အခန်း (၇၉-၈၀)

အခန်း (၇၉)အားကော်အား သင်ကြားပေးခြင်း

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ချန်ဇီ... ငါ... ငါ့မှာ တခြားနည်းလမ်း ရှိသေးတယ်..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က အသက်ကယ်ကြိုး တစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်မိသွားသည့်အလား ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်၏။

"မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် မင်း မြို့ပေါ်ကို ပြောင်းနိုင်အောင် ငါ ကူညီပေးမယ်... အဲဒီမှာ ငါ့ရဲ့ အိမ်အလွတ် တစ်လုံးရှိတယ်..."

လဲ့ချန်မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွား၏။

မြို့ပေါ်သို့ ပြောင်းရမည်လား။

ကျောက်ချန်ဟယ်က သူ၏ အသက်အတွက် အိမ်တစ်လုံးဖြင့် အမှန်တကယ် လဲလှယ်လိုနေခြင်းလော။

"အိမ်က ဘယ်လောက်ကျယ်လဲ... ဘယ်နေရာမှာ ရှိတာလဲ..."

လဲ့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းပါတဲ့ အိမ်က မြို့လယ်ခေါင်မှာ ရှိတာ... ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမနဲ့ဆို ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရုံပဲ..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က ဝါးကျည်တောက်ထဲမှ ပဲစေ့များ ဖိတ်ကျသွားသကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ဟ ပြောဆိုလိုက်၏။

လဲ့ချန်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်၍ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေလိုက်သည်။

၁၉၆၀ ခုနှစ်များတွင် မြို့ပြအိမ်ထောင်စုစာရင်းမှာ အလွန် တန်ဖိုးကြီးမားလှပြီး ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ကျေးလက်နေ ပြည်သူများက ၎င်းကို ရရှိရန် အသည်းအသန် လိုလားနေကြ၏။

ဤကျောက်ချန်ဟယ်က ၎င်းကို လဲလှယ်ရန် အမှန်တကယ် ဆန္ဒရှိနေသည်လား။

"ချန်ဇီ... မင်း ဘယ်လို စဉ်းစားမိလဲ..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က သတိတကြီး မေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေ၏။ ရှောင်ရှောင်က နောက်နှစ်တွင် ကျောင်းစတက်ရတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ဤဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် မည်သည့် ကျောင်းကောင်းများ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

ရှိနေလျှင်တောင်မှ ဆရာ၊ ဆရာမများ၏ အရည်အသွေးက သေချာပေါက် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့မြို့ပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ဖြစ်လျှင် ရှောင်ရှောင်က မြို့ပေါ်ရှိ မူလတန်းကျောင်းသို့ တက်ရောက်နိုင်ပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော ပညာရေးကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ကျောက်ချန်ဟယ်က အရေးပါသူ တစ်ယောက်နှင့် မတူချေ။ သူ့နောက်ကွယ်တွင် ပို၍ ဩဇာကြီးမားသူများ ရှိနေရမည်။

သူ့ကို အလွန်အမင်း ဖိအားပေးလိုက်ပါက သူက အကြံအိုက်ပြီး တစ်ခုခု လုပ်လာနိုင်ကာ လမ်းစ ပျောက်သွားနိုင်ရုံသာမက ပို၍ ကြီးမားသော ပြဿနာများကိုပါ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ လဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရသွား၏။

သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာကျောက်... ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့တာပဲ..."

"အဲ့ခဲတုံးတွေသာ အပြင်ကို တကယ် ထွက်သွားရင် လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ဒုက္ခရောက်သွားမလဲ... ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သြတ္တပ္ပစိတ် ကင်းနိုင်ပါ့မလား..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ကျောက်ချန်ဟယ်မှာ လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ထိတ်လန့်သွား၏။ သူက ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မျက်နှာကို ကမန်းကတန်း ဖန်တီး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... ငါ မှားမှန်း တကယ်သိပါပြီ... ငါ့မှာ ကျွေးမွေး ပြုစုရမယ့် အသက် ရှစ်ဆယ်အရွယ် မိခင်အိုကြီးနဲ့ နို့ဆာလို့ ငိုနေတဲ့ ကလေးငယ် တစ်ယောက်ရှိတယ်... ငါ ဒီအခြေအနေထဲကို အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခံခဲ့ရတာပါ..."

လဲ့ချန်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခံရတယ်... ခင်ဗျားက လောဘကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်နေတာလို့ ကျုပ် ထင်တယ်... ခင်ဗျားသာ အသက်မကြီးဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားကို ပညာပေးလိုက်ပြီ..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ချန်ဇီ ပညာပေးတာ မှန်ပါတယ်..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က မြေကြီးထဲသို့ ခေါင်းလျှိုဝင်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားသည့်အလား အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ဟန်ဆောင်နေတာတွေ ရပ်လိုက်တော့..."

လဲ့ချန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ယမ်းလိုက်သည်။

"အိမ်ကိုတော့ ကျုပ် ယူလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီစာရင်းစာအုပ်တွေကိုတော့ ငါ ယူသွားရလိမ့်မယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... အကုန် ယူသွားပါ... အကုန်ယူသွားပါ..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က ပြစ်ဒဏ်မှ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သည့်အလား ထပ်ခါတလဲလဲ သဘောတူလိုက်၏။

လဲ့ချန်က စာရင်းစာအုပ်ကို ကောက်ယူ၍ ဖုန်ခါလိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာကျောက်... နောင်ကို ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား ထိန်းသိမ်းနေထိုင်မယ်လို့ ကျုပ် မျှော်လင့်တယ်... ခင်ဗျား ခုလို မသမာတဲ့ အလုပ်တွေ ထပ်လုပ်နေတာကို ကျုပ် သိရရင်တော့ ကျုပ် ရိုင်းတယ်လို့ မပြောနဲ့..."

"နောက်ကို မရဲတော့ပါဘူး... မရဲတော့ပါဘူး..."

ကျောက်ချန်ဟယ်က သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်ကင်းသွားသည့်အတွက် လျှို့ဝှက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ပါးလွှာသော မြူခိုးများက တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

စားသောက်ပြီးနောက်။

လဲ့ချန်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စုဆောင်းရန် လဲ့အားကော်ကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသော်လည်း ၎င်းက ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို မည်သို့ ခွဲခြားသိမြင်ရမည်ကို သူ့အား ပြသနေခြင်းနှင့် ပို၍ တူနေ၏။

"အားကော်... ကြည့်စမ်း... ဒါက နန်းလုံးကြိုင်မျိုးနွယ်ပဲ... အမြစ်က ရှည်ပြီး သေးသွယ်တယ်... အရွက်တွေက မျက်နှာချင်းဆိုင် ထွက်တယ်... သူက အအေးမိတာနဲ့ အဖျားရောဂါတွေကို ကုသပေးနိုင်တယ်..."

လဲ့ချန်က လမ်းဘေးရှိ မထင်ရှားသော အပင်တစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က သတိလက်လွတ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုသည်သည် ရွေ့လျားနေကာ လဲ့ချန်ကို ရံဖန်ရံခါ ခိုးကြည့်နေ၏။

သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသည်။ ယမန်နေ့က လဲ့ချန်နှင့် ကျောက်ချန်ဟယ်တို့၏ စကားဝိုင်းကို သူ ကြားခဲ့ရ၏။ မြို့ပေါ်က အိမ်နှင့် ပြောင်းရွှေ့ခြင်းဆိုသည့် စကားလုံးများက သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေသည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို တကယ်ပဲ မြို့ပေါ်ကို ပြောင်းတော့မလို့လား..."

လဲ့အားကော်က နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ငိုတော့မည့်အလား မျက်လုံးများ နီရဲနေသော လဲ့အားကော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ... မြို့ပေါ်က အိမ်တွေက အခုထိ ဆောက်လက်စတုန်းပဲရှိသေးတာ... အနည်းဆုံး သုံးလလောက် လိုသေးတယ်... ဝေးပါသေးတယ်..."

"တကယ်လား..."

လဲ့အားကော်က နှာမှုတ်လိုက်ရာ သေချာပေါက် မယုံကြည်ကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။

"မင်းကို ငါက ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ... အိမ်ဆောက်ပြီးသွားရင် မင်းကို မြို့ပေါ်ခေါ်သွားပြီး အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ကျွေးမယ်... သကြားရုပ်တွေ၊ အီကြာကွေးတွေ၊ အသားမုန့်တွေ... မင်း စားချင်တာ အကုန်စားလို့ ရတယ်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ လဲ့အားကော်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို... ဒါဆို အစ်ကို မသွားတော့ဘူးပေါ့..."

လဲ့အားကော်က သတိတကြီး မေးလိုက်၏။

"ဘယ်သွားရမှာလဲ... ဒီတောင်တွေထဲမှာ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိတာ... ငါ ထွက်သွားရင် ဘယ်သူက လိုက်စုဆောင်းတော့မှာလဲ..."

လဲ့ချန်က နောက်တစ်ဝက်၊ တည်တစ်ဝက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်မှာ နောက်ဆုံး၌ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ပြုံးဖြီးလိုက်ရာ ရှေ့သွားများ ပြုတ်နေသော ကျားစွယ်ငယ် နှစ်ချောင်း ပေါ်လာ၏။

"လာ... ဆေးပင်တွေ ထပ်ပြီး လေ့လာကြမယ်... ဒါက စံပယ်ပန်းခြောက်ပဲ... ပန်းတွေ ပွင့်ကာစမှာ အဖြူရောင် ဖြစ်ပြီးတော့မှ အဝါရောင်ကို ပြောင်းသွားတယ်... သူက အပူကို ငြိမ်းစေပြီး အဆိပ်အတောက်ကို ပြေစေတယ်..."

လဲ့ချန်က ဆက်လက်ရှင်းပြနေပြီး လဲ့အားကော်က ဂရုတစိုက် နားထောင်ကာ ရံဖန်ရံခါ မေးခွန်းများ မေးလေသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီစံပယ်ပန်းခြောက်ကို ဘာလို့ ရွှေငွေပန်းလို့လည်း ခေါ်ကြတာလဲ... သူက ရွှေတို့၊ ငွေတို့နဲ့ လုပ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ပင်စည်တစ်ခုတည်းမှာ ပန်းနှစ်ပွင့်ပွင့်ပြီး ပန်းနှစ်ပွင့်က အရောင်မတူကြလို့ပဲ... ရွှေနဲ့ငွေလိုမျိုး ဖြစ်နေလို့ ရွှေငွေပန်းလို့လည်း ခေါ်တာ..."

"ဪ... သိပြီ..."

လဲ့အားကော်က နားလည်သွားပုံရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ပြီးတော့ ဒါကို ပန်းရှားဥလို့ ခေါ်တယ်... ဥက အဆိပ်ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ချောင်းဆိုးပျောက်ဖို့နဲ့ သလိပ်ကျဖို့ အဆင့်ဆင့် ပြုပြင်ပြီးရင် ဆေးအဖြစ်သုံးလို့ ရတယ်... မှတ်ထား... ဘယ်တော့မှ တိုက်ရိုက်မစားနဲ့... မဟုတ်ရင် အဆိပ်သင့်လိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က ပန်းရှားဥ၏ အဆိပ်သင့်နိုင်မှုကို အထူးအလေးပေး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ အစ်ကိုချန်..."

လဲ့အားကော်က ဂရုတစိုက် မှတ်သားထားလိုက်၏။

၁၉၆၀ ခုနှစ်များတွင် ကျေးလက်ဒေသ၏ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အခြေအနေများမှာ ညံ့ဖျင်းလှပြီး လူအများစုက သူတို့၏ ဖျားနာမှုများကို ကုသရန် သစ်ဖုမြစ်ဖု ဆေးဝါးများကိုသာ အဓိက အားထားခဲ့ကြရသည်။ ထို့ကြောင့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို သိရှိထားခြင်းက အရေးကြီးသော ရှင်သန်ရေး စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်အနေဖြင့် ဤကျွမ်းကျင်မှုကို တတ်မြောက်သွားပြီး နောင်အနာဂတ်တွင် မိမိကိုယ်ကို ရပ်တည်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီဆေးပင်တွေက အံ့သြစရာ ကောင်းတာပဲ... သူတို့က ရောဂါအများကြီးကို ကုသပေးနိုင်တယ်..."

လဲ့အားကော်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဒါပေါ့... ရိုးရာတရုတ်ဆေးပညာက နက်နဲကျယ်ပြန့်ပြီး ဆေးပင်တွေရဲ့ အာနိသင်တွေက အမြဲပြောင်းလဲနေတယ်..."

"ဒီတောင်ကို ကြည့်စမ်း... ရတနာတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ... အဲဒါတွေကို မင်း သိ၊ မသိ ဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော အပင်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက အများကြီး သိတာပဲ... ကျွန်တော်လည်း အစ်ကို့လိုမျိုး ဖြစ်ချင်တယ်... အနာဂတ်မှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်..."

လဲ့အားကော်က လဲ့ချန်ကို အားကျ မြတ်နိုးနေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ခုကစပြီး မင်းကို ငါ သင်ပေးမယ်... မင်းကို ငါ့ထက်တောင် ပိုတော်တဲ့ ဆေးပင်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးမယ်..."

လဲ့အားကော်တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် အလေးအနက် ထားလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ လျှို့ဝှက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

ဤကလေးက ခုနကတင် စိတ်လွင့်နေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ပြောင်းရွှေ့မည့်ကိစ္စက သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်းအဖြစ် ကျန်ရစ်နေပုံ ပေါ်၏။

လဲ့ချန်မှာ ရယ်လည်း ရယ်ချင်၊ စိတ်လည်း ရှုပ်သွားသည်။ ဤကောင်လေးက သူ့ကို တောင်ပေါ်မှာ စွန့်ပစ်သွားမည်ကို တကယ်ပဲ ကြောက်နေခဲ့တာလား။

သူ့ကို မြို့ပေါ်ခေါ်သွားပြီး ကောင်းကောင်း စားသောက်စေမည်။ ကမ္ဘာကြီးကို မြင်တွေ့ခွင့်ပေးပြီး အချိန်ပြည့် တောင်ပေါ်မှာ အရာရာကို တွေးတောနေခြင်းမှ ကယ်တင်ပေးရမည်။

အခန်း (၈၀)ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူ မိန်းကလေး

လဲ့ချန်က အိမ်ပြောင်းရန် အလုပ်များနေပြီး ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မြို့ပေါ်တွင် အချိန်ကုန်နေခဲ့သည်။

သူက ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမများ၊ စပါးကျီများနှင့် ရဲစခန်းများကြားတွင် ဟိုဟိုသည်သည် ပြေးလွှား၍ တံဆိပ်တုံးများ ထုခြင်း၊ လက်မှတ်များ ထိုးခြင်းနှင့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်း အမျိုးမျိုးတို့ကို လုပ်ဆောင်နေရသဖြင့် ခေါင်းမူးနောက်လာရ၏။

၁၉၆၀ ခုနှစ်များ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများ ပြီးမြောက်မှု အရှိန်အဟုန်က ခေတ်သစ် လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ချေ။ ကိစ္စအသေးအဖွဲလေးတစ်ခုပင်လျှင် ဖြေရှင်းရန် နေ့တစ်ဝက်ခန့် အချိန်ယူရနိုင်သည်။

သူက လဲ့အားကော်အကြောင်းကို စဉ်းစားနေမိ၏။ ထိုကလေးက သူ့အဖေကိုပင် အလွယ်တကူ လှည့်စားနိုင်သည့် အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ တစ်ရက်လောက် မျက်ခြေပြတ်သွားသည်နှင့် ပြဿနာ အကြီးအကျယ် ရှာပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လဲ့အားကော်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများထဲ၌ လမ်းလျှောက်ရင်း သံစဉ်မမှန်သော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းတွားနေ၏။

"အစ်ကိုချန်က ဒါကို သေချာပေါက် သဘောကျမှာပဲ... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ လင်ဇီးမှိုကြီးက ပိုက်ဆံအများကြီး ရနိုင်တယ်..."

လဲ့အားကော်က လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော လင်ဇီးမှိုကြီးကို ကိုင်၍ သူ၏ တောင်းထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ထည့်လိုက်သည်။

"ကယ်ကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦး..."

စူးရှသော အကူအညီတောင်းသံတစ်ချက်က သစ်တော၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ရာ လဲ့အားကော်မှာ လွန်စွာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး လင်ဇီးမှိုကြီးကိုပင် လွှင့်ပစ်မိမတတ် ဖြစ်သွား၏။

သူက အသံလာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက တောခွေးတစ်အုပ်၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရပြီး ကြောက်လန့်တကြား တံစဉ်တစ်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ရှိသော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေကာ လွန်စွာ ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေ၏။

လေလွင့်ခွေးအကောင်ရေ အနည်းငယ်က သွားများ ဟီးပြ၍ အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူမကို ခုန်အုပ်၍ အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသည်။

လဲ့အားကော်က အလွန် ဉာဏ်မကောင်းသော်လည်း တော်တော်လေး သတ္တိရှိပေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် အန္တရာယ် ကျရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံမဖြစ်ဘဲ တုတ်ခိုင်သော သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ကောက်ကိုင်၍ ပြေးဝင်သွား၏။

"တိရစ္ဆာန်ကောင်တွေ... ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း..."

လဲ့အားကော်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး တောခွေးများထံသို့ သစ်ကိုင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

တောခွေးများက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြ၏။

လဲ့အားကော်က မိန်းကလေးကို ကာကွယ်ပေးထားပြီး သစ်ကိုင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ တောခွေးများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဤတိရစ္ဆာန်များက လွန်စွာ ကောက်ကျစ်ကြ၏။ သူတို့က အားနည်းချက်ကို ရှာတွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝိုင်းအုံ တိုက်ခိုက်ကြပေလိမ့်မည်။

"ရဲဘော်လေး... ကျွန်မကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်..."

မိန်းကလေးက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံက တုန်ယင်နေ၏။

"မကြောက်ပါနဲ့... ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ကာကွယ်ပေးမယ်..."

လဲ့အားကော်က အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ နဖူးပြင်တွင် ချွေးပေါက်များ စို့လာသည်။

လေလွင့်ခွေးအချို့က လဲ့အားကော်သည် မိန်းကလေးကို ကျောခိုင်းထားကြောင်း သတိထားမိသွားသည့်အလား အနောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လာကြ၏။

လဲ့အားကော်မှာ အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ဘဲ တောခွေးတစ်ကောင်က သူ၏ လက်မောင်းကို ကိုက်လိုက်သဖြင့် သွေးများ အလွန်အမင်း ထွက်လာတော့သည်။

"အား..."

မိန်းကလေးက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ တံစဉ်မှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

လဲ့အားကော်က နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံ၍ သူ့ကို ကိုက်ထားသော တောခွေးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အခြား တောခွေးများကို မောင်းထုတ်ရန် သစ်ကိုင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ပြေးတော့..."

လဲ့အားကော်က မိန်းကလေးကို လှမ်းအော်လိုက်၏။

မိန်းကလေးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ မှင်တက်စွာ ရပ်နေမိသည်။

"ပြေးတော့... ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်မပူနဲ့..."

လဲ့အားကော်က အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်၏။

မိန်းကလေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး တံစဉ်ကို ကောက်ယူကာ တောင်အောက်သို့ တယိမ်းတယိုင် ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။

မိန်းကလေး ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လေလွင့်ခွေးများက သူတို့၏ အာရုံကို လဲ့အားကော်ထံသို့ လှည့်လိုက်ကြ၏။

သူတို့က လဲ့အားကော် ဒဏ်ရာရနေကြောင်း သိသွားသည့်အလား သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုက ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာသည်။

လဲ့အားကော်မှာ နောက်ကျောနှင့် ခြေထောက်များကို အကိုက်ခံရပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများတွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေ၏။ သို့သော်လည်း သူက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ သစ်ကိုင်းကို အားကုန်လွှဲကာ တောခွေးများကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် မောင်းထုတ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တောခွေးများက သူတို့၏ သားကောင်မှာ အလွယ်တကူ အနိုင်ယူ၍ မရနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

လဲ့အားကော်မှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပုံကျသွားပြီး အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေကာ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေရ၏။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မြင်ရသည်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"အခုတော့ ကြည့်စမ်း... ငါ စုဆောင်းထားတဲ့ ဆေးပင်တွေ အကုန် ပျောက်ကုန်ပြီ... ငါလည်း ဒဏ်ရာရသွားပြီ..."

လဲ့အားကော်က ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ

"ကံကောင်းလို့ ငါ ဟိုမိန်းကလေးကို ကယ်နိုင်ခဲ့တယ်..." ဟု တွေးလိုက်မိ၏။

သူက အားယူ၍ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး တောင်အောက်သို့ တယိမ်းတယိုင် ဆင်းလာခဲ့သည်။

လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ သူ ကယ်တင်ခဲ့သော မိန်းကလေးက သူ့ရှေ့ မလှမ်းမကမ်းတွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရ၏။

မိန်းကလေးမှာ လုံခြုံသော နေရာတစ်ခုရှိရာ တောင်အောက်သို့ ပြေးဆင်းလာပြီးနောက် အကြောက်မပြေသေးဘဲ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တောခွေးများ လိုက်မလာတော့ကြောင်း သေချာသွားမှသာ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သော ကောင်လေးကို သတိရသွားသည်။

သူမက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့နိုင်ရတာလဲ။

*တကယ်လို့... တကယ်လို့ ဟိုတိရစ္ဆာန်တွေ ပြန်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…*

သူမက ဆက်၍ မတွေးရဲတော့ဘဲ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်ပြေးတက်သွားတော့သည်။

တောင်တက်လမ်းမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး သူမက ပြေးရင်းလွှားရင်း ခလုတ်တိုက်မိသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ဆုတောင်းနေမိ၏။

*ဘုရားသခင်... ကျွန်မကို ကူညီပါ... သူ ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့*

နောက်ဆုံးတွင် ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်လာသော ထိုရင်းနှီးနေသည့် ပုံရိပ်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

"ရဲဘော်လေး... ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား..."

မိန်းကလေးက လဲ့အားကော်ထံသို့ အမောတကော ပြေးလာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

လဲ့အားကော်က သူမကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေသော သူ၏ လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များကို ငုံ့ကြည့်ကာ တစ်ခဏမျှ ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။

လဲ့ချန်မှလွဲ၍ သူက အခြားပြင်ပလူများနှင့် စကားပြောဆိုလေ့ မရှိပေ။ ငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုတစ်ဦးဆိုလျှင် ပို၍ပင် အလှမ်းဝေးလှ၏။

ထိုအခါမှ မိန်းကလေးက လဲ့အားကော်၏ ဒဏ်ရာများကို သတိပြုမိသွားပြီး အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အိုး... ရှင် တော်တော် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားတာပဲ... ကျွန်မကို ကြည့်ပါရစေ..."

စကားပြောရင်းနှင့် လဲ့အားကော်၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးရန် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ခြေထောက်မှ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက ဖြတ်ပြေးသွား၏။

“အာ့..."

မိန်းကလေးက လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအခါမှသာ သူမ၏ ခြေထောက်ကိုလည်း လေလွင့်ခွေး တစ်ကောင်က ကိုက်ထားကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ အခြေအနေ အရေးကြီးနေသဖြင့် ထိုအချိန်က သူမ သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူမ ဒဏ်ရာရထားသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့အားကော်မှာ အနည်းငယ် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူက ဘာပြောရမှန်း မသိသေးဘဲ ထိုနေရာတွင်သာ အထစ် အထစ် ဖြင့်သာ ရပ်နေမိ၏။

သူက အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်းကလေးမှာ ပို၍ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

သူမက သူမရှေ့ရှိ ရိုးအသော ကောင်လေးကို အကဲခတ်လိုက်၏။ သူက အရပ်ပုပြီး ပိန်ပါးကာ အသားမည်းသည်။ သူက ရိုးသားဖြူစင်သော ကျေးလက်ကောင်လေး တစ်ယောက်နှင့် တူပေသည်။

"ရဲဘော်လေး... ရှင့်နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

မိန်းကလေးက မေးလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်မှာ တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"လဲ့... လဲ့အားကော်..."

"လဲ့အားကော်... အဲဒါက တကယ်ကို... ထူးခြားတဲ့ နာမည်ပဲ..."

မိန်းကလေးက ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ နာမည်က လင်ချိုက်လျန်ပါ..."

လဲ့အားကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှဆက်မပြောချေ။

လဲ့အားကော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကိုကြည့်ရင်း လင်ချိုက်လျန်မှာ ပို၍ပင် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အခြေအနေများက ညံ့ဖျင်းလှပြီး ဒဏ်ရာ ပိုးဝင်သွားပါက နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနိုင်ပေသည်။

"လဲ့အားကော်... ရှင် ဘယ်မှာနေလဲ... ရှင့်ကို ကျွန်မ အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်လေ..."

လင်ချိုက်လျန်က ပြောလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"မ... မလိုပါဘူး... ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်..."

"ရှင်က တော်တော် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားတာ... ဘယ်လိုလုပ် လမ်းလျှောက်နိုင်မှာလဲ..."

လင်ချိုက်လျန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ရှင့်ကျောပေါ်မှာ ကျွန်မကို တောင်အောက်အထိ ကုန်းပိုးသွားပါလား... ကျွန်မကိုယ်က... သိပ်မလေးပါဘူး..."

လဲ့အားကော်မှာ မှင်တက်သွား၏။

*သူမကို ကုန်းပိုးရမယ်…*

*ဒါ... ဒါ မဖြစ်သေးပါဘူး... ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်နဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်တည်း... တစ်ယောက်ယောက်သာ မြင်သွားရင် အတင်းအဖျင်း ပြောကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား…*

လဲ့အားကော် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချိုက်လျန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ရှင့်ရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခတွေကို ကျွန်မ... ကျွန်မ ပေးပါ့မယ်... ပြီးတော့... ရှင့်ရဲ့ ဆေးပင်တောင်းအတွက်လည်း ပေးပါ့မယ်..."