အခန်း (၇၇-၇၈)

အခန်း (၇၇) ထိုအထဲတွင် ကျောက်ချန်ဟယ်လည်း ပါဝင်နေ၏

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် လမ်းကြားအဝမှ ဘရိတ်အုပ်လိုက်သော စူးရှရှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကျောက်ကော်ချန်က လက်နက်ကိုင် လူတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ တံခါးကို ချိုးဖျက် ဝင်ရောက်လာပြီး ခေတ်ဟောင်း အမဲလိုက်သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မလှုပ်နဲ့... လက်မြှောက်ထား..."

သေနတ်သံများ၊ အော်ဟစ်သံများနှင့် ဆဲရေးတိုင်းထွာသံများက နားကွဲမတတ် ဆူညံသွားပြီး ထိုနေရာတစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားတော့၏။

ထိုရှုပ်ထွေးမှုကြားတွင် သူဌေးချန်က အခွင့်ကောင်းယူ၍ စာရင်းကိုင်လျိုကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို ဓားမြှောင်ဖြင့် ထောက်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ရှေ့ထပ်မတိုးလာနဲ့... ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးရဲတဲ့သူကို သတ်ပစ်မယ်..."

စာရင်းကိုင်လျိုမှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းသွားပြီး စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ဘဲ ထစ်အလျက် ရှိနေ၏။

သူဌေးချန်က သူ့ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆွဲ၍ နောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း ဆုတ်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ချ၍ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

အခြေအနေများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ကျောက်ကော်ချန်က လဲ့ချန် အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"ကောင်လေး... မင်း နောက်ထပ် အလုပ်ကောင်းတစ်ခု လုပ်လိုက်ပြန်ပြီပဲ..."

လဲ့ချန်က မြေပြင်ပေါ်သို့ စာရင်းကိုင်လျို ပြုတ်ကျခဲ့သော စာရင်းစာအုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီဟာက အဓိကသော့ချက်ပဲ..."

ကျောက်ကော်ချန်က စာရင်းစာအုပ်ကို ကောက်ယူ၍ စာမျက်နှာ အနည်းငယ် လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

“ဒီ... ဒီစာရင်းက မမှန်ဘူး... ဘယ်ကလာမှန်းမသိတဲ့ ရွှေ အရောင်းအဝယ် စာရင်းတွေ အများကြီး ဘယ်လိုလုပ် ပါနေရတာလဲ..."

လဲ့ချန်က စာရင်းစာအုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး စာရင်းအချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ကြည့်... ဒီအမှတ်စဉ်တွေက ကျားတောင်မှာ ဖမ်းမိခဲ့တဲ့ ရွှေတုံးတွေရဲ့ အမှတ်စဉ်တွေနဲ့ တစ်ထပ်တည်းပဲ..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းငုံ့၍ စာရင်းစာအုပ်ကို လှန်လှော ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို ခပ်ဖွဖွ ခါထုတ်လိုက်၏။

စာအုပ်၏ ပထမဆုံး စာမျက်နှာပေါ်ရှိ တောက်ပနေသော အနီရောင် တံဆိပ်တုံးကို သူ၏ အကြည့်များ ရောက်သွားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထိုအပေါ်တွင် မည်သူမဆို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် စာလုံးကြီးများဖြင့် ရိုက်နှိပ်ထား၏။ အဆိုပါ စာလုံးများမှာ ဟုန်ရှင်းစက်ယန္တရားစက်ရုံ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

တစ်မုဟုတ်ချင်းပင် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အပြင်းအထန် အထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းထဲတွင် မူးနောက်သွားတော့၏။

"ကျောက်ချန်ဟယ်..."

လဲ့ချန်က ပထမဆုံး စာမျက်နှာပေါ်ရှိ လက်ရေးစာကြောင်း အနည်းငယ်ကို အသံထွက်ဖတ်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ စာလုံးများက ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အနည်းငယ် ဖတ်ရခက်နေပြီး ၎င်းမှာ ကျောက်ချန်ဟယ်၏ ပုံမှန် လက်မှတ်ပင်ဖြစ်၏။

သူ၏ လက်ချောင်းများက စာရင်းများကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်လံ စမ်းသပ်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဗြောင်းဆန်နေတော့သည်။

ဟုန်ရှင်းစက်ရုံက ရွှေများကို ငွေမည်းခဝါချရာတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေခြင်းလောဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။

သူ၏ မျက်မှောင်များက ပို၍ ပို၍ ကြုတ်လာပြီး နားထင်မှ ဇောချွေးများ စီးကျလာသည်။

အတိတ်ဘဝတွင် အမြဲတမ်း သတိထားနေရသည့် ဘဝမျိုးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် ထူးဆန်းသော အရာများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီဟု သူ ယုံကြည်ထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ပြောင်ကျကျ ကိုယ်ကျိုးရှာသည့် လုပ်ရပ်မျိုးက သူ့အတွင်းစိတ်မှ မထိန်းချုပ်နိုင်သော ဒေါသများကို ဆူပွက်လာစေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျောက်ကော်ချန်က လဲ့ချန်၏ ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကို သတိပြုမိသွားပြီး အနားသို့ တိုးလာ၏။

သူသည် ပွင့်လင်းမြင်သာသော မြောက်ပိုင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ရာ သူ၏ ပုံမှန် ခပ်ကြမ်းကြမ်း လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းပုံစံက သရဲတစ္ဆေ မြင်လိုက်ရတဲ့အတိုင်းပဲ... စာရင်းစာအုပ်ထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားလို့လဲ..."

လဲ့ချန်က တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို အတင်း ဖန်တီးလိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံက ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

"တပ်မှူးကျောက်... ဒီနာမည်ကို ကြည့်လိုက်... ကျောက်ချန်ဟယ်... သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ တပ်မှူး သိမှာပေါ့..."

"ကျောက်ချန်ဟယ်..."

ကျောက်ကော်ချန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စာရင်းစာအုပ်ကို ယူ၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ တကျွတ်ကျွတ် စုပ်သပ်လိုက်သည်။

"အဲ့လူက ဟုန်ရှင်းစက်ယန္တရားစက်ရုံက ဒါရိုက်တာ မဟုတ်လား... သူ့ကို တစ်ခါ မြင်ဖူးတာနဲ့တင် ငါ မှတ်မိတယ်..."

"အိုး... ဒီဟယက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ဘာလဲ... စာရင်းစာအုပ်က သူ့ကို ဆွဲထုတ်နိုင်လို့လား..."

"သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ၏ အပြုံးမှာ မျက်နှာမဲ့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"စာရင်းစာအုပ်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ မသင်္ကာစရာ ရွှေအများစုက ဟုန်ရှင်းစက်ရုံရဲ့ လက်ကနေတစ်ဆင့် ဖြတ်သွားတာပဲ... ဒါကိုကြည့်ရရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အထွေထွေ မန်နေဂျာရာထူးက ငွေမည်းခဝါချတဲ့နေရာမှာ ဓားစာခံ ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ကော်ချန်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် အခြေအနေများကို ထိန်းချုပ်ရန် အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းရာတွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ဤအန္တရာယ်များသော အခြေအနေတွင်မူ အသံကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ဒီကိစ္စကို ချက်ချင်းတင်ပြဖို့ လိုတယ်... အချိန်ဆွဲနေလို့ မရဘူး... တကယ်လို့ ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် မင်း တာဝန်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များက စာရင်းများပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကာ မပြောပြနိုင်သော ခါးသီးသည့် အသီးတစ်လုံးကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုနေရသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် သူက အေးစက်သော လေသံ၊ ဩရှရှ အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တပ်မှူးကျောက်... ဒီကိစ္စကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း လွှဲပြောင်းပေးလိုက်လို့ မရဘူး... ကျွန်တော်တို့မှာ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေ အထောက်အထားလိုအပ်တယ်... အခု ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ စာရင်းစာအုပ် ရှိပေမဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေမရှိဘူး... သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို စာရင်းတွေ လိမ်လည် ပြင်ဆင်ထားတယ်လို့ စွပ်စွဲပြီး သုတ်သင်ပစ်လိုက်နိုင်တယ်..."

"ဒါ့အပြင်..."

သူက စာရင်းစာအုပ်၏ မျက်နှာဖုံးကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာက ဟုန်ရှင်းစက်ရုံရဲ့ ပြဿနာဟာ ဒါရိုက်တာ ကျောက်ချန်ဟယ် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာ မဟုတ်ဘူး... ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တူးဆွကြည့်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အထွေထွေ မန်နေဂျာရာထူးက သဘာဝကျတဲ့ ဝင်ပေါက်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်... အခုအချိန်မှာ အဲ့ကိစ္စရဲ့ အခြေခံအကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေဖို့ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းက အတွင်းပိုင်းကနေ စတင်စုံစမ်းဖို့ပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က စက်ရုံထဲမှာ ရှိနေတာပဲ..."

ကျောက်ကော်ချန်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေ၏။ သူက လဲ့ချန်ကို အတန်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နှာမှုတ်လိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ချန်... ကောင်းပြီ... ကောင်လေး... မင်းမှာ အရည်အချင်း တချို့ရှိသားပဲ..."

"ဒါနဲ့ စကားမစပ် ရဲဘော်လဲ့ချန်... လယ်ထဲမှာ အပင်ပန်းခံ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ တောသားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် စက်ရုံမှာ မန်နေဂျာ ဖြစ်လာရတာလဲ... နတ်သမီးပုံပြင် တစ်ပုဒ်လိုပဲ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ အနည်းငယ်သော အပြစ်ရှိစိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်၏။

“အဟက်... ကံကောင်းလို့ပါ... တခြားသူတွေက ကျွန်တော့်ကို တွန်းပို့တော့ ကျွန်တော်က တာဝန်ယူလိုက်ရတာပဲ...ဒီခေတ် ဒီအခါမှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနိုင်ရင်တောင် ကံကောင်းနေပြီပေါ့..."

လဲ့ချန်၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျောက်ကော်ချန်က ထပ်မံ တူးဆွနေခြင်းဖြင့် အကျိုးမရှိနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပုံရသဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်း စက်ရုံထဲကို မြန်မြန် ဝင်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်... မဟုတ်ရင် ရာထူးကို တာဝန်မယူတဲ့ မန်နေဂျာဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုး ရသွားလိမ့်မယ်..."

ကားက ဟုန်ရှင်းစက်ရုံ အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်သွား၏။ လဲ့ချန်က ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများက အနည်းငယ် နှေးကွေးနေသည်။ သူ စက်ရုံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လူသားဆန်သော နွေးထွေးမှု အပြည့်ရှိသည့် မြင်ကွင်းက သူ့ကို ဆီးကြိုနေ၏။ စက်ယန္တရားကြီးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများက အနိမ့်အမြင့် ထွက်ပေါ်နေပြီး အလုပ်သမားများက အလုပ်များနေကြကာ အချို့က နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်၍ ပခုံးတွန့်ကာ ဟာသများပင် ပြောဆိုနေကြသည်။

"မင်္ဂလာပါ... မန်နေဂျာလဲ့..."

ရင်းနှီးနေသော အလုပ်သမားဟောင်းအချို့က သူ့ကို မြင်သွားသဖြင့် လက်လှမ်းပြကာ ကျယ်လောင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ လဲ့ချန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်၍ မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲမှ ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များကိုမူ အမှန်တကယ်ပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ချေ။

ထိုအခိုက်၌ ကျောက်ချန်ဟယ်က ဘေးဘက်ရှိ စက်ရုံအဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာပြီး ခေါင်းဖီးထားသော ပုံစံနှင့် ဖော်ရွေသော အပြုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေ၏။

"ချန်ဇီ... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ... စက်ရုံက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကမှ စတင်လည်ပတ်တာ... ကုန်ပစ္စည်းသစ် စမ်းသပ်မှု တိုးတက်မှု အခြေအနေကို မင်းဆီ အစီရင်ခံဖို့ ငါတို့အားလုံး စောင့်နေကြတာ..."

လဲ့ချန်က တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဆူပွက်နေသော ဒေါသများက သူ၏ စကားလုံးများကို ပြန်လည်မျိုချသွားစေသည်။

သူက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းဧရိယာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ကုန်ပစ္စည်းသစ်တွေ အကြောင်းကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့... လာမယ့် ရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်တော် ကြီးမားတဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု လုပ်ပြီး စာရင်းတွေ၊ သိုလှောင်ရုံတွေမှာ ကျန်နေတဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးရမယ်..."

"စာရင်းမှတ်တမ်းတွေ အားလုံးကို သေသေချာချာ စီစဉ်ထားဖို့ စာရင်းကိုင် ဌာနကို ပြောထားပေးပါ... အထက်လူကြီးတွေက အရမ်းကို အနီးကပ် စစ်ဆေးနေကြတာဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်လာစေချင်ဘူး..."

ကျောက်ချန်ဟယ်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကောက်ကျစ်သော အမူအရာနှင့် ရောယှက်နေသည့် အနေခက်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါ်လွင်သွား၏။

သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်၍ တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟေး... ချန်ဇီ... ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လုပ်တာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ… ဒါပေမယ့် လူတိုင်းကိုတော့ ထိတ်လန့်သွားအောင် လုပ်လို့ မရဘူးလေ... စက်ရုံဖွင့်တာက နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာကို..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးယောင်ယောင်လေး သန်းနေသော်လည်း သူ၏ လေသံကမူ လုံးဝ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိချေ။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဟုန်ရှင်းစက်ရုံက အမျိုးသား အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုပဲ... ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင် အမြန်ဆုံး ရှာဖွေ ဖော်ထုတ်ပြီး ဖြေရှင်းသင့်တယ်..."

"နည်းနည်း ထိတ်လန့်သွားတာ ဘာဖြစ်လဲ... တကယ်လို့ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ကျွန်တော်တို့ပဲ အဓိကတာဝန်ယူရမှာမဟုတ်လား..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က ဟန်ဆောင်အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ လက်သီးများမှာမူ သိသိသာသာ ဆုပ်ထားလျက်ရှိ၏။

သူက တိုးတိုးတိတ်တိတ် တစ်စုံတစ်ခု ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်သွားတော့သည်။

လဲ့ချန်က မျက်လုံးများကို မှေး၍ စက်ရုံအလုပ်ရုံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော ကျောက်ချန်ဟယ်၏ ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အခြေအနေများက မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မြင်ရသည်ထက် ပို၍ ရှုပ်ထွေးနေကြောင်းကို သူ ဝိုးတဝါး ခံစားလိုက်ရ၏။

အခန်း (၇၈)ကျောက်ချန်ဟယ် ဖော်ထုတ်ခံရခြင်း

လဲ့ချန်က စက်ရုံ၏ ဂိုဒေါင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် အင်ဂျင်ဝိုင်၊ သံချေးနှင့် ဖုန်မှုန့်အနံ့အသက် ပြင်းပြင်းတို့က ဆီးကြိုနေသဖြင့် သူ၏ မျက်မှောင်များကို ကုပ်သွားစေ၏။

သူက လက်ကိုင်ပဝါ တစ်ထည်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲထုတ်၍ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို အုပ်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လူအကုန် ခေါ်ပြီးပြီလား..."

ဂိုဒေါင်တံခါးဝတွင် ကင်းစောင့်နေသော အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်၍ ကမန်းကတန်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“အကုန် အဆင်သင့်ပါပဲ... မန်နေဂျာလဲ့... ကျွန်တော်တို့ တစ်ညလုံး ပစ္စည်းစာရင်းစစ်တာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ... အခန်းထဲက လူတွေအကုန် စောင့်ကြည့်နေကြတာ..."

လဲ့ချန်က အသိအမှတ်ပြုသည့် အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဂိုဒေါင်ထဲသို့ ခြေလှမ်း ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ဂိုဒေါင်ကြီးမှာ အေးစက်ပြီး မှိုင်းညို့နေ၏။ ဖုန်များ ထူထပ်စွာ ကပ်ငြိနေသော ဖန်ပြတင်းပေါက်များမှ နေရောင်ခြည်က စောင်းငဲ့ကျဆင်းလာပြီး ဖရိုဖရဲ စီစဉ်ထားသော ကုန်ပစ္စည်းတစ်ပုံကို ကပ်သီးလေး လင်းလက်စေသည်။

အလုပ်သမားအချို့က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက်၊ အချို့က မတ်တပ်ရပ်လျက် ကုန်ပစ္စည်းပုံများအနီးတွင် ရှင်းလင်းရေး လုပ်နေကြ၏။

"တကယ့်ကို ရှုပ်ပွနေတာပဲ..."

လဲ့ချန်က စိတ်ထဲမှ စုတ်သပ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ မပြချေ။ သူက အလုပ်သမားများကို အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"သတိထားကြ... မင်းတို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆလုပ်လို့ အရေးကြီးတာတစ်ခုခု ကျန်ခဲ့ရင် ဘယ်သူမှ တာဝန်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုအခိုက်တွင် အတွင်းဘက်မှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“မန်နေဂျာ... လာကြည့်ပါဦး..."

လဲ့ချန်က အသံလာရာသို့ လိုက်၍ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသောအခါ ဖုန်ပေလူးနေသော လဲ့အားကော်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက သေတ္တာပုံတစ်ပုံရှေ့တွင် ရပ်၍ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ ရောယှက်နေ၏။

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် အခြား အလုပ်သမားများက သေတ္တာအဖုံးကို တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဖွင့်လိုက်ရာ အောက်ခြေမှ လင်းလက်နေသော ရွှေရောင်ကြောင့် မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

လဲ့ချန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရာ မသေချာသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ရပ်က သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ဖြစ်တည်လာ၏။

သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရွှေတုံး၏ မျက်နှာပြင်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် တစ်ချက်၊ နှစ်ချက် ခြစ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ရွှေမှုန့်လွှာ တစ်ခုသာ ကျန်ရှိနေပြီး မီးခိုးရောင်သန်းနေသော အဖြူရောင် သတ္တုအခံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရွှေရည်စိမ်ထားတဲ့ ခဲတုံးတွေလား..."

သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များက ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ကုပ်သွား၏။

ထိုအချိန်၌ ကျောက်ချန်ဟယ်က ဝင်လာခိုက်ဖြစ်ပြီး သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားသည်။

တစ်ခါက တောက်ပနေခဲ့သော သူ၏ နဖူးပြင်တွင် တစ်မုဟုတ်ချင်း ချွေးများ ပျံလာပြီး စကားပင် ထစ်အသွား၏။

"ချန်... ချန်ဇီ... ဒါတွေက ဖြစ်နိုင်တာက... ဟိုတုန်းက ကျန်ခဲ့တဲ့ အမှိုက်တွေဖြစ်မှာပါ... ခေတ်နောက်ကျနေတဲ့ နည်းပညာတွေ... တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ... ပစ္စည်းစာရင်း ပြည့်အောင် ဖြည့်ထားတာ နေမှာပါ..."

"သတ္တုအပိုင်းအစတွေလား..."

လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများက ကျောက်ချန်ဟယ်ကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ဒီလောက် တောက်ပနေတဲ့ သတ္တု အပိုင်းအစတွေ... သေတ္တာနှစ်ဆယ်တောင်... ဒါရိုက်တာကျောက်... ဒီကိစ္စက သင့်တော်တယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လား..."

ကျောက်ချန်ဟယ်မှာ တစ်ခဏမျှ စကားပြောဆွံ့အသွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွား၏။

“ငါ... ငါ ဒီအကြောင်းကို တကယ် ဘာမှ မသိဘူး... ဒီဂိုဒေါင်က အရမ်းကို လျှို့ဝှက်တာ... အရင်တုန်းက အဘိုးကြီးချန်ပဲ တိုက်ရိုက်စီမံခန့်ခွဲခဲ့တာ..."

လဲ့ချန်က ရွှေတုံး၏ မျက်နှာပြင်ကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ပဲ့တင်သံကို နားထောင်ပြီးနောက် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"မျက်စိကျိန်းမတတ် အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်သရိုက်တွေပဲ..."

သူ မတ်တပ်ရပ်၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အားကော်... စက်ရုံထဲက ဓာတ်ခွဲခန်းငယ်ဆီ သွားပြီး ဟိုမီးဖိုကိုယူခဲ့... ဂေါ်ပြားငယ် တစ်လက်နဲ့ ပုံစံခွက်တစ်ခု လိုတယ်... ဟုတ်ပြီ... ဒီနေ့ သတ္တုအပိုင်းအစ ဘယ်လောက်တောင် ရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

အချိန်အနည်းငယ် မကြာမီပင် အလုပ်သမားများ အလုပ်များသွားကြပြီး ဂိုဒေါင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မီးဖိုကို တပ်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ကျောက်ချန်ဟယ်က ဘေးတစ်ဖက်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများက မိုးပေါက်များသဖွယ် ကျဆင်းနေ၏။ ဂိုဒေါင်ထဲမှ မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့အသက်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ထိတ်လန့်မှုကြောင့်လား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားသိရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။

ပုံစံခွက်ထဲမှ ခဲများက တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်သွားပြီး ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လဲ့ချန်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး ချော်ရည်ကဲ့သို့သော အရည်မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ရုတ်တရက် ခဲရည်မျက်နှာပြင်မှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီပင် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခု၊ နှစ်ခုက တစ်ပုံတည်းစုစည်းသွားသည်။

ဤရွှေတုံးငယ်များက သေးငယ်သော်လည်း ထင်ရှားနေပြီး အချို့တွင် အမှတ်စဉ် နံပါတ်များပင် ထင်ရှားစွာ ပါရှိနေ၏။

"အမှတ်စဉ်နံပါတ်နဲ့လား..."

လဲ့ချန်၏ နှလုံးသားက တစ်ချက် ခုန်သွားသည်။ သူက ရွှေတုံးငယ်ကို ကော်ယူ၍ သူ၏ ကိရိယာငယ်ဖြင့် ပွတ်တိုက်လိုက်၏။ သေချာပေါက်ပင် ၎င်းပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ထွင်းထုထားပြီး ခေတ်ဟောင်း တစ်ခု၏ အမှတ်အသားများကို ဆောင်ကျဉ်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ချန်ဟယ်၏ ခြေထောက်များက အားပျော့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွား၏။

"ချန်ဇီ... ငါ... ငါ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရတာ... ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး... သူတို့က ငါ့ကို ဖိအားပေးခဲ့တာ..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က တုန်တုန်ယင်ယင် ပြောဆိုကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း စကားလုံးများ ထွက်ကျလာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် တစ်စက်ရုံလုံး ရုတ်ခြည်း မှောင်မိုက်သွားသည်။

စက်ရုံမှာ တစ်မုဟုတ်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အဝေးမှ မီးဖို၏ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင် တစ်ခုတည်းကသာ လေးလံသော အမှောင်ထုထဲသို့ ကြက်သီးမွေးညင်း ထဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေါင်းထည့်ပေးနေ၏။

"မီးပျက်သွားတာလား..."

လဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် သတိပေး ခေါင်းလောင်းသံများ မြည်ဟည်းသွားသည်။ အလုပ်သမားများကို မည်သည့် ညွှန်ကြားချက်မျှ မပေးနိုင်မီမှာပင် ပြတ်သား စူးရှသော သေနတ်သံ တစ်ချက်က သူ့နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဒိုင်း…

တစ်မုဟုတ်ချင်းပင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားသည်။ လဲ့အားကော်က ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး လဲ့ချန်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲချလိုက်၏။

"မန်နေဂျာ... ခေါင်းငုံ့ထား..."

ကျည်ဆန်က ကျောက်ချန်ဟယ်၏ ပခုံးနံဘေးမှ လေခွဲသံနှင့်အတူ ဖြတ်ပြေးသွားရာ သူ၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာမှာ မြေပြင်နှင့် ဖိကပ်သွားတော့သည်။

ကျောက်ချန်ဟယ်မှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် ခွန်အား မရှိတော့ဘဲ တိုးညင်းသော ညည်းတွားသံ တစ်ချက်သာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သေနတ်သံ အချက်ပေါင်းများစွာက ဂိုဒေါင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားမှုနှင့်အတူ အမည်းရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုက အမြင့်ပိုင်း တစ်နေရာမှ ခုန်ချလာပြီး ထိုနေရာသို့ နောက်ထပ် ကျည်ဆန်များ ပစ်ခတ်ကာ လှည့်ပြေးသွား၏။ မည်သည့် နေရာမှန်း မသိရသောနေရာမှ ဂျစ်ကားတစ်စီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကားမီးကြီးများ လင်းလက်လျက် စက်ရုံဝင်း အထွက်ပေါက်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး မောင်းနှင်သွားသည်။

"ခွေးကောင်... တော်တော် မြန်မြန် ပြေးတာပဲ..."

အားကော်က သွားကြိတ်၍ ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ထကာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် လဲ့ချန်တစ်ယောက်တည်း မြေပြင်ပေါ်၌ ကျန်ရစ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးအေးများ စီးကျနေကာ နားထဲတွင် ကျောက်ချန်ဟယ်၏ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အသက်ရှူသံများကို ကြားနေရ၏။ ဤအခြေအနေက မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မြင်ရသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းပုံ မပေါ်ချေ။

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အရိုင်းအစိုင်းဆန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသော သူ့နှလုံးသားကို တည်ငြိမ်စေကာ ဂျစ်ကား ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဦးတည်ရာသို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ညဉ့်ယံမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး ထွက်ခွာသွားသော ကားမီးကြီးများ၏ အရိပ်အယောင်မှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ မမြင်ရတော့ချေ။

သူ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တံတွေးထွေးကာ ပြောလိုက်၏။

“တောက်... မင်းတို့က ယုန်ထက်တောင် မြန်မြန် ပြေးသေးတယ်..."

"အားကော်... ပြန်လာခဲ့..."

လဲ့ချန်က အမှောင်ထုထဲသို့ အရူးအမူး ပြေးဝင်သွားသော ပုံရိပ်ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က အမောတကောဖြင့် အမြန် ပြန်ပြေးလာပြီး မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ သူတို့နောက် လိုက်သင့်လား..."

"မလိုက်နဲ့တော့... သူတို့မှာ ဘီးလေးဘီးပါတယ်... ငါတို့မှာက ခြေထောက် နှစ်ချောင်းတည်း ရှိတာ... ဘယ်လိုလုပ် မီအောင် လိုက်နိုင်မှာလဲ..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာဖြင့် စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေကြီးပေါ်တွင် ပုံကျနေသော ကျောက်ချန်ဟယ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့ လူကို အရင် ဖယ်ထုတ်ကြတာပေါ့..."

သူတို့နှစ်ယောက်က ကျောက်ချန်ဟယ်ကို ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ခဲငွေ့အနံ့က သူ့ကို ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လဲ့ချန်က သူ၏ နှာခေါင်းကို ရွံရှာစွာ ပိတ်၍ လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ယပ်ခတ်လိုက်၏။

"ဒါရိုက်တာကျောက်... ပြောပါဦး... တကယ် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ကျောက်ချန်ဟယ်၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက သေခါနီး ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေသည်။

"ချန်... ချန်ဇီ... ငါ တကယ် မသိခဲ့ဘူး... ဒီကုန်ပစ္စည်းတွေကို အထက်လူကြီးတွေက ဖိနှိပ်ထားခဲ့တာ... သူတို့က ဒါတွေဟာ စမ်းသပ်ထုတ်ကုန်တွေလို့ ပြောပြီး ငါ့ကို သေချာသိမ်းဆည်းထားဖို့ ခိုင်းခဲ့တာ..."

လဲ့ချန်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"စမ်းသပ်ထုတ်ကုန်လား... ရွှေရည်စိမ်ထားတဲ့ ခဲတုံးတွေကလား... ပြီးတော့ အမှတ်စဉ် နံပါတ်တောင်ပါသေးတယ်... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို နောက်နေတာလား... ကျုပ်ထင်တာတော့ ခင်ဗျားက မီးနဲ့ ကစားရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လောင်ကျွမ်းသွားတာပဲ... ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ မှောင်ခိုကူးပြီး အမြတ်ထုတ်တာက ခင်ဗျားရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်နိုင်တယ်..."

"ချန်ဇီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ချမ်းသာပေးပါ... ငါ့မှာ ကျွေးမွေးပြုစုရမယ့် သက်ကြီးရွယ်အို မိဘတွေနဲ့ ကလေးငယ်တွေ ရှိသေးတယ်... ငါ ဒီအခြေအနေထဲကို အတင်းအကျပ် ရောက်သွားခဲ့ရတာ... သူတို့မှာ အာဏာ အရမ်းရှိတယ်... ငါ မဆန့်ကျင်ရဲဘူး..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မျက်နှာဖြင့် နှပ်ချေးများ၊ မျက်ရည်များ စီးကျကာ သနားညှာတာရန် တောင်းပန်လိုက်၏။

"အာဏာရှိတယ်လား... ဘယ်သူလဲ... ပြောစမ်း..."

လဲ့ချန်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် အန္တရာယ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ငါ... ငါ တကယ် သူတို့ကို မပြောပြနိုင်ဘူး... သူတို့က ငါ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်..."

ကျောက်ချန်ဟယ်၏ အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး မကြားရသလောက်ပင် ဖြစ်သွား၏။

ဤ "သတ္တုအပိုင်းအစ" များက လျှို့ဝှက် အရောင်းအဝယ် တစ်ခုခုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရွှေမှောင်ခိုကူးသည့် လှည့်ကွက် တစ်မျိုးမျိုးပင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း လဲ့ချန် စိတ်ထဲမှ သိနေသည်။

ကျောက်ချန်ဟယ်၏ သတ္တိကြောင်သော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရွံရှာ မထီမဲ့မြင် ပြုမှုများ ထောင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာ၏။

၁၉၆၀ ခုနှစ်များတွင် သယံဇာတများ ရှားပါးပြီး ရွှေမှာ ခိုင်မာသော ငွေကြေးတစ်ခုဖြစ်ကာ နိုင်ငံခြား ငွေလဲလှယ်မှုထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ဤအဘိုးကြီးက နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်အဖြစ် အသုံးချခံနေရခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

"ခင်ဗျား ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး..."

လဲ့ချန်က လေသံပြောင်း၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ စက်ရုံတော့ သေချာပေါက် ကိစ္စတုံးပြီလို့ ကျုပ် ထင်တယ်... စောင့်သာ ကြည့်နေလိုက်တော့..."