုကိစ္စကို ချက်ချင်းပင် ဆွေးနွေးပြောဆိုလာကြပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း အားလုံးက ခံစားလိုက်ကြရ၏။

လဲ့ချန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်က ချန်စန်းက လူတစ်စုကို ခေါ်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ ရွာမှာ သတ္တုတူးခဲ့တယ်... နောက်တော့ သတ္တုတွင်း မတော်တဆမှုကြောင့် လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ရပြီး ချန်စန်းလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်..."

"အားလုံးက မတော်တဆမှုလို့ ထင်ခဲ့ကြပေမဲ့ အဲဒီလို မဟုတ်ခဲ့ဘူး... ချန်စန်းက လုံးဝ မသေသေးဘူး... သူက ကျန်းကွေ့ဖန်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သတ္တုတွင်းထဲက ရွှေတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ လူတွေကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ပစ်ဖို့ သတ္တုတွင်း ပြိုကျအောင် လုပ်ခဲ့ကြတာပဲ..."

"နင်... နင် အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ..."

ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ မျက်နှာက ဖြူရော်သွားပြီး သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာ၏။

လဲ့ချန်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျုပ်က အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာ ဟုတ်လား... ဒါဆို ပြောစမ်းပါဦး... ဒီမြေဂရန်က ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ဒီမြေက အဲဒီတုန်းက ချန်စန်း ခင်ဗျားကို ကတိပေးခဲ့တဲ့ အကျိုးအမြတ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျန်းကွေ့ဖန်းမှာ စကားမဟနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေပြီး အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားစွာ ခံစားနေရ၏။

လဲ့ချန်က လက်ဆွဲသေတ္တာထဲမှ အခြား စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းမှာ သူဌေးချန်က လျိုတာကျူးထံ ရေးသားထားသော စာတစ်စောင် ဖြစ်သည်။

သူက စာထဲပါ အကြောင်းအရာများကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်ပြလိုက်၏။ ထိုစာထဲတွင် သူဌေးချန်က လျိုတာကျူးကို သတ္တုတွင်းကို မိုင်းခွဲရန် မည်သို့ ညွှန်ကြားခဲ့ကြောင်း၊ ရွှေများကို မည်သို့ ထုတ်ယူခဲ့ကြောင်းနှင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းနှင့် အကျိုးအမြတ်များကို မည်သို့ ခွဲဝေခဲ့ကြောင်း အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။

ရွာသားများမှာ မှင်သက်သွားကြပြီး ဤကိစ္စနောက်ကွယ်တွင် ဤမျှတုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖုံးကွယ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

"သတ္တုတွင်းမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ငါ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဆံပင်ဖြူစွတ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အဲဒီ ဘုန်း ဆိုတဲ့ အသံကြီးက မြေကြီးကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တုန်ခါသွားစေတယ်... အဲဒါက ဗျောက်အိုးဖောက်တာထက် အများကြီး ပိုပြီး အားပြင်းတယ်..."

"မှန်တယ်..."

အခြားရွာသားတစ်ဦးကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အတော်လေး ဝေးဝေးမှာ ရှိနေတာတောင် မကောင်းဆိုးဝါး လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး မတ်တပ်ရပ်ဖို့တောင် ခက်ခဲသွားတယ်..."

ထိုထူးဆန်းသော လေပြင်းက သူ၏ ပတ်လည်တွင် ဝဲလှည့်နေဆဲ ဖြစ်သည့်အလား သူ၏ လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

အဘွားအိုတစ်ဦးက ရုတ်တရက် တသိမ့်သိမ့် ငိုကြွေးလာပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ သူမ၏ ပခုံးများက နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

"ငါ့သားလေး... သူ အဲဒီထဲမှာ မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရတယ်..."

သူမက တအိအိဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်၏။

"သူက အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတာ... အိမ်ထောင်တောင် မကျသေးဘူး..."

အဘွားအို၏ ငိုကြွေးသံများက ရွာသားများ နှစ်နှစ်ဆယ်တိုင်တိုင် မြိုသိပ်ထားခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များကို မီးမွှေးပေးလိုက်သည့် စနက်တံ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ကျန်းကွေ့ဖန်း... နင် ယုတ်မာတဲ့ မိန်းမ... နင် ငါ့သားအတွက် အကြွေးဆပ်ရမယ်..."

အဘွားအိုက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ သူမ၏ တွန့်လိမ်နေသော လက်များက လင်းယုန်ငှက်၏ လက်သည်းများကဲ့သို့ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။

ကျန်းကွေ့ဖန်းမှာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ငိုယိုအော်ဟစ်ကာ ဒေါသတကြီး ရုန်းကန်တော့သည်။

"ငါ အပြစ်ကင်းပါတယ်... ငါ ဘာမှမသိဘူး... ချန်စန်း လုပ်ခဲ့တာ... အားလုံး ချန်စန်း လုပ်ခဲ့တာ... သူက အဲဒီလူတွေကို သတ်ခဲ့တာ..."

"ချီးလိုပဲ..."

လဲ့ချန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ချန်စန်း ထွက်ပြေးသွားတာ ကြာလှပြီ... ခင်ဗျားကတော့ သူ ကတိပေးထားတဲ့ မြေဂရန်နဲ့ ဒီနေရာမှာ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နေတယ်ပေါ့... ခင်ဗျား မပါဝင်ဘူးလို့ ရဲရဲကြီး ပြောရဲသေးတာလား..."

လဲ့ချန်က လက်ဆွဲသေတ္တာထဲမှ ခေတ်ဟောင်း အိတ်ဆောင်နာရီတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်၍ နောက်ကျောဘက် အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် အရောင်ဖျော့နေသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိနေသည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် ချန်စန်းနှင့် ကျန်းကွေ့ဖန်းတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားပြီး ရင်းနှီးစွာ ပြုံးနေကြ၏။

"ဒါက အဲဒီတုန်းက ချန်စန်း ခင်ဗျားကို ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်သင်္ကေတပဲ... ခင်ဗျား ငြင်းဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲလား..."

ထို့နောက် သူက စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းတွင် ရွှေအရောင်းအဝယ်များနှင့် ပတ်သက်သည့် အသေးစိတ် မှတ်တမ်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး အချက်အလက် တစ်ခုစီတိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်၏။

"ဒါက ချန်စန်းရဲ့ စာရင်းစာအုပ်ပဲ... ခင်ဗျားတို့ အကျိုးအမြတ်တွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေခဲ့လဲဆိုတာ အတိအလင်း မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်... ခင်ဗျား ငြင်းချင်သေးလား..."

အိတ်ဆောင်နာရီနှင့် စာရင်းစာအုပ်ကို မြင်သောအခါ ရွာသားများမှာ ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားကြတော့သည်။

"နင်... ကျန်းကွေ့ဖန်း... နင်က အပြစ်ကင်းတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြောရဲရတာလဲ..."

"တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်... ငွေအတွက်နဲ့ လူအများကြီးကို သတ်ပစ်ခဲ့ကြတယ်..."

ကျန်းကွေ့ဖန်း၏ မျက်နှာက သွေးဆုတ်နေသည့်အလား ဖြူရော်နေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟနိုင်တော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ကမန်းကတန်း ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်စုက ကျောက်ကော်ချန်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ရွာကော်မတီရုံး အတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

"လဲ့ချန်... မင်း လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိထားတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

ကျောက်ကော်ချန်က လဲ့ချန် အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချီးကျူးလေးစားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေ၏။

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သက်သေတွေရော ရုပ်ဝတ္ထု အထောက်အထားတွေပါ ရှိနေတဲ့အတွက် ကျန်းကွေ့ဖန်းက သတ္တုတွင်း မတော်တဆမှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ အထောက်အထားတွေ ရှိနေပါပြီ..."

ကျောက်ကော်ချန်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေကျနေသော ကျန်းကွေ့ဖန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်၏။

"သူမကို ခေါ်သွားကြ..."

စစ်သားနှစ်ယောက်က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ကျန်းကွေ့ဖန်းကို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။

"ပြီးတော့..."

လဲ့ချန်က ထပ်ပြောလိုက်၏။

"သူဌေးချန်က ထွက်ပြေးသွားပြီး မြေအောက်မြစ်ရဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းမှာ ရှိနေတယ်..."

ကျောက်ကော်ချန်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"သူဌေးချန်... သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဟုတ်လား..."

လဲ့ချန်က သူဌေးချန်၏ အခြေအနေကို အတိုချုံး ရှင်းပြလိုက်၏။

ကျောက်ကော်ချန်က သူဌေးချန်အား ဖမ်းဆီးရန် မြေအောက်မြစ်၏ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ လူများကို ချက်ချင်းပင် စေလွှတ်လိုက်သည်။

...

ကျောက်ကော်ချန်၏ လူများက သူ့ကို မြေအောက်မြစ်၏ တစ်ဖက်ကမ်းမှ ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲခေါ်လာသောအခါ သူဌေးချန်မှာ ယခင်က သူ၏ မောက်မာမှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး ရေစိုရွှဲနေပြီး တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်ကာ ရေနစ်နေသော ကြွက်တစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေကာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ် ကြည့်ရှုနေရင်း ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေဆဲပင်။

"တရားဝင် လောကရော ရာဇဝတ် လောကမှာပါ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့ပြီးမှ ခွေးကောင်လေး တစ်ကောင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျရှုံးရလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ဖူးဘူး..."

သူဌေးချန်က စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး လဲ့ချန်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အမုန်းတရားများက သွားများကြားမှပင် တောက်လောင်နေ၏။

သူက မြေအောက်မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချခြင်းဖြင့် ထွက်ပြေးနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ရွာသားများက မြေအောက်မြစ်၏ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ထားပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤသည်က အိုးတစ်လုံးထဲမှ လိပ်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းရသကဲ့သို့ပင်။

သူ့ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်မှာ ထိုငတုံး လဲ့အားကော်၏ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးမှုကြောင့် မြစ်ထဲသို့ ဆင်းပြေးခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ဤသည်က အလွန်ကြီးမားသော အရှက်ကွဲမှု တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

အစောင့်အကြပ်ဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူဌေးချန်က ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်းကို အဆက်မပြတ် တွေးတောနေ၏။

အစောင့်အကြပ် စစ်သားများကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ကြည့်ရာ သူတို့က အလွန် နိုးကြားနေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက လက်နက် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားကြသဖြင့် အခွင့်အရေးယူရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

"အခွင့်အရေးတစ်ခုကို စောင့်ရုံပဲ ရှိတော့မယ့်ပုံပဲ..."

သူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်၏။

ထိုအခွင့်အရေးက သူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အစောင့်အကြပ်အဖွဲ့က ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်ပေါ်လမ်း တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မျက်နှာဖုံးစွပ် လူအချို့က လမ်းဘေးရှိ တောအုပ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာကြပြီး တလက်လက် တောက်ပနေသော ဓားကျယ်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ စစ်သားများကို တိုက်ခိုက်ကြတော့၏။

စစ်သားများက သေချာစွာ လေ့ကျင့်ထားသူများ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့မှာ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေချိန်တွင် မထင်မှတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဓားချင်း ထိခတ်သံများနှင့် တိုက်ပွဲဝင် ဟစ်ကြွေးသံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

ပရမ်းပတာ အခြေအနေများကြားတွင် သူဌေးချန်က မျက်နှာဖုံးစွပ် လူတစ်ယောက်၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လဲ့ချန်က အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်တော့ တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူအချို့၏ အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ကျောက်ကော်ချန်နှင့် စစ်သားအချို့မှာ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်စီ ရရှိထားကြသော်လည်း သူဌေးချန်ကိုမူ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့ရတော့ချေ။

“သေစမ်း..."

ကျောက်ကော်ချန်က ကားတံခါးကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုချလိုက်၏။

"သူတို့က လူကို တကယ်ပြန်လုသွားတာပဲ..."

လဲ့ချန်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားသိရှိနိုင်သည့် အရာတစ်ခုမျှ မပါရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"အရင်ဆုံး ဒီလူတွေရဲ့ နောက်ခံကို စုံစမ်းကြည့်ကြရအောင်..."

အခန်း(၇၆)အတွေ့အကြုံရင့်သူက ပို၍ လည်ဝယ်၏

အဝေးမှ တောင်ပေါ်လမ်းက ကွေ့ကောက်နေပြီး ညအမှောင်ထဲတွင် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရစ်ခွေနေ၏။

ဂျစ်ကား၏ နောက်မီးများက မှိန်ဖျော့ဖျော့ တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီးနောက် လေးနက်သော အမှောင်ထုထဲသို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်ရစ်တော့ချေ။

လဲ့ချန်က မတ်တတ်ရပ်နေရင်း ထိုအနီရောင် မီးရောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဗြောင်းဆန်နေ၏။

သူက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်ကော်ချန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးကျောက်... ဒီကိစ္စက မရိုးရှင်းဘူး... သူဌေးချန် ပြန်အလုခံရတာက သူ့ဆီက ပစ္စည်းဝယ်တဲ့သူရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များတယ်..."

"ဒီသတ္တုတွင်းက ရွှေတွေအတွက် ဈေးကွက် လိုအပ်တယ်... ကျွန်တော်တို့က ဒီနေရာမှာ ဒီအတိုင်းထိုင်ပြီး သူတို့ အလိုလို ရောက်လာမှာကို စောင့်နေလို့ မရဘူး... ကျွန်တော်တို့ဘက်က အရင် စတင် လှုပ်ရှားရမယ်... ကျွန်တော်တို့က ဝယ်သူယောင်ဆောင်ပြီး သူတို့ကို မြှားခေါ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

ကျောက်ကော်ချန်က ဖုန်ပေနေသော သူ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေပုံရ၏။

"ဝယ်သူယောင် ဆောင်မယ် ဟုတ်လား... ဒါက နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး... အကယ်၍များ ကျွန်တော်တို့က သူဌေးချန်ဆိုတဲ့ အဲဒီ မြွေဟောက်ကို တကယ် မြှားခေါ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ရိပ်မိသွားရင်..."

"တပ်မှူးကျောက်..."

လဲ့ချန်က သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံက ခေါင်းမာနေ၏။

"သူဌေးချန်က မျက်နှာနှစ်ဖက် ရှိတဲ့သူပဲ... သူက ဘယ်တော့မှ တစ်ယောက်တည်း အလုပ်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီသတ္တုတွင်းနယ်မြေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိရမယ်..."

"အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့က သူ့ဆီက ဝယ်တဲ့သူကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင် သူ့ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ ထွက်ပေါက်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်လိမ့်မယ်..."

ကျောက်ကော်ချန်က လဲ့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက လဲ့ချန်၏ စကားများကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေပုံရသကဲ့သို့ ဤလူငယ်လေးက တကယ်ပဲ မည်မျှ ယုံကြည်မှုရှိနေသလဲ ဆိုတာကို တွေးတောနေပုံရသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ငါးပိကောင်ကဲ့သို့ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့... ဒါက အန္တရာယ် များတဲ့အတွက် မင်း သတိထားတာ ပိုကောင်းမယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်မှူးကျောက်..."

လဲ့ချန်က အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။ သူ၏ စကားများက ရိုးသားသော်လည်း စစ်သားဆိုး တစ်ယောက်၏ လည်ပတ်မှု အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

သူက အင်္ကျီပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။

"လဲ့ချန်..."

သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ကော်ချန်က ကမန်းကတန်း ထပ်ပြောလိုက်၏။

"မင်းက တကယ်သတ္တိရှိတာပဲ... ဒါပေမဲ့ သေလမ်းကိုတော့ မသွားနဲ့... သတိထား..."

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ပါးနပ်မှုက ဟိုးအရင်တုန်းက ငါ့ရဲ့တပ်စုမှူးကို သွားသတိရစေတယ်..."

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... ခင်ဗျားလည်း ရဲဘော်ကောင်း တစ်ယောက်ပါပဲ..."

လဲ့ချန်မှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားတော့၏။

...

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က နံရံကို မှီထားသော သူ၏ စက်ဘီးအဟောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ထိုခေတ်အခါက ခရုတက်သကဲ့သို့ နှေးကွေးလှသော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စနစ်ကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူ စက်ဘီးထိုင်ခုံပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်ချိန်မှာပင် အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ အဒေါ်အာ၏ မပီဝဲတဲ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"လဲ့ချန်… နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ... သန်းခေါင်ကြီး ရှိနေပြီကို..."

လဲ့ချန်က မကြားချင်ယောင် ဆောင်လိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ဖြင့် အားကုန်နင်း၍ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ စက်ဘီးအဟောင်းမှာ နက်နဲပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းမှ သံမဏိ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောင်ပေါ်လမ်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရွာများကို ပတ်၍ ညအမှောင်ထုထဲရှိ အမည်မသိ ဦးတည်ရာတစ်ခုဆီသို့ ကွေ့ကောက် သွားလာနေ၏။

စက်ဘီးက တကျွိကျွိ မြည်နေပြီး စက်ဘီးကြိုးများက တစ်ခါတစ်ရံ တင်းကျပ်သွားသော်လည်း သူကမူ အရေးမစိုက်ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခင်ဘဝက လေ့ကျင့်မှုများ မည်မျှ ရူးသွပ်ကြမ်းတမ်းခဲ့ကြောင်းကိုသာ မှတ်မိနေ၏။ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်မတတ် ရေစိုရွှဲနေချိန်တွင် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကို လက်ချည်းသက်သက်ဖြင့် အတင်းအကျပ် တွယ်တက်ခဲ့ရသည်။

“ဘာလုပ်ရမလဲ... သည်းခံရုံပေါ့..."

"သုံးရက်လောက် ရေတစ်ခွက်တည်းကို မျှသောက်ရတာကို ဘယ်လို သည်းခံနိုင်မှာလဲ... အံကြိတ်ပြီး တောင့်ခံထားရုံပဲ ရှိတာပေါ့..."

ဤအရာများ အားလုံးကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်သောအခါ ဤစက်ဘီး အဟောင်းလေးတစ်စီးက ဘာများ အရေးပါလို့လဲ။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ညဘက်လေပြင်းက သစ်ပင်မြက်ပင်များ၏ ချဉ်စူးစူး အနံ့အသက်များကို သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ သယ်ဆောင်လာသော်လည်း လဲ့ချန်က မြေပုံတစ်ခုကို အလွတ်ကျက်နေပုံရသည်။ ဘယ်ဘက်တွင် ကောက်ကွေးနေသော ထင်းရှူးပင် တစ်ပင်ရှိပြီး ညာဘက်တွင် ပြိုကျနေသော ရွှံ့ကုန်းတစ်ခု ရှိ၏။ ထူးခြားသော မြေပြင်အနေအထားတစ်ခုကို တွေ့တိုင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လမ်းကြောင်း မြေပုံတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။

ဂျစ်ကား ချန်ထားခဲ့သော ဖျော့တော့တော့ ဘီးရာများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီး အသက်လု ထွက်ပြေးနေသူတစ်ဦး၏ ဖရိုဖရဲ လက်သည်းရာများနှင့် တူနေသော်လည်း သူ၏ မျက်စိအောက်မှ ဘယ်တော့မှ လွတ်ကင်းမသွားခဲ့ပေ။

နာရီဝက်နီးပါး လိုက်လံ ရှာဖွေပြီးနောက် လဲ့ချန်သည် အိမ်နီးချင်း ခရိုင်တစ်ခုရှိ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းနေသော လမ်းကြား တစ်ခု၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်ထားသော ဂျစ်ကားကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ကား၏ ဆေးသားများက မြွေရေခွံကဲ့သို့ ကွာကျနေ၏။ ဤသည်က သူ ကားကို ခြေရာခံ လွတ်သွားခဲ့သော ခြေရာများပင် ဖြစ်သည်။

သူက မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး အနီးကပ်သွားရန် မဝံ့ရဲချေ။ ထို့အစား စက်ဘီးကို အမှောင်ထောင့်တစ်ခုသို့ ပစ်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ရွှံ့များ သုတ်လိမ်းကာ သူတို့နောက်သို့ ဂရုတစိုက် လိုက်ဝင်သွားသည်။

လမ်းကြား၏ အဆုံးတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံခါးတစ်ချပ် နောက်ကွယ်၌ ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ကုန်သွယ်ရေး ဈေးကွက်တစ်ခု ရှိနေ၏။

ယခင်ခေတ်က မှောင်ခိုဈေးကွက်ဆိုသည်မှာ ကြွက်သိုက်တစ်ခုနှင့် တူပြီး မီးသီးများ၏ ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များ အောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မလုံခြုံသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်တတ်ကြသည်။

လဲ့ချန်က သူ၏ စုတ်ပြဲနေသော အင်္ကျီကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူ တစ်ယောက်နှင့် တူအောင် ဟန်ဆောင်ကာ မတူညီသော အမူအရာများ ရှိကြသည့် ကုန်သည်များကြားသို့ တိုးဝင်သွားလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ တွေးနေသမျှမှာ သူဌေးချန်က မည်သူနှင့် သွားတွေ့မည်လဲ ဆိုတာကိုပင်။

မကြာမီတွင် ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာထားနှင့် ပုပြတ်ပြတ် လူတစ်ယောက်က စီးပွားရေးကိစ္စတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ ဟန်ရေးပြလိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးတွင် တောင့်တင်း သန်မာသော လူမိုက်အချို့က အစောင့်အကြပ်အဖြစ် ပါလာသည်။

လဲ့ချန်မှာ အံ့အားသင့်သွား၏။

အကြောင်းမှာ ထိုသူက စက်ရုံမှ စာရင်းကိုင်လျိုဖြစ်နေကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်၏ သတိကို ဆွဲဆောင်သွားသည်မှာ ထိုသူ၏ ခါးရှိ ဓားမြှောင် လက်ကိုင်ရိုးပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ မြင်နေရသည့် ငွေရောင် လင်းယုန်တံဆိပ်ပင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းက အေးစက်သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေ၏။

"အဆက်အသွယ်က တကယ့်ကို နက်ရှိုင်းလှတာပဲ..."

လဲ့ချန်က တိုးတိတ်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းတွေက ဘယ်မှာလဲ..."

စာရင်းကိုင်လျိုက စကားပြောလိုက်၏။ သူ၏ လေသံတွင် သာမန်ဗျူရိုကရက်တစ်ယောက်၏ မောက်မာမှုများ ပါဝင်နေပြီး လုပ်ပိုင်ခွင့် အနည်းငယ်ရရုံဖြင့် လေနှင့် မိုးကို အမိန့်ပေးနိုင်သူ တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။

သူဌေးချန်က လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် မျက်နှာချိုသွေးနေပုံရ၏။

“ဒါဆို လျိုကျီ... ခင်ဗျား ယူလာတဲ့ ငွေသားအစစ်ကို အရင် မကြည့်သင့်ဘူးလား..."

စာရင်းကိုင်လျိုက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ သူ့ဘေးရှိ သေတ္တာကို ပုတ်၍ ဖွင့်ရန် သူ၏ လူများကို အချက်ပြလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေပြီး သေတ္တာအဖုံး ပွင့်သွားသည့် အခိုက်အတန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ရွှေတုံးများ ပါရှိသော သေတ္တာ၏ မျက်နှာပြင်က တောက်ပနေသော်လည်း ထောင့်ဘက်ရှိ ဓားပြ နှိမ်နင်းရေး အထူးထောက်ပံ့မှုဆိုသည့် စာတန်းနှင့် ရွှေတုံးများကို ထုပ်ပိုးထားသော သွေးစွန်းနေသည့် ပတ်တီးများက သူ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားတော့သည်။

"ဒါတွေက ကျားတောင်ကို တက်တုန်းက ငါတို့ သိမ်းဆည်းရမိခဲ့တဲ့ ရိက္ခာတွေပဲ..."

သူ အလွန် အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ ပျံလာပြီး အတိတ်က သူသိခဲ့သော အချက်အလက် အစအနများကို သူ၏ လက်ရှိ အသိအမြင်များနှင့် ကိုက်ညီအောင် တိုက်ဆိုင် ကြည့်လိုက်၏။

"ဟေး... မသိချင်ယောင် လာမဆောင်နဲ့..."

စာရင်းကိုင်လျိုက သူ၏ လက်ထဲမှ သွားကြားထိုးတံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် ခြိမ်းခြောက်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်လာသည်။

"ဒါက ရှားရှားပါးပါး တွေ့ရတဲ့အရာပဲ... ငါ့မှာ ဒါကို လုပ်ဖို့ သတ္တိမရှိပါဘူး... ငါ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို မင်းက ဘာလို့ လာမေးနေတာလဲ..."

လဲ့ချန်က တည်ငြိမ်နေပုံ ပေါ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး သတ္တိမွေးကာ အနားသို့ တိုးသွားလိုက်၏။

"ဟေး... ဒီသူဌေးရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေက ကောင်းရဲ့လား... ညီအစ်ကိုတို့ကိုလည်း ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး..."

သူက စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော လူရမ်းကားလေးတစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုးဖြင့် အသံကို မြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။

စာရင်းကိုင်လျိုက သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်၏။

"ဘာလဲ... မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ ကောင်လေး..."

"ကျုပါလား... ကျုပါက ပျော်ပွဲလာဝင်နွှဲတာပေါ့... အားလုံးက ခင်ဗျားရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ကောင်းတယ်လို့ ပြောကြလို့... ခင်ဗျား အနေနဲ့..."

လဲ့ချန် စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် သူ၏ လက်က ကျပန်း မွှေနှောက်ရန် သေတ္တာထဲသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်းတွင်မူ အရေးကြီးသော သက်သေ အထောက်အထားအချို့ကို တိတ်တဆိတ် ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ စူးရှသော အင်ဂျင်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းက ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုဖြစ်ပြီး မည်သည့် နေရာမှ ရောက်လာမှန်း မသိသော လက်နက် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် ယာဉ်တန်းတစ်ခုက လမ်းကြားတစ်ခုလုံးကို ရုတ်တရက် ဝိုင်းရံလိုက်ရာ မူလကုန်သွယ်ရေးလေထုကို ပျက်စီးသွားစေတော့သည်။

လဲ့ချန် တုံ့ပြန်မှု မလုပ်နိုင်မီမှာပင် အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော သူဌေးချန်၏ ကြမ်းတမ်းသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ကောင်တွေ မလှုပ်နဲ့... ပြဿနာ လာရှာရဲတဲ့ သူရှိရင် ငရဲမင်းဆီ တန်းလွှတ်ပေးလိုက်မယ်..."

သူဌေးချန်၏ အကြည့်က ရှာဖွေရေး မီးမောင်း တစ်ခုကဲ့သို့ လူအုပ်ထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လဲ့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်၌ ရပ်တန့်သွား၏။

သူက သွားဖြဲပြုံးလိုက်ရာ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ ဝါထိန်နေသော သွားများက ထင်းခနဲ ပေါ်လာသည်။

"ဟေး... ဒါက လဲ့ချန် မဟုတ်လား... မင်းက ကောက်ကျစ်တဲ့မိစ္ဆာလေးဆိုတော့ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာမယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်... ဒါပေမဲ့ အစိုးရလူတွေထက် မင်းက ပိုမြန်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ ငါ မထင်ထားဘူး..."

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဤမြေခွေးအိုကြီးက သူ့ကို တကယ်ပဲ မှတ်မိသွားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။

သူက တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင်ကာ လက်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ဘာမှမသိသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေး... ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ ထင်တယ်... ကျုပါက ဒီတိုင်း ဖြတ်သွားဖြတ်လာပါ..."

"ဟန်ဆောင်မနေစမ်းနဲ့..."

သူဌေးချန်က တံတွေးထွေးချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွား၏။

"ကောင်လေး... မင်းက ငါ့အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာပဲ... ဒီနေ့တော့ ဝမ်ရယ်မာမှာ မျက်လုံးဘယ်နှလုံးရှိလဲဆိုတာ မင်းကို ငါ ပြရသေးတာပေါ့..."

သူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ တောင့်တင်း သန်မာသော လူမိုက်အချို့က သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်သွင်များ ရှိကာ လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။